*****สำหรับท่านที่จะเติมเหรียญสามารถ IB แจ้งมาที่ Facebook UpdatesNovel - นิยายแปล ได้เลยนะค่า****
ขนาดตัวอักษร

สุดยอดนักปั้นฯ บทที่ 140  เวทีที่ใหญ่ขึ้น (7)

 192 Views

บทที่ 140  เวทีที่ใหญ่ขึ้น (7)

 

 

“ฮึ่ยย… ทำไมต้องลืมกระเป๋าด้วยนะ…”

 

เมื่อกลับจากโรงเรียน ฮียูนบ่นในขณะที่สะบัดรองเท้าออกด้วยความหงุดหงิดที่ประตู.  เธอลืมกระเป๋าเงินของเธอในวันล้างไต…  ดังนั้นเธอจึงต้องเดินทางย้อนกลับมาที่บ้าน.

 

เธอกำลังจะเข้าไปหยิบกระเป๋าเงินที่เธอวางทิ้งไว้บนโต๊ะ เมื่อพบจดหมายในตู้ไปรษณีย์.  มันดูไม่ธรรมดาและเขียนเป็นภาษาอังกฤษด้วยซ้ำ.

 

“อะไรนี่?  ของพี่เหรอ?”

 

ชื่อผู้รับเป็น ‘ลีคังยุนและลีฮียูน’ เพราะมีชื่อของเธออยู่ด้วย เธอจึงฉีกซองออกและนำจอหมายขึ้นมาอ่าน.  แต่เธอขมวดคิ้วขึ้นทันทีที่ได้อ่าน.

 

‘ภาษาอังกฤษทั้งนั้นเลย’

 

กระดาษจดหมายนั้นหรูหราและถึงกับเคลือบด้วยทองคำ, และมันเขียนด้วยภาษาอังกฤษทั้งหมด.  ในท้ายที่สุดเธอใส่จดหมายไว้ในกระเป๋า แล้วมุ่งไปที่โรงพยาบาล.

 

และเหมือนเช่นเคย ฮียูนมีการปรึกษาหารือกับแพทย์เล็กน้อย และเริ่มการล้างไต.  แม้ว่าเธอจะเหนื่อยล้าหลังจากการล้างไต แต่ดูเหมือนว่า ร่างกายของเธอจะดีขึ้น เนื่องเพราะตอนนี้เธอสามารถทำสิ่งต่าง ๆ ในชีวิตประจำวันได้ แม้หลังจากการล้างไต.  แน่นอนว่า มันเป็นเรื่องยากที่จะทำให้กล้ามเนื้อของเธอเครียดเคล็ด,  แต่แพทย์ประหลาดใจที่เห็นการฟื้นฟูของเธอ.

 

ในขณะที่เครื่องจักรกำลังทำงาน ฮียูนหยิบจดหมายออกมาเพื่อดูว่าเธอจะอ่านอะไรออกไหม.

 

‘แปลว่าอะไรเนี่ย?’

 

เธอสามารถอ่านเข้าใจคำว่า ‘ฮัลโหล’ ได้อย่างไม่มีปัญหา.  ทว่า ส่วนที่เหลือนั้นเป็นปัญหา.  ‘หลักไวยากรณ์’ ที่เธอเรียนจากโรงเรียนนั้นไร้ประโยชน์.  โครงสร้างประโยคที่คุณครูสอนมาตลอดเวลาดูจะไม่เหมือนกับในจดหมายนี้.

 

“หืมม? นี่มันจดหมายอะไรน่ะ?”

 

หากดูเหมือนคุณหมออินเทิร์นจะสนใจจดหมายฉบับนี้ และเข้ามาหาเธอ.  เขาอ่านมันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเริ่มแปลให้ฟังอย่างลื่นไหล.

 

“ถึง คุณคังยุน, คุณฮียูน.  ขอบคุณสำหรับการอุปถัมภ์สนับสนุนโรงพยาบาล xxx ของเรา.  ในเรื่องการปลูกถ่ายไตซึ่งเราได้หารือกันเมื่อครั้งที่แล้ว…”

 

“เดี๋ยว, ปลูกถ่ายไต!?”

 

ฮียูนตะโกนด้วยความประหลาดใจ.  เสียงของเธอดังก้องไปทั่วห้องที่เงียบสงบ.  ฮียูนเอ่ยถามเสียงเบาด้วยความกระดากอาย.

 

“มะ… มันบอกว่าอะไรเรื่องไตคะ?”

 

“ขอเวลาสักนิดได้ไหมล่ะ?”

 

หลังจากได้รับจดหมายจากฮียูน,  แพทย์ฝึกหัดก็เริ่มแปลจดหมาย.  เนื้อหาสาระคือ ถึงคราวของฮียูนสำหรับการปลูกถ่ายไตที่นั่น และเธอควรมาที่สหรัฐอเมริกาโดยเร็วที่สุด.  รายละเอียดเฉพาะจะแจ้งให้ทราบภายหลัง.

 

“…”

 

“ไม่ต้องห่วงนะ.  ผมจะเก็บเป็นความลับให้เธอ”

 

แพทย์ฝึกหัดคืนจดหมายให้กับฮียูน ผู้กำลังอึ้งตะลึง, และเริ่มเดินไปรอบ ๆ หอผู้ป่วยอีกครั้ง.  เขาไม่ลืมที่จะพูดว่า เขาจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับสำหรับเธอ.

 

เมื่อถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพัง, ฮียูนกุมหน้าอกที่เต้นระทึกของเธอ.

 

‘ปลูกถ่าย…?’

 

เป็นปรกติ, กลับมาเป็นปรกติอีกครั้ง?  เธอจะสามารถใช้ชีวิตเหมือนคนวัยเดียวกันได้แล้วอย่างนั้นหรือ?

 

หน้าอกของฮียูนเริ่มเต้นระทึกระรัว.

.

.

.

 

วันเสาร์, 16 พฤษภาคม.

วันดีเดย์.

หอประชุมใหญ่, ศูนย์ศิลปะบูชอน.

 

ผู้คนเริ่มมารวมตัวกัน 2 ชั่วโมง, ก่อนกำหนดเวลา 17.00 น., ในเวลา 15.00 น.  จากนักเรียนวัยรุ่นจนถึงแฟนคลับของจูอาที่มาพร้อมโปสเตอร์, แม้กระทั่งชายวัยกลางคนก็ยังมีให้เห็น.

 

‘ไม่เลวเลย’

 

คังยูนเดินไปรอบ ๆ ล็อบบี้และวิเคราะห์เหล่าผู้ชม.  เขากังวลว่า ผู้ชมจะมีเพียงพวกแฟน ๆ ของจูอาหรือวัยรุ่นเท่านั้น, แต่นั่นไม่ได้เกิดขึ้น.  กลยุทธ์การตลาดของเขา – การโฆษณาในหลายสื่อ – นั้นมีประสิทธิภาพ.

 

“นั่น, นั่น, นั่น!  เธอควรจะ…”

 

ภายในห้องโถงที่ยังปิดอยู่, ทีมได้เข้าทำการซ้อมใหญ่พร้อมการแต่งกายกับเบงแซนฮยุค.  ทีมได้แต่งตัวในชุดการแสดงและฝึกซ้อมการแสดงทุกขั้นตอนที่พวกเขาจะแสดงในวันนี้.  พวกเขายังตรวจสอบว่าพื้นลื่นเกินไปหรือไม่, หรือว่าไฟสว่างเกินไปหรือไม่, ระหว่างที่ทำการฝึกซ้อม.

 

และขณะนี้เหลือเวลา 40 นาทีก่อนที่จะเปิดการแสดง.

 

ผู้คนเริ่มเข้ามา.  ผู้ชมเข้าประจำที่นั่งในทันที.  หลังม่านปิดที่อยู่บนเวที, สมาชิกทีมแบทเทิลมอนสเตอร์สได้ทำการฝึกซ้อมรอบสุดท้าย.

 

“ฟู่วว…”

 

จูอาร่วมการฝึกซ้อมด้วย.  แม้ว่าเธอจะปรากฏตัวเพียงแค่สองเพลงเท่านั้น แต่เธอก็ยังจะทำให้ดีที่สุด. เธอต้องสวมหน้ากากและต้องทำให้พร้อมเพรียงกับสมาชิกที่เหลือของทีมเบรกแดนซ์อย่างสมบูรณ์.  ดังนั้น แรงกดดันที่มีต่อเธอจึงสูงมาก.

 

การซ้อมครั้งสุดท้ายจบลงและเวทีก็สะอาดเช่นกัน.

 

“ฉันได้ยินมาว่า วันนี้จูอาจะมาปรากฎตัวด้วย”

 

“วาว… พวกเขาต้องจ่ายเงินมากแน่เลย.  แต่ฉันชอบพี่โดมินมากกว่านะ”

 

“ฉันชอบจูอา…”

 

ผู้คนต่างมีความคาดหวังกับคอนเสิร์ตครั้งนี้แตกต่างกัน ในขณะที่พวกเขานั่งลง.    บางคนนำโปสเตอร์และแท่งเรืองแสงมาด้วย.  ในขณะที่ผู้ชมหัวเราะและพูดคุยกัน, ถึงเวลาเปิดการแสดงก็มาถึง.

 

– 10

เสียงต่ำลึกของผู้ชายดังขึ้น.  แฟน ๆ ที่กำลังสนทนากันมองไปรอบ ๆ เพื่อหาว่าเกิดอะไรขึ้น.

 

– 9

 

แสงไฟค่อย ๆ มือสลัวลง.  ผู้คนตระหนักได้ว่า การแสดงจะเริ่มขึ้นเร็ว ๆ นี้.

 

– 8

 

ผู้คนเริ่มตะโกนร่วมด้วย.  แม้จะไม่มีป้ายบอก, ปฏิกิริยาจากทุกคนนั้นน่าทึ่ง.  ตัวเลขลดลงเรื่อย ๆ.

 

5, 4, 3, 2…, 1.  ม่านเวทีค่อย ๆ ยกตัวขึ้นช้า ๆ และแสงไฟบริเวณที่นั่งของผู้ชมมืดลง.

 

และ 0.

 

แสงไฟทั้งหมดปิดลงและสปอตไลท์ก็ส่องลงตรงกลางเวที.  และพร้อมกับเสียงตึด ๆ, การเต้นรำของสามคนก็เริ่มขึ้น.  มันเริ่มต้นด้วยเสียงจังหวะที่เป็นจังหวะเท่านั้น, แต่ในที่สุดก็มีเสียงอื่น ๆ เข้ามาร่วมด้วย และเสียงฉาบระเบิดดังขึ้น.  พร้อมกันนั้น แสงสีทั้งหมดเปิดขึ้นและชายคนหนึ่งหันหลังทำท่าแฮนสแตน และดึงดูดความสนใจของทุกคน.

 

“อ๊ายยย…!!”

 

พร้อมกับเสียงเชียร์ดังสนั่นก้องไปทั่งหอประชุม, แบทเทิลมอนสเตอรส์เปิดการแสดง.

 

 

 

*********

จำนวน 4,467 ตัวอักษร, 5 หน้า, มูลค่า 1.99 เหรียญ

บทนี้ให้อ่านฟรี ชดเชยที่อัพช้า เพราะป่วยค่ะ

 

ตอนต่อไป  บทที่ 141  เวทีที่ใหญ่ขึ้น (8)

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top