*****สำหรับท่านที่จะเติมเหรียญสามารถ IB แจ้งมาที่ Facebook UpdatesNovel - นิยายแปล ได้เลยนะค่า****
ขนาดตัวอักษร

WOW : ราชันย์ต่างภพ ตอนที่ 262

 8 Views

“ครั้งแรกมันมีผู้ใช้มนตราขั้นที่ห้า จากนั้นก็มีระเบิดแปลกประหลาด มาตอนนี้ยังจะมีพวกออร์คอีก…” ปาเทียนหมิงคิดว่าโถวปาหงซ่อนไพ่ลับเอาไว้หลายใบ มันคิดว่าจะต้องให้โถวปาหงเผยไพ่ในมือออกมาให้หมดก่อนศึกตัดสิน

ค่ำคืนผ่านพ้นไป ดวงตะวันลอยพ้นขอบฟ้า ปาเทียนหมิงสั่งให้ไพร่พลตระเตรียมบุกโจมตีอีกครั้ง ผู้บัญชาการทั้งหมดต่างมารวมกันที่กระโจมของปาเทียนหมิงเพื่อหารือเกี่ยวกับแผนการรบ

“ท่านแม่ทัพ ศัตรูใช้การตอบโต้อันแปลกประหลาดมากมาย…ทำให้ยากต่อการยึดเมือง พวกเราไม่ลองส่งพวกชาแมนออกไปในวันนี้หรือ? พวกเราอาจสามารถยึดกำแพงได้สักด้านด้วยความช่วยเหลือของพวกชาแมน…” ผู้บัญชาการคนหนึ่งกล่าวออกมา

“ใช่ขอรับ ท่านแม่ทัพ พวกเรามีเปรียบเหนือพวกมัน! หากว่าพวกเราส่งชาแมนและนักรบหมาป่าออกไป ชัยชนะจะต้องตกเป็นของพวกเราอย่างแน่นอน” ผู้บัญชาการอีกคนกล่าวสนับสนุนเสียงดัง

ปาเทียนหมิงรับฟังเหล่าผู้บัญชาการทุกคน หากแต่เขาก็ยังไม่ได้ตัดสินใจออกมา

ปาเทียนหมิงยิ้มออกมาหลังจากได้ฟังทั้งหมดแล้ว “ข้าเข้าใจสิ่งที่พวกเจ้ากังวล แต่หากว่าโถวปาหงกล้าที่จะรั้งอยู่รักษาเมือง เช่นนั้นก็แสดงว่ามันยังมีไพ่ตายเก็บซ่อนเอาไว้อีก ดังนั้นข้าจึงยังไม่ส่งทหารชั้นยอดออกไป พวกเราต้องให้มันใช้ไพ่ลับออกมาให้หมดเสียก่อน ทั้งยังต้องเก็บออมกำลังเพื่อเตรียมทุ่มกำลังทั้งหมดออกไป ส่งกำลังออกไปตัดทอนกำลังของพวกมันให้ได้มากที่สุด อย่าให้พวกมันได้มีเวลาพักผ่อน…พวกเราจะบุกโจมตีทิศใต้เย็นนี้”

ปาเทียนหมิงสั่งให้เหล่าผู้บัญชาการกลับไปพักผ่อนและส่งทหารบางส่วนไปโจมตีเมือง การโจมตีที่แท้จริงจะเริ่มตอนฟ้ามืดค่ำ

ในเวลาเดียวกันนั้น เซียวอวี๋ก็กำลังกินเคบับและดื่มไวน์อยู่กับกรอม ดีรอน แอนโทนีดาสและคนอื่นๆ โถวปาหงกลายเป็นไร้คำพูดเมื่อได้เห็นเช่นนี้

“สหายหง! ไฉนเจ้าไม่มากินเคบับที่อร่อยนี้ด้วยกันเล่า? ข้ามีไวน์ชั้นดีอยู่ มาดื่มด้วยกันสิ” หลังจากสังหารทหารข้าศึกไปเซียวอวี๋ก็กลับมานั่งดื่มไวน์

โถวปาหงยิ้มอย่างขมขื่น “ข้ายอมรับเจ้าแล้ว…กระทั่งในเวลาเช่นนี้ก็ยังมีกระใจมาดื่ม”

เซียวอวี๋หัวเราะ “แล้วทำไมพวกเราจึงไม่อาจดื่มกินได้เล่า? ข้าจะสามารถทำสงครามโดยไม่อิ่มท้องได้หรือ? มนุษย์เราไม่ใช่เหล็กกล้า….จงฟังข้า! ผู้ใดก็ตามที่สามารถสังหารข้าศึกได้สิบคนจะได้รับเคบับและไวน์ชุดใหญ่!”

ทหารฝ่ายศัตรูยังคงโจมตีอย่างต่อเนื่อง แต่เซียวอวี๋เห็นว่าพวกมันค่อนข้างอ่อนล้าไม่ดุดันเช่นก่อนหน้า เซียวอวี๋ทราบว่าปาเทียนหมิงพยายามที่จะตัดทอนกำลังของฝ่ายเขา หากว่าเซียวอวี๋และคนที่เหลืออ่อนล้าแล้วล่ะก็ พวกเขาก็อาจจะพ่ายแพ้สงคราม ตอนนี้พวกเขาต้องดื่มกินเพื่อเตรียมรับศึกในตอนเย็น

ไพร่พลทหารต่างเลือดลบสูบฉีดขึ้นมาเมื่อได้ยินคำกล่าวของเซียวอวี๋ พวกเขาต่างต้องการพยายามสังหารศัตรูให้ได้รับรางวัลนั้น ยิ่งไปกว่านั้นชนชั้นผู้นำของพวกมันยังไม่แสดงท่าทีวิตกกังวลออกมา ดังนั้นพวกเขาก็รู้สึกผ่อนคลายตามไปด้วย

เซียวอวี๋ได้แสดงความสามารถออกมาอย่างโดดเด่นในช่วงคืนที่ผ่านมา เขาทั้งโยนคัมภีร์เวท ระเบิดโลหะจนสนามรบเกิดความปั่นป่วน….ยิ่งไปกว่านั้น เซียวอวี๋และกรอมยังสังหารนักรบหมาป่าไปมากมาย พวกทหารต่างเห็นท่าทีที่ผ่อนคลายของเซียวอวี๋ และคิดว่าเขาจะต้องมีไพ่ลับซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ

เซียวอวี๋ทราบว่าหนทางสู่ชัยชนะจำต้องพึ่งพาขวัญกำลังใจของไพร่พล เขาจะต้องพยายามรักษาขวัญกำลังใจของกองทัพให้อยู่ในสภาวะที่เีที่สุด

ไม่นานก็มีไพร่พลเดินมาหาเซียวอวี๋เพื่อร้องขอเคบับ

“พวกเจ้าสังหารข้าศึกได้สิบคนแล้วหรือ?” เซียวอวี๋ถามออกมา

“ข้าขอสาบานต่อฟ้าดินขอรับ” ไพร่พลต่างเดินเข้ามากล่าวคำสาบานทีละคน

เซียวอวี๋พยักหน้า “ตกลง….นับจากนี้พวกเจ้าจะได้คุมกำลังร้อยนาย…ข้าจะมอบดาบเหล็กกล้าโลหิตให้….เพื่อใช้มันสังหารข้าศึกต่อไป”

เซียวอวี๋หยิบดาบหลายเล่มออกมาจากแหวนมิติและมอบให้กับไพร่พลทหารเหล่านั้น

โถวปาหงได้แต่งตั้งให้เซียวอวี๋เป็นผู้นำทัพ ดังนั้นเขาจึงสามารถมอบรางวัลและกำหนดบทลงโทษได้โดยอิสระ เขาทราบว่ามันเปล่าประโยชน์ที่จะสงสัยในความสามารถของเซียวอวี๋ เขาจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่คับขันหากว่าไม่ได้เซียวอวี๋ยื่นมือช่วยเหลือ ดังนั้นโถวปาหงจึงแสดงความเชื่อใจในตัวเซียวอวี๋มากยิ่งขึ้น

ทหารที่ได้รับดาบเหล็กกล้าโลหิตต่างตื่นเต้นขึ้นมา ดาบเหล็กกล้าโลหิตเป็นเหล็กกล้าชนิดพิเศษของจักรวรรดิเมฆา ว่ากันว่าแร่ที่ใช้สร้างดาบเหล่านี้เพียงปรากฏขึ้นอยู่ในตัวสัตว์อสูรหรือมนุษย์เป็นครั้งคราว หลังจากนั้นมันก็จะถูกหลอมตีอีกนับพันครั้งก่อนจะนำมาขึ้นรูปอาวุธ

อาวุธเหล่านี้แหลมคมอย่างมาก และมันยังมีผลดูดโลหิตอีกด้วย อาวุธเหล่านี้จะดูดโลหิตของศัตรูเพื่อทำห้ตัวมันเองทรงพลังมากยิ่งขึ้น

โดยปกติแล้วมีเพียงผู้บัญชาการที่โดดเด่นเป็นอย่างมากเท่านั้นที่จะได้รับดาบเล่มนี้จากจักรวรรดิ ภายในจักรวรรดิเมฆาตะวันตกแล้ว ไม่มีผู้ใดสามารถขึ้นเป็นผู้คุมกำลังร้อยนายได้ด้วยผลงานการรบเพียงอย่างเดียว

อันที่จริงแล้วดาบเหล่านี้ เซียวอวี๋ได้รับมาจากรังของกลุ่มโจรเคราแดง เขาต้องการที่จะปลุกกระตุ้นไพร่พลและเพิ่มขวัญกำลังใจด้วยการมอบรางวัล

ยิ่งไปกว่านั้นเซียวอวี๋ยังไม่ไว้ใจเหล่านายกองคนเก่า ดังนั้นเขาจึงต้องการจะแทนที่ด้วยคนชุดใหม่นี้

เหล่าทหารที่ได้รับดาบเหล็กกล้าโลหิตต่างมีความมั่นใจมากยิ่งขึ้น ไพร่พลคนอื่นๆที่ได้เห็นต่างรู้สึกอิจฉาขึ้นมา พวกเขาต่างต้องการสังหารข้าศึกให้ได้มากขึ้นเพื่อรับรางวัลจากเซียวอวี๋ อย่างไรก็ตาม เซียวอวี๋ก็ได้เพิ่มเงื่อนไขที่จะได้รับดาบขึ้นไปเช่นกัน เพื่อที่จะได้รับดาบเหล่านี้แล้ว คนผู้นั้นจะต้องสังหารข้าศึกให้ได้ยี่สิบคน

เพียงวันเดียวเซียวอวี๋ได้มอบดาบเหล่านี้ออกไปกว่าสามสิบเล่ม มีทหารมือดีมากมายที่ได้รับการเลื่อนขั้น เซียวอวี๋รู้สึกชื่มชมคนเหล่านี้

“เจ้ามีดาบเหล็กกล้าโลหิตมากน้อยเท่าใดกัน?” โถวปาหงถามขึ้นมา

เซียวอวี๋เผยรอยยิ้มมีเลศนัย “ไม่มาก…เพียงไม่กี่สิบเล่ม”

“เช่นนั้นหรือ? ข้าได้ตรวจสอบบัญชีรายการสิ่งของของรังโจรเคราแดง มันระบุเอาไว้ว่ามีนับพันเล่ม” โถวปาหงขบริมฝีปาก

โถวปาหงได้เห็นเซียวอวี๋ที่สองมือว่างเปล่าเดินออกมาจากคลังเก็บของ กระนั้นเขาก็ไม่ทราบว่าเซียวอวี๋มีแหวนมิติอยู่กี่วง อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขาพอจะทราบเรื่องทุกอย่างแล้วเมื่อได้เห็นเซียวอวี๋หยิบดาบเหล็กกล้าโลหิตออกมามากมาย เซียวอวี๋ได้กวาดสมบัติล้ำค่าไปทั้งหมด โถวปาหงได้ตรวจสอบรายการสิ่งของและทราบมูลค่าที่แท้จริงของมัน

ซึ่งความจริงแล้ว ทั้งเซียวอวี๋และโถวปาหงต่างไม่ทราบว่าสมบัติเหล่านี้เป็นของโถวปากุ้ย มันวางแผนที่จะขนสมบัติเหล่านี้กลับไปยังนครหลวงเมื่อได้ครองบัลลังก์แล้ว ในตอนนั้น โถวปากุ้ยเป็นเพียงพระอนุชาของจักรพรรดิ มันจึงไม่อาจกระตุ้นความสงสัยของผู้คนโดยการเก็บทรัพย์สินเหล่านี้เอาไว้กับตัวได้

เซียวอวี๋ได้รับพวกมันมาเพราะโชค ตอนนี้พวกมันทั้งหมดเป็นของเขาและโถวปาหงแล้ว

“สหาย….จำคำที่เจ้าเคยกล่าวเอาไว้ได้หรือไม่? ข้าบอกว่าข้าจะขนพวกมันมากเท่าที่จะมากได้ ซึ่งเจ้าก็ตกลงรับปากตามนั้น” เซียวอวี๋หยีตามองโถวปาหง

“แต่ข้าไม่ทราบว่ามันจะมีสมบัติมากมายถึงเพียงนั้น” โถวปาหงนึกเสียใจกับคำพูดของตนเองขึ้นมา

เซียวอวี๋ตีบ่าโถวปาหง “สหาย เจ้าจะต้องมีจิตใจที่กว้างขวาง…..เจ้าเป็นถึงจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิเมฆาเชียวนะ! ในภายภาคหน้าพื้นที่ของจักรวรรดิทั้งหมดก็จะเป็นของเจ้า!…ข้าเพียงหยิบสิ่งของออกมาไม่กี่ชิ้น…ไฉนเจ้ายังต้องรู้สึกเสียดายด้วย? นอกจากนี้ ในฐานะจักรพรรดิแล้ว เจ้าไม่อาจกลืนคำพูด….ตอนนี้เจ้าไม่เห็นหรือว่าข้ากำลังใช้พวกมันยกระดับกองทัพให้กับเจ้าอยู่?”

โถวปาหงกล่าวเหน็บแนม “เจ้าหยิบฉวยเอาเงินของข้าไป มาตอนนี้เจ้าเพียงคืนกลับมาบางส่วน…”

เซียวอวี๋รีบกล่าวขัดขึ้น “พวกเราต่างเป็นสหาย….เจ้าควรยินดีที่ข้าหยิบยืมจากเจ้า…ไม่ต้องกังวลให้มาก…ไฮ๊! ดูสีหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อของเจ้าสิ ข้าเห็นว่าเจ้าเหนื่อยมากแล้ว ไปพักผ่อนเถอะ คืนนี้ยังมีการแสดงที่น่าสนใจให้รับชมอยู่”

โถวปาหงแทบจะอาละวาดออกมา แต่เขาก็เห็นว่าไม่อาจสู้ฝีปากเซียวอวี๋ได้ เขาทำได้เพียงกลับไปพักผ่อน หากว่าเขาสามารถได้รับสมบัติเพียงครึ่งหนึ่งจากภายในห้องลับนั้น เขาก็จะสามารถยืนหยัดสู้กับโถวปากุ้ยได้ด้วยตนเอง….อนิจจา…เขาไม่คิดว่าเซียวอวี๋จะมีแหวนมิติมากมายถึงเพียงนั้น

โถวปาหงกลับไปพักผ่อน ขณะที่เซียวอวี๋กางกระโจมอย่างง่ายๆขึ้นมาบนกำแพง

“อย่ารบกวนข้าเว้นเสียแต่จะมีเรื่องราวสำคัญ….อย่าลืมให้ไพร่พลไปพักผ่อน…ตอนนี้ก็เล่นกับพวกศัตรูไปก่อน ศึกที่แท้จริงจะเริ่มขึ้นคืนนี้”

หลังจากนั้นเซียวอวี๋ก็เข้ากระโจมไปนอน เสวี่ยซาและลีอาคุ้นเคยกับเซียวอวี๋อยู่แล้ว ดังนั้นพวกนางก็กลับไปพักผ่อนเอาแรงเช่นกัน กรอมเอนตัวลงพิงกำแพงและหลับไปในลักษณะนี้ เขาจะคอยตื่นขึ้นมาสังหารข้าศึกเป็นครั้งคราว จากนั้นก็จะกลับไปนอนต่อ

ไพร่พลที่เห็นว่าเหล่าผู้นำต่างมีท่าทีเช่นนี้จึงไม่มีความกดดันเหลืออยู่อีก ตอนนี้พวกเขาต่างพยายามต่อสู้อย่างหนักเพื่อที่จะได้รับชื่อเสียงและเกียรติยศ!


ติดตามได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top