ขนาดตัวอักษร

ตอนที่ 142: ข้าติดไม่ได้

 332 Views

“ฉี…จี่เซียว…” เหยินปาเชียนเหงื่อไหลพรากในขณะที่มองจักรพรรดินีอยู่ตรงหน้า

 

“ในโลกนี้ ข้าอนุญาตให้เอ่ยนามข้าได้” จักรพรรดินีพยักหน้า

 

“ฝ่าบาทจะต้องเรียกแทนตัวเองว่า ‘ฉัน’ ในโลกนี้นะขอรับ” เหยินปาเชียนแก้คำพูดให้นาง

 

“ตกลง ชั้นอนุญาตให้เรียกชื่อชั้นได้” จักรพรรดินีแก้คำพูดของตัวเอง

 

“ฉี …จี่เซียว…อยากไปไหนหรอ ?” เหยินปาเชียนถามออกมา

 

“เจ้าได้บอกว่าสามัญชนที่นี่ใช้ชีวิตกันอย่างสงบสุข ทำงานอย่างมีความสุข แล้วก็ยังร่ำรวยด้วย ไปเดินดูให้ทั่วกันเถอะ ข้าอยากเห็นการใช้ชีวิตของสามัญชนในโลกของเจ้า” จักรพรรดินีพูดไปพลางคิดไปพลาง

 

“ถ้าอย่างนั้น ไปห้างกับซูเปอร์กันเถอะ เพราะที่นั่นมีผู้คนมากมายขอรับ แต่ทว่า เพราะมีผู้คนจำนวนมาก จึงมีโอกาสที่จะมีคนสัมผัสกับฝ่าบาทโดยมิได้ตั้งใจ ไม่ว่าจะเป็นยังไง ฝ่าบาทจะต้องมิทรงโกรธนะขอรับ” เหยินปาเชียนย้ำเตือนนางอีกครั้ง

 

“เข้าใจแล้ว เพราะข้าได้สัญญากับเจ้าไว้แล้ว ข้าจะไม่กลับคำพูดเป็นอันขาด” จักรพรรดินีหงุดหงิดเล็กน้อยในขณะนี้

 

“อีกทั้งฝ่าบาทอาจมิทรงทราบวิธีสวมใส่เสื้อผ้าของโลกนี้ด้วย มันจำเป็นที่ข้าน้อยจะต้องบอกให้ฝ่าบาททรงทราบก่อนที่จะเปลี่ยนขอรับ” เหยินปาเชียนค้นหาคำว่า ‘บรา’ ในขณะที่พูด หลังจากนั้น เขาก็วางโทรศัพท์มือถือที่กำลังโชว์ภาพต่อหน้าจักรพรรดินี

 

เมื่อได้เห็นภาพผู้หญิงสวมบราในมือถือแล้ว มือถือก็อยู่ในมือของจักรพรรดินีในชั่วพริบตา นางออกแรงโดยใช้นิ้ว 3 นิ้ว

 

“ตู้ม” โทรศัพท์มือถือระเบิดทันที แม้แต่แบตเตอรี่ก็ระเบิดด้วยเช่นกัน แต่ทว่ากลับไม่มีร่องรอยการบาดเจ็บบนฝ่ามือของจักรพรรดินีเลย

 

“เจ้าพยายามจะสื่ออะไร ?” จักรพรรดินีถามด้วยความไม่พอใจ

 

ปากของเหยินปาเชียนอ้ากว้าง หลังจากนั้นสักพัก เขาก็ไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “ข้าน้อยเพียงเกรงว่าฝ่าบาทจะมิสามารถสวมใส่เสื้อผ้าของโลกนี้ได้ถูกต้องเท่านั้นเองขอรับ”

 

“เจ้าค่อยบอกวิธีใส่เมื่อถึงเวลาก็แล้วกัน” จักรพรรดินีพูดจบประโยคด้วยความเย็นชาแล้วหันไปมองออกนอกหน้าต่าง

 

“แต่เมื่อครู่นี้ ข้าน้อยตั้งใจจะบอกวิธีสวมใส่นะขอรับ !” เหยินปาเชียนโวยวายอยู่ในใจ แต่เขาไม่มีทางเลือกและไม่สามารถพูดอะไรได้เลย เขาสงสารโทรศัพท์มือถือที่จากไปอย่างอนาถา

 

เป็นไปได้หรือไม่ว่าเขาจะต้องสวมบราแล้วสาธิตให้จักรพรรดินีดู ? ดูเหมือนว่าเขาไม่มีทางเลือกอื่นเหลืออีกแล้วนอกจากวิธีนี้

 

ถึงแม้ว่าเขาจะรู้วิธีถอดบรา แต่เขาก็ไม่รู้วิธีติดบรา

 

 

 

หลังจากที่รอมาได้สักพัก และเห็นว่าท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว เหยินปาเชียนก็ได้ยินเสียงเคาะประตู

 

“มีคนอยู่ข้างนอกน่ะ” จักรพรรดินีหันไปมอง

 

“เสื้อผ้ามาส่งแล้วขอรับ ข้าน้อยจะไปรับของตอนที่เค้าออกไปขอรับ” เหยินปาเชียนพูดออกมา ในปัจจุบัน เขาไม่ต้องการพบกับเฉินชิ่งและเจียงหนาน โดยเฉพาะเขายิ่งไม่กล้าให้จักรพรรดินีมาพบกับทั้งสองคน

 

ถึงแม้ว่าจักรพรรดินีได้สัญญากับเขาแล้วว่านางจะไม่โกรธอย่างง่ายดาย แต่เหยินปาเชียนก็รู้สึกว่าการไม่สร้างปัญหาใหม่คงจะดีกว่า

 

เมื่อผ่านไปประมาณ 10 นาที เหยินปาเชียนก็ลุกขึ้นแล้วมองผ่านช่องมอง ไม่มีใครอยู่ข้างนอกแล้ว

 

เขาผลักเปิดประตู บนพื้นเต็มไปด้วยกล่องลังกับถุงช้อปปิ้ง มีมากถึง 7-8 ชิ้น เหยินปาเชียนนำของทุกชิ้นเข้ามาในบ้านด้วยความระมัดระวัง โชคดีที่ทั้งคู่ไม่ได้จับตามองเขาหรือหลบซ่อนอยู่ตรงไหนสักที่

 

เขาต้องยอมรับว่าการมีเพื่อนที่เข้าใจอย่างพวกเขาเป็นอะไรที่อบอุ่นใจจริง ๆ

 

เขาปิดประตูแล้วซ้อนกล่องทุกใบไว้บนโต๊ะกาแฟ แรกสุด เขาหยิบรองเท้าออกมาทีละคู่ รองเท้าทุกคู่เป็นสีดำเหมือนกันหมด ด้านหน้าของรองเท้าตกแต่งด้วยหัวเข็มขัดที่นำครึ่งสี่เหลี่ยมกับครึ่งห้าแฉกมารวมกัน

 

“ลองสวมดูว่าเบอร์ไหนพอดีขอรับ” เหยินปาเชียนส่งรองเท้าเบอร์ 37 ให้นางลอง จักรพรรดินีมองดูรองเท้าเหล่านี้ด้วยสีหน้าที่พึงพอใจ ซึ่งสำหรับนางแล้วจะเห็นได้ไม่บ่อยนัก ดูเหมือนว่าในตอนนี้นางค่อนข้างคล้ายกับเด็กสาววัยรุ่นยังไงยังงั้น

 

“คู่นี้ใช้ได้” จักรพรรดินีสวมรองเท้าแล้วพูดออกมา

 

เหยินปาเชียนจดจำเบอร์ 37 ไว้ในใจ

 

จากนั้นเขาก็เปิดกระเป๋าอีกใบ มีชุดสีแดงอยู่ข้างใน ส่วนเหนือหน้าอกและชายกระโปรงทำจากผ้ามัสลิน ส่วนที่เหลือของชุดทำจากวัสดุทึบแสง นอกจากนี้ ชุดยังถูกตกแต่งด้วยงานปักอย่างประณีตด้วย

 

“พอใช้ได้” จักรพรรดินีพยักหน้า

 

“ฝ่าบาท ชุดนี้ต้องสวมจากบนลงล่างนะขอรับ” เหยินปาเชียนทำท่าทางคร่าว ๆ แล้วจักรพรรดินีก็พยักหน้า

 

อีกถุงหนึ่ง มีเสื้อคลุมแบบยาว เหยินปาเชียนวางไว้เพราะยังมีเวลาให้ลองอีกในภายหลัง

 

เขาเทสิ่งของจากถุงกระดาษใบสุดท้ายลงบนโต๊ะกาแฟ มีกางเกงในลายลูกไม้โปร่งแสง 2 ตัว ตัวนึงสีดำ ส่วนอีกตัวนึงสีแดง

 

นอกจากนี้ ยังมีบราสีแดงกับสีดำอีกหลายชิ้นด้วย ในทำนองเดียวกัน มันเป็นลายลูกไม้ด้วยเช่นกัน

 

“ฝ่าบาท…” เหยินปาเชียนคอแห้งเล็กน้อย ถึงแม้ว่าชุดชั้นในเหล่านี้จะไม่สามารถเปิดเผยได้อย่างชัดเจน แต่ถ้าเป็นคนข้างหน้าตนสวมมันเข้า มันก็เพียงพอที่จะทำให้เขาใจสั่นอย่างต่อเนื่องเลยทีเดียว

 

“สิ่งนี้คืออะไรรึ ?” จักรพรรดินีถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นแล้วคว้าบราไป

 

“นี่คือชุดชั้นในที่ผู้คนในโลกของพวกเราสวมใส่ขอรับ…” เหยินปาเชียนเริ่มอับอายขึ้นมาแล้ว

 

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็กัดฟันแล้วหยิบบราขึ้นมาสวมในทันที “มันจะต้องสวมแบบนี้ จากนั้นฝ่าบาทก็ติดไว้ที่ข้างหลังขอรับ”

 

“อันนี้คือกางเกงใน เอาไว้…”

 

เหยินปาเชียนยังสาธิตไม่ทันเสร็จ เขาลอยขึ้นไปในอากาศแล้วบินออกไป มันทำให้เขากลัวจนสติหลุด โชคดีที่เขาล้มลงพื้นเบา ๆ

 

เมื่อเขาได้สติกลับมาแล้ว เขาก็เห็นชุดสีแดงหายไปจากขอบตา หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีเสียง “ปัง” แล้วประตูก็ถูกปิด

 

“เห้อ” เหยินปาเชียนนั่งอยู่บนพื้นแล้วถอนหายใจยาว ๆ

 

การสอนวิธีสวมชุดชั้นในให้จักรพรรดินีนั้นก็ยังค่อนข้างน่าอับอายสำหรับเขาอยู่ดี

 

เหยินปาเชียนปีนขึ้นไปนั่งบนโซฟาแล้วรอให้จักรพรรดินีเปลี่ยนเสร็จ เขายังครุ่นคิดด้วยว่าเมื่อนางเปลี่ยนชุดใหม่แล้วจะเป็นอย่างไร

 

 

 

หลังจากที่รอเป็นเวลานาน ขณะที่เหยินปาเชียนรู้สึกว่ามันแปลกที่จักรพรรดินียังไม่ออกมา เขาก็ได้ยินเสียงมาจากห้องที่จักรพรรดินีเข้าไปก่อนหน้านี้ “เหยินปาเชียน !”

 

“ขอรับฝ่าบาท ?” เหยินปาเชียนยืนอยู่หน้าประตูแล้วถามด้วยความระมัดระวัง

 

“ในความคิดของเจ้า ข้าเป็นคนแบบไหนงั้นรึ ? ข้าอยากได้ยินความจริง” เสียงของจักรพรรดินีเล็ดลอดออกมาจากภายในห้อง มันค่อนข้างฟังไม่ชัด

 

“ฝ่าบาทเปรียบดั่งนางฟ้าบนโลก โลกนี้ โลกที่ต้าเย่าอยู่ มีอยู่เพียงหนึ่งเดียวเท่านั้นขอรับ เปรียบดั่งพระอาทิตย์ ความสว่างไสวจากพระวรกายของฝ่าบาทดึงดูดทุกคนขอรับ อย่างไรก็ตาม เมื่อได้เข้าใกล้ฝ่าบาท ทุกคนอาจรู้สึกถึงความร้อนที่แผดเผาราวกับถูกเผาไหม้ แต่ทว่า ทุกคนก็เต็มใจที่จะทำเช่นนั้นมากที่สุดขอรับ” เหยินปาเชียนลดเสียงลง แม้แต่ตัวเขาเองก็รู้สึกว่าความสำเร็จในการประจบสอพลอของตนได้ถูกนำไปสู่จุดที่สมบูรณ์แบบแล้ว

 

“เข้ามาซิ ! ข้าติดไม่ได้” เสียงของจักรพรรดินีดังมาจากข้างในพร้อมกับคำตอบของเหยินปาเชียน

 

เสียงของนางสั่นคลอนเล็กน้อย ดูเหมือนว่านางยังเป็นคนขี้อายอยู่บ้าง

 

ภายในเสี้ยววินาที หัวใจของเหยินปาเชียนก็สั่นพร้อมกับเสียงสั่นคลอนของจักรพรรดินี ราวกับว่ามีลูกไฟแผดเผาอยู่ในใจ

 

“ฝ่าบาท ข้าน้อยจะเข้าไปแล้วนะขอรับ” เหยินปาเชียนลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วค่อย ๆ หมุนลูกบิด

 

ภายในห้อง แผ่นหลังของจักรพรรดินีหันมาทางเขา นางสวมแค่กางเกงในโปร่งแสงสีดำเพียงตัวเดียว มือข้างหนึ่งปิดหน้าอกไว้ สายรัดสีดำสองเส้นห้อยลงมาจากบรา และผมพาดอยู่ที่หัวไหล่

 

แผ่นหลังที่เรียบเนียน ขาที่เรียว และสะโพกของนางได้เผยต่อหน้าเหยินปาเชียน

 

เหยินปาเชียนคอแห้ง อัตราการเต้นของหัวใจเขาเพิ่มสูงขึ้นจาก 67 BPM จนถึง 120 BPM มันคล้ายกับการตีกลอง ราวกับว่าหัวใจของเขาสามารถกระโดดออกจากโพรงทรวงอกได้ทุกเมื่อ

 

มุมมองแผ่นหลังตรงหน้าเขา รวมกับสถานะและความแข็งแกร่งของเจ้าของแผ่นหลังแล้ว ทำให้เขารู้สึกราวเหมือนจะระเบิด

 

“ข้าติดไม่ได้น่ะ ช่วยข้าติดหน่อยสิ” จักรพรรดินีสั่งการอย่างเย็นชา

 

เสียงของนางสั่นคลอนจนไม่อาจซ่อนจากคนอื่นได้

 

“ขอรับฝ่าบาท” เหยินปาเชียนหลับตาแล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ อัตราการเต้นของหัวใจเขายังคงเต้นอย่างรุนแรง มันก็ค่อนข้างรุนแรงกว่าเมื่อครู่นี้

 

เหยินปาเชียนก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย เขายื่นมือออกมาจับสายสองเส้นที่ย้อยลงมา เมื่อได้กลิ่นหอมของจักรพรรดินี เขาก็ติดสายด้วยมือที่สั่นระริก

 

เมื่อไหร่ก็ตามที่นิ้วของเขาสัมผัสกับผิวที่ขาวกระจ่างใสและเรียบเนียนบนแผ่นหลังของนาง จักรพรรดินีก็จะสั่นระริกอย่างแผ่วเบาด้วยเช่นกัน

 

เหยินปาเชียนเหงื่อไหลพรากในขณะที่เขาสวมบราให้นาง หลังจากทุ่มเทความพยายามอย่างมากแล้ว เขาก็ติดได้สำเร็จในที่สุด ในช่วงเวลานี้ นิ้วของเขาเฉียดผ่านหลังของจักรพรรดินีไม่เพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น มันกระตุ้นให้นางขนลุกซู่

 

และทุกครั้งที่เขาสัมผัสกับร่างกายของนาง หัวใจของเหยินปาเชียนก็จะสั่นไปพร้อมกันด้วย

 

“ฝ่าบาท ข้าน้อยติดเสร็จแล้วขอรับ” เหยินปาเชียนเช็ดเหงื่อออกจากหัวของตนหลังจากที่เขาติดบราของนางในที่สุด

 

“ออกไป๊ !”

 

หลังจากที่ปิดประตูแล้ว ทั้งสองคน ทั้งในและนอกประตู ต่างถอนหายใจยาว ๆ ในเวลาเดียวกัน คนนึงยืนพิงกำแพงด้านนอก ในขณะที่อีกคนนึงยืนตรงอยู่ในห้อง

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top