ขนาดตัวอักษร

ตอนที่ 123: ถูกกำหนดโดยสวรรค์

 299 Views

“ฝ่าบาท นักเล่าเรื่องเหยินอยู่ตรงนี้แล้วขอรับ” พลทหารเข้ามาในพระราชวังแล้วรายงานต่อองค์จักรพรรดินี

 

“ให้เค้าเข้ามา” จักรพรรดินีโบกมือแล้วตอบกลับ

 

หลังจากนั้นไม่นาน เหยินปาเชียนก็เดินเข้ามาในห้องโถงพระราชวังแล้วถวายความเคารพแด่องค์จักรพรรดินี “กราบถวายบังคมฝ่าบาท”

 

ณ ตอนนี้ จักรพรรดินีก็ยังคงสวมเสื้อผ้าชุดเดิม เมื่อได้เห็นเหยินปาเชียนแล้ว จักรพรรดินีก็ส่งแก้วไวน์ของนางให้กับชิงยวนแล้วโบกมือให้กับชิงยวนและหงหลวน พวกเธอทั้งสองอำลาจักรพรรดินีทันทีแล้วออกจากห้องโถงพระราชวัง

 

ในตอนที่พวกเธอเดินผ่านเหยินปาเชียน พวกเธอก็มองดูเขา สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนทำให้ทุกคนต่างตกใจกันมาก รวมถึงพวกเธอทั้งสองคนด้วย

 

“นี่มันดึกแล้วนะ มีเรื่องอะไรรึ ?” จักรพรรดินีถามเหยินปาเชียน

 

“ฝ่าบาท ข้าน้อยมีอะไรบางอย่างจะทูลขอรับ” เพราะการที่เหยินปาเชียนมาถึงที่นี่แล้ว เขาจึงรู้สึกว่าไม่ควรถอยกลับ เขาอาจจะสามารถปิดบังได้ในตอนนี้ก็จริง แต่เขาก็ไม่สามารถปิดบังได้ตลอดไป เพราะความจริงจะปรากฏออกมาไม่ช้าก็เร็ว เขาจึงแสดงความจริงใจด้วยการสารภาพกับนางเสียตอนนี้

 

“ว่ามา !” จักรพรรดินีลุกขึ้นจากโซฟา จากนั้นนางจึงขยับร่างกายแล้วเอนไปทางด้านหลังโซฟา “เข้ามาพูดใกล้ ๆ สิ”

 

เหยินปาเชียนก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าวแล้วหยุดที่ด้านหน้าโซฟา 2 เมตร จากนั้นเขาก็พูดออกมา “ข้าน้อยมาจากแคว้นจีนขอรับ”

 

“เจ้าเคยบอกข้ามาก่อนแล้วหนิ” จักรพรรดินีพยักหน้า

 

“แคว้นจีนไม่ได้อยู่ในโลกนี้ขอรับ ข้าน้อยไม่ทราบถึงความห่างไกลจากแคว้นจีนมาถึงที่นี่ มันอาจจะอยู่ในดาราจักรอื่นหรือแม้แต่จักรวาลอื่นก็ได้ขอรับ” เหยินปาเชียนพูดต่อ

 

“ข้าคิดว่ามีโลกแค่หนึ่งเดียวซะอีก มีโลกอื่นอยู่นอกดาราจักรด้วยงั้นรึ ? ที่นั่นไม่ใช่สถานที่ที่พระเจ้าทรงประทับอยู่รึยังไง ?” จักรพรรดินีถามออกมา

 

“ส่วนที่เหลือข้าน้อยไม่ทราบขอรับ แต่ว่าดาวโลกน่ะไม่ใช่สถานที่ที่พระเจ้าทรงประทับอยู่หรอกขอรับ” เหยินปาเชียนส่ายหน้าแล้วตอบกลับ

 

“ถ้าอย่างนั้นดาวโลกคือโลกของเจ้างั้นสินะ ? พูดต่อเลย”

 

“ทุก 3 วัน ข้าน้อยจะต้องกลับไปยังดาวโลก 1 ครั้ง หลังจากที่โลกนี้ผ่านไป 1 วัน ข้าน้อยก็จะกลับมาที่นี่อีกครั้ง ข้าน้อยคิดว่าฝ่าบาททรงทราบเรื่องนี้แล้ว และข้าน้อยก็ไม่ได้ต้องการที่จะปิดบังฝ่าบาทเลย ข้าน้อยไม่มีอำนาจควบคุมระหว่างที่กลับไปยังดาวโลกและกลับมาที่นี่ขอรับ” เหยินปาเชียนพูดต่อ

 

“ถ้าอย่างนั้นเจ้ากำลังจะบอกว่าเจ้าไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้งั้นสินะ ?” น้ำเสียงของจักรพรรดินีไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก แต่เหยินปาเชียนรู้สึกว่าสภาพรอบตัวเขาเย็นลงโดยฉับพลัน

 

ความหนาวสั่นสะท้านลงไปตามกระดูกสันหลังของเหยินปาเชียน เขาฝืนรักษาจิตใจให้สงบพูดออกมา “ฝ่าบาททรงเข้าพระทัยผิดแล้วขอรับ”

 

สมองของเหยินปาเชียนเริ่มทำงานอย่างเต็มกำลัง ก่อนที่จักรพรรดินีจะพูดอะไรออกมา เขาก็พูดต่อ “ตลอดเวลาที่ผ่านมา ข้าน้อยสงสัยว่าทำไมตัวข้าเองถึงได้มีโอกาสมายังโลกนี้ เมื่อเร็ว ๆ นี้ ข้าน้อยตระหนักทันทีว่าต้องมีเหตุผลสำหรับสิ่งนี้ และเหตุผลนั้นก็คือ ข้ามาที่นี่เพื่อฝ่าบาทขอรับ มิฉะนั้นแล้ว เหตุใดข้าถึงได้ตกลงไปที่คณะผู้ติดตามของฝ่าบาทในที่ต่าง ๆ ด้วยล่ะขอรับ ? ข้าน้อยถูกลิขิตให้มาที่นี่ เช่นเดียวกับที่ฝ่าบาทถูกลิขิตให้เป็นผู้ปกครองโลกนี้ ข้าน้อยถูกลิขิตให้มาที่นี่เพื่อติดตามฝ่าบาท ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนถูกกำหนดโดยสวรรค์ สวรรค์คือผู้มีอำนาจสูงสุดในทุกโลก เนื่องจากสวรรค์ได้กำหนดให้ข้ามาอยู่เคียงข้างฝ่าบาทที่นี่ ข้าน้อยจะไม่ออกจากที่นี่อย่างแน่นอนขอรับ”

 

“พูดความจริงออกมา” จักรพรรดินีได้พิจารณาเหยินปาเชียนอย่างใกล้ชิดแล้วพูดออกมา

 

“ข้าน้อยกำลังพูดความจริง และคำพูดเหล่านี้ก็มาจากใจข้าขอรับ ถ้าหากสวรรค์ได้กำหนดเวลาไว้ว่าข้าน้อยจะอยู่เคียงข้างฝ่าบาทได้นานแค่ไหน ข้าน้อยก็หวังว่าจะเป็นหมื่นปีขอรับ”

 

หลังจากที่เหยินปาเชียนพูดถ้อยคำเหล่านี้ออกมา เขาก็สามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าจักรพรรดินีได้ลดทอนกลิ่นอายของนางลงไป

 

“หากเจ้าทำให้ข้ารู้ว่าเจ้าโกหกข้าล่ะก็ เจ้าจะได้รับมันจากข้า” จักรพรรดินีพูดออกมา ดวงตารูปทรงอัลมอนด์ที่สง่างามของนางนั้นเปี่ยมไปด้วยพลัง

 

ถึงแม้ว่านางจะเป็นจักรพรรดินี แต่นางก็ไม่เคยได้ยินคำพูดเช่นนี้มาก่อน

 

สายตาที่นางมองดูเหยินปาเชียนอ่อนโยนขึ้นเรื่อย ๆ

 

“การที่ข้าน้อยไม่มีอำนาจควบคุมระหว่างที่กลับไปยังดาวโลกและกลับมาที่นี่ ดังนั้นในคืนนี้ข้าน้อยต้องกลับไปยังดาวโลก แต่ว่าข้าน้อยก็รู้สึกว่าดีแล้วที่ข้าสามารถกลับไปยังดาวโลก ข้าน้อยสามารถค้นหาสิ่งต่าง ๆ บนดาวโลกที่เหมาะสมกับฝ่าบาทได้ขอรับ”

 

“รินไวน์ให้ข้าหน่อยสิ” จักรพรรดินีสั่งการเหยินปาเชียน

 

เหยินปาเชียนรีบเติมไวน์ใส่แก้วด้านข้างตนแล้วส่งให้กับจักรพรรดินี หลังจากที่นางกระดกลงในอึกเดียว เขาก็เติมให้นางอีกครั้ง

 

“จดจำสิ่งที่เจ้าพูดไว้ด้วยล่ะ” จักรพรรดินีพูด

 

“ข้าน้อยจะไม่จดจำคำพูดของตัวเองได้อย่างไรขอรับ ? ถึงแม้ว่าข้าน้อยจะตายไป ข้าน้อยก็จะยังคงมองดูฝ่าบาทจากยมโลกขอรับ” เหยินปาเชียนตอบกลับ

 

“ดื่มไวน์แก้วนี้ให้หมด” จักรพรรดินียื่นแก้วไวน์ให้กับเหยินปาเชียน

 

เหยินปาเชียนมองดูแก้วไวน์ในมือของจักรพรรดินี นี่มันไม่ใช่การจูบทางอ้อมหรอกเหรอ ? ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เขาก็รีบรับไว้แล้วกระดกลงในอึกเดียว

 

เขาสามารถได้กลิ่นหอมเย้ายวนใจจากไวน์

 

“ข้าจะจดจำสิ่งที่เจ้าพูด กลับไปได้เลย แล้วค่อยกลับมาหาข้ามะรืนนี้” จักรพรรดินีพูดออกมา

 

“งั้นข้าน้อยขอตัวก่อนนะขอรับ” เหยินปาเชียนวางแก้วไวน์ไว้บนโต๊ะแล้วอำลาจักรพรรดินี

 

ในขณะที่เหยินปาเชียนก้าวออกจากห้องโถงพระราชวัง เขาก็เห็นชิงยวนกับหงหลวนยืนอยู่ไม่ไกล

 

“สวัสดีคุณหญิง” เหยินปาเชียนกำมือให้พวกเธอ

 

“สวัสดีนักเล่าเรื่องเหยิน” ทั้งคู่ทักทายเหยินปาเชียนด้วยเช่นกัน ในตอนนี้เหยินปาเชียนไม่ได้เป็นเพียงแค่นักเล่าเรื่องอีกต่อไปแล้ว

 

ถึงแม้ว่าพวกเธอไม่ต้องการปฏิบัติต่อเขาเหมือนที่พวกเธอปฏิบัติต่อองค์จักรพรรดินี แต่พวกเธอก็ยังต้องปรับปรุงทัศนคติที่มีต่อเขาอยู่ดี

 

 

 

เหยินปาเชียนใช้เวลาสักพักเพื่อหาพลทหารคนเมื่อครู่นี้มาพาเขากลับไปที่ห้องของตน เมื่อปิดประตูแล้ว เหยินปาเชียนก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงแล้วคิดเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวทุกอย่างที่จักรพรรดินีได้ทำเมื่อครู่นี้

 

เขานึกถึงการเปลี่ยนทัศนคติของจักรพรรดินีที่มีต่อเขา จากท่าทางของนาง ดูเหมือนว่าเขาจะทำได้ดีทีเดียว

 

เหยินปาเชียนไม่แน่ใจอย่างอื่น แต่เขาสามารถบอกได้อย่างมั่นใจว่าจักรพรรดินีชอบฟังคำพูดประจบประแจงเป็นอย่างมาก

 

อันที่จริงแล้วมันก็เป็นเรื่องปกติ ใครจะไม่ชอบฟังคำพูดประจบประแจงกันล่ะ ? ตลอดทุกยุคทุกสมัย ผู้ปกครองที่มีชื่อเสียงทุกคนต่างก็ชอบฟังคำพูดประจบประแจงกันทั้งนั้น ดังนั้นเหยินปาเชียนจึงไม่แปลกใจที่จักรพรรดินีชอบฟังคำพูดประจบประแจง

 

อย่างไรก็ตาม นางก็ยังเป็นหญิงสาววัย 23 ปีอยู่ดี ในฐานะผู้ปกครองแคว้น มีหลายแง่มุมที่นางเหนือกว่าบุคคลธรรมดา ตัวอย่างเช่น การมองการณ์ไกลของผู้ปกครอง การปกครองแคว้น ความสามารถในการต่อสู้ เป็นต้น

 

อย่างไรก็ตาม สิ่งเหล่านี้ไม่สามารถปกปิดความจริงที่ว่านางเป็นแค่หญิงสาววัย 23 ปีได้ อาจจะมีบางแง่มุมที่นางแพ้คนธรรมดาก็เป็นได้

 

อย่างเช่น นางมีความอ่อนไหวต่อคำพูดเป็นอย่างมาก

 

โดยเฉพาะในตอนที่เขาอยู่ในพระคัมภีร์ของนาง

 

ถึงแม้ว่ามันจะดูน่ารังเกียจเล็กน้อยที่มีความคิดเช่นนี้ เขาก็ยังรู้สึกว่าควรมุ่งมั่นในด้านนี้ให้มากขึ้น

 

แน่นอนว่าเขาต้องลงมือทำด้วย อย่างเช่น เขาได้ตัดสินใจเลือกของขวัญสำหรับจักรพรรดินีเมื่อกลับไปยังดาวโลก

 

ในขณะเดียวกัน เขาก็ต้องเตรียมข้อมูลเกี่ยวกับการตรวจสอบ การขุดเจาะเหมืองแร่ และการถลุงแร่ด้วย

 

ก่อนหน้านี้เป็นเรื่องส่วนตัวของเขา และหลังจากนี้เป็นเรื่องงานของเขา เขาต้องรักษาสมดุลที่ดีระหว่างเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานไว้

 

เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก เหยินปาเชียนก็หลับสนิท หลายสิ่งหลายอย่างได้เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ การที่ได้ผ่านช่วงอารมณ์ที่ขึ้น ๆ ลง ๆ เมื่อคืนนี้มา เขาจึงรู้สึกเหนื่อยมากทีเดียว

 

 

 

เมื่อได้เวลาที่เขาลืมตาขึ้น เขาก็จะรู้สึกได้ถึงที่นอนอันนุ่มสบายอยู่ข้างใต้ตน

 

“เรากลับมาแล้ว” เหยินปาเชียนนอนอยู่บนเตียงแล้วมองไปบนเพดาน เขาขี้เกียจและไม่ต้องการขยับตัวเลย

 

ในต้าเย่า เขาไม่กล้าผ่อนคลายแม้แต่น้อย ในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ เขาได้ทำสิ่งต่าง ๆ ที่เขาคิดว่าเขาไม่เคยได้ทำ

 

ในตอนนี้เขากลับมายังดาวโลกแล้ว ในที่สุดเขาก็สามารถผ่อนคลายได้

 

เหยินปาเชียนลุกขึ้นจากเตียงหลังจากที่กลิ้งแล้วนอนบนนั้นเป็นเวลานาน

 

เขายืนตรงหน้าต่างแล้วมองออกไปข้างนอก สภาพแวดล้อมภายนอกเป็นสีขาวเหมือนหิมะ

 

บริเวณใกล้เคียงทั้งหมดเป็นสีขาวโพลน

 

ตอนนี้น่าจะเป็นเวลา 8 โมงเช้า แต่ทว่า เหยินปาเชียนไม่สามารถมองเห็นดวงอาทิตย์เลย ท้องฟ้ามืดครึ้มเล็กน้อย ดูเหมือนว่าหิมะกำลังจะตกในไม่ช้า

 

ผ่านไปแล้ว 12 วัน ตอนนี้เป็นสัปดาห์สุดท้ายของเดือนพฤศจิกายนแล้ว

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top