ขนาดตัวอักษร

ตอนที่ 116: มันจะอร่อยจริง ๆ เรอะ ?

 325 Views

อาหารจานแรกประกอบด้วยปลาน้ำจืด 8 ตัวที่ถูกทำให้ตายโดยที่พวกมันยังคงลืมตาอยู่ โดยเผยให้เห็นแค่ส่วนหัว พ่อครัวในห้องครัวหลวงจงใจจัดหัวปลาเหล่านั้นให้ดูเหมือนว่าพวกมันกำลังจ้องมองคนที่กำลังรับประทานอาหารอยู่

 

อาหารจานที่สองคือไข่ผ่าครึ่ง 4 ฟองที่เผยให้เห็นลูกเจี๊ยบที่เจริญเติบโตเกือบเต็มที่โดยมีขนขึ้นแล้ว

 

อาหารจานที่สามคือสมองแพะอบร้อน มันดูเหมือนสมองมนุษย์แต่ใหญ่กว่านิดหน่อย โดยมีต้นหอมโรยหน้าเล็กน้อย

 

ภายในวังเริ่มมีเสียงพึมพำอีกครั้ง ทุกคนต่างทักทายกันและร่วมกันดื่ม มีบางอย่างที่ดูไม่เหมาะสมกับอาหารที่จัดไว้ในงานเลี้ยงครั้งนี้ ต่อจากนั้นหลายต่อหลายคนได้มองไปยังทางเข้าห้องโถงพระราชวังที่ซึ่งมีใครบางคนนั่งอยู่

 

การที่เหยินปาเชียนได้เผชิญหน้ากับสายตาอาฆาตของฝูงชน เขารู้สึกเหมือนกำลังนั่งอยู่บนเข็มยังไงยังงั้น

 

นี่เป็นอาหารที่องค์จักรพรรดินีจัดไว้ให้นะ ทำไมพวกนั้นถึงต้องมองมาที่เราด้วยล่ะ ?

 

จานแรกนั่นไม่ใช่แค่ปลาดูดาวหรอกเหรอ ? จานที่สองไม่ใช่แค่ไข่ข้าวหรอกเหรอ ? จานที่สามไม่ใช่แค่สมองแพะอบร้อนหรอกเหรอ ? จานที่สี่ไม่ใช่แค่แมงมุมทอดหรอกเหรอ ? [ไข่ข้าว คือไข่ที่ยังไม่ฟักเป็นตัว เริ่มเป็นตัวดำ ๆ มีขนแล้วแต่ยังอยู่ในไข่ เป็นไข่ที่ตัวแม่ไม่ได้ฟักต่อ ก็จะนำไข่เหล่านี้มาทำให้สุกเพื่อรับประทาน หาทานได้ง่ายในภาคอีสานของประเทศไทย]

 

เหยินปาเชียนมองดูอาหารตรงหน้า โดยเฉพาะสมองแพะอบร้อนกับแมงมุมทอด เขาสูญเสียความอยากอาหารทั้งหมดไปในทันที

 

ส่วนอาหารอีกสองจานที่เหลือ จานหนึ่งคือหนูนาย่าง ส่วนอีกจานนั้นหน้าตาดูดีกว่า แต่สิ่งที่อยู่ในนั้นไม่รู้ว่าเป็นอะไร และอาจสันนิษฐานได้ว่าไม่มีใครเต็มใจกลืนมันลงไปหรอก

 

ผัดลำไส้ใหญ่คือสิ่งที่คนเหล่านี้ไม่ต้องการรับรู้เลย ถ้าหากพวกเขารู้ล่ะก็ พวกเขาคงจะบีบคอเหยินปาเชียนให้ตาย

 

ด้วยสายตาที่จ้องมองเขา โดยเฉพาะจากข้าราชสำนักอาวุโส เหยินปาเชียนรู้สึกอึดอัดตั้งแต่หัวจรดเท้า ใครหน้าไหนบังอาจทรยศเขา ? คนพวกนี้รู้ได้อย่างไร ?

 

ในทางกลับกัน ตลอดหลายปีที่ผ่านมาก็ไม่มีปัญหาในงานเลี้ยง และมันได้เกิดขึ้นหลังจากที่เขาปรากฏตัว ณ ที่เกิดเหตุ นอกจากนี้เขามักจะทำธุระในพระราชวังเสมอ และเชื่อมโยงปัญหากับเขาได้ง่าย

 

เจ้าชายที่เจ็ดมองดูจาน เขารู้สึกคลื่นไส้เมื่อนึกถึงการกินอาหารที่ไม่เหมาะสำหรับกิน ในฐานะเจ้าชาย เขาเคยชินกับเสื้อผ้าชั้นดีและอาหารรสเลิศ เขาไม่เคยเห็นสิ่งเหล่านี้มาก่อน

 

ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้นที่รู้สึกแบบนี้ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้ใกล้เคียงกับสถานะของเขา แต่ทุกคนก็เกิดมาอย่างเพียบพร้อม สำหรับผู้ที่เดือดร้อนมาก่อนก็อาจกินน้อยลงนิดหน่อย แต่พวกเขาไม่เคยกินอาหารพิศดารเช่นนี้อย่างแน่นอน

 

ทุกคนต่างเงยหน้าขึ้นเพื่อดูว่าชาวต้าเย่ามีปฏิกิริยาต่ออาหารเหล่านี้อย่างไร ท้ายที่สุดทุกคนต่างมองไปในทิศทางเดียวกันโดยพร้อมเพรียงกัน

 

เมื่อมองไปที่ข้าราชสำนักของต้าเย่า ผู้คนจากทั้งสามแคว้นที่ขมวดคิ้วและรู้สึกคลื่นไส้ ต่างแสดงสีหน้ามุ่งร้ายไปที่เหยินปาเชียน

 

จากสายตาของชาวต้าเย่าพวกนั้น ถ้าหากพวกเขายังไม่รู้ว่าเหยินปาเชียนเป็นคนร้ายที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ล่ะก็ คงจะโง่เขลาเต็มทน

 

สามารถดูได้จากอาหารที่มีเจตนาร้ายลึก ความอาฆาตใหม่ได้ผสมกันกับความเกลียดชังที่มีอยู่ก่อน ในไม่ช้าเหยินปาเชียนที่นั่งอยู่ตรงมุมทางเข้าก็ได้เป็นจุดดึงดูดไปแล้ว

 

แต่ทว่าผู้บงการคือองค์จักรพรรดินี เขาจะไปจัดการอะไรโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตจากนางได้ยังไงกันล่ะ ? เหยินปาเชียนรู้สึกว่าตนคงไม่สามารถเอาหัวซุกเข้าไปในบริเวณเป้ากางเกงได้ นอกจากนี้เขาไม่กล้าปฏิบัติต่อคนเหล่านี้ด้วยความเหยียดหยามหรอก ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจหลับตาและแสร้งทำเป็นตาย

 

แม้ตอนที่เขาหลับตาลง ร่างกายของเหยินปาเชียนก็ยังรู้สึกเย็นชาอยู่ดี

 

“พระองค์เสด็จมาถึงแล้ว !” การที่ได้ยินเสียงตรงทางเข้านั่นหมายถึงความอยู่รอดของเหยินปาเชียน

 

ในวันนี้จักรพรรดินีดูแตกต่างไปจากทุกที ซึ่งแตกต่างจากหญิงสาวที่ดูเฉื่อยชาที่เหยินปาเชียนเคยเห็น ผมของนางมัดมวยสูงแล้วสอดด้วยปิ่นปักผมทับทิม ริมฝีปากของนางทาสีแดงโลหิตพร้อมด้วยอารมณ์อันเยือกเย็นและท่าทางที่มีเสน่ห์ เหยินปาเชียนตกตะลึงในรูปลักษณ์อันน่าทึ่งของนาง

 

ในทำนองเดียวกัน เสื้อผ้าของนางในวันนี้ค่อนข้างแตกต่างจากชุดที่นางมักจะสวมใส่เป็นประจำ วัสดุที่นางมักจะสวมอยู่เสมอคือชุดที่มีเส้นด้ายสีแดงที่ระบายอากาศได้ แต่ในคืนนี้นางสวมชุดผ้าไหมสีแดงที่ปักด้วยด้ายสีทอง และด้านหลังเป็นนกฟีนิกซ์ที่มีปีกกางออกมา

 

ครั้งล่าสุดที่เหยินปาเชียนประจบสอพลอนางตอนที่เขาพูดว่า “ความงดงามของท่านนั้นเหนือกว่าโลกทั้งใบ” เหยินปาเชียนต้องยอมรับว่าคำพูดเหล่านั้นไม่ใช่การพูดเกินจริงจากลักษณะของนางในวันนี้

 

หากคะแนนเต็ม 10 จักรพรรดินีจะได้ 9 คะแนนจากรูปลักษณ์ของนาง บวกอีก 1 คะแนนสำหรับอารมณ์ อีก 1 คะแนนคือนางเป็นสุดยอดผู้ทรงพลังอันดับ 7 ของโลก และอีก 1 คะแนนสำหรับการที่เป็นผู้ปกครองแคว้น อย่างน้อยที่สุดนางก็จะต้องได้ 12 คะแนน

 

เหล่าหนุ่มหล่อต่างมองไปที่จักรพรรดินีด้วยสายตาที่ตกหลุมรัก พวกเขาไม่กล้ามองนานเกินไป เนื่องจากลูกตบของนางเพียงครั้งเดียวก็เพียงพอที่จะฆ่าพวกเขาแล้ว ถึงกระนั้นพวกเขาก็ยังต้องการเงยหน้าขึ้นมอง พวกเขาเงยหน้าขึ้นและก้มหน้าลงซ้ำไปซ้ำมา…

 

แน่นอนว่าบุคคลที่สำคัญที่สุดซึ่งนั่งอยู่ตรงที่นั่งที่สูงที่สุดบนที่นั่งอันทรงเกียรติคือองค์จักรพรรดินี งานเลี้ยงได้เริ่มต้นอย่างเป็นทางการในตอนที่นางนั่งลงแล้ว

 

 

 

เมื่อจักรพรรดินีเข้ามาในห้องโถง นางมองไปด้านข้าง นางรู้สึกพอใจกับอาหารที่เสิร์ฟ นางยิ้มโดยรู้สึกว่าพวกเขาสมควรได้รับ เพราะไปจู้จี้นางเกี่ยวกับการหาคู่ครองให้ตนและการมีบุตรอยู่ทุกวี่ทุกวัน

 

ในความเป็นจริงแล้ว เหยินปาเชียนนั้นเข้าใจผิดไป หากทุกคนไม่ได้พูดคุยกันเกี่ยวกับการบังคับให้นางแต่งงานในราชสำนักเมื่อไม่กี่วันก่อนล่ะก็ นางก็คงจะไม่บอกให้เขาเตรียมอาหารเมนูนี้หรอก

 

กลับกลายเป็นว่าผู้คนจากทั้งสามแคว้นต่างมีส่วนเกี่ยวข้องกับข้าราชการของต้าเย่า

 

“ขอให้ต้าเย่ากล้าหาญตราบชั่วนิรันดร์ !” จักรพรรดินีชูแก้วไวน์ขึ้นเพื่ออวยพร

 

“ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน !” ทุกคนดื่มอวยพร

 

เหยินปาเชียนทำตามสิ่งที่ทุกคนทำ ในตอนนี้ไม่มีใครสังเกตเห็นเขาแล้ว ในที่สุดเขาก็สามารถถอนหายใจอย่างโล่งอกได้สักที

 

การยกกลืนเหล้าองุ่นที่ร้อนแรงลงไปเหมือนกับการตัดคอด้วยมีด และท้องไส้กำลังลุกไหม้

 

แรงกดดันอยู่ที่ผู้คนในการกินอาหาร ทุกสายตาอยู่ที่จักรพรรดินี และไม่มีใครขยับตะเกียบเลย คนบางคนที่มีระดับแอลกอฮอล์ต่ำได้มองไปที่จาน และจ้องมองมาที่เหยินปาเชียนอย่างเหี้ยมโหด

 

องค์จักรพรรดินีได้ดื่มอวยพรอีกครั้ง “ขอความรุ่งโรจน์มาสู่ทุกคน”

 

“ขอพระองค์ทรงพระเจริญ” ฝูงชนดื่มอวยพร

 

เสียงดังจากล่างขึ้นบนอีกครั้ง

 

เมื่อผ่านไปสองรอบ คนบางคนก็ไม่สามารถทนต่อแอลกอฮอล์ได้อีกต่อไป โดยเฉพาะหนุ่มหล่อที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ถึงแม้ว่าพวกเขาจะมาที่นี่เพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยง การดื่มไวน์ 2 แก้วจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกเขา แต่ก็ยังต้องดื่มอยู่ดี

 

ณ ตอนนี้ หลังจากมองไปที่โต๊ะอีกครั้งแล้วครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ผัดลำไส้ใหญ่ที่ดูเหมือนจะน่ากินอยู่นะ เมื่อหลับตาลง รสชาติในปากนั้นเต็มไปด้วยรสชาติที่คาดไม่ถึงอย่างน่าประหลาดใจ ทุกคนรู้สึกโล่งใจเมื่อรู้ว่ามันก็ไม่ได้แย่อะไรขนาดนั้น

 

ผู้คนมากมายมองมาที่เหยินปาเชียนอีกครั้งเพื่อดูว่าเขากำลังกินอยู่หรือไม่ ถ้าหากว่าเขาไม่กินล่ะก็ พวกเขาจะฆ่าเขาเมื่อเขาออกจากพระราชวัง

 

จักรพรรดินีกำลังนั่งอยู่ในตำแหน่งสูงสุดในห้องโถง แต่ถึงกระนั้น กลุ่มคนกลุ่มนี้ก็กำลังมองไปที่ทางเข้า

 

เหยินปาเชียนวิเคราะห์ปฏิกิริยาของฝูงชน เขาจะต้องลองชิมอาหาร มิฉะนั้นจะต้องประสบปัญหาเมื่อออกจากที่นี่ เขาลองชิมผัดลำไส้ใหญ่ มันไม่ได้แย่เลย ทักษะการทำอาหารของห้องครัวหลวงนั้นดีมาก พวกเขาต้องผ่านการฝึกฝนมาบ้างแล้วเมื่อไม่นานมานี้

 

จากนั้นเขาก็ตักแมงมุมใส่ปาก เขาไม่เคยกินมาก่อน มันดูมีสีสันและน่าขยะแขยงมาก แต่เขาก็ยอมรับแล้วตักใส่ปาก

 

“เอ๊ะ ? มันกรุบกรอบและมีรสชาติเหมือนไก่ แถมกลิ่นก็ดีกว่าผัดลำไส้ใหญ่ซะอีก” ดวงตาของเหยินปาเชียนเบิกกว้างขึ้น รสชาตินั้นดีกว่าที่เขาคาดไว้ เขาตักแมงมุมอีกตัวใส่ปาก

 

ห้องโถงทั้งด้านซ้ายและด้านขวาต่างมองดูเขาตักแมงมุมใส่ปาก

 

“มันจะอร่อยจริง ๆ เรอะ ?” หลายคนต่างเห็นว่าเขากำลังเอร็ดอร่อยกับอาหารและคิดว่ามันดูเวอร์เกินจริง

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top