ขนาดตัวอักษร

Chapter 4 Hunting Hero Part 4

 221 Views

<Chapter 4. Hunting Hero – 4>

ฮีโร่ผู้เป็นนักล่า

ลีชินวูยังคงมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา …!!

 

 

ขณะที่เขาได้ลงมือใช้ดาบของตัวเองฟันเข้าไปที่สีข้างของเข้าเทรเชอร์เลเวลสามนั้นอย่างแรง แต่เลือดของมันกลับพุ่งกระจายออกมายิ่งกว่าแรงระเบิด!!

 

 

[ขณะนี้เทรเชอร์อีสเตอร์กำลังใช้ทักษะเปลวเพลิงแห่งความโกรธ! โดยเดินหน้าใช้เปลวไฟที่ไหม้เกรียมครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด!]

 

[การโจมตีนี้สำคัญ!]

 

บ้าน่า!

 

 

แสดงว่าเจ้าเทรเชอร์อีสเตอร์ตัวก่อนที่เลเวลสองไม่มีทักษะนั้นงั้นหรอ!

 

 

ลีชินวูต้องคิดแผนเพื่อตั้งรับกับสถารการณ์ตรงหน้าให้ดีที่สุด เพราะเขาไม่อยากพาสหายพอลที่เหลือต้องมาตายเปล่า

 

 

 

เจ็บใจแค่ไหนก็ห้ามบ่นออกมา! ท้ายที่สุดเมื่อลีชินวูเริ่มตระหนักได้ว่าเจ้านี้ถือว่าเป็นมอนสเตอร์ที่มีเลเวลสูงอยู่พอสมควร การที่มันเผยทักษะใหม่ๆออกมา เขาจะคิดสะว่าอย่างน้อยก็ได้เรียนรู้จากมัน และที่สำคัญเขาจะต้องเลิกสงสัยได้แล้วว่าพวกมันต่างกันยังไง

 

 

 

การเอาชนะพวกมันไปแล้วหลายตัว ทำให้ลีชินวูต้องมั่นใจในตัวเองและสู้กับมันให้ดีที่สุด เพราะเขาต้องมั่นใจว่าเขานั้นเคยคว้าชัยชนะมาได้แล้ว จำเป็นต้องลืมความรู้สึกที่ขี้ขลาด และกลัวความอันตรายทั้งหมดไปให้สิ้น! อย่าแสดงความประมาทออกมา เพราะถ้าแพ้มันกลายเป็นความผิดพลาดของเขา

 

‘ฉันไม่คิดจะแพ้ให้แกง่ายๆหรอก ฉันต้องออกไปจากเปลวไฟขี้ปากของแกให้ได้! ถ้าฉันออกไปได้แกคือกำไรในชีวิตฉัน! ‘

 

เพราะเปลวเพลิงที่กระจายไปทั่วทุกพื้นที่ทำให้ลีชินวูต้องหาที่หลบภัย แม้ว่ามันจะยากแค่ไหนก็ตาม

 

ลีชินวูเริ่มรู้สึกร้อนไปหมด เขาไม่ได้ใช้สปริงในการเดินเหินมากมาย เพียงแค่ใช้กำลังทั้งหมดของเขาในการพยายามออกจากเปลวเพลิงสีแดงที่ปกคลุมสนามรบที่วุ่นวายนี่ให้ได้ เพราะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แม้ว่ามันจะไม่จบลงคือการที่เขาต้องตายที่นี่อีกรอบ เขาต้องยอมเสี่ยง เพราะเขาไม่สามารถพึ่งพาทักษะหัวใจที่มองไม่เห็นได้!

 

ตอนนี้มีเพียงความจริงที่ว่าเขาต้องการเปิดคลังและหยิบลูกธนูกระดูกของตัวเองข้ึนมาในขณะที่กำลังเกิดการระเบิดขึ้น เป็นการตอบสนองที่ชาญฉลาดอย่างแท้จริง แม้ว่าความแข็งแกร่งที่มีอยู่ในลูกศรแต่ละตัวนั้นไม่ได้เปรียบเทียบกับกระดูกที่เหลือจากการล่าสัตว์ประหลาด แต่อย่างน้อยพวกมันก็จะเพียงพอสำหรับการปฐมพยาบาลเบื้องต้น

 


‘การเสริมกระดูก การเสริมกระดูก! ใช้พวกมันทั้งหมดเพื่อเสริมกำลังกระดูก! ใช่ เขาต้องลอง!’

 

เมื่อคิดได้แบบนั้น ลีชินวูไม่รอช้าที่จะหยิบลูกธนูกระดูกของตัวเองทั้งหมดในการรักษาตัวเองจากการถูกเปลวไฟที่รุนแรงก่อนหน้านี้ ปรากฏว่าเพียงแค่เสริมไปไม่เท่าไหร่ ร่างกายของเขาก็ได้รับการเยียวยาทันที!!

 

 

 

เนื่องจากลูกธนูที่ลีชินวูใช้มันเป็นเพียงลูกธนูกระดูกธรรมดาเท่านั้น พวกมันจึงยังพอมีประสบการณ์หรือความทรงจำหลงเหลืออยู่ รวมถึงคุณค่าในตัวเองด้วย แต่ถึงแม้มันจะสามารถเยียวยาตัวเองได้ไม่ได้หมายความว่าสถิติและเลเวลของเขาจะเพิ่มขึ้นเช่นกัน

 

 

 

แต่อย่างน้อยแค่นี้ก็เพียงพอแล้วที่ลีชินวูได้กำไลจากการเสี่ยงชีวิต เพื่อไม่ให้ตัวเองต้องตายอีกครั้ง

 


‘กระดูก … ฉันต้องการกระดูกมากกว่านี้!’

โชคดีที่สนามรบเต็มไปด้วยเศษซากกระดูกและโครงกระดูกที่ตายไปก่อนหน้านี้มากมาย แต่ถึงอย่างนั้นพวกกระดูกเองก็กำลังลุกไหม้อยู่ในเปลวเพลิงที่รุนแรงแบบนี้ สิ่งต่อไปที่เขาต้องทำคือดับเปลวเพลิงนี้และหาหาหนทางนำกระดูกมาใช้มันเพื่อเสริมกำลังของตัวเอง

 

 

ลีชินวูแอบรู้สึกดีชะมัดที่เขาสามารถคำนวนสภานการณ์เหล่านี้ได้แลบรวดเร็วกว่าที่คิด ในไม่ช้าเขาก็สามารถรวบรวมกระดูกได้หลายสิบชิ้น

 

‘การเสริมกระดูก! การเสริมกระดูก! ‘

 

[กระดูกแขนของคุณได้รับการเสริม]
[กระดูกขาของคุณได้รับการเสริม]
[กระดูกไหล่ของคุณได้รับการเสริม]
[กระดูกแขนของคุณได้รับการเสริม]

 

ดี! เสริมให้หมด!

 

 

ลีชินวูพยายามจะเสริมทุกส่วนของร่างตัวเอง แต่กระดูกทุกชิ้นส่วนใหญ่มาจากโครงกระดูกของพวกสหายพอลที่ตายไปทั้งนั้น แม้มันจะข้าหน่อยแต่ก็พอจะใช้รักษาได้อยู่ รวมถึงเปลื่ยนสีกระดูกของเขาที่ถูกไฟคลอกเป็นสีขาวสะอาดดังเดิม

 

 

 

ยังไม่ทันที่ลีชินวูจะเสริมและรักษาตัวเองให้สบูรณ์ สายตาเขาก็ปะทะเข้ากับเปลวไฟที่แรงกว่าพุ่งเข้าหาร่างของเขา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาต้องเอาตัวเองมาเผชิญกับสถานการณ์อันตรายอีกครั้ง ในขณะนั้นเองที่เขาตระหนักว่าไฟแห่งหายนะคืออะไร ยิ่งไปกว่านั้นคือไฟนี้ไม่ใช่ไฟธรรมดาเหมือนตอนแรก แต่มันคือเปลวไฟวิเศษ!

‘ เดี๋ยวๆ แล้วไฟนั้นคือไฟบ้าอะไรวะ สตีฟ แกไอ้ … ! การเสริมกระดูก, การเสริมกระดูก! ‘

[กระดูกแขนของคุณได้รับการเสริม]
[กระดูกฝ่ามือของคุณได้รับการเสริม ความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้น 1 และร่างของคุณได้ดูดซับส่วนหนึ่งของความทรงจำและประสบการณ์ของโครงกระดูกนักรบ]
[เจ้าต้องยิงให้เร็วกว่านี้ เพราะเราคือดาบแห่งอาณาจักร! – โครงกระดูกทหารนิรนาม]

 

ในที่สุดซากกระดูกของโครงกระดูกนักรบนั้นก็เริ่มปะปนกันและสามารถมีผลต่อการรักษาให้ดีขึ้นกว่าเดิม! เมื่อหลอมรวมกับโครงกระดูกทหารของสหายพอล ดวงตาของลีชินวูเองก็เริ่มเปล่งประกายอย่างมีความหวังและขยับร่างกายของตัวเองให้เร็วยิ่งขึ้น

 

 

 

นั้นแสดงว่าเขาไม่จำเป็นต้องกลัวไอเปลวเพลิงนั้นอีกต่อไป ต่อให้ร่างกายเขาต้องถูกเผาแค่ไหน แต่เขาก็รักษาตัวเองได้จากโครงกระดูกพวกนี้!

 

 

 

เขาต้องหาซากโครงกระดูกพวกนั้นให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ก่อนที่เจ้าพวกนั้นจะพ่นไฟและเผาทุกอย่างที่นี้!!

 

 


ลีชินวูได้เริ่มตามหาซากโครงกระดูกพวกนั้นอย่างบ้าคลั่ง โดยเฉพาะโครงกระดูกของนักรบ เพราะมันมีพลังที่แรงกว่าซากกระดูกของทหารทั่วไป

 

 

[กระดูกแขนของคุณได้รับการเสริม]
[กระดูกฝ่ามือของคุณได้รับการเสริม ดูดซับส่วนหนึ่งของเขาความทรงจำและประสบการณ์ของนักรบโครงกระดูก]
[ไม่มีประโยชน์ถ้าเจ้าเหวี่ยงดาบแค่พันครั้ง แต่ไม่สามารถจัดการกับศัตรูของเจ้าได้ในครั้งเดียว เป้าหมายของเราคือฆ่าคู่ต่อสู้อย่างแม่นยำด้วยการสวิงเพียงครั้งเดียว – ข้อความจากทหารนิรนาม]

 

[กระดูกฝ่ามือของคุณได้รับการเสริม ความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้น 1 ดูดซับส่วนหนึ่งของความทรงจำและประสบการณ์ของนักรบโครงกระดูก]

 

[กองทัพจักรวรรดิของเราจะแข็งแกร่ง เราต้องทำให้ทุกคนมองเราและเข้าใจเรา! – ข้อความจากทหารนิรนาม]

 

ดูเหมือนว่าตัวเขาเองจะถูกทดสอบด้วยความเร็วปฏิกิริยาและความอดทนในเวลาเดียวกันสำหรับสถานการณ์ที่วัดความเป็นความตายแบบนี้

 

 

แม้ว่าลีชินวูจะได้เสริมกระดูกของตัวเองจนถึงจุดที่เขาไม่สามารถหายใจได้ เขาก็ยังจะทำต่อไป เพราะเปลวเพลิงของเจ้าเทรเชอร์นั้นเขาไม่รู้ว่ามันจะร้ายแรงมากกว่านี้มากแค่ไหน…!!

 

 

เขาไม่อยากตายเร็วเกินไป

 

 

ตั้งแต่ครั้งที่เขาเจอซอมบี้จนมาถึงตอนนี้เขาคิดว่าจะตายเพียงครั้งเดียวและฟื้นคืนชีพ แต่ยิ่งนึกถึงลีชินวูยิ่งต้องอดทนเพราะชีวิตของเขามีค่าเขาจึงตัดสินใจแบบนี้ เพราะเขาตายไปสองครั้งแล้วในตอนด่านแรกๆ นั่นหมายความว่าหากเขาไม่ได้เข้าไปในอาณาจักรหรือดันเจี้ยนที่ลึกขึ้นเพราะไม่มีชีวิตพิเศษและทักษะพิเศษล่ะก็ ป่านนี้เขาคงจะตายไปแล้ว เขาไม่สามารถยอมรับได้ว่าต้องพึ่งพาเทคนิคพวกนั้น

 


‘ฉันจะมาตายง่ายๆไม่ได้… การเสริมกระดูก!’

 

[กระดูกฝ่ามือของคุณได้รับการเสริม ดูดซับส่วนหนึ่งของความทรงจำและประสบการณ์ของนักรบโครงกระดูก]

 

[ข้าทำมัน! ตอนนี้ข้ามีเวทย์มนตร์ในดาบแล้ว! – ทหารนิรนาม]

 

 

ลีชินวูเสริมชิ้นส่วนของเขาด้วยเศษซากกระดูกทีาเขาหามาได้ด้วยความเร่งรีบ เพราะเขาจะรอช้าไม่ได้

 

ไม่รอช้าลีชินวูจึงรีบวิ่งผ่านเปลวไฟที่บ้าคลั่งและพบกระดูก เมื่อเขาไม่สามารถหากระดูกได้อีกเขาไม่มีทางเลือกที่จะต้องพยายามหาทางหนีจากไฟที่ลุกโชนอยู่ทั้งบริเวณนี้ แต่ด้วยความตกใจของเขาเอง เปลวไฟพวกนั้นดันมาลุกติดอยู่กับร่างของเขาและมันกำลังจะเผาเขาทั้งเป็น!

 

 

ทักษะนี้ของเทรเชอร์อีสเตอร์ไม่ธรรมดาเลย! เปลวเพลิงนี้เมื่อมันลุกติดที่ร่างของเขาและไม่ยอมดับลงง่ายๆ นี่ถือเป็นวิธีฆ่าคู่ต่อสู้ที่ไม่เลวเลยจริงๆ เพราะมันเริ่มรามขึ้นมาจากปลายเท้าจนถึงลำคอของเขาและเปลวไฟนั้นร้อนเหมือนเชือกที่กำลังต้องการเผาเขาให้ตายในคราวเดียว

 


‘จะเอาแบบนี้ใช่ไหม…’

ลีชินวูใช้ความพยายามจะเอาเชือกไฟที่มองไม่เห็นนี้ออกจากคอของเขา ในหัวเขาไม่ลืมที่จะคิดว่าหากเขาไม่ได้ฆ่าเจ้าของพลังนั้นให้ตายไปล่ะละก็ เปลวไฟพวกนี้คงจะไม่หายไป

 

เขาจำเป็นต้องตระหนักถึงสัญชาตญาณนี้ ในขณะที่ลีชินวูจะเอาเชือกออกและเริ่มแน่ใจแล้วว่ามันกำลังจะฆ่าเขาให้ตายตอนนี้นั้นหมายความว่าเขาต้องทำอะไรสักอย่าง และไม่ลืมที่จะฆ่าเจ้าเทรเชอร์ตัวนั้น!

 

 

เปลวไฟที่ปะทุขึ้นและแพร่กระจายไปทั่วทุกทิศทุกทางช่างเป็นสถานการณ์ที่เริ่มเลวร้ายขึ้น แต่มานาในเปลวไฟเหล่านี้ที่ติดอยู่กับร่างกายของเขากำลังบ่วยเสียดแรงที่เชือกไฟนั้นรัดอยู่ให้คลายออก เพราะเขากำลังสัมผัสได้มานาของตัวเอง แม้จะรู้สึกเจ็บปวดจากการถูกรัดอย่างแรงและเผาไหม้แต่มานาของเขากลับไม่ช่วยและบรรเทามันอย่างที่คิด ทำให้เขาพอที่จะเข้าใจและควรหาทางแก้ปัญหา เขาต้องพาตัวเองออกไปจากที่นี้!!

 


‘มันเป็นอย่างนี้นี่เองสินะ…’

ลีชินวูเริ่มเข้าใจแล้วว่าถ้าคุณต้องการแก้แค้นใครสักคนโดยหลอกให้เขาต้องขุดหลุมฝังศพตัวเองล่ะก็ ทักษะนี้คือพลังที่ตอบโจทย์คุณที่สุด ทักษะเปลวเพลิงแห่งความโกรธ เป็นทักษะที่สามารถเผาฝ่ายตรงข้ามโดยใช้เลือดและมานาของตัวเองเป็นเชื้อเพลิง เห็นได้ชัดว่าสิ่งทั้งสองนั้นเชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดกับพลังชีวิตและเวทมนตร์

 

เมื่อถูกรัดแรงขึ้นลีชินวูเริ่มรู้สึกได้ถึงการเชื่อมต่อนั้น ในสถานการณ์เร่งด่วนนี้ความสามารถของเขาเติบโตในอัตราเลขยกกำลัง นั้นหมายความว่ามันกำลังเติบโตอย่างรวดเร็วแบบไม่น่าเชื่อ

 


[ทักษะความเชื่อมโยง กลายเป็นเลเวล 4]
[ทักษะความเชื่อมโยงกลายเป็นเลเวล LV5]

‘อึก! ฉันต้องผ่านมันไปให้ได้’

ความจริงที่ว่าความสามารถของทักษะการเชื่อมโยงนั้นได้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเป็นความหวังที่มีค่ามากในวินาทีนี้ แต่ในทางกลับกันมันก็ยังคงยากขึ้นเรื่อย ๆ ในการที่เขาจะผ่านเปลวไฟและวิ่งหนีไปได้

 

เพราะอะไรนะหรอ?

 

 

เพราะตอนนี้เขาไม่มีกระดูกที่จะเสริมกำลังตัวเองอีกต่อไปร่างกายของเขากำลังจะถูกรัดและเผาไหม้จนเขาคิดว่ามันยากเหลือเกินที่จะรักษาและหลุดพ้นจากมันไปได้

 


[ทักษะการเชื่อมโยง กลายเป็นเลเวล Lv6]
[ทักษะการเคลื่อนไหวของผู้เริ่มต้น (สปริง)ได้กลายเป็นเลเวล Lv8]

‘สปริง…สปริงงงง!’

ลีชินวูพยายามจะเลือกใช้ทักษะอะไรก็ตามที่จะช่วยเขาได้ในตอนนี้!

 

เพราะเมื่อไหร่ก็ตามที่เขาต้องต่อสู้อย่างหนักหน่วงเขาก็ยิ่งเกลียดและเสียใจกับผู้ที่ยึดติดกับอดีตมากขึ้น

 

‘อึกกกก … !’

 

ลีชินวูเกือบจะหายใจไม่ได้อีกต่อไป เพราะเริ่มสู้กับแรงมานาของตัวเองไม่ไหว ช่วงเวลาที่เขาเตรียมพร้อมสำหรับความตายและฟันของเขากำลังกระทบกัดแน่นด้วยความเจ็บปวด มวลของมานาในร่างกายของเขาได้เปลี่ยนใจและเขารู้สึกว่ามันแพร่กระจายไปทั่วร่างกายของเขา

[คุณได้เรียนรู้ทักษะการใช้งาน การเริ่มใหม่ เลเวล Lv5]

 

‘อะไรนะ… ทักษะใหม่งั้นหรอ? ‘

 

 

 

ลีชินวูพึมพำด้วยเสียงแหบพล่า เมื่อเริ่มรู้สึกว่าร่างของตัวเองกำลังจะแตกสลาย แต่กลายเป็นว่ามันกำลังจะกลับคืนสู่สภาพสมบูรณ์ด้วยเวทย์มนตร์อะไรบางอย่าง ซึ่งลีชินวูยังหาคำตอบไม่ได้ว่ามันคืออะไรกันแน่

 

 

 

แต่เมื่อร่างกายเริ่มถูกบรรเทา เขาถึงรู้ได้ว่ามานาของเขามันกำลังคลายมนตร์จากเปลวเพลิงของเทรเชอร์ออกมาจากผลกระทบของพลังในตัวมันเองได้ ในตอนแรกมันดูเหมือนจะเป็นเพียงทักษะที่เรียบง่ายแต่แท้จริงแล้วมันมีศักยภาพมากกว่านั้น!

 

 

เพราตอนนี้ร่างของเขากำลังมันจะใช้มานาเพื่อสร้างร่างกายใหม่! เหมือนกันกับการงอกของกระดูก!

 

 

ลีชินวูรู้สึกอึ้งไปชั่วขณะ เพราะเขาไม่รู้ว่าตัวเองเรียนรู้ทักษะนี้มาได้ยังไงหรือตอนไหน? แต่เขาไม่มีเวลาคิดแล้วหาคำตอบแล้วในตอนนี้ เมื่อเขาฟื้นร่างของตัวเองให้ถูกปลดปล่อยจากพลังของเทรเชอร์ เขาจึงรีบสะบัดเชือกไฟนั้นพื้นก่อนจะใช้สปริงกระโดดขึ้นไปบนฟ้า!

 

‘ให้มันได้ยังงี้สิ!’

 

ลีชินวูรีบใช้สปริงในการหลบหนีออกจากทะเลแห่งเปลวไฟนี่ในเวลาสั้น ๆ และได้มองเห็นภาพเจ้าเทรเชอร์นั่นกำลังจะตาย แต่…

 

[กวากกกกก … กวากกกกกก… !]

 

มันยังคงสู้กับมานาของเขาก่อนจะค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากรัศมีจากเปลวไฟของตัวเอง จนเป็นระยะห่างจากตัวลีชินวูมากหลายเมตร จากนั้นมันจึงเคลื่อนที่ไปมาราวกับว่ามันกำลังวาดวงกลม ลีชินวูรู้สึกว่ามันจะรอจนกว่าเขาจะตาย จากนั้นมันจะทำอะไรสักอย่างต่อ…!!

 

 

 

ลีชินวูกำลังโกรธมากที่มันกล้าหยามหน้าเขาด้วยการใช้ทักษะนี้!! เพราะมันน่ารำคาญ! ว่าเขาไม่สามารถทำอะไรกับมันได้แบบที่ใจอยากทำในตอนนี้ เขาอยู่ไกลจากมันมากเกินไป!

 

 

 

มันยอดเยี่ยมมากที่เขาปลุกทักษะการฟื้นฟูในเวลาที่เหมาะสม แต่มันก็มีข้อเสียของการใช้เวทย์มนตร์ นั่นหมายความว่าเขาจะหมดมานาก่อนที่เขาจะสามารถกำจัดมันได้

 

‘ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ถ้าใช้ธนูยิงจากท้องฟ้าความแม่นยำจะเท่าไหนกันนะ… !’

 

ลีชินวูพยามคิดหาช่องทางการโจมตีทางไกลเพื่อที่ตะได้ไม่ต้องเสี่นงเข้าไปประชิดกับเปลวเพลิงนั้น แต่ก็น่าเสียดายที่ความรู้เรื่องการยิงธนูของเขาต่ำเกินไป แม้ว่าเขาจะมีความสามารถเขาก็ใช้ลูกศรทั้งหมดในเวลานั้นเพื่อรักษาตัวเองก็ตาม!

 

ขณะที่เขากัดฟันร่างกายของเขาก็รู้สึกถึงแรงโน้มถ่วงและกลับไปสู่พื้นดินที่ไหม้เกรียมอีกครั้ง ร่างกระแทกพื้นอย่างเจ็บปวด ในขณะที่ล้มลง จู่ ๆ เขาก็ยกมือซ้ายโดยธรรมชาติ

 

[ทักษะแฝงการยิงธนู Lv2 ถูกลบล้างแล้ว]
[คุณได้เรียนรู้ทักษะการใช้งานทักษะการยิงหนังสติ๊ก Lv5]

 

 

วอททท!!!

 

 

จู่ๆเขาก็ได้ทักษะใหม่ โดยมีความรู้สึกและประสบการณ์เมื่อไม่นานมานี้ครอบงำร่างกายของเขา มันเป็นความรู้สึกของการปลุกทักษะ! หลังจากที่ทักษะแฝงของเขาได้เกิดการปลุกทักษะ ใหม่ขึ้นมา ที่เรียกว่าการยิงหนังสติ๊ก!

 

หรือมันสามารถรับรู้ได้ว่าทักษะธนูยากเกินไปสำหรับเขา…

 

 

จะยังไงก็ช่างเถอะแต่กลไกการเปลื่ยนทักษะให้เข้ากับสถานการณ์ของเจ้าของร่างนั้นถือเป็นเรื่องที่เจ๋งพอสมควร

 

 

เพราะงั้นได้เวลาลุย!!

 


‘อัก!!’

 

 

ลีชินวูเล็งเจ้าอาวุธใหม่ที่กลายโฉมออกไป แม้ว่าในตอนแรกที่กระแทกลงมาจะเกิดความเจ็บปวดสั้น ๆ และทรงพลังมาพร้อมกับนิ้วชี้ซ้ายของเขาที่ถูกดึงออกมาและเหมือนเข็มร้อนๆแทงที่กระดูกของเขา แต่ถสุดท้ายถือว่าไม่เลวเลยที่มันยิงออกมาเหมือนลูกศร มานาที่เหลืออยู่ส่วนใหญ่มีความสามารถใช้แทนกระสุนปืน

 

ความแม่นยำเช่นเดียวกับความเร็วนั้นเทียบได้กับการยิงธนูระดับเริ่มต้นเท่านั้น แต่ก็แม่นยำกว่าตอนที่ลีชินวูใช้ธนูอยู่มาก เพราะพอโดนเข้ากับร่างจองเจ้าเทรเชอร์ที่ไกลออกไปมันสามารถตัดผ่านอากาศขุดลงไปกลางหน้าผากของทรเชอร์อีสเตอร์เลเวล3 และในที่สุดก็ทะลุผ่านเข้าไปในเนื้อมัน

 

 

 

นี่คือครั้งแรกในการยิงหนังสติ๊กที่มันส์สุดๆไปเลย

 


[กวากกกกกกกกก!]

 

 

เจ้าเทรเชอร์อีสเตอร์เมื่อถูกกระสุนที่ลีชินวูยิงเข้าที่หัวของมันอย่างจังๆจึงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

 

 

อย่างไรก็ตามผลลัพธ์นี้ชัดเจน ในขณะที่ลีชินวูเริ่มหลงรักเปลวไฟนี้ขึ้นมา เทรเชอร์อีสเตอร์ก็เริ่มโกรธและเกิดแรงสั่นสะเทือนอย่างน่ากลัวและล้มลงอย่างหนัก

 

นี่คือผลของลูกกระสุนที่เขายิงไปงั้นหรอ…??

 

ลีชินวูตกใจมากหลังจากที่เปลวไฟที่ติดอยู่กับร่างของเขา หรือเปลวไฟที่อยู่รอบ ๆ ตัวลีชินวูก็เหือดหายไปหมด เขาจึงยืนตะลึงและเริ่มมีข้อความปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา


[คุณได้เอาชนะเทรเชิร์อีสเตอร์เลเวล Lv3 แล้ว ถือว่าคุณประสบความสำเร็จในการสั่งการสหายของคุณและเอาชนะศัตรูที่อยู่ในระดับที่สูงกว่าคุณ สถิติทั้งหมดเพิ่มขึ้นอย่างถาวร 2 คุณได้รับทักษะความอดทนเรื่อย ๆ ทักษะการสั่งการ Lv1]

[ขณะนี้คุณได้รับฉายาเป็น ‘ผู้ล่าเทรเชอร์’! เมื่อใดก็ตามที่คุณตามล่าสัตว์ประหลาดหรือสำรวจดันเจี้ยนมันจะง่ายขึ้นที่จะได้รับรางวัลอันดับสูงกว่า กล่องหัวเรื่องเปิดอยู่]

 

[เป็นรางวัลสำหรับความสามารถของคุณในการต่อสู้ที่จะเพิ่มขึ้นเรื่อย ทักษะการระเบิดสายฟ้า กลายเป็น Lv2, ทักษะการเริ่มต้นแฝงตัว Lv8, ทักษะการใช้เสียงแห่งความตาย Lv6, ทักษะการยิงหนังสติ๊ก Lv6 และ ทักษะการสั่งการ Lv3]

 

 

มันวุ่นวายมาก เขาแน่ใจว่าทักษะที่เขาใช้ในวินาทีสุดท้ายคือทักษะที่เขาได้รับจากเจ้าหนูแรทแมน เขายอมรับเลยว่าในตอนแรกเขาไม่คิดว่ามันจะมีพลังมากขนาดนี้

 

ในตอนนั้นมันรู้สึกว่างเปล่าจริง ๆ ที่เขาสูญเสียนิ้วมือไป แต่เขากลับได้รับทักษะการฟื้นฟูต่อจากนั้น เพราะงั้นเมื่อไหร่ก็ตามที่เขาได้รับมานาเพียงพอเขาก็สามารถฟื้นร่างของตัวเองได้ผ่านการเสริมกระดูกทันที



‘รอก่อนนะ บางทีฉันอาจได้รับทักษะการฟื้นฟูจากการฆ่าหนูตัวใหญ่นั้นก็เป็นได้นะ…’


เมื่อลีชินวูเห็นว่าการฆ่าหรือล้มศตรูของเขาในทุกครั้งมักจะได้รับทักษะใหม่ๆเสมอ จึงทำให้เขาฉุกคิดถึงตอนที่ฆ่าเจ้าหนูแรทแมนกับนายของมัน

 

 

 

จู่ๆลีชินวูก็ได้รำลึกถึงความสามารถของพญาหนูแรทแมน ผู้ซึ่งได้กำเนิดชนชั้นสูงและเขาพยักหน้าโดยอัตโนมัติ จำนวนการคลอดนั้นหายากและเกินขอบเขต อย่างไรก็ตามถ้ามันมีความสามารถในการรักษาเขาสามารถเข้าใจว่าการเกิดจำนวนมากในระยะเวลาอันสั้นนั้น

 

‘ทักษะการยิงหนังสติ๊ก คือต้องดึงนิ้วออกมาแล้วปล่อยลูกมันออกไป รวมถึงทักษะการฟื้นฟู ซึ่งจะรักษาร่างของฉันให้ดีเหมือนเดิม… ใครจะคิดว่าก่อนตายฉันจะได้พบกับคู่ที่สมบูรณ์แบบในคุกใต้ดินเดียวกัน’

 

ไม่ว่าเขาจะรอดชีวิตมาได้เพราะอะไรก็ตาม แต่ทั้งทักษะทั้งสองนั้น เขาคิดว่าคงจะดีกว่านี้ถ้าพวกเขาตื่นขึ้นมาเร็วกว่านี้สักหน่อย แต่ … ช่างมันเถอะ เขาไม่ควรโลภเกินไป เพราะทุกอย่างควรเดินไปตามขั้นตอนของมัน

 


“สมแล้วกับการแลกชีวิตที่มีค่าของฉันกับแก…”

 

ลีชินวูพูดขึ้นเมื่อลองคิดถึงทักษะการยิงหนังสติ๊กของเขาที่เกิดขึ้นมากัทันหัน แต่เพียงแค่ครั้งเดียว มันสามารถทำให้เขาล้มศัตรูที่เกือบพรากชีวิตเขาได้ในชั่ววินาที

 

 


หลังจากที่เขาแน่ใจว่าเขาไม่เสี่ยงที่จะตายตรงนี้อีกต่อไป เขาจึงลุกขึ้นยืนอย่างระมัดระวังและสำรวจสภาพแวดล้อม ปรากฏว่าตอนนี้ทุกอย่างได้ถูกเผาจนเปลี่ยนเป็นขี้เถ้า

 

 

ลีชินวูถอนหายใจและยิ้มอ่อนออกมา เพราะเขาไม่พบเศษซากกระดูกอะไรของพวกทหารนักรบเลยสักชิ้นเดียว

 

 

 

น่าหงุดหงิดชะมัด…!!

 


“เอาล่ะ ฉันจะมาเก็บกวาดพวกแกทีหลัง … “

 

และหลังจากที่ลีชินวูตรวจสอบว่าร่างของเทรเชอร์อีสเตอร์ค่อนๆหายไปอย่างหมดจด เขาจึงหน้าไปมองรอบ ๆ ในขณะที่น้ำตาแอบไหลเล็กน้อย (แม้ว่าเขาจะไม่สามารถร้องไห้ได้เหมือนมนุษย์ทั่วไป)

 

 

คือเขาพบมัน…

 

 

ชิ้นส่วนของเจ้าเทรเชอร์ที่เหลืออยู่…

 

 

โปรดติดตามตอนต่อไป…

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top