ขนาดตัวอักษร

จักรพรรดิ์เทพมังกร – บทที่ 20 : คุณหนูผู้สูงศักดิ์เดือดดาล

 460 Views

[ติดตามข่าวสารได้ที่เพจ : จักรพรรดิ์เทพมังกร ]

 

บทที่ 20 : คุณหนูผู้สูงศักดิ์เดือดดาล

แม้ว่าถังเมิ่งจะไม่สามารถซ่อนอารมณ์เดือดดาล และความอึดอัดไว้ได้ แต่ในเวลานี้อารมณ์ทั้งหมดถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกตกใจ.. เกิดอะไรขึ้นกับหนิงหลิงยู่? ทำไมจู่ๆ เธอจึงร้องไห้..!!

ถังเมิ่งไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร.. เขาจึงได้แต่ประเมินเจ้าอ้วนที่นั่งอยู่ข้างหน้าเขาใหม่อีกครั้ง.. เจ้าอ้วนที่สวมชุดนักเรียนผิดขนาดจนรัดติ้วไปหมด ดูช่างตลกสิ้นดี!

ใบหน้าของเขายังคงเหมือนเดิม.. แต่มีสิ่งหนึ่งที่ถังเมิ่งสังเกิตเห็นว่ามันเปลี่ยนไป นั่นคือแววตาของเขา..

ความอ่อนแอขี้ขลาดได้มลายหายไป เช่นเดียวกับความน้อยเนื้อต่ำใจ และปมด้อยที่ไม่มีให้เห็นในแววตานั้นอีกแล้ว หลิงหยุนไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเป็นเพียงคนเล็กๆ ที่ไม่มีความสำคัญอะไรอีก แต่ก็ไม่ได้รู้สึกหยิ่งผยอง หรือภูมิอกภูมิใจแต่อย่างใด สิ่งที่เขามีในเวลานี้คือ.. ความสงบนิ่ง และสายตาที่มั่นคง ในแววตาที่เป็นผู้ใหญ่ของหลิงหยุน.. บ่งบอกว่าเขามองทุกสิ่งทุกอย่างเท่าเทียม และไม่แตกต่างกัน นอกจากนี้แล้ว.. อาจมีแววตาที่คล้ายกำลังเยาะหยันตัวเองปรากฏออกมาให้เห็นเป็นครั้งคราว แต่ก็มีกระแสแห่งความมีเมตตา และความดีแผ่ซ่านออกมา หลิงหยุนนั้น.. คล้ายคนที่ได้ผ่านการใช้ชีวิตมาทุกรูปแบบแล้วตั้งแต่ต่ำสุดจนถึงสูงสุด และได้เห็นชีวิตในหลากหลายรูปแบบมามาก จนกระทั่งไม่เกิดความรู้สึกเปรียบเทียบ และมองทุกสิ่งทุกอย่างไม่แตกต่างกัน.. และนั่นคือสิ่งที่ถังเมิ่งมองเห็น..!!

แต่ถังเมิ่งกลับไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงอีกจุดหนึ่งของหลิงหยุน นั่นคืออากาศรอบๆตัวเขา.. รอบๆตัวของหลิงหยุนนั้น ล้อมรอบไปด้วยอากาศบริสุทธิ์ที่ให้ความรู้สึกสดชื่น ซึ่งคล้ายกับคาริสม่าที่สามารถดึงดูดผู้คนให้อยากเข้ามามีปฎิสัมพันธ์ด้วย..

แต่หลิงหยุนกลับมีท่าทางที่แปลกแยก และไม่แยแสต่อผู้คน ความขัดแย้งในตัวเองนี้ ทำให้ผู้คนต่างพากันกระอักกระอ่วนใจ..

ไอ้เวรเอ๊ย.. ถังเมิ่งคำรามอยู่ในใจ และตัดสินใจนั่งกินข้าวเงียบๆ ไม่พูดไม่จา..

เมื่อเห็นหนิงหลิงยู่กำลังร้องไห้.. หลิงหยุนจึงหันไปหาเธอด้วยท่าทางอ่อนโยน เขาวางตะเกียบในมือลง และค่อยๆเอื้อมมือขวาไปเช็ดน้ำตาให้..

“เดี๋ยวก็หัวเราะ เดี๋ยวก็ร้องไห้.. เหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนเลย! เอาล่ะ.. รีบๆกินได้แล้ว ก่อนที่อาหารจะเย็นหมด..” หลิงหยุนพูดปลอบน้องสาวอย่างอ่อนโยน..

หนิงหลิงยู่รู้สึกหัวใจพองโตและอบอุ่น.. เธอหันไปทำหน้ามุ่ยล้อเล่นกับพี่ชาย

ฉางหลิงสั่นไปทั้งตัวพร้อมกับเอ่ยถามตัวเอง.. นี่ใช่หลิงหยุนไร้ค่าคนเดิมที่เรียนอยู่ห้องเดียวกับเธอหรือไม่? ผู้ชายคนนี้อบรมถังเมิ่งทุกครั้งที่มีคำพูดหลุดออกจากปากของเขา.. ผู้ชายคนนี้ทำให้หนิงหลิงยู่ยิ้มและร้องไห้ด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียว นี่ใช่หลิงหยุนจริงๆหรือ? คำว่า ‘ช็อค’ ก็ยังน้อยไปที่จะอธิบายความรู้สึกของฉางหลิงในเวลานี้..

ถ้าหากหลิงหยุนผอมลงกว่านี้.. เขาคงต้องกลายเป็นพี่ชายในฝันของใครต่อใครเป็นแน่!

ฉางหลิงถูกหลิงหยุนดึงดูด จนไม่ทันสังเกตุเห็นว่าเกาเฉินเฉินได้มานั่งอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว..

“นี่.. เป็นอะไร? กำลังฝันกลางวันเรื่องอะไรอยู่?” เกาเฉินเฉินถามเฉิงหลิง พร้อมกับโบกมือที่ขาวเหมือนหิมะของเธอไปมาต่อหน้าฉางหลิงเพื่อเรียกความสนใจ.. และฉางหลิงก็เพิ่งรู้ตัวว่าเธอกำลังใจลอย เมื่อรู้สึกตัว.. เธอจึงรีบยืดตัวตรง และชี้นิ้วโป้งไปทางด้านซ้าย..

“ถังเมิ่งนี่.. ทำไมเหรอ? ฉันเห็นเขาแล้ว เขาก็มากินข้าวที่นี่บ่อยๆ ไม่เห็นจะมีอะไรแปลก..” เกาเฉินเฉินตอบได้เพียงเท่านั้นก็ถึงกับตกใจ.. เมื่อสังเกตุเห็นว่าหลิงหยุนกำลังนั่งอยู่ข้างๆเธอ และเมื่อมองเลยไป เธอก็เห็นหนิงหลิงยู่นั่งอยู่ด้วยเช่นกัน..

เกิดอะไรขึ้น? หนิงหลิงยู่แทบจะไม่เคยขึ้นมากินชั้นสองเลย และมากินกับถังเมิ่งด้วย? และเรื่องที่ทำให้เธอตกใจมากที่สุดคือ ตอนนี้หลิงหยุนกำลังนั่งอยู่ข้างๆเธอ.. ดูเหมือนหลิงหยุนจะไม่ได้สนใจ เพราะเขายังคงตั้งหน้าตั้งตาสวาปามอาหารตรงหน้า..

หลังจากวิ่งแบกกระสอบทรายหนัก 26 กิโล เป็นระยะทาง 4.4 กิโลเมตร หลิงหยุนยังนั่งกินข้าวได้อย่างเอร็ดอร่อย.. นี่ถ้าเกาเทียนหลงมาเห็นเข้า เขาคงต้องเป็นลมล้มตึงอย่างแน่นอน..

ไม่ห่างจากเกาเฉินเฉินมากนัก.. เสียงหัวเราะเบาๆ และเสียงพูดคุยก็ดังมาให้ได้ยิน บางคนก็พยายามเรียกร้องความสนใจจากดาวโรงเรียน ส่วนบางคนก็มาเพื่อรอดูว่าจะมีเรื่องอะไรสนุกๆเกิดขึ้น

“เธอสั่งไปหรือยัง?” เกาเฉินเฉินถาม

“สั่งแล้ว.. มีหม้อไฟปลาเสฉวน เนื้อวัว แล้วก็ลิ้นวัวราดซอสพริก..”

“เดี๋ยวก่อน!” เกาเฉินเฉินพูดพร้อมกับพยักหน้าและลุกขึ้นจากเก้าอี้ รูปร่างหน้าตาที่น่าหลงใหลของเธอ ทำให้นักเรียนที่อยู่รอบๆ ถึงกับตาพร่ามัวกันไปหมด เกาเฉินเฉินหยิบกระเป๋าเงินหลุยส์วิคตองราคาแพงของเธอขึ้นมา และเดินตรงไปหาถังเมิ่ง..

“เขยิบเข้าไปข้างใน!” เกาเฉินเฉินสั่งถั่งเมิ่งที่กำลังกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย..

เกาเฉินเฉินพูดด้วยท่าทางที่ไม่มีความเกรงกลัว.. และกล้าหาญ

ถังเมิ่งแทบอยากจะร้องไห้.. นี่มันวันซวยอะไรของเขา! นี่เขาทำอะไรผิดนักหนา ถึงไม่ได้รับความเคารพยำเกรงเช่นนี้! เขาเป็นถึงหนึ่งในสี่คุณชายที่น่าเกรงขามที่สุดในโรงเรียน แม้แต่ชื่อของเขาก็แปลว่า ‘ดุร้าย’ ถังเมิ่งไม่มีทางเลือก จึงได้แต่อ่อนข้อให้ เขาได้ยินมาว่า.. ใครก็ตามที่ทำให้เกาเฉินเฉินโกรธ ล้วนแล้วแต่ได้รับผลร้ายตามมาทุกราย บางคนก็แค่ฟกช้ำดำเขียว บางรายถึงกับต้องถูกหามส่งโรงพยาบาล..

ถังเมิ่งจึงได้แต่ขยับจานอาหารของเขาไปที่มุมโต๊ะ และเขาก็รู้สึกขอบคุณเกาเฉินเฉิน ที่ทำให้ตอนนี้เขาได้มานั่งอยู่ตรงหน้าหนิงหลิงยู่ เขาจะได้กินไปด้วย แล้วก็มองหน้าที่สวยงามและไร้เดียงสาของเธอไปด้วย ตอนนี้.. ถังเมิ่งกำลังอยู่ในโลกของตัวเอง เขากำลังจินตนาการว่า เขากำลังดินเนอร์อยู่ท่ามกลางแสงเทียนกับหนิงหลิงยู่เพียงสองคน โดยไม่ได้สนใจเกาเฉินเฉินเลยแม้แต่น้อย..

เกาเฉินเฉินหยิบเงินออกมาจากกระเป๋าหลุยส์ใบแพงของเธอหนึ่งพันเหรียญ แล้ววางลงบนโต๊ะอย่างแรง ทำให้ถังเมิ่งตกใจตื่นจากฝันกลางวัน..

“นี่! เงินเดิมพันหนึ่งพันเหรียญที่ฉันแพ้เดิมพัน!”

ถังเมิ่งไม่สนใจเรื่องใครเป็นใคร หรือมีสถานะอย่างไร ตราบใดที่แพ้พนันกับเขา เขาก็จะเก็บเงินโดยไม่ลังเล และนั่นเป็นคติประจำใจของเซียนพนันรุ่นเล็ก

แต่ก่อนที่ถังเมิ่งจะทันได้เก็บเงิน มือมอมแมมก็ยื่นออกมาคว้าเงินหนึ่งพันนั้นไปอย่างรวดเร็ว..

“เห้ย..” ถังเมิ่งอ้าปากหวออย่างไม่เข้าใจ นั่นมันเงินของเขา!

“พี่คะ..” หนิงหลิงยู่พึมพำอย่างรู้สึกอายกับการกระทำของพี่ชาย พร้อมกับภาพพี่ชายร่างใหญ่ที่แสนดีในใจของเธอ ก็ได้มลายหายไปด้วย..

“นาย..” เกาเฉินเฉินพูดไม่ออก นี่ไม่ต่างจากการปล้น? ช่างเป็นคนไร้ศีลธรรมสิ้นดี? ไม่เคารพฉันเลยสักนิด? เกาเฉินเฉินกรีดร้องอยู่ในใจ..

เกาเฉินเฉินกำลังเดือดดาลอย่างมาก ข่าวลือเมื่อเช้ายังไม่ทันจาง นี่เขายังกล้าฉกเงินของฉันอีกเหรอ?

ฉางหลิงแทบอยากหัวเราะ เมื่อเห็นสีหน้าตกใจที่ดูน่าขันของเกาเฉินเฉิน เธออยากรู้ว่าการเผชิญหน้าของคนทั้งคู่จะคลี่คลายและจบลงอย่างไร เพราะเธอเองก็ได้เห็นความดื้อดึงหัวแข็งของหลิงหยุนมาแล้วเมื่อครู่นี้..

หลิงหยุนหยิบตะเกียบขึ้นมา แล้วนั่งกินอาหารต่อ เขาไม่สนใจว่าใครจะคิดอย่างไร ในเมื่อตอนนี้เงินอยู่ในกระเป๋าของเขาแล้ว..

ถังเมิ่งแทบอยากจะประจันหน้ากับหลิงหยุน แต่เมื่อเห็นสีหน้าของสองสาวดาวโรงเรียน เขาจึงรู้ว่าว่าหากเขาทำเช่นนั้น คงจบลงที่สองสาวต้องโกรธเขาอย่างแน่นอน เขาจึงเลือกที่จะนิ่งเงียบ..

“พี่คะ.. คืนเงินให้เขาไป! เงินนั่นเป็นของถังเมิ่ง และเขาก็เพิ่งจะจ่ายเงินที่ติดหนี้ฉันให้จนครบแล้วไม่ขาดแม้แต่เซ็นเดียว..” หนิงหลิงยู่พูดอย่างกระวนกระวายใจขณะที่พยายามเกลี้ยกล่อมหลิงหยุนให้คืนเงิน ถ้าสิ่งที่หลิงหยุนทำถูกป่าวประกาศไปทั่วโรงเรียน เธอคงต้องอับอายขายหน้าแน่

ถังเมิ่งร้องไห้ในใจอย่างมีความสุข.. ในที่สุด ก็มีคนอยู่ข้างเขา!

หลิงหยุนตอบหน้าตาเฉย.. “ถูกต้อง.. เขาคืนเงินที่แพ้พนันทั้งหมดให้กับเราแล้ว!”

“แต่.. เขายังไม่ได้ให้เงินรางวัลที่เป็นสิทธิที่พี่จะได้รับ.. ถูกต้องไม๊?”

ถังเมิ่งถึงกับอึ้งและพูดอะไรไม่ออก.. ‘เจ้าอ้วนมันพูดเรื่องอะไรกัน? รางวัลอะไรที่มันสมควรได้รับ?’

หลิงหยุนยิ้มอย่างไร้เดียงสาให้กับทุกคน ราวกับจะบอกว่าเขาไม่ได้ตั้งใจก่อกวน..

“ฉันหมายความว่า.. ในเมื่อนายใช้ฉันเป็นเครื่องเดิมพัน ก็เป็นสิทธิ์ที่ฉันควรจะต้องได้รับค่าตัวจากการวิ่ง.. ถูกต้องไม๊?”

อะไรนะ?! ถังเมิ่งแทบอยากจะเป็นบ้า เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้นออกมาจากปากของหลิงหยุน หลิงหยุนเป็นคนที่อยากจะวิ่งเอง เขาไม่ได้เป็นคนเจ้ากี้เจ้าการสักหน่อย นี่เจ้าอ้วนกลายเป็นคนหน้าด้านไร้ยางอายแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่?

แม้แต่การแข่งขันฟุตบอล.. พวกที่เปิดพนันบอล ยังไม่ต้องจ่ายค่าตัวให้กับทีมฟุตบอลเลย!

ไม่เพียงแค่ถังเมิ่ง.. แม้แต่เกาเฉินเฉิน และฉางหลิง ต่างก็งุนงง และตะลึงกับความหน้าด้านของหลิงหยุน..

หลังจากที่ได้ยินการโต้เถียงของพี่ชาย.. หนิงหลิงยู่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่ออีก แม้เธอจะรู้ว่าข้อโต้แย้งของเขานั้นช่างไร้เหตุผลสิ้นดี แต่เขาก็เป็นพี่ชายของเธอ!

“ถ้านายไม่พอใจ.. นายก็ทำอย่างที่ฉันทำสิ.. วิ่งแบกกระสอบทรายให้ครบเจ็ดรอบ แล้วฉันจะคืนเงินหนึ่งพันเหรียญให้นาย!” หลิงหยุนพูดราวกับว่าเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่จะทำเรื่องแบบนั้น เมื่อพูดจบ.. เขาก็ก้มหน้าก้มตาสวาปามต่อ โดยไม่สนใจคนทั้งคู่อีก.. ขณะเดียวกัน.. อาหารจานที่สองและสามก็ทยอยเข้ามาเสริฟ กลิ่นหอมของอาหารตลบอบอวลไปทั้งโต๊ะ..

เกาเฉินเฉินโกรธหลิงหยุนมาก ที่เขาฉกเงินของเธอไป แล้วอ้างเหตุผลที่ไร้ตรรกะสร้างความชอบธรรมให้กับตัวเอง แต่เหตุผลที่ทำให้เธอเดือดดาลมากที่สุดก็คือ หลิงหยุนไม่มีท่าทีสนใจเธอแม้แต่น้อย ตั้งแต่ที่เธอเข้ามานั่ง เขาไม่แม้แต่จะชายตามามองเธอด้วยซ้ำไป เขาเมินเฉยต่อเกาเฉินเฉิน ที่มาจากครอบครัวเกาอันทรงเกียรติ และเป็นที่รู้จักของคนทั้งประเทศ อีกทั้งเธอยังเป็นถึงหนึ่งในดาวโรงเรียนของมัทธยมจิงฉูแห่งนี้ นี่จัดว่าเป็นความอัปยศอดสูที่เกาเฉินเฉินไม่อาจยอมรับได้.. เธอยืดหลังตรง อกผาย ไหล่ผึง และจ้องมองไปที่หลิงหยุน

เกาเฉินเฉินแทบไม่อยากจะเชื่อว่า นี่เป็นคนเดียวกับหลิงหยุนที่แอบตามเธอไปอย่างเงียบๆ ในคืนนั้น ท่าทางและการพูดจาที่หยิ่งยะโสของเขานั้น เธอไม่อาจยอมรับได้! ฉางหลิงก็คิดเช่นเดียวกัน และคนที่อยู่ต่อหน้าเธอนี้ก็ไม่ใช่ใคร แต่เป็นหลิงหยุน..

“หลิงหยุน! นี่หมายความว่ายังไง?” เกาเฉินเฉินตะโกนถามอย่างขุ่นเคือง เมื่อเห็นหลิงหยุนเอาแต่ก้มหน้ากินโดยไม่เหลือบมองเธอแม้แต่น้อย เกาเฉินเฉินในเวลานี้ไม่ต่างจากแม่สิงห์สาวที่กำลังโกรธ และพร้อมที่ตะปบและเขมือบหลิงหยุนได้ทั้งตัว เสียงของเธอดังไปทั่วทั้งบริเวณชั้นสอง สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เธอ ส่วนคุณชายถังดูเหมือนจะดีใจที่เหตุการณ์กลับกลายเป็นเช่นนี้ เอาแล้วไงไอ้หน้าไม่อาย! ตอนนี้แกทำให้ดาวโรงเรียนคนนี้โกรธแล้ว! ฉันจะคอยดูว่าแกจะหาทางออกจากสถานการณ์นี้ได้ยังไง.. เฮอะ!! ถังเมิ่งคิดด้วยความดีอกดีใจ..

หลิงหยุนขมวดคิ้ว พร้อมกับตำหนิ.. “ผมเพิ่งจะได้กินอาหารอร่อยๆที่มีคนเลี้ยง แต่กลับไม่สามารถกินอย่างสงบได้ ผู้หญิงบ้าที่กำลังตะโกนด่าผมอย่างไร้เหตุผลอยู่นี่.. คือใครกัน?” หลิงหยุนเงยหน้าขึ้นจากชามข้าว จ้องมองไปยังคนที่กำลังตะโกนโหวกเหวกใส่เขา และสายตาของเขาก็มาหยุดอยู่ที่หน้าอกตูมๆของเกาเฉินเฉิน..

“โอ้ว.. ช่างน่ามอง หน้าอกของคุณใหญ่มากจริงๆ..” หลิงหยุนพึมพำพร้อมกับคีบซี่โครงหมูเข้าปาก แม้ว่าเสียงของเขาจะอู้อี้เพราะกำลังเคี้ยว แต่เกาเฉินเฉินก็ได้ยินคำว่า ‘หน้าอกใหญ่’ ได้อย่างชัดเจน..

“นายว่าอะไรนะ?!” เกาเฉินเฉินอุทานด้วยความโกรธ และแทบไม่อยากจะเชื่อ เมื่อเธอมองตามสายตาของหลิงหยุนที่มองมา เธอจึงเข้าใจความหมายทันที เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะบ้า.. นี่หมายความว่าข่าวลือพวกนั้นเป็นจริง.. เจ้าโง่นี่คิดลามกกับเธอ..

“ผมพูดอะไรนั่นไม่สำคัญ.. สำคัญที่ว่าคุณต่างหากเป็นใคร? เอิ่ม.. คุณชื่ออะไร.. ถังเมิ่ง.. นี่แฟนนายงั้นเหรอ?” หลิงหยุนถามหน้าตาเฉย ความจริงแล้ว.. เขาไม่ได้แกล้งทำเป็นไม่รู้ เพราะนอกจากหนิงหลิงยู่กับแม่ของเขาแล้ว คนอื่นๆที่หลิงหยุนคนก่อนรู้จักนั้น ก็จะเบลอๆไม่ชัดเจนสำหรับเขา แม้แต่คนที่เคยรังแกหลิงหยุน เขาก็เพียงแค่จำใบหน้าของคนพวกนั้นได้ กับความจริงแค่ว่า หลิงหยุนเคยถูกพวกมันรังแก..

และแล้ว.. การแสดงที่ทุกคนรอคอยก็กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว!

ผู้คนต่างพากันขึ้นมาที่ร้านอาหารชั้นสอง เพื่อดูการแสดงที่กำลังจะเริ่ม..

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top