ขนาดตัวอักษร

บทที่ 2 โศกนาฎกรรมต้องไม่เกิดขึ้นอีก (รีไรท์อ่านฟรี)

 990 Views

บทที่ 2 โศกนาฎกรรมต้องไม่เกิดขึ้นอีก

เฝิงหยู่ตื่นขึ้นมาในตอนเช้าและพบเงินอั่งเปาซึ่งเป็นของขวัญปีใหม่อยู่ใต้หมอนของเขา ในสมัยนี้ อมยิ้มมีราคาแค่สองเซ็นต์และไอศกรีมราคาเพียงแค่สามเซ็นต์ เงินจำนวนนี้จึงถือว่ามากโขทีเดียว

เฝิงหยู่อวยพรให้พ่อแม่มีความสุขในวันปีใหม่ เมื่อตนกินเกี๊ยวเสร็จจึงไปเรียกเหวินตงจุนเพื่ออวยพรวันปีใหม่ที่บ้านของเขาทันที

เหวินตงจุนเดินอยู่ด้านหน้าอย่างเริงร่าพร้อมกับธูปหนึ่งอัน เขาจุดปะทัดและปาไปรอบๆอยู่บ่อยครั้ง  เฝิงหยู่ไม่สนใจสักนิดและรู้สึกว่ามันเป็นการละเล่นของเด็กน้อย

“ตงจุน….พวกเราเดินมาเกือบครึ่งหมู่บ้านแล้วจะพักนานหรือครู่เดียวก็ไม่ต่างกัน…พวกเรากลับไปหาเฮียเหลียงเเล้วเล่นไพ่โปกเกอร์กันดีกว่า”  

แม้ว่าหมู่บ้านจะเล็กและมีบ้านไม่เกินร้อยหลังคาเรือนแต่เฝิงหยู่ไม่สามารถฝืนทนท่ามกลางความหนาวเหน็บในฤดูหนาวเช่นนี้ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขากำลังใส่เสื้อแจ็คเก็ตและกางเกงนวมซึ่งทำด้วยฝ้าย   เขาจึงคิดถึงชุดชั้นในและเสื้อแจ็คเก็ตชั้นในที่กักความร้อนในชีวิตครั้งที่แล้วของเขา

“ ก็ได้…ไปหาเฮียเหลียงกัน ”  

“ตงจุน…เสี่ยวหยู่…สองคนนี้จะไปไหนกัน?”  

เด็กชายอายุสิบเจ็ดปีคนหนึ่งเข้ามาทักทายพวกเขา  เฝิงหยู่หรี่ตามอง เขาสู้อุตส่าห์เดินเลี่ยงเส้นทางผ่านหน้าบ้านของครอบครัวนี้ไปตั้งนานแล้วนะแต่หมู่บ้านมันคงเล็กเกินไปจริงๆ

“เฮียฉวน…เรากำลังไปหาเฮียเหลียงเพื่อเล่นไพ่โปกเกอร์กัน..อยากจะไปด้วยกันไหม?”

“ฮึ!…เล่นไพ่โปกเกอร์จะเล่นเมื่อไรก็ได้..บ่ายนี้ฉันจะไปล่าสัตว์อยากไปด้วยกันไหมล่ะ?”  

หลิวซู่ฉวนออกปากเชื้อเชิญ

พอได้ยินคำว่าล่าสัตว์ เหวินตงจุนดวงตาเป็นประกายปกติแล้วพ่อของเขามักจะไม่ให้เขาแตะต้องปืนแต่ตอนนี้เป็นช่วงปีใหม่และพ่อก็กำลังจะไปข้างนอกเขาคงแอบ“หยิบยืม” มาได้

“ไป!…ฉันอยากไป”  

“ไม่ไป”

ทั้งเหวินตงจุนและเฝิงหยู่ต่างตะโกนขึ้นมาพร้อมๆกัน  เฝิงหยู่ไม่มีทางปล่อยให้เหวินตงจุนไปเป็นอันขาด เมื่อไปแล้วเขาจะต้องสูญเสียขาข้างหนึ่งไปและเศร้าโศกเสียใจไปตลอดชีวิต! ชีวิตในอดีตของ           เหวินตงจุนค่อยๆขาดการติดต่อกับตัวเขาเพราะบาดแผลจากการล่าสัตว์ในครั้งนั้น

“เสี่ยวหยู่…นายไม่อยากไปหรือ?…ถ้างั้น..ตงจุน!นำปืนของนายมาที่บ้านของฉันในตอนบ่าย.. เราจะไปที่คูน้ำเลี้ยงเป็ดทางทิศเหนือด้วยกัน..ถึงจะล่าหมาจิ้งจอกไม่ได้แต่ไก่ฟ้ากับเป็ดก็มีให้ล่าไม่น้อย….ฉันจะกลับไปเอาปืนมา..เจอกันอีกทีตอนบ่ายเลยนะ”

เสี้ยววินาทีที่หลิวซู่ฉวนหมุนตัวกลับไป เฝิงหยู่มองเห็นอารมณ์ขุ่นเคืองในดวงตาของหลิวซู่ฉวน   เขาตระหนักได้ในทันทีว่ามันไม่ใช่อุบัติเหตุแต่อาจจะเป็นแผนที่เตรียมไว้ล่วงหน้า?

หลังจากหลิวซู่ฉวนเดินจากไปแล้ว  เหวินตงจุนก็มองเฝิงหยู่และเอ่ยออกมาอย่างกระตือรือร้น  

“เราไปล่าสัตว์ด้วยกันนะ…นายอยากจะจับปืนมาโดยตลอดไม่ใช่หรือไง?”  

“ตงจุน !…นายฟังฉันนะ… เราสองคนจะไปเล่นไพ่โปกเกอร์กันและไม่ไปล่าสัตว์อะไรทั้งนั้น… การล่าสัตว์ตอนปีใหม่จะทำให้เราซวย”  

“ ช่วงนี้มีคนน้อย…ถ้าเป็นช่วงก่อนปีใหม่คงมีคนเข้าไปล่าสัตว์เยอะมากแล้วจะไม่มีอะไรเหลือให้เราล่าได้…ช่วงนี้นี่ล่ะเหมาะสมที่สุด…ไปด้วยกันเถอะนะ…มันต้องสนุกแน่!”   

ตอนนี้เหวินตงจุนวาดฝันถึงภาพที่ตนสามารถล่าสัตว์ได้เป็นจำนวนมากและจะนำรางวัลที่ได้นี้กลับไปโชว์พ่อของตน  

“ฉันไม่อยากไปจริงๆและนายก็ไม่ต้องไปด้วย…ปกตินายก็ไม่เล่นกับพวกนั้นนี่นาและเราก็ไม่ได้สนิทกับคนพวกนั้นเป็นพิเศษสักหน่อย”

“ แล้วมันยังไง?… เราอยู่ในหมู่บ้านเดียวกันนะถึงแม้จะไม่คุ้นเคยกันแต่เราก็ไม่ใช่คนแปลกหน้าต่อกันเสียหน่อย…ยิ่งไปกว่านั้น..ป๊าของฉันเป็นผู้นำของหมู่บ้านนี้…อาป๊าของเฮียฉวนเขายังต้องมาหาป๊าของฉันเพื่อขออนุญาตให้ยืมรถแทร็คเตอร์ของหมู่บ้านไปใช้เพื่อไปพัฒนาพื้นที่รกร้างนั่น”  

ตอนนี้เฝิงหยู่เข้าใจแล้วว่าเพราะเหตุใดหลิวซื่อฉวนจึงขุ่นเคืองตงจุนเป็นเพราะพ่อของเหวินตงจุน  คือเหวินเต๋อกวางผู้เป็นหัวหน้าหมู่บ้านซึ่งไม่เห็นด้วยที่ครอบครัวของหลิวซื่อฉวนจะมายืมรถแทร็คเตอร์ของหมู่บ้านนั่นเอง

“ตงจุน…อย่าพึ่งไปเล่นไพ่โปกเกอร์กันตอนนี้เลย…ฉันรู้สึกคอแห้งแล้ว..เราไปบ้านนายกันดีกว่าแล้วเอาชาดีๆของพ่อนายมาให้ฉันดื่มด้วยนะ”  

“ไม่มีปัญหา…เราไปทานข้าวกลางวันที่บ้านฉันด้วยเลยก็ได้.เดี๋ยวฉันจะอวดปืนของป๊าฉันให้ดู”  

ระหว่างทางเหวินตงจุนยังคงพูดคุยไม่หยุดแต่เฝิงหยู่ไม่ได้สนใจกับสิ่งที่เขาพูดเลยสักนิด ภายในหัวของเขาคิดถึงแต่วิธีที่จะบอกลุงเหวินซึ่งเป็นพ่อของตงจุนถึงเรื่องนี้ให้ได้

เมื่อเปิดประตูเข้าไปในบ้านของเหวินตงจุนลมอุ่นๆก็พัดโชยมาต้อนรับพวกเขาทันที ก่อนจะถอดหมวกขนสุนัขและถุงมือหนังกระต่ายออกไปและวางไว้บนโต๊ะ  เหวินตงจุนรีบวิ่งออกไปหาชาของพ่อเขาทันที

“เสี่ยวหยู่…กินของหวานสิ..มีถั่วและเมล็ดแตงโมด้วย”  

ถางจิง แม่ของตงจุนอยู่ที่บ้านในตอนนี้พอเห็นเฝิงหยู่มาเยี่ยมเธอก็กระตือรือร้นยกขนมเทศกาลปีใหม่มาเสิร์ฟให้เขา

“สวัสดีปีใหม่ครับอาโกว….ว่าแต่อาแปะเหวินไปไหนล่ะครับ?”

“อ้อ…เขาไปเยี่ยมผู้ช่วยจ้าวนะ…อีกเดี๋ยวคงกลับมา”

เฝิงหยู่นั่งลงที่เก้าอี้และเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“อาโกว..พวกเราเจอหลิวซื่อฉวนเมื่อครู่นี้..ครอบครัวของเขาอยากจะขอยืมแทร็คเตอร์ของหมู่บ้านเพื่อไปใช้งานในที่ดินรกร้างข้างนอกเขื่อนหรือครับแล้ว..อาแปะเหวินตกลงหรือเปล่า?”  

ถางจิงยิ้มแล้วส่ายหัว  “ต้องไม่ตกลงแน่นอนอยู่แล้ว ..ตอนนี้หมู่บ้านของเราไม่ได้มีกฎให้นำไปใช้ในที่ดินส่วนตัว…แทร็คเตอร์ของหมู่บ้านใช้เพื่อส่วนรวมจะยืมไปใช้เป็นการส่วนตัวไม่ได้…เมื่อเช้านี้ตาเฒ่าหลิวก็มาที่นี่..มายืนเถียงกับโกวเหวินของเจ้าตั้งนาน”  

หัวใจของเฝิงหยู่ร่วงตกไปที่ตาตุ่ม นี่จะเป็นสาเหตุที่ทำให้หลิวซื่อฉวนชักชวนตงจุนไปล่าสัตว์จนทำให้ตงจุนเหยียบเข้ากับกับดักหมีจนเป็นเหตุให้เขาต้องพิการ   คนอื่นๆอาจคิดว่ามันเป็นอุบัติเหตุแม้แต่ตัวของเหวินตงจุนเองก็คิดว่ามันเป็นอุบัติเหตุเช่นกันแต่จริงๆแล้วมันจะเป็นอุบัติเหตุจริงๆหรือเปล่านะ?

“มาๆๆๆ…ดื่มชากันดูสีแดงสวยของชานั่นซิ”  

เหวินตงจุนรินชาที่ตนภูมิใจเสนอลงไปในถ้วยชาของเฝิงหยู่   ถางจิงมองด้วยรอยยิ้มเท่านั้นและไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก

“ม๊า…ไปบ้านอาโกวหวางสิ…ไปแวะคุยกับเธอบ้าง..เดี๋ยวผมจะอยู่เฝ้าบ้านเองอีกสักพักจะมีคนมาเล่นไพ่โป็กเกอร์ด้วย”  เหวินตงจุนร้องบอกแม่ของตนออกมา

“ดีเลย…เดี๋ยวม๊าจะแวะไปเยี่ยมอาโกวหวางหน่อยแล้วกัน…ยังมีเกี๊ยวอยู่ในหม้อนะยกมากินกันเองก็แล้วกัน”  

หลังจากส่งแม่ของตนออกจากบ้านแล้ว ตงจุนก็รีบมุดเข้าไปใต้เตียงและลากเอากล่องไม้ออกมา มันมีปืนและกระสุนอยู่ในนั้นหนึ่งโหล

“ตงจุน!…อย่าไปเลย…ไม่ได้ยินที่อาโกวพูดหรือ? ครอบครัวของหลิวซื่อฉวนเพิ่งทะเลาะกับอาแปะเหวินมา…ฉันเกรงว่าลูกๆของพวกเขาจะมีเจตนาไม่ดี”  

เฝิงหยู่คว้ามือของตงจุนแล้วหยุดเขาไว้  เขาไม่ต้องการให้เกิดโศกนาฎกรรมซ้ำอีกครั้ง  

“ เมื่อก่อนก็มีคนตั้งเยอะแยะที่เคยทะเลาะกับป๊าของฉัน…ครั้งสุดท้ายก็อากงลีที่ใช้ไม้เท้าตีป๊าของฉันเพราะเถียงกันเรื่องเมล็ดพันธ์…แต่เกิดอะไรขึ้นตอนหลังนายรู้ไหม?…ในช่วงเก็บเกี่ยวป๊าของฉันก็ส่งคนไปช่วยเก็บเกี่ยวในที่ดินของอากงลีเสียก่อน…อากงลีก็เลยใจเย็นลง”  

เหวินตงจุนตอบอย่างไม่แยแสและปัดมือของเฝิงหยู่ออกก่อนจะเอาปืนและกระสุนหกลูกใส่ในกระเป๋าของตน

“ตงจุน..ฟังฉันนะ!..  อย่าไปเลยหลิวซื่อฉวนเคยมีเรื่องชกต่อยกับคนที่โรงเรียน..ฉันเกรงว่าครั้งนี้ เขาอาจจะมีเจตนาร้ายกับนาย”

“ฉันไม่กลัวเขาหรอก..ดูซิ!.. อะไรอยู่ในมือฉัน?…เขาจะกล้าเล่นงานอะไรฉันได้..ปืนกระบอกนี้ไม่ได้มีเอาไว้อวดนะ”  

เฝิงหยู่จนหนทางไม่ว่าเขาจะพูดอย่างไรตงจุนก็ยืนกรานจะไปให้ได้ ถึงจะมีเหตุผลอยู่บ้างที่ว่าหลิวซื่อฉวนชอบทะเลาะชกต่อยอยู่บ่อยครั้งแต่เขาก็ไม่ได้ใช้อาวุธเลยแล้วระหว่างปืนกับหมัดคิดว่าใครต้องกลัวใครกันแน่?

เมื่อเหลียวมองดูนาฬิกาที่แขวนบนผนังห้อง  เหวินตงจุนก็ลุกขึ้นยืนทันที

 “เอาล่ะ!…ถึงเวลาแล้ว..นายกลับบ้านไปเถอะ..ฉันจะออกไปหาหลิวซื่อฉวนแล้ว”  

เฝิงหยู่ครุ่นคิดอยู่ชึ่วครู่ดูเหมือนชีวิตในอดีตของหลิวซื่อฉวนไม่ได้ใช้ปืนเลย จนกระทั่ง เขาได้เป็นทหารและออกจากหมู่บ้านไป… ถ้าเฝิงหยู่ตามไปด้วยเขาก็น่าจะช่วยตงจุนให้หลบกับดักหมีได้หรือเปล่านะ? “ตงจุน…รอฉันสักพักแล้วกัน..ฉันจะไปกับนายด้วย”  

“จริงหรือ? ฉันรู้อยู่แล้วว่านายก็อยากไปด้วย!…เร็วๆเข้า..รีบไปขโมยปืนที่บ้านนายออกมา…อย่าลืม ใช้กระสอบพันปืนไว้ด้วยล่ะและบอกม๊าของนายแค่ว่าเราจะไปจับไก่ฟ้ากัน”  

เหวินตงจุนทำท่าทางเหมือนรู้ทันเฝิงหยู่และเร่งเฝิงหยู่ให้รีบเข้า

เฝิงหยู่ถอนหายใจออกมาและวิ่งกลับบ้านอย่างเร่งรีบ  หวังว่ามันจะเป็นแค่อุบัติเหตุจริงๆ และครั้งนี้มันจะไม่เกิดอุบัติเหตุขึ้นอย่างแน่นอน  

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top