ขนาดตัวอักษร

Chapter 3. Level Up – 3

 234 Views

<Chapter 3. Level Up – 3>
  เลเวลอัพ

 

 

หลังจากที่ลีชินวูได้ตรวจสอบสถานะของเขาที่เพิ่งเพิ่มขึ้นมา เขายอมรับว่าตัวเองก็ยังแปลกใจอยู่

 


‘นี่ไม่คิดมาก่อนเลยว่าจู่ๆเลเวลจะขึ้นมาตอนที่ฉันตายแบบน่าเวทนาขนาดนั้น? จะได้การเพิ่มขึ้นของสถิติง่ายๆแบบนี้ แถมยังเพิ่มประสิทธิภาพของพลังเพิ่มขึ้นอย่างละ10%อีก? นี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่วะเนื่ย’

 

 

เลเวลที่เพิ่มขึ้นมาก่อนหน้านี้ยังคงสร้างความสงสัยให้กับลีชินวูไม่หาย

 

 

 

เกิดความแตกต่างอย่างมากเมื่อตอนที่เขาอัพเลเวลในครั้งแรก ในตอนนั้นลีชินวูยอมรับว่าเขารู้วิธีที่จะอัพมัน แต่ในครั้งนี้มันเป็นสิ่งที่เขาไม่คาดคิดสำหรับลีชินวู!

 

 

ดวงตาของลีชินวูยังคงดูงุนงงอยู่

 

 

 

เขายังตระหนักว่าเขายังมีอีกหลายทางที่จะไปหรือที่จะทำ ถ้าหากลีชินวูในตอนแรกได้ข้อมูลนี้มาก่อนล่ะก็ เขาคงไม่เคยคิดที่จะต่อสู้กับเหล่าฮีโร่ซอมบี้บ้าๆนี้เลย เหตุผลเดียวที่เขาไม่อยากจะไฟท์ด้วยก็เพราะความเสียหายและความตายที่น่าเวทนานั้นทำให้ร่างกายเขาแตกสลายไปหมด มันเจ็บปวดมาก แต่อย่างน้อยก็ถือว่าคุ้มค่าอยู่พอสมควรถ้าเทียบกับพลังที่เพิ่งเพิ่มมา

 


[ความแข็งแกร่ง – 73 + 10 ความว่องไว- 77 +10 พละกำลัง- 61 + 10 พลังเวทย์- 43 + 10] (ในขณะที่โบนัสของดันเจี้ยนยังคงใช้อยู่)

 

นี่มันช่างเป็นโชคดีของเขาจริงๆ

 

 

 

ลีชินวูยิ้มและมองสถานะตัวเองที่เพิ่มขึ้นในทุกๆตาราง

 

 

 

แต่ละสถิติของเขาซึ่งดูสามารถดูดซับมาใช้ควบคู่กับ หอกกระดูกและรองเท้าบูทขนนกได้เช่นกัน รวมถึงกระดูกที่ซอมบี้ฮีโร่นั้นทิ้งไว้พลังนี้ก็ยังมีผลเพิ่มประสิทธิภาพขึ้นเช่นกัน

 

 

 

เนื่องจากโบนัสสถิติของลีชินวูทั้งหมดนั้นได้มาจากการตายของเขาก่อนหน้านี้ เช่นเดียวกับผลของความสำเร็จของเขาการเสริมกระดูกได้ส่งผลให้อัตราเงินเฟ้อๆของสถิติเขาดีขึ้นอย่างน่าใจหาย

 

 

 

ถึงแม้ว่าการสูญเสีย Lv2 ของหอกกระดูก นั้นเป็นเรื่องน่าเศร้าจนน้ำตาแทบไหล แต่อย่างน้อยมันก็ช่วยทำให้เขาเติบโตขึ้น มีความกล้าหาญอย่างฮีโร่ขึ้นมาบ้าง

 

 


‘ถ้างั้น … ตอนนี้ฉัรมีสองทักษะใหม่ใช่ไหมนะ? “

 

ลีชินวูตั้งคำถามกับตัวเองขึ้นมาเมื่ออ่านแถบสถานะของตัวเอง

 

 

 

เมื่อตอนนี้เขาได้รับการอัพเลเวลขึ้นจนเขาได้ทักษะ ‘ผู้พิทักษ์’ และสกิลจากหน่วยความจำของซอมบี้ฮีโร่อย่าง ‘การระเบิดแบบสายฟ้า’นั้น เป็นเรื่องที่น่าสนใจมาก

 

 

 

เนื่องจากเจ้าตัวซอมบี้นั้น พวกนี้มีชื่อที่โด่งดังมากในเรื่องพลังและความสามารถที่มีมาจากเฉพาะฮีโร่เท่านั้น ซึ่งตอนนี้เขายังไม่รู้ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับเรื่องนี้มากนัก คนที่จะให้คำตอบเขาได้คงมีแค่ผู้แนะนำกับตัวเขาในอนาคตเท่านั้น

 

 

 

ลีชินวูได้รับข้อความใหม่อีกครั้ง

 

 


[คุณคือผู้ล้างแค้นระดับเริ่มต้นระดับ 1 (เรื่อย ๆ )]

 

 

[เมื่อได้เริ่มชำระแค้นกับศัตรูของคุณ โดยใช้พลังและความสามารถที่มีน้อยกว่านั้นโจมตี เป็นเรื่องที่ควรค่าแก่การเป็นวีรบุรุษสำหรับที่นี้ ต่อไปสิ่งที่คุณต้องรู้คือ คุณจะได้รับการบัฟถ้าคุณหนีออกจากสนามรบและคุณสามารถหาคู่ต่อสู้ที่เอาชนะคุณได้ในแผนที่ย่อ เมื่อคุณต่อสู้กับคู่ต่อสู้นั้นอีกครั้งความสามารถทั้งหมดของคุณจะเพิ่มขึ้น 20% ทุกครั้งที่การแก้แค้นของคุณประสบความสำเร็จทักษะจะเติบโตขึ้น]

หะ?

 

 

เป็นแบบนี้เองหรอกหรอ…!?

 

 

ลีชินวูปิดปากด้วยความตกใจ

 

 

เขาไม่ได้หวังว่ามันจะเกิดคาดขนาดนี้…!!

 

 

 

นั้นหมายความว่าเขาได้รับพลังเพิ่มขึ้นมากมายมากกว่า30%นั้นมาจากการที่เขาตายในสนามรบเพราะสู้กับศัตรูที่มีพลังและความสามารถมากกว่าตัวเอง รวมถึงการที่เขาตายในสนามรบเพราะโดนฆ่าเพราะพลังอมตะจากหัวใจที่มองไม่เห็น อย่างสุดท้ายที่เขาไม่คาดคิดว่าการแก้แค้นของเขาจะทำให้เข้า/ชได้รับพลังจากส่วนนี้ด้วย

 

 

นี้น่าเหลือเชื่อเป็นบ้า!

 

 

ข้อความนั้นกำลังบอกเขาว่า เขาจะได้รับทักษะจากการล้างแค้นในสนาม และในทุกครั้งที่เขาเกิดความพ่ายแพ้ก่อน

 

แน่นอนว่าถ้าคุณแพ้เฉยๆ มันจะเป็นการพ่ายแพ้ที่เปล่าประโยชน์ แต่การแพ้แล้วได้รับพลังเพิ่มนั้น ถือเป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมมาก บางทีการลงมาที่นี้ก็ไม่ได้เลวร้ายไปสะหมด

 

 

 

ยังไงก็ตาม ลีชินวูก็ยังคิดว่าพวกทักษะแปลก ๆที่เขาเพิ่งได้รับมานั้น มีอะไรแอบแฝงรึเปล่า? บางทีพวกมันอาจจะไม่ได้มีโอกาสเติบโตมากนักหรืออัพเลเวลสูงกว่านี้ได้มากมาย

 

 

ดังนั้นถ้าเกิดเป็นแบบนั้นจริงๆล่ะก็เขาคงจะโครตผิดอยู่ไม่น้อยแต่เมื่อลีชินวูอ่านใหม่อีกหนึ่งรอบ ในประโยคที่เขายังสงสัยอยู่ จู่ๆเขาก็เข้าใจความหมายที่อยู่เบื้องหลังของประโยคที่ว่า ‘คุณจะถูกบัฟถ้าคุณหนีออกจากสนามรบ’ …!!

 

 

เขาเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองอีกครั้ง

 

 


‘หรือมันหมายความว่าถ้าฉันหนีออกจากสนามรบก็ไม่เป็นไรงั้นหรอ? ต้องตั้งใจแก้แค้น? ถ้าเป็นงั้นการตายในสนามรบก็ไม่ใช่สิ่งเดียวที่จะถือว่าเป็นความพ่ายแพ้ในสนามรบหรอ?…ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ครั้งต่อไปมันคงยากและลำบากกว่านี้แน่’

 

ความเครียดเริ่มเกิดขึ้นภายในใจของลีชินวูเมื่อเขาต้องคิดสภาพตัวเองตอนตายในครั้งต่อไป

 

 

ถ้าความพ่ายแพ้เป็นหนึ่งในเครื่องมือของการต่อสู้ แน่นอนว่าทักษะนี้คงมีเพียงลีชินวูเท่านั้นที่ได้รับทักษะนี้ อย่างน้อยก็ยังมีความโชคดีอยู่บ้างจากการฟื้นคืนชีพจากความตาย

 

 

 

สิ่งที่ลีชินวูต้องเริ่มทำความเข้าใจต่อมาคือวิธีการใช้ทักษะล้างแค้นนั้นแตกต่างจากทักษะอื่น ๆ ที่เขาได้รับจนถึงตอนนี้ และทักษะที่ว่านั้นจะเกิดขึ้นทได้ต้องมาจากการกระทำของเขาเท่านั้น

 

 

ศักยภาพในการเติบโตของทักษะนี้จะขึ้นอยู่กับว่าเขาใช้มันยังไง แน่นอนว่ายังมีข้อจำกัดในสิ่งต่าง ๆ ที่มากกว่านี้และลีชินวูอาจจะยังไม่รู้เกี่ยวกับทักษะ

 

 

 

ดังนั้นการเตรียมใจและพร้อมจะเรียนรู้ใสการใช้ทุกทักษะความกล้าหาญคือสิ่งที่ดีที่สุดในการก้าวเดินต่อไปทำภารกิจต่อจากนี้

 

 

ในขณะที่ลีชินวูกำลังจะปิดหน้าต่างสถานะ ข้อความต่อมาก็ปรากฏขึ้น

 

 

และมันคือแถบสถานะแนะนำพลังจากความทรงจำของเจ้าซอมบี้ฮีโร่ที่เขาเพิ่งฆ่ามันเพื่อพลังแก้แค้นที่ว่า

 

 

[ทักษะการระเบิดแบบสายฟ้า Lv1 (พลังบวก)]

 

[รูปแบบการต่อสู้แบบใกล้ชิดที่สร้างขึ้นโดยฮีโร่ในตำนาน; หลังจากได้รับการยกระดับด้วยพลังของพระเจ้าทักษะนี้ก็เกิดขึ้น ในฐานะรูปแบบการต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดซึ่งรวมถึงเทคนิคการต่อสู้ที่ใกล้ชิดและเทคนิคการป้องกันที่มาจากการต่อสู้แบบไม่มีอาวุธพลังและความเร็วของมันนั้นคล้ายกับการระเบิดฟ้าผ่าและอันตรายถึงชีวิต เพื่อที่จะแสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งอย่างถูกต้องในการใช้เทคนิคต่าง ๆ ควรจะสวมชุดเวทย์มนตร์ แต่คุณยังไม่สามารถทำได้เนื่องจากเลเวลในตอนนี้ยังไม่สูงพอ]

 

ลีชินวูเริ่มวิเคราะห์จากข้อความเมื่อครู่

 

 

เขาคิดว่าทักษะนี้ค่อนข้างแตกต่างจากพลังที่เขาได้รับจากเจ้าพวกสัตว์ประหลาดต่างๆที่เขาเจอมา

 

 

 

ในทางตรงกันข้ามกับความเป็นผู้พิทักษ์นั้นจำเป็นต้องใช้ทักษะการระเบิดแบบสายฟ้าและมันสามารถใช้งานง่ายอย่างไม่น่าเชื่อ ด้วยเหตุผลบางอย่างเขาสามารถเข้าใจได้ทันทีว่าทำไม เหล่าทักษะการป้องกันอาวุธก่อนหน้านี้ของเขาและ ทักษะการโจมตีแบบรุนแรงนั้นถึงได้สามารถดูดซับในกระบวนการเสริมทักษะในสถานการณ์ที่น่าเวทนาแบบนั้นได้

 

 

บางทีทักษะนี้มันอาจเป็นเทคนิคที่รวมเอาการต่อสู้แบบใกล้ชิดทั้งหมดมารวมกันก็ได้! ถ้าเป็นแบบนั้นจริงแน่นอนว่างีชินวูคงไม่จำเป็นต้องพูดว่ามันเป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์สำหรับเขามากแค่ไหน

 

 

เพราะการที่ มันไม่ใช่เทคนิคหรือทักษะที่เขาสามารถหาได้ทุกที่ที่ไปนั้น มันถึงเริ่มพิเศษสำหรับเขาขึ้นมาไงล่ะ! ด้วยการดูดซับพลังเสริมเข้ากระดูกที่ซอมบี้ฮีโร่นั้นทิ้งไว้ ลีชินวูถึงได้สามารถดึงความทรงจำและประสบการณ์ภายในที่เยี่ยมยอดเกินบรรยายแบบนี้ออกมาได้ ต้องขอบคุณพลังการเป็นอมตะของเขาจริงๆ

 


‘สำหรับความสามารถของฮีโร่ในตำนานที่จะได้รับการเสริมพลังด้วยพลังของพระเจ้า ไม่มีทางที่ฮีโร่ระดับ Lv2 อย่างฉันจะ สามารถสร้างมันขึ้นมาได้ด้วยตัวเองง่ายๆ หรือว่ายัยเทพีนี้คอยช่วยเหลือฉันด้วยงั้นหรอ?’

 


เมื่อเขาคิดแบบนั้นเขารู้สึกเหมือนได้รับพลังและมีกำลังใจมากขึ้นในการทำภารกิจต่อไป

 

 

เพราะตอนนี้เขารู้แล้วว่าจะสามารถได้รับความสามารถที่พระเจ้ามอบให้กับฮีโร่ตัวอื่นได้ยังไง ก็มาจากพลังการเสริมแรงของกระดูกนั้นไงล่ะ!

 

 

และนี้ทำให้ลีชินวูได้ตระหนักอีกครั้งว่าศักยภาพของทักษะในการเสริมกระดูกนั้นแท้จริงแล้วไม่ได้มีข้อจำกัดที่น่าเบื่ออย่างที่คิดในตอนแรก

 


ที่สำคัญกว่านั้นมันเป็นเรื่องที่น่าทึ่งที่ทักษะการระเบิดของสายฟ้าอยู่ในระดับต่ำ นี่เป็นทักษะระดับเลเวลต่ำครั้งแรกที่เขาได้รับและเมื่อพิจารณาถึงความสำเร็จของเขาในครั้งแรก แต่เชื่อเถอะว่าเขามั่นใจว่ามันเป็นทักษะระดับสูงกละมีความสามารถกว่าทักษะอันดับก่อนๆที่เขาเคยได้มาแน่นอน

 

‘เอาล่ะ … เรามาดูดาบที่ซอมบี้ทิ้งไว้กันดีกว่า’

 

ลีชินวูคิดอย่างตื่นเต้นเมื่อเขาเริ่มจะเปิดดูอาวุธของเจ้าซอมบี้ฮีโร่นั้นบ้างว่าจะเจ๋งแค่ไหนถ้าเทียบกับทักษะก่อนหน้านี้ที่เขาเพิ่งได้รับมาสดๆร้อนๆ

 

 

 

จริงๆแล้วเมื่อลีชินวูสามารถเอาชนะซอมบี้ฮีโร่ตัวแรกได้สำเร็จ ตอนนั้นเขาก็รู้สึกตื่นเต้นมากอยู่แล้ว แต่การมีโชคสองชั้นที่ได้ควบดาบของตัวเองที่ไม่ได้อัพทักษะอะไรมากมาย โดยอาวุธของเขาตอนที่ใช้สู้กับมันเพียงแค่ระดับสองเท่านั้น แต่กลับสามารถใช้การโจมตีในครั้งเดียวได้ นั้นก็เพียงพอแล้วที่จะบอกว่าอาวุธนั้นไม่ธรรมดา

 

 

ถ้าต่อไปมันสามารถดูดซับจากพลังการระเบิดสายฟ้าที่เขาเพิ่งได้มาใหม่ล่ะก็ คงสุดยอดเกินบรรยาย


“มันจบแล้วที่นี่”

 

ตั้งแต่กระดูกของซอมบี้ฮีโร่นั้นสลายและหายไป นั้นทำให้มันจึงเป็นเรื่องที่ง่ายมากมนการหาอาวุธของมันที่หลงเหลืออยู่บนพื้น

 

 

ใช้เวลาไม่นานลีชินวูก็มองเห็นมัน มันคือดาบที่ส่องแสงสีฟ้าในความมืดและดูลึกลับและน่าค้นหา ดังนั้นความคาดหวังและความตื่นเต้นที่จะได้ของเล่นใหม่ของลีชินวูเริ่มทวีขึ้น

 

 

 

อย่างไรก็ตามช่วงเวลาที่ลีชินวูจับดาบนั้นขึ้นมาอย่างตื่นเต้นทันใดนั้นเองก็เกิดอะไรแปลก ๆขึ้น เมื่อดาบที่ทำจากโลหะเกิดเสียงแตกและเริ่มเปลี่ยนไป!

 

[ด้วยพลังของการเสริมแรงกระดูกอาวุธทั้งหมดที่คุณเปลี่ยนเป็นกระดูก]

 


[Lv4 ‘ทักษะสายฟ้าที่คงทน’ เปลี่ยนเป็น Lv3 ‘โครงกระดูกแห่งสาย
ฟ้าที่คงทน เรียบร้อยแล้ว]

 

ขณะนี้ดูเหมือนว่าอาวุธกำลังเปลี่ยนไปอย่างสมบูรณ์เมื่อเขาสัมผัสมันและมันก็สั้นลงมาก ใบมีดกระดูกก่อนหน้านี้เริ่มกลายเป็นเปล่งแสงสีน้ำเงินที่ละเอียดอ่อนและด้ามจับเองก็กลับเปลี่ยนสีกลายเป็นกระดูกสีดำ …


‘…กระดูกสีดำ?’


แน่นอนว่าลีชินวูยังคงไม่เข้าใจกับสถานการณ์ตรงหน้า เขาไม่ได้สนใจความเป็นไปไม่ได้ที่โลหะจะเปลี่ยนเป็นกระดูกในตอนนี้ แต่การที่อาวุธจะสั้นลงจากการอัพเดทมันช่างเป็นเรื่องที่ทุเรศเกินไปไหมวะ!?

 

ไม่กี่วินาทีก่อนหน้านี้ลีชินวูคิดว่าทุกอย่างต้องเป็นไปด้วยดีแน่ แต่ตอนนี้มันกลับทำเขางงตึง เมื่อเขาไม่รู้ว่าการเสริมกระดูกที่เขาใช้ประจำในการเสริมอาวุธจะมีข้อบกพร่องที่ร้ายแรงขนาดนี้

 

จนถึงตอนนี้สิ่งของทั้งหมดที่เขาได้มานั้นทำมาจากกระดูกทั้งหด และมันไม่สามารถใช้กับไอดาบโลหะนี้ได้ต่างหาก!

 

เซ็งจริงโว้ยยย!!

 


ลีชินวูทิ้งมันลงอย่างพื้นอย่างคนอารมณ์เสีย เขาไม่ได้คิดถึงข้อนี้เลยตอนที่ทำมันลงไป และภารกิจต่อไปที่จะถึงเขาจะเอาหน้าไปไว้ได้อีกวะเนื่ย ? ในเมื่อมือเามีอาวุธที่สั้นไม่ต่างจากมีดพกแบบนี้

 


‘ให้ตายเถอะ ฉันควรจะอยู่ที่นี้ต่อจริงๆใช่ไหมเนื่ย!?’


ลีชินวูเดินวนไปมาอย่างหัวเสีย

 

 

ยิ่งไปกว่านั้นมันยังไม่สามารถไปเสริมอาวุธอะไรได้และแตกหักง่ายไม่ต่างอะไรจากเดิมเลยสักนิด เนื่องจากการเสริมของกระดูกนั้นจะเปลี่ยนอาวุธทั้งหมดที่เขาได้มา นั้นจึงทำให้ลีชินวูต้องจนใจใช้อาวุธที่เขาเพิ่งเสริมมาอย่างไม่มีทางเลือก

 

 

อย่างไรก็ตาม ลีชินวูพยายามมองหาความหวังและข้อดีที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคต

 

 

 

บางทีถ้าเขาดูระยะยาวมันจะเป็นประโยชน์อย่างแน่นอน เขาไม่มีทางเลือกนอกจากต้องคิดอย่างนั้นในตอนนี้ ลีชินวูตัดสินใจเดินไปหยิบอาวุธนั้นขึ้นมาอย่างจำใจ จู่ๆน้ำตาก็เริ่มคลอออกเบาๆมาจากดวงตาของเขา

 


แต่ยังไม่ทันจะร้องไห้ เมื่อเขาเปิดสถานะใหม่ของมันขึ้นมาอ่านถึงคุณสมบัติอีกครั้ง

 

 

[กระดูกสายฟ้าที่คงทน]
[Lv3]
[ความทนทาน: 750/750]
[พลังโจมตี: 100 – 120]
[ตัวเลือก: ความแรง +5, ความว่องไว + 5, เพิ่มประสิทธิภาพของการระเบิดของสายฟ้า + 10%)

 

“นี่หมายความว่า…!!!”

 

ลีชินวูตั้งใจอ่านวนอีกครั้ง ความสามารถของฮีโร่ที่เขาเพิ่งพ่ายแพ้นั้นเป็นหมัดในขณะที่ศักยภาพแฝงของทักษะการระเบิดสายฟ้านั้นอาจจพฟังดูเหมือนไร้สาระ แต่หารู้ไม่ว่าอาวุธของมันกลับโครตเข้าคู่กับพลังการระเบิดแบบเดิมที่เขาเพิ่งได้รับมาอย่างไม่น่าเชื่อ

 

 

เพราะอะไรน่ะหรอ?

 

 

ก็มีดสั้นกับการโจมตีอย่างใกล้ชิด มันเป็นของคู่กันไม่ใช่หรอ!

 

 

เข้าทางล่ะ!!

 

 

นั้นจึงกล่าวได้ว่า เป็นไปได้อย่างแน่นอนว่าการตายของเจ้า ซอมบี้นั้นสร้างการแลกเปลี่ยนกับการถูกส่งไปยังโลกนี้ ขอให้พระเจ้ามอบทักษะและอาวุธให้กับมัน เมื่อเปรียบเทียบกับความสามารถที่พวกเขาได้รับดูเหมือนว่าจะด้อยกว่าและนอกเหนือจาก การระเบิดสายฟ้านั้นมีความเป็นไปได้สูงที่ฮีโร่จะได้รับความสามารถอื่นอีกที่ลีชินวูอาจยังไม่รู้ แต่เขาก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร

 


‘เอาล่ะ ฉันหวังว่ามันเป็นประโยชน์มากกว่าอาวุธเลเวลาะดับสูงๆที่ฉันใช้กระดูกเสริมในตอนเริ่มต้นที่ผ่านมาล่ะ … หวังว่านี่นี่จะเป็นเซอร์ไพรส์สุดท้ายของวันนี้’

 


บางทีอีกมุมหนึ่งที่ลีชินวูลืมคิดจากเทพีนั้นคือเธอไม่ได้ใจร้ายกับวีรบุรุษทุกคนสทีเดียว เธอยังพอมีความเมตตาอยู่บ้างสิ่งที่เธอทำไม่ต่างอะไรจากฉากที่พระเอกมอบดอกไม้ที่สวยงามให้แก่รุ่นน้องของเขา แต่เขาอาจจะลืมมันในไม่ช้าเมื่อถึงเวลาที่เขาเจอหน้ายัยนั้นอีกครั้งน่ะนะ

 

แม้อาวุธจะสลายและหายไปจนถึงเลเวล 3 แต่ พลังโครงกระดูกสายฟ้าที่คงทนมีข้อดีอยู่สำหรับลีชินวูตรงที่เขารู้แน่ว่ามันความแข็งแกร่งที่เหนือกว่าแค่หอกกระดูกเริ่มแรกอันเก่าที่เขาใช้อย่างแน่นอน

 

 

 

ลีชินวูเริ่มพยายามฝึกใช้มัน โดยการเหวี่ยงมันไปรอบ ๆ และในที่สุด มันก็ทำให้เขารู้สึกเสียใจที่ไม่ได้รับอาวุธในเลเวลระดับ 4

 

อย่าทำแบบนี้สิ…,

 

 

 

ฉันไม่ตลกนะเว้ย

 

ลีชินวูพึมพำพร้อมทั้งแกว่งมันอีกครั้ง

 

แล้วจู่ๆข้อความบางอย่างก็ปรากฏขึ้นขณะที่เขากำลังหงุดหงิด

 

[ภารกิจเสร็จสมบูรณ์ ช่องสนทนากำลังเปิด]

[นายลีชินวู กำลังเข้าห้องสนทนา]

 

[Lloyd H.K: เฮ้นี่มันอะไรกัน? มีเด็กใหม่เข้ามาเหรอ?]
[Seira Von Retadane: สวัสดีเพื่อนใหม่ ฉันรู้ว่ามันเป็นการตัดสินใจที่ยากมากที่จะเข้าร่วมเป็นฮีโร่ที่จะมีชีวิตรอดจากที่นี้ดังนั้นขอขอบคุณสำหรับความกล้าหาญของนายนะเพื่อน มาตั้งใจฝ่าฝันด่านพวกนี้ไปด้วยกันเถอะ!]

 

 

[เจ้าชายอัลทาเนีย: ยังไงนายก็เป็นมือใหม่อยู่ดี ตอนนี้เลเวลเท่าไหร่แล้วล่ะ 4 หรือ5 ? ถ้าแย่กว่านั้นคือนายคงไม่ได้อยู่แค่เลเวล 3 หรอกใช่ไหม? ตอบให้พวกเราชื่นใจหน่อยเพื่อน]

 

 

[Lloyd H.K:ไม่เอาหน่า เลเวล3แล้วไงวะ? มันยังอัพเดทได้เรื่อยๆ อย่าเพิ่งพูดให้ฟังดูแย่สิ เจ้าบ้า]

 

 

[เจ้าชายอัลทาเนีย: ให้ตายเถอะ นั่นเป็นเพราะฉันกังวลแทนเด็กใหม่ไง ถ้าแค่เริ่มต้นที่เลเวล 3 จนจบ ต่อให้ทุกคนจะพยายามมากแค่ไหนในการสะสม Perium อย่างสุดความก็เถอะ ยังไงในตอนสุดท้ายทุกคนต้องผ่านกันที่ระดับเลเวลขั้นสูงอย่างต่ำ 5เท่านั้น นายพูดเหมือนไม่เคยเห็นคนตายจากเรื่องพวกนี้?]

 

 

[Lloyd H.K: แต่ตอนนั้นฉันก็เริ่มที่ระดับ 3นะเพื่อน ฉันก็ไม่ได้รีบร้อนมากมาย ในที่สุดตอนนี้ฉันก็มายืนอยู่ที่เลเวล 6แล้วนี่ไง]

 

 

[เจ้าชายอัลทาเนีย:โถ่เอ่ย เจ้าคนเก่ง แกมันขี้อวด!]

 

 

ทันทีที่มีการเปิดช่องสนทนาของเหล่าวีรบุรุษเปิดขึ้นมา บทสนทนามากมายก็เด้งขึ้นอย่างต่อเนื่องจนลีชินวูแทบจะอ่านไม่ทัน

 

 

และสิ่งนี้มันถูกเรียกว่าแชทแชนเนล แต่มันก็เหมือนกับการแชทเป็นกลุ่ม ดังนั้นมันจึงมีเสียงดังมากและการแจ้งเตือนมันจะดังขึ้นในหูของเขาพร้อมกัน นั้นแปลว่าหูของลีชินวูต้องแบกรับเสียงเหล่านี้อย่างต่อเนื่อง

 

แต่อย่างน้อยการได้ยินเสียงคนอื่นบ้าง มันก็ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมา…

 


[ลีชินวู: ยินดีที่ได้พบรุ่นพี่ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ]

 

ลีชินวูเริ่มตอบกลับโดยเริ่มจากประโยคที่เขาคิดว่าเป็นมิตรและนอบน้อมที่สุด

 

 

ทันทีที่ช่องแชทเปิดขึ้นเขาก็เข้าใจวิธีการใช้แชนเนลโดยสัญชาตญาณและก้มลงใช้นิ้วก้อยสีชมพูซ้ายและพูดเบา ๆ ลงไป เขาพูดทั้งเหตุผลและใจเย็นจนถึงจุดที่ยากที่จะเชื่อว่าเขาได้กลายเป็นโครงกระดูก

 


[Lloyd H.K: ว้าว ไม่น่าเชื่อว่าเด็กใหม่จะมีมารยาทขนาดนี้ เขาน่าจะเข้ากันได้ดีกับ เจ้าRetadane]

 

[Seira Von Retadane: ดีใจมากที่ได้พบนายนะ นายยังอยู่ในพื้นที่รอบนอกใช่มั้ย ถ้านายเจอปัญหาอะไรล่ะก็ สามารถบอกฉันได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ]

 

 

[Lloyd H.K: เห็นไหมล่ะ?]

 

 

[Shino Rendu [1]: แล้วเลเวลไหนแล้วล่ะ? … ฉันควรให้ Perium นายบ้างไหม?]

 

 

[ลีชินวู: ไม่รู้สิ แต่ไม่รู้ว่ามันส่งให้กันได้ด้วย?]

 

ลีชินวูเหมือนเด็กใหม่อย่างแท้จริง เมื่อเขาตัดสินใจถามสิ่งที่เขาอยากรู้มากที่สุดก่อน เขาคิดว่าการฆ่าสัตว์ประหลาดอย่างขยันขันแข็งและเก็บสถิติผ่านการเสริมแรงของกระดูกเขาจะได้รับกรรมที่ว่านั้น

อย่างไรก็ตามฮีโร่อาวุโสเหล่านี้ แท้จริงแล้วก็มีความหมายอยู่เหมือนกันเกี่ยวกับ นอกจากจะให้ข้อมูลบางส่วน รวมถึงเรื่องพีเรียมด้วย ดังนั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่จะอยากรู้อยากเห็น

[ชิโนะเรนดู: อะไรนะ? ล้อเล่นอะไรกันรุเปล่าเนื่ย?]

 

[Lloyd H.K: Shino :ไม่เอาน่า อย่าเพิ่งเสียมารยาท ถ้าเด็กใหม่เพิ่งออกมาจากร้านขายของลับเพียงแค่ซื้ออุปกรณ์อะไรบางอย่างล่ะก็ บางทีเขาอาจยังไม่รู้]

 

[ชิโนะเรนดู: อ่า … มันเป็นไปได้ด้วยงั้นเหรอ? ฉันควรจะหยุดพล่ามเสียมารยาทสินะ]

 

[Lee Shin Woo: ไม่เป็นไรๆ พูดมาเถอะ ผมเข้าใจแล้ว พวกคุณต่างก็อาวุโสและอยู่ในเลเวลที่สูงกว่าผมยังคงมีอีกหลายอย่างที่ผมยังไม่รู้ โปรดแนะนำด้วย]

 

ในขณะที่ลีชินวูพูดคุยผ่านช่องทางการแชทเขารู้สึกแปลก ๆ บุคลิกของเขาสงบเงียบกว่า แต่ก่อนการที่เขาจะพูดกับใครด้วยความเคารพ เป็นไปได้ยากมาก มันจึงทำให้ความรู้สึกเหมือนเขามีบุคลิกสองอย่าง รู้สึกเหมือนเขาสวมหน้ากาก … อ้าเขาใช้ทักษะการแสดงของเขา!

 

[ชิโนะเรนดู: โชคดีที่สมองของนายอาจจะไม่เลว ใช่นั่นแหล่ะ]

 

 

[Seira Von Retadane: นั่นคือความสำคัญของร้านลับ นายได้ตามล่าน้ำท่วมที่ไม่ตายจากภายในจักรวรรดิรับพีเรียมจากนั้นไปที่ร้านขายของลับเพื่อซื้อยาที่ช่วยเพิ่มสถิติของตัวเองสะนะ แต่ควรจะเพิ่มเลเวลสะก่อน เพื่อสามารถทำพื้นที่ยากขึ้น ในขณะเดียวกันการทำให้บริสุทธิ์ของจักรวรรดิก็ดำเนินต่อไป ไม่เป็นไรแม้ว่าระดับของคุณจะต่ำ เนื่องจากร้านค้าลับของพระเจ้าทำให้เป็นไปได้สำหรับ ‘ศักยภาพในการเติบโตที่ไม่มีที่สิ้นสุด’]

 

[Lloyd H.K: ยิ่งระดับของนายสูงเท่าไหร่ค่ายาก็แพงขึ้น … และนายรู้ไหมว่าต้องซื้อยาเพื่อสุขภาพเพียงรายการเดียว 300,000 พีเรียมมันอาจจะเร็วกว่าเพื่อให้ได้ไดเทมบางอย่างและเพิ่มสถิติของตัวเองเร็วขึ้น]

[ชิโนะเรนดู: แต่การได้รับความสำเร็จไม่ใช่เรื่องง่าย แอลฟ่าเคยคิดอยากทำแบบนั้นและเก็บภาษีเกินควร … ฮ่า.]

 

ลีชินวูแอบรู้สึกประทับใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เมื่อได้ยินเสียงร้องของฮีโร่ผู้อาวุโส ทันใดนั้นเขามั่นใจว่าคำขอของเขากับเทพีนั้นไม่ผิด

 


แน่นอนเขารู้ว่าพวกเขาทุกคนไม่มีคุณสมบัติพิเศษเช่นการเสริมกระดูก แต่เขาไม่รู้ว่าพวกเขาต้องผ่านปัญหามากมายเพื่อยกระดับขึ้น หากพวกเขาต้องเผชิญกับปัญหามากมายนี้มันก็คุ้มค่าที่จะกลายเป็นหัวล้านและไร้อำนาจ! อาจ! โปรด!

[Prince Altania: ในขณะที่เราอยู่ในหัวข้ออะไรก็ไม่ทราบ ฉันขอถามได้ไหมว่านาสอยู่ระดับไหน Retadane?]

 

[Seira Von Retadane: ตอนนี้เด็กใหม่ไม่สำคัญเท่าฉันแล้วงั้นหรอ?]

 

 

[เจ้าชายอัลทาเนีย: เลิกเฉไฉน่า บอกมาเด็กใหม่ นายอยู่เลเวลไหนแล้ว?]

 

เมื่อถูกถามจี้หลายครั้ง ทำให้ลีชินวูถึงกลับเงียบไปชั่วครู่

 

 

เขาเพิ่งได้เรียนรู้ข้อมูลใหม่และทันใดนั้นเขาก็ตระหนักว่าความสามารถของเขาช่างน่าอัศจรรย์ใจ

 

 

อย่างไรก็ตามถ้าเขามั่นใจในสิ่งหนึ่งมันก็คือเขาไม่จำเป็นต้องบอกพวกเขาว่าเขาอยู่ระดับ 2 และทำให้พวกนั้นผิดหวังสะก็สิ้นเรื่อง แน่นอนว่าระดับเลเวลของพวกเขาต้องมีความแตกต่างอย่างแน่นอน เพราะมันคือการบอกระหว่างระดับที่พวกเขาจะยอมรับและระดับที่เขาจะไม่ยอมรับในสายตาของรุ่นพี่ หรือคิดในอีกแง่คือ พวกนั้นอาจจะงงกับอัตราการเติบโตของเขาจะดูเร็วเกินไปในอนาคต

[ลีชินวู: ผมอยู่เลเวล 4]

 

[Lloyd H.K: ดี หากคุณอยู่ในเลเวล 4 แสดงว่ายังมีความหวังในโลกนี้]

 

 

[Seira Von Retadane: นั่นเป็นการปลอบใจใช่ไหมเพื่อน? ดูเหมือนว่านายจะไม่ตายอย่างไร้ความหวังในเขตชานเมืองหรอกนะ]

 

 

[ชิโนะเรนดู: ไม่เลวนิ เฮ้หลังจากที่นายติดอาวุธอย่างถูกต้องแล้ว ฉันอยากทำให้แน่ใจว่านายได้รับยาจริงๆนะ การเพิ่มระดับของนายคือสิ่งสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด นายรู้แล้วใช่ไหม?]

 

เนื่องจากลีชินวูพอจะรู้ว่าพวกเขาจะตอบสนองออกมาแบบนี้ เขาจึงแอบพูดเกินจริงไปมาก เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาต้องยกสถิติของเขาให้ได้ระดับ 4 ยังไง แต่เขาไปด้วยตอนนี้ และพวกนั้นตอบรับอย่างที่เขาคาดไว้ไม่มีผิด

 

 

[Prince Altania: ถึงอย่างนั้น นายก็ยังไม่แข็งแกร่งมากพออะไรขนาดนั้นหรอกนะ ดังนั้นนายอาจได้รับคุณสมบัติพิเศษตามลักษณะของตัวเอง นายได้อะไรมาล่ะ นายคงไม่ได้ขออะไรจากการเพิ่มเลเวลหรือยิงกระสุนหรือขอดาบใช่มั้ย โปรดบอกทีว่านายไม่ได้ทำ]

 

ความสามารถที่เราได้รับ เมื่อพวกเขาข้ามไปยัง ฮาโกระ ขึ้นอยู่กับว่าความพวกเขาแข็งแกร่งแค่ไหน

 

โดยปกติในโลกแห่งจินตนาการ ผู้ที่เข้มแข็งจะได้รับความสามารถที่อ่อนแอกว่าในขณะที่พลเรือนทั่วไปจากโลกอย่างลีชินวูจะได้รับความสามารถที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

 

 

นั้นคือการที่เจ้าชายนอกรีตคนนั้นกำลังถามเกี่ยวกับเรื่องนี้ในตอนนี้

 

[ลีชินวู: ผมมีทักษะ]

 

[เจ้าชายอัลทาเนีย: ทำได้ดีมาก! เพื่อน!]

 

[Lloyd H.K: ฐานของนายดีนิ ถ้าเขาทำได้ดีเขาน่าจะเข้มแข็ง]

[Seira Von Retadane: นายทำได้ดีจริงแน่ใช่ไหม ไม่มีทักษะใดที่เทพีมอบให้จะเป็นเรื่องปกติรหอก ใช่ … เราจะช่วยคุณลีชินวูยังไงดีตอนนี้?]

[Lloyd H.K: มือใหม่บอกเราเกี่ยวกับสถานการณ์ปัจจุบันของนายหน่อยสิ ถ้านายไม่บอกเราก็ช่วยนายไม่ได้นะ]

 


โชคดีที่ผู้อาวุโสทุกคนที่นี้ดูเป็นมิตรอยู่พอสมควร เขาไม่รู้ว่าวีรบุรุษผู้อาวุโสอยู่ในจักรวรรดิที่นี้กี่คน แต่ …อย่างน้อยตอนนี่ เขารู้สึกโล่งใจเล็กน้อยและกับผลตอบรับจากการเปิดช่องแชทในครั้งนี้

 

[ลีชินวู: ตอนนี้ผมไม่เป็นไร สบายดี ถ้าผมตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบากเมื่อไหร่ เอาเป็นว่าผมจะขอความช่วยเหลือจากคำแนะนำของพวกคุณได้แน่ใช่ไหม?]

 

[Lloyd H.K: เฮ้ ไม่ต้องทางการขนาดนั้นก็ได้พวก… ]

 

[Yasunori Akira: หืม นานแล้วนะที่ไม่ได้เจอผู้ชายที่มีความอ่อนน้อมขนาดนี้ น่ายินดีเป็นบ้า หากนายสามารถไปยังเมืองหลวงได้อย่างปลอดภัย ฉันจะพานานไปงานเลี้ยงของฉันเอง]

 

[Lloyd H.K: Akira : นี่เธอยังไม่ตายเหรอ?]

 

[Yasunori Akira: เจ้างี่เง่าอย่าเรียกฉันอีก ]

แม้ตามมาตรฐานของเขาโดยปกติตอนอยู่บนโลกมนุษย์ หรือตอนที่เขามีชีวิตอยู่จริงๆ ลุกนี้ก็ทำให้ดธสุภาพมากจนถึงจุดที่เขารู้สึกขนลุก!

 

 

อย่างไรก็ตามสิ่งที่ลีชินวูต้องตระหนักคือเขานั้นอ่อนแอกว่ารุ่นพี่ทุกคนในตอนนี้ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจว่าจะต้องก้มไปก่อนนอกจากนี้เขาเป็นโครงกระดูกกากๆเท่านั้น! จึงต้องระวังทุกอย่าง ในทุกสถานการณ์

 


[เจ้าชายอัลทาเนีย: ใช่ เมื่อถึงเวลาฉันจะให้คำแนะนำนายเอง คิดสะว่ามันเป็นเกียรติของนาย]

 

[Seira Von Retadane: หากนายเปิดช่องแชทอยู่ตลอด นายจะไม่สามารถโฟกัสที่สถานการณ์ปัจจุบันได้ดีเท่าไหร่ เด็กใหม่นายควรจำไว้ว่า ฉันจะอธิษฐานขอให้คุณมาถึงเมืองหลวงอย่างปลอดภัย]

 

 

[ลีชินวู: ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะ จากนั้นผมจะพบคุณทีหลัง รวมถึงคนอื่นๆด้วย ]

 

ไม่ให้เสียเวลา ลีชินวูรีบกดออกจากการสนทนาทันทีโดยรีบกล่าวคำอำลาอย่างสุภาพและปิดช่องทางการแชท

 

 

เขาไม่สามารถได้ยินเสียงที่ใส่ในหูของเขาอีกต่อไปแล้ว แม้มันจะแอบรู้สึกเหงานิดหน่อส แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ได้พบสถานที่ที่เขาสามารถพูดพล่ามเมื่อไหร่ก็ตามที่เขาต้องการดังนั้นเขาก็ดีใจอยู่ จากนี้ไปเขารู้สึกมั่นใจว่าเขาจะสามารถรับมือกับโลกใบนี้ได้

 

อย่างกล้าหาญ!

 

“จะยังไงก็เถอะ ฉันต้องเริ่มทำภารกิจต่อไปสะที”

 

 

มันทำงานได้ดี ตั้งแต่เขาตัดสินใจที่จะล้างบางดันเจี้ยน เพื่อปรับให้เข้ากับร่างกายของเขาซึ่งมีเลเวลถึงระดับ 2 เช่นเดียวกับทักษะใหม่และอาวุธของเขา แน่นอนว่าการได้พีเรียม และกระดูกเป็นสิ่งที่เขาให้ความสำคัญสูงสุด

“แล้วฉันจะ เอ่อ … ไปไหนก่อนดี?”

ลีชินวูถอนหายใจอย่างน่าเหนื่อยหนายและก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวสู้ความมืด เพื่อเข้าไปในคุกใต้ดิน

 

และเพื่อที่จะปรับตัวให้เข้ากับโลกนี้อย่างสมบูรณ์เขาจึงขยับร่างกายโครงกระดูกของเขา

 

ภารกิจใหม่รอก่อนนะ

 

ฮีโร่คนใหม่กำลังจะมาถึงแล้ว…

 

โปรดติดตามตอนต่อไป…

 

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top