*****สำหรับท่านที่จะเติมเหรียญสามารถ IB แจ้งมาที่ Facebook UpdatesNovel - นิยายแปล ได้เลยนะค่า****
ขนาดตัวอักษร

สุดยอดนักปั้นฯ บทที่ 137  เวทีที่ใหญ่ขึ้น (4)

 258 Views

บทที่ 137  เวทีที่ใหญ่ขึ้น (4)

 

 

 

“วันนี้อากาศดีจัง”

 

ฮียูนเดินบนผืนหญ้าภายใต้แสงตะวันอันอบอุ่น.  ข้าง ๆ เธอคือปาร์คโซยอง, เพื่อนของเธอ, ที่จับมือของเธอไว้.  ทั้งสองกำลังโอบกอดความอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิ.

 

“วันนี้อากาศดีมากเลย, จริงไหม?”

 

“ช่าย… ดีมากเลย”

 

“ในวันแบบนี้ เธอควรจะออกมาข้างนอกนะ.  เธอไม่ควรจะอุดอู้อยู่แต่ในบ้านตลอดเวลา”

 

“เธอพูดถูกจ้า”

 

ปาร์คโซยังชวนฮียูน, ผู้ยืนยันว่าจะอยู่บ้าน, มาที่มหาวิทยาลัยของเธอ.  เธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยศิลปะฮัลเยียวได้แล้ว และตอนนี้อาศัยอยู่ในกรุงโซล.

 

ทั้งสองเริ่มหิวหลังจากเพลิดเพลินกับความอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิ.  ดังนั้น พวกเธอจึงมุ่งหน้าไปยังโรงอาหารของนักศึกษา.   เนื่องจากเวลาอาหารกลางวันผ่านไปแล้ว โรงอาหารจึงค่อนข้างมีคนน้อย.  หลังจากซื้ออาหารมา, พวกเธอนั่งลงที่โต๊ะ และพบว่ามีบางคนมองพวกเธออยู่.

 

“ฉันว่า ผู้ชายพวกนั้นมองมาทางนี้นะ”

 

“ฮียูน, อย่าจ้องพวกเขาสิ.  นั่นพวกคนไม่ดี”

 

“ทำไมเหรอ?”

 

“พวกนั้นชอบอวดเบ่งต่อหน้าพวกสาว ๆ ปีหนึ่งน่ะ.  พี่ฮยุนอาบอกมา”

 

ปาร์คโซยองตัวสั่น.  เป็นดั่งที่เธอพูด, กลุ่มผู้ชายเหล่านั้นกำลังเข้าใกล้ผู้หญิงที่พวกเขาคิดว่า ‘ดูดี’.   แม้ว่าพวกเขาจะถูกปฏิเสธทันที…  ฮียูนและปาร์คโซยังหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นเหตุการณ์.

 

“ฟึ่ยย… ฉันว่า พวกเขาเจตนาทำมัน เพื่อให้เราหัวเราะนะ”

 

“โซยัง, อย่าใจร้ายนักสิ.  แต่รู้ไหม… มันสนุกดีนะ”

 

“ฮียูน, รู้ตัวไหม ว่าเธอน่ากลัวมากขึ้นนะ”

 

ทั้งสองพูดคุยกันอย่างต่อเนื่องขณะที่กินตอกบอกกี.   เนื่องจากทั้งคู่อาศัยอยู่ในกรุงโซลจึงได้พบกันบ่อยครั้ง.  ยิ่งพวกเขาพูดคุยกันมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเข้ากันได้มากเท่านั้น.  เขามาถึงจุดที่พวกเขาสามารถพูดคุยกันได้ถึงหัวข้อที่ละเอียดอ่อน.

 

“ฮียูน, ไม่เข้าเรียนมหา’ลัยเหรอ?”

 

“เข้าสิ…  แต่พี่บอกให้รออีกหน่อยน่ะ”

 

“พี่คังยุนเหรอ?  ทำไมล่ะ?”

 

“ที่จริง, พี่เตรียมเรื่องบางอย่างที่อเมริกาอยู่.  ถ้าเป็นไปได้ดี, พี่บอกว่า เราจะไปอเมริกากัน.  พี่เขาเลยบอกให้ฉันชลอเรื่องเรียนต่อไว้ก่อน.  ตอนนี้ฉันกำลังเรียนดนตรีในสถาบันเอกชนอยู่นะ.  ภาษาอังกฤษด้วย”

 

“โอ, งั้นเธอก็ไม่ได้สอบความสามารถทางวิชาการของมหาวิทยาลัยเหรอ?”

 

“ต่อไปฉันอาจจะสอบ ถ้าต้องทำ.  แต่ตอนนี้ฉันยังไม่ได้สอบเลย”

 

ฮียูนไม่ได้เดินบนเส้นทางที่คนอื่นเห็นว่าเป็น ‘ปรกติ’.  จากช่วงเวลาที่เธอตัดสินใจเลือกการดนตรี, เส้นทางของเธอเบี่ยงเบนไปจากเส้นทาง ‘ปกติ’.  ปาร์คโซยังก็เป็นเช่นเดียวกัน.  บางที นี่อาจเป็นสาเหตุว่าทำไมทั้งสองถึงเข้ากันได้ดี.

 

“แล้วเธอจะไปอเมริกาเมื่อไหร่?”

 

“ยังไม่รู้เหมือนกันจ้ะ.  แต่พี่บอกว่า คงอีกไม่นานมากนัก”

 

“จริงเหรอ?  เธอจะไปอยู่ที่นั้นนานไหม?”

 

“ไม่รู้สิ.  พี่ไม่ได้บอกอ่ะ”

 

“พี่ชายเธอนี่มีความลับเยอะนะ.  ดูเหมือนเขาน่าจะโดนดุสักหน่อย”

 

“ฉันก็ว่างั้นแหละ”

 

เด็กสาวทั้งสองพูดคุยกันต่อเรื่องคังยุน.  หากฮียูนก็คอยตัดบท เมื่อคุยเรื่องราวลึกมากเกินไป.

.

.

.

 

หลังจากตัดสินใจว่า จูอาจะปรากฏตัวบนเวทีเบรคแดนซ์, คังยุนรีบตระเตรียมสิ่งต่าง ๆ ที่เขาต้องทำเพื่อการนั้น.   หากจูอาปรากฏตัวแม้แต่นิดเดียว, ก็เป็นไปได้ว่าแฟน ๆ ของเธอจะมาที่คอนเสิร์ตเช่นกัน.  นอกจากนี้ ยังมีแฟน ๆ จากการแสดงบนท้องถนนอีกด้วย.  ไม่มีทางที่โรงละครขนาดเล็กจะสามารถเป็นรองรับพวกเขาทั้งหมดได้.

 

“โรงละครขนาดใหญ่หรือครับ?”

 

รองหัวหน้าศูฯย์ศิลปะบูชอน, ลีฮยุนชิกหรี่ตา หลังจากอ่านเอกสาร.

 

“โชคดีที่ไม่มีการจองสถานที่ในวันที่ 16 พฤษภาคมนะครับ.  อย่างไรก็ตาม เรากำลังพิจารณาการแสดงอยู่ 2 รายการ.  หากคุณต้องการจองสถานที่, คุณจะต้องยกเลิกการจองโรงละครขนาดเล็กไป.  คุณยินยอมไหมครับ?”

 

กล่าวในคำเดียว, มันคือการพนัน.  รองหัวหน้าลีฮยุนชิกกล่าวว่า นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาสามารถตัดสินใจคนเดียวได้, แต่ต้องรวมเจ้าของศูนย์และบุคลากรอื่น ๆ อีกด้วย.

 

“จะใช้เวลาในการตัดสินใจนานเท่าไหร่ครับ?”

 

“ประมาณ 3 วันครับ. โดยส่วนตัวแล้ว ผมจะไม่แนะนำให้ทำแบบนี้.  เนื่องจากสถานที่ของเราค่อนข้างดี เมื่อเปรียบเทียบกับที่อื่น ๆ,  ทำให้มีการแข่งขันค่อนข้างสูง”

 

“3 วัน… เข้าใจแล้วครับ.  ตกลงครับ”

 

คังยอนไม่มองย้อนกลับไป.  แม้ว่ามันจะทำให้เขากังวลอยู่เล็กน้อย เมื่อคิดว่าเขาจะต้องยกเลิกการจองโรงละครเล็ก, แต่เขาก็ต้องการโรงละครขนาดใหญ่ขึ้นอย่างแน่นอน.

 

“ถ้าอย่างนั้น, ผมจะแจ้งผลให้คุณทราบทางโทรศัพท์นะครับ”

 

เป็นไปตามที่คาด ข้าราชการพลเรือนที่อยู่ในเมืองนั้น เข้มงวดมาก.  คังยุนทำงานเสร็จและออกจากศูนย์ศิลปะบูชอน.

 

‘แต่ถ้าหากว่า…’

 

เพื่อป้องกันเหตุสุดวิสัย, เขาสอบถามโรงละครอีก 2-3 แห่ง ก่อนจะกลับมาที่สตูดิโอในย่านออนซู.

 

“1, 2.  1, 2”

 

ภายในสตูดิโอ, เบงแซนฮยุคและสมาชิกทีมคนอื่น ๆ กำลังอยู่ในระหว่างการฝึกซ้อม.  พวกเขาฝึกซ้อมท่าเต้นต่าง ๆ ที่มีความยากสูงไปกับดนตรีที่มีจังหวะสอดคล้อง, และพวกเขามีหยดเหงื่อเม็ดโตไหลพรุ่งพรู.  พวกเขาทักทายคังยุนก่อนจะกลับไปซ้อม.

 

หลังจากเวลาผ่านไปเนิ่นนาน, ก็ถึงเวลาพัก.  เบงแซนฮยุคเข้ามาหาคังยุน ซึ่งกำลังอ่านเอกสารอยู่ในสำนักงาน.

 

“เรื่องบี-เกิร์ลที่ผมพูดกับคุณเมื่อครั้งที่แล้วถึงไหนแล้วครับ?”

 

“ผมหาได้แล้วครับ”

 

“โอ, จริงหรือครับ?”

 

สีหน้าของเขา, ซึ่งปกติจะเคร่งเครียดตลอดเวลาที่ทำงานร่วมกับคังยุน, สดใสขึ้นเล็กน้อย.  บี-เกิร์ลเป็นสิ่งสำคัญ.

 

“เธอเป็นคนแบบไหนครับ?”

 

“มัน…เอ่อ…”

 

ทว่า คังยุนลำบากใจที่จะเอ่ย.

 

“คุณไม่ได้เลือกใครมาส่ง ๆ ใช่ไหมครับ?”

 

“ผมจะทำแบบนั้นได้ยังไงกัน?”

 

“เพลงที่เราจะเต้นกับบี-เกิร์ลมีความสำคัญมาก.  ผมจึงมอบหมายให้คุณ…”

 

เบงแซนฮยุคคำรามใส่คังยุนทุกครั้งที่เห็นเขา.  เขาไม่ชอบคังยุนตั้งแต่วันแรกที่ทั้งสองได้พบกัน.  เหมือนดังเช่นทุกครั้ง, คังยุนพยายามที่จะทำให้มันราบรื่น,  แต่ดูเหมือนมันจะไม่ง่ายขนาดนั้น.  เบงแซนฮยุคกำลังจะพูดถึงปัญหาที่เกิดขึ้นกับเขา.

 

จนกระทั่งเขาได้ยินเสียงสมาชิกด้านนอกสำนักงานเริ่มดังขึ้น.

 

“อะไรกัน…”

 

สตูดิโอมีเสียงดังขึ้นกระทันหัน.   มันไม่ได้มาจากคนเพียง 1 หรือ 2 คน.  เมื่ออดใช้เวลาในการพร่ำบ่นคังยุน, เบงแซนฮยุคเดินไปที่ห้องฝึกซ้อมพร้อมกับบ่นพึมพำ.

 

“โว้วว…!”

 

เขาไปที่นั่นโดยไม่คิดอะไรมาก, แต่เขาก็ตะโกนอย่างไม่รู้ตัว หลังจากมองเห็นผู้หญิงคนหนึ่งต่อหน้าเธอ.  ไม่, มันไม่ใช่เพียงแค่เขา, สมาชิกในทีมที่เหลือก็เหมือนกัน.  ในห้องฝึกซ้อม, มีผู้หญิงคนหนึ่งสวมเสื้อผ้าตัวหลวมและหมวกเบสบอล, ซึ่งคิมโดมินพาเข้ามา.

 

“สวัสดีค่ะ!  ฉัน, ยอนจูอาค่ะ.  ฉันได้ยินเรื่องของพวกคุณมามากจากพี่คังยุน.  ฉันมาที่นี่ เพื่อร่วมปรากฎตัวเป็นบี-เกิร์ลในครั้งนี้ค่ะ.  ฉันอาจจะไม่ค่อยเก่ง, ช่วยดูแลฉันด้วยนะคะ”

 

“…”

 

แม้จะเห็นใครบางคนเป็นครั้งแรก, เบงแซนฮยุคก็อ้ำอึ้งตะลึงงันไปครู่หนึ่ง.  ส่วนคนอื่น ๆ ในทีมได้จ้องมองจูอา, ผู้ซึ่งแต่งหน้าเบา ๆ, อยู่แล้ว.

 

เบงแซนฮยุครู้สึกขนลุก.  จูอาเหมาะสำหรับงานนี้อย่างแน่นอน.  อย่างไรก็ดี ค่าใช้จ่ายของเธอล่ะ? จะเหมาะสมกับงบประมาณของพวกเขาหรือไม่?  สมองของเขาปั่นป่วนมาก.  หากทว่า ผู้ที่ต้องคำนวณตัวเลขทั้งหมดอย่างคิมโดจินเพียงแค่ยิ้มกว้าง.

 

 

*********

จำนวน 5,548 ตัวอักษร, 5 หน้า, มูลค่า 2.47 เหรียญ

 

***สุขสันต์วันครู.  ตอนนี้เปิดให้อ่านฟรีค่ะ***

 

ตอนต่อไป  บทที่ 138  เวทีที่ใหญ่ขึ้น (5)

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top