ขนาดตัวอักษร

บทที่ 71 คอขวด !

 3284 Views

บทที่ 71 คอขวด !

ความแข็งแกร่งมากกว่ามนุษย์ปกติ 8 เท่า ? มันอาจจะดูเมือนไม่มาก แต่ความจริงมันต่างกันอย่างมหาศาล !

คนปกติโดยเฉลี่ยแล้วสามารถออกแรงได้ประมาณ 100 กิโลกรัม แต่เป่ยเฟิงสามารถออกแรงได้มากถึง 800 กิโลกลัม ! มันไม่ได้เกินจริงเลยถ้าจะบอกว่าการเคลื่อนไหวของเขาทุกครั้งมีแรง 1,000 จิน !

มันจะน่ากลัวแค่ไหนถ้าต้องเผชิญหน้ากับคนที่มีร่างกาย 1,000 จินด้วยตัวคนเดียว ? การชกต่อยหรือเตะของเขาจะทำให้คนที่โดนพิการหรือตายได้ !

แม้แต่ความเร็วของเขาก็ไม่สามารถวัดโดยวิธีปกคิได้ ในโอลิมปิก 100 เมตรใช้เวลาวิ่ง 10 วินาที แต่เป่ยเฟิงสามารถทำได้ภายใน 5 วินาที !

ถ้าเป่ยเฟิงตัดสินใจเข้าร่วมกีฬาโอลิมปิด เขาจะได้เหรียญรางวัลมากมายจนไม่มีที่จะเก็บ !

ร่างกายของเขาเปลี่ยนแปลงทุกวัน ในความจริงเป่ยเฟิงใช้ความพยายามอย่างมากในการเพิ่มพลังขึ้นทุกวัน

หลังจากฝึกฝนตอนเช้าเสร็จ เป่ยเฟิงกับกองกำลังทั้งสามของเขาก็ลงจากภูเขา

“บอส”

เมื่อกลับมาที่บ้าน ลึกลับที่ 5 ได้รอเขาอยู่ที่ลานกว้างแล้ว

“ลึกลับที่ 5 ? นายมาทำอะไรที่นี่ ?” เป่ยเฟิงถามด้วยความสับสน

“ผมมาที่นี่เพื่อนำชุดที่คุณสั่งมาให้คุณจากในเมือง”

ลึกลับที่ 5 กล่าวอย่างสุภาพ เขาต้องมองไปที่ลึกลับที่ 1 กับที่เหลือด้วยความอิจฉา

ลึกลับทั้ง 2 เป็นท๊่รู้จักกันดีเรื่องความปากมาก ใช่แล้ว หลังจากเป่ยเฟิงได้สอนเกี่ยวกับเคล็ดการหายใจด้วยแสง พวกเขาก็ได้เล่าที่พวกเขาได้รับมาด้วยความตื่นเต้น แต่พวกเขาไม่กล้าเปิดเผยรายระเอียดของเคล็ดนี้มากนัก หากปราศจากความยินยอมของเป่ยเฟิง

อย่างไรก็ตาม พวกเขาได้อธิบายถึงเคล็ดนี้ด้วยความตื่นเต้นและเหลือเชื่อ มันทำให้ลึกลับคนอื่น ๆ เกือบจะตายด้วยความอิจฉา พวกเขาไม่พอใจความจริงที่ว่าพวกเขาไม่ยอมทุ่มเทในตอนจัดอันดับตั้งแต่แรกเริ่ม !

“อืม นายกลับไปได้แล้วถ้าไม่มีอะไร จำไว้ อย่าทำอะไรแปลก ๆ ในโลกภายนอก ฉันไม่อยากช่วยพวกนายออกมาตลอดเวลา !” เป่ยเฟิงพยักหน้าและโบกมือออกไป

“เข้าใจแล้วครับ !”

ลึกลับที่ 5 ตอบอย่างสุภาพ แล้วเงยหน้ามองลึกลับที่ 1 กับพวกที่เหลือ หลังจากนั้นเขาก็หันหลังแล้วเดินจากไป

‘ฉันจะต้องทำให้ดีที่สุดเพื่อให้บอสเห็น ! ในเมื่อฉันไม่ใช่กลุ่มแรกที่ได้เรียนรู้เคล็ดนี้ แต่แน่นอนว่าฉันต้องอยู่ในกลุ่มต่อไป !’

ลึกลับที่ 5 พูดในใจ สำหรับความเป็นพี่น้องและมิตรภาพนั่น เขาได้โยนมันทิ้งไว้ข้างหลัง

ในตอนนี้ทุกคนคือฝ่ายตรงข้าม ! พวกเขาทุกคนเป็นศัตรู เพื่อที่จะได้เรียนรู้เคล็ดการหายใจด้วยแสง เขาจะต้องก้าวข้ามคนพวกนี้ไป !

แม้ว่าลึกลับที่ 5 จะไม่ได้คิดมาก แต่เขาก็ยังคงต้องการเรียนรู้เคล็ดนี้เพื่อที่จะมีชีวิตยืนยาวต่อไปได้ !

หลังจากนั่น 8 วันผ่านไป เป่ยเฟิงได้ใช้เวลาในช่วงเช้าในการสอนเคล็ดการหายใจด้วยแสงกับทั้งสามคนด้วยความระมัดระวัง

คอนนี้ลึกลับที่ 1 เข้าใจเคล็ดการหายใจแล้ว และเธอก็สามารถดูดซับแสงแดดครั้งแรกได้แล้ว !

แต่ว่าความสำเร็จของเธอนั้นต่ำมาก เธอสามารถดูดซับมันได้ทุก ๆ 3 ครั้งเท่านั่น

สำหรับลึกลับที่ 2 กับ 3 พวกเขาเข้าใจเคล็ดมากขึ้น และอีกก้าวเดียวพวกเขาก็จะสามารถดูดซับแสงแดดครั้งแรกได้ !

***

คฤหาสน์ตระกูลฉิน

ในห้องหนังสือ ฉินวูฟาใบหน้าเป็นพายุและมืดครึ้ม เขาเหมือนระเบิดที่พร้อมจะระเบิดได้ตลอดเวลา

ผู้เชี่ยวชาญหลายคนในตระกูลได้เสียชีวิตลงอีกครั้งหลังจากที่ต่อสู้กับตระกูลหวังเพื่อแย่งชิงยาจิตวิญญาณ ท้ายที่สุดพวกเขาก็ไม่สามารถขโมยมันมาได้ !

หากตระกูลหวังได้ยาจิตวิญญาณไป พวกเขาจะมีผู้เชี่ยวชาญคนใหม่ที่ทรงพลังปรากฎขึ้นมาในตระกูล !

“ฉินยี่ คารวะผู้นำตระกูล !”

เงาบิดเบี้ยวและหดตัวเพื่อเผยให้เห็นภาพเงาของชายคนหนึ่ง หัวของเขาก้มต่ำลงและไม่กล้าที่จะสบตากับฉินวูฟา

“เกิดอะไรขึ้น ?” ฉินวูฟาถามด้วยความหงิดหงุด

“รายงานท่านหัวหน้าตระกูล มีข่าวใหม่เกี่ยวกับที่อยู่ของนายน้อย !”

“ปัง !” เสียงความกดดันจากฉินวูฟาครอบคลุมไปทุกที่ เมื่อเขาได้ยินคำพูด !

“แกว่าอะไรนะ ?”

ห้องหนังสือค่อย ๆ ถูกบดขยี้กลายเป็นซากปรักหักพังภายใต้พลังกดดันนี้

“ท่านหัวหน้าตระกูล !”

“ท่านหัวหน้าตระกูล !”

ผู้อาวุโสทั้งหลายปรากฏขึ้นมารอบ ๆ เมื่อห้องหนังสือถูกทำลาย พวกเขามองด้วยความตกใจและมึนงง

“ข้าสบายดี เจ้ากลับไปได้” ฉินวูฟ่าสั่งเบา ๆ จากนั่นเขากับฉินยีก็หายตัวไปทั้งคู่

“บอกข้ามา เขาชื่ออะไร ? เขาอยู่ไหน ?”

เสียงของฉินวูฟ่าสงบลง เขาหันกลับให้กับฉินยี

ความรู้สึกกลัวปรากฏขึ้นในใจของฉินยี่ เขาต้องพูดแต่ละคำด้วยความจริงเท่านั้น ! ไม่อย่างงั้นเขาจะต้องตายโดยไม่ต้องสงสัย !

จากนั่นเขาก็เริ่มพูดออกมา ฉินยีได้บอกชื่อและที่อยู่ด้วยเสียงต่ำที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้

“ฮ่า ๆ ดี ดีมาก !”

ฉินวูฟาหัวเราะอย่างมีความสุข ในขณะที่เขาค่อย ๆ หายไปจากที่เดิม

ไม่มีใครรู้ว่าการสนทนาของฉินวูฟากับฉินยี่คืออะไร แต่เมื่อฉินวูฟากลับมาเขาก็ได้เตรียมเครื่องบินส่วนตัวไว้เรียบร้อย !

ปลายทางของเขา – ชิงเฉิง !

***

เป่ยเฟิงนอนลงอ่านหนังสือโบราณบางเล่ม อาจจะเรียกได้ว่าหนังสือโบราณไม่เต็มปากนัก เพราะที่จริงมันคือหนังสือโบราณที่ได้ตีพิมพ์ลงกระดาษสมัยใหม่

“เบ๋า ปุจี” เขียนไว้ว่า “การกินยา โดยธรรมชาติมันคือการยืดอายุ โดนนำพลังภายนอกเข้าไปเสริมให้กับพลังภายใน โดยผลของยานั้นเมื่อสามารถเข้าใจและซึมซับมันได้ จะทำให้มีพลังภายในมีอายุมากกว่า 100 ปี !”

หากจะสรุปหนังสือนี้จากเคล็ดการหายใจโดยแสงถึงวิธีการใช้พลังภายใน มันเป็นเรื่องง่ายและสามารถฝึกได้ตั้งแต่ยังเด็ก มันจะส่งผลให้เกิดประโยชน์มากมายตลอดชีวิต

“ภูมิปัญญาของนักปราชนี้มีความลึกซึ้งอย่างไม่น่าเชื่อจริง ๆ !”

เป่ยเฟิงปิดหนังสือเบา ๆ แล้วถอนหายใจออกมายาว ๆ

นอกเหนือจากการสร้างเคล็ดการต่อสู้ของตัวเอง เป่ยเฟิงใช้เวลาว่างในการอ่านทั้งหมด

ยิ่งอ่านมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกได้ว่าตำราโบราณเต็มไปด้วยภูมิปัญญาที่ไร้ขีดจำกัด ! เขาได้รับแรงบรรดาลใจและความเข้าใจมากมายจากหนังสือ มันมีประโยชน์สำหรับเขาในการทำความเข้าใจเคล็ดการหายใจด้วยแสงเล็กน้อย

แปดวันที่ผ่านมาไม่มีอะไรเกิดขึ้น ความสามารถของเป่ยเฟิงได้ทะลุสิ่งที่เขาคาดหวังเอาไว้

สองวันที่ผ่านมาความแข็งแกร่งและความเร็วของเขาถึง 99 แต้ม ส่วนที่ช้าที่สุดคือพลังจิต แต่มันก็เพิ่มขึ้นเป็น 99 เมื่อเขาได้อ่านหนังสือโบราณ

แต่สิ่งที่น่าหนักใจที่สุดคือการเพิ่มถึง 100 ไม่ว่าเขาจะพยายามมากแค่ไหนก็ตาม มันก็ไม่สามารถไปถึงได้ ราวกับว่าเขาได้เจอกับคอขวด !

แสงที่ได้ดูดซับโดยเคล็ดการหายใจด้วยแสงหรือพลังที่ไร้ขีดจำกัดของผลเลือดแห่งพระเจ้า มันสามารถเพิ่มความแข็งแกร่งและความเร็วของเป่ยเฟิงได้ดีขึ้นในอนาคต !

นอกจากนี้ภัยพิบัตินี้ไม่ใช่สิ่งเดียว โชคของเขาเลวร้ายอย่างมาก ในช่วง 8 วันที่ผ่านมานี้เมื่อเขาไปตกปลาจากอีกโลก เขาตกได้เพียงแค่สัตว์อสูรที่คล้ายแกะเท่านั้น มันเป็นสัตว์ธรรมดาราวกับไก่หน้าโง่ที่เขาตกได้ในครั้งแรก !

นอกเหนือจากการทำอาหารเหมือนแกะธรรมดาแล้ว มันไม่มีอะไรแตกต่างกันมากนัก

****

เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลอยอยู่เหนืออาคารสูงในเมืองชิงเฉิง แล้วค่อย ๆ ลงจอดที่ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ขนาดใหญ่ ฉินวูฟาก้าวออกมาจากเฮลิคอปเตอร์พร้อมกับแรงลมที่พัดมาหาเขา เบื้องหลังเขาคือฉินยี่กับชายอีกไม่กี่คนที่แต่งตัวในชุดสูทสีดำ

ทั้งกลุ่มรีบเดินลงมาแล้วออกจากอาคาร รถเช่าที่เตรียมพร้อมไว้รอพวกเขามานานแล้ว เป้าหมายของเขาคือหมู่บ้านชิงหลิง !

****

“พี่หู่ ฉันอยากได้ความช่วยเหลือโดยให้พี่ไปดูแลคน ๆ หนึ่งให้ฉันหน่อย”

หลังจากที่อยู่ในโรงพยาบาลมานาน ในที่สุดวังยงก็หายดี อย่างไรก็ตามยังคงมีเฝือกอยู่ที่แขนของเขา

“โอ้ ? นายไปโดนใครทำร้ายมา ?”

‘พี่หู่’ ชื่อจริงคือโจวบิน เพราะทุกครั้งที่เขาต่อสู้เขาจะเหมือนกับเสือโคร่งที่โหดร้าย จากนั้นพูดคนก็ได้เริ่มเรียกเขาว่า ‘พี่หู่’ มันก็น่าสงสัยว่ายังมีคนจำชื่อจริงเขาได้หรือไม่ !

“มันเป็นใคร ? พื้นหลังของมัน ?”

โจวบินจิบไวน์แดงในขณะที่ตอบ แม้ว่าเขาจะถูกเรียกว่าเสือโคร่ง แต่ที่จริงแล้วเขาเป็นคนสงบมาก เขาดูเหมือนคนอ่อนแอ แต่ก็ไม่สามารถดูถูกได้ !

“พื้นหลัง ? มันไม่มีอะไรมาก มันเป็นคนบ้านนอก มันเปิดร้านอาหารสามดาวอยู่ในภูเขา ฉันอยากให้ร้านอาหารของมันพังและหักแขนมัน !”

วังยงเริ่มรู้สึกกลัวเมื่อนึกถึงประสบการณ์ที่เขาเจอในบ้านเก่า ๆ หลังนั่น

“ก็ได้ 500,000 !”

โจวบินดื่มไวน์เข้าไปในปากก่อนที่จะมองวังยงอย่างใจเย็น

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top