*****สำหรับท่านที่จะเติมเหรียญสามารถ IB แจ้งมาที่ Facebook UpdatesNovel - นิยายแปล ได้เลยนะค่า****
ขนาดตัวอักษร

ตอนที่ 1 การเสริมพลังฮีโร่ Part 4

 5 Views

ความสงสัยทุกอย่างเกิดขึ้นในใจเขาในเวลาสั้น ๆ แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ก็คือการตัดสินใจการกระทำของเขา ลีชินวูตรวจสอบตำแหน่งที่ตั้งของที่ซ่อนและย้ายไปอย่างรวดเร็ว ก่อนอื่นเขาวางแผนที่จะตรวจสอบ แทรชเชอร์อีทเตอร์ด้วยตาสองข้าง (ไม่มีอยู่ก็ตาม) ของเขาเองและต่อสู้ ถ้ามันเป็นไปได้

[แทรชเชอร์อีทเตอร์ – ระดับ 2]

[อ๊ากกกก!]

“ไม่ต้อง ฉันไปเอง”

แต่เมื่อเขาเห็นความผิดปกติที่เดินทะลุผ่านไปนั้น ลีชินวูตัดสินใจวิ่งหนีโดยไม่ลังเล สิ่งนั้นอยู่ในระดับเดียวกับหอกกระดูกศักดิ์สิทธิ์!

ทันทีที่เขาตัดสินใจหนีเขาเปิดใช้งานสกิลการวิ่ง และวิ่งไปที่ที่หลบภัย

อย่างไรก็ตามในขณะนั้นเขาได้รับการประกาศสีน้ำเงิน

[ภารกิจล้มเหลว! อย่างไรก็ตาม มินิแมพได้ถูกเพิ่มเข้ามาเป็นรางวัลสำหรับภารกิจลับ]

“อะไรน่ะ…?”

แสงอุ่นๆที่รั่วไหลระหว่างรอยแตกตรงทางเดินหายไปในทันที มันชัดเจนมากจนเขาอยากร้องไห้

ที่ซ่อนอาจหายไป! ลีชินวูหยุดกระทันหันและกัดฟัน ในไม่ช้าแทรชเชอร์อีทเตอร์ก็เข้ามาใกล้แล้วทักทายเขาด้วยการอ้าปากกว้าง

[ก๊ากกกก…!]
“สวัสดีสตีฟ … ?”
[ก๊ากกกก!]

เขาทำดีที่สุดเพื่อทักทาย มันเหมือนโครงกระดูกที่ร่าเริง แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่เหมือนกับสตีฟ ลีชินวูยักไหล่และจับหอกกระดูกศักดิ์สิทธิ์ขึ้น ใช้มันในการต่อสู้อีก 1 ครั้ง
[ก๊ากกกกกก!]

เทรเชอร์อีทเตอร์ พุ่งเข้าไปหาเขาด้วยเสียงกรีดร้อง ฟันที่มีลักษณะเหมือนรั้วขรุขระ ปากอ้าออกของมันเปล่งแสงหมองคล้ำดำทะมึน

“วิ่ง!”

[ก๊ากกกก ก๊ากกกกก!]

หากเขาถูกกัดด้วยฟันที่แหลมคม เขารู้ว่ามันจะไม่จบลงด้วยการที่เขาตายเพียงครั้งเดียวหรือสองครั้งดังนั้นลีชินวูจึงเลิกคิดเรื่องการโจมตี เขาเปิดใช้งานสกิลวิ่งของเขาและวิ่งหนีไป

ทันทีที่หลังจากเทรเชอร์อีทเตอร์ ได้ผ่านด้านข้างของเขาไป และเกิดแรงต้านลมนี้ก็รู้สึกราวกับว่ารถไฟใต้ดินผ่านเขาไป และแล้วกระดูกของเขาก็รู้สึกคัน นอกจากนี้ยังมีกลิ่นเหม็นของซากศพที่เน่าเปื่อย

[ก๊ากกกกก!]

บางทีมันอาจไม่ได้คิดว่าเขาจะหลบมันได้อย่างทันที และเทรเชอร์อีทเตอร์ที่พึ่งจะโจมตีอย่างไร้ประโยชน์เมื่อกี้นี้ก็กรีดร้องอีกครั้งและบิดร่างกายไปรอบๆ ดูเหมือนว่าจะใช้เวลานานพอสมควรในการกลับตัวของมันกลับมาหาเขา เนื่องจากร่างกายที่มีขนาดใหญ่เกินไปเมื่อเทียบกับความกว้างของทางเดิน

“ฮึบ … !”

นี่เป็นโอกาสของเขาแล้ว ลีชินวูจับหอกของเขาอย่างแน่นด้วยมือทั้งสอง จับมันไว้ที่ด้านข้างของเขา พลังที่อยู่ภายในของหอกกระดูกนั้นยิ่งใหญ่จริงๆเลย

[Critical Hit!]

หอกที่เขาใช้นั้นได้รับความควบคุมอย่างมั่นคงโดยการที่เขาสังเวยพอลไปนับไม่ถ้วน ส่งผลให้เกิดการโจมตีทั้งหนักและรุนแรง หอกพุ่งผ่านเข้าไปในตัวและแตกออกมาจนเห็นข้างใน ในตอนนั้นลีชินวูนึกแค่คิดว่าเรื่องการโจมตีเป็นสิ่งที่สำคัญในโลกนี้

[กืกกกกก!]

“วะ-วู้ววว!?”

แต่เขาเคยคิดที่จะโจมตีด้วยพลังทั้งหมดของเขาและไม่ได้คิดคำนึงถึงการเคลื่อนไหวครั้งต่อไปของเขา ในขณะที่เทรเชอร์อีทเทอร์เจ็บปวดหันกลับมาทั้งร่าง ลีชินวูก็พลาดในการดึงหอกออกมาและก็ชนเข้ากับกำแพง

“อ๊ะ อั๊ก … !”

เขาทรมานด้วยความเจ็บปวดที่รู้สึกราวกับว่ากระดูกทั้งหมดของเขาถูกทุบจนแหลก ความเจ็บปวดกำลังฆ่าเขา แต่เขารู้ว่าเขาจะตายจริง ๆ ถ้าเขาหมดสติที่นี่ ดังนั้นถ้าเขาประคับประคองสติของเขา มันช่วยได้เหมือนเขาเป็นอันเดธ

[กว๊ากกกกกกกก!]

“นี่มันบ้าอะไรวะ… !”

ลีชินวูติดอยู่ระหว่างร่างของมันกับผนัง แม้ว่าเขาจะรู้สึกตกใจที่รู้สึกว่าร่างกายของเขาถูกทุบจนแหลกเป็นชิ้น ๆ เขาใช้ความสามารถทั้งหมดของเขาคว้าหอกแล้วดึงออกมาทำให้เนื้อเน่าปะทุออกมา

[กะ ฮืกกกกกกก]

ในขณะนั้นก็กรีดร้องออกมาอย่างผิดเพี้ยนไปเหมือนหมูผ่านทางเสียงกรีดร้อง

[เทรเชอร์อีทเตอร์ ใช้เสียงกรีดร้องแห่งความตาย ผู้ที่ได้กับเสียงกรีดร้องนี้จะทำให้เกิดความบ้าคลั่งทันที]

[ในสถานะที่เป็นผลของสกิลมองไม่เห็นที่หัวใจ คุณจะไม่ได้รับผลกระทบของเสียงกรีดร้องแห่งความตาย]

ผลกระทบที่แฝงอยู่ในเสียงกรีดร้องของมันไม่เป็นผล เนื่องจากผลของสกิลมองไม่เห็นที่หัวใจ อย่างไรก็ตามลีชินวูเคลื่อนไหวโดยไม่เห็นข้อความนั้น
แน่นอนว่าเขาเล็งไปในช่วงเวลาที่มันส่งเสียงกรี๊ด มันจะหยุดการเคลื่อนไหวในขณะที่ทำเช่นนั้นเพื่อโจมตี มันโจมตีเหมือนเดิมเป็นครั้งสุดท้าย เขาเชื่อว่าจะสามารถโจมติดคริติคอลได้โดยที่โจมตีไปที่เดียวกันกับที่ที่มันโจมตี

[ก๊ากกกกกก!]

“ชิ!”

อย่างไรก็ตามเขาก็ยังขาดทักษะในการเข้าโจมตีที่สำคัญใช่ไหม? แม้ว่าเขาจะคิดว่าเขาคาดการเวลาได้ดี แต่การโจมตีของเขาก็พลาดไปอีกครั้ง เมื่อเปรียบเทียบกับครั้งที่แล้วการโจมตีของเขาสามารถสร้างแค่หลุมเล็ก ๆได้

ถึงอย่างนั้นความจริงที่ว่าเขาสามารถดึงหอกและล่าถอยกลับมาได้ทันทีหลังจากการโจมตีครั้งนี้ของเขาพัฒนาขึ้นเมื่อเทียบกับครั้งที่แล้ว อย่างไรก็ตามในขณะนั้นข้อความอัพเดทก็ปรากฏขึ้น

[ผู้ใช้หอกฝึกหัด Lv4 แล้ว คุณสามารถใช้หอกของคุณได้ง่ายขึ้นในตอนนี้]

“ฮะ…?”

ลีชินวูเปล่งเสียงประหลาดใจในเวลาสั้น ๆ นั่นเป็นเพราะผู้ใช้หอกฝึกหัดอัพเลเวลจนถึงเลเวล 3 เมื่อสังหารพอลรุ่น133 ไม่นานมากนักเลเวลก็อัพ แถมเลเวลมันยังอัพขึ้นอีกรอบ ดังนั้นเขาก็อดที่จะแปลกใจไม่ได้

ถึงอย่างนั้นเขาไม่มีเวลามากพอที่จะตั้งใจอ่านอย่างจริงจัง จากข้อความที่เด้งขึ้นมานั้นมันทำให้ความรู้สึกในการถือหอกนั้นเบาขึ้นมากจากเมื่อก่อนมากๆ เขาจับหอกของเขาและพร้อมที่จะใช้สกิลวิ่งของเขาอีกครั้ง

[ก๊่ากกกก!]

เทรเชอร์อีทเตอร์ ก็ทิศทางสำเร็จ แม้ว่ามันจะถูกโจมตีและเปิดปากกว้างดูเหมือนจะตั้งใจกลืนทั้งเขาและสมบัติทั้งหมดเข้าไป

“เอ่อ … วิ่ง!”

[กะ ฮืกกกก!]

ในตอนสุดท้ายของการต่อสู้ของพวกเขานั้นแยกเป็นสองทาง ลีชินวูหลบการถูกควบคุมจากมันและเหวี่ยงร่างอันโสโครกนั้นไปอีกด้านหนึ่ง

แม้ว่ามันจะเป็นช่วงเวลาที่อันตรายมากที่จะกำหนดชะตาชีวิตของเขาว่าจะมีอยู่ชีวิตอยู่ต่อหรือตายไปนั้น แต่เขาก้สามารถหลบมันได้อย่างง่ายดายกว่าตอนแรก นั่นเป็นเพราะว่า
แม้ว่ามันจะเป็นช่วงเวลาที่อันตรายที่จะกำหนดชีวิตหรือความตาย แต่เขาก็สามารถหลบเลี่ยงได้อย่างง่ายดายกว่า แต่ก่อน นั่นเป็นเพราะเทรเชอร์อีทเตอร์ พุ่งเข้ามาหาเขาอย่างซึ่งๆหน้าและเขาก็ใช้สกิลการวิ่งของเขาในช่วงเวลาที่มันโจมตีมาเขา ซึ่งมันเป็นช่วงเวลาที่สำคัญมากๆ

ถ้าหากว่าเขาไม่ได้มีร่างกายที่เป็นโครงกระดูกซึ่งสามารถใช้สกิลวิ่งซ้ำๆได้แล้วการต่อสู้นั้นคงจะจบไม่สวยเป็นแน่ๆ

ในทางกลับกันหมายความว่าเขามั่นใจว่าเขาจะสามารถตามมันได้นานตามที่ใจของเขาต้องการ

“เยี่ยม … ”

ลีชินวูสรุปได้ว่าเขาต้องการยืดเวลาการต่อสู้นั้นออกไป ดังนั้นเขาจึงละทิ้งความคิดทั้งหมดของการโจมตีและตัดสินใจที่จะทำลายมันทีละน้อย เขาจะใช้การเอื้อมถึงของหอกกระดูกในระยะกลางเพื่อโจมตีไปที่ร่างของมันอย่างที่ละเล็กๆน้อยๆ!

“เอานี่ไปกินซะ!”

[ก๊ากกกกก!]

หอกกระดูกแทงเข้าที่ด้านหลังของมันอย่างรวดเร็ว เลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว ลีชินวูโจมตีสำเร็จและเขาถอยกลับไปยังระยะปลอดภัยได้ และรอสังเกตการณ์เทรเชอร์อีทเตอร์ ทันที

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top