*****สำหรับท่านที่จะเติมเหรียญสามารถ IB แจ้งมาที่ Facebook UpdatesNovel - นิยายแปล ได้เลยนะค่า****
ขนาดตัวอักษร

สุดยอดนักปั้นฯ บทที่ 128 เพลงแรกของเขาเป็นเฮอริเคน? (5)

 135 Views

บทที่ 128  เพลงแรกของเขาเป็นเฮอริเคน? (5)

 

 

คังยูนมุ่งหน้าไปที่คาเฟ่ในย่านฮงแด ซึ่งเขาสัญญาว่าจะพบกับฮียูนและปาร์คโซยัง.  เขาพามินจินเซียวไปด้วยเช่นกัน.  แน่นอนว่าเธอปลอมแปลงตัวไว้ล่วงหน้า เพื่อที่จะไม่มีใครจำเธอได้.

 

เมื่อพวกเขาเข้าไปในร้านกาแฟ ฮียูนก็รอพวกเขาอยู่แล้ว.

 

“พี่คะ, ทางนี้ค่ะ”

 

ฮียูนโบกมือทักทายคังยุน, แต่สีหน้าของเธอดูแปลกเมื่อเธอมองเห็นมินจินเซียวที่ติดตามคังยุนมาด้วย.  คังยุนดูเหมือนจะไม่สังเกตเห็นและโบกมือกลับมาให้เธอ.

 

“พี่มาแล้ว”

 

“รอนานไหมจ๊ะ?”

 

“ไม่เท่าไรค่ะ.  ใครคะที่อยู่ข้างหลังพี่?”

 

ฮียูนระแวดระวังต่อผู้หญิงที่คังยุนนำมา.  เธอเป็นผู้หญิงของคังยุนอย่างนั้นหรือ?  เธอรู้สึกค่อนข้างแปลก.  ดูเหมือนว่าคังยุนจะรู้ตัวและแนะนำผู้หญิงคนนั้น.

 

“ฮียูน, ทักทายสิ.  นี่มินจินเซียว, ที่จะไปกับเราวันนี้ด้วย.  จินเซียว, นี่คือน้องสาวของผม, ฮียูน.  และนั่นเพื่อนของเธอ, ปาร์คโซยัง”

 

“น้องสาว, คุณครูหรือคะ?  โอ้, สวัสดีค่ะ.  ฉันชื่อมินจินเซียวค่ะ”

 

เมื่อมินจินเซียวถอดแว่นกันแดดและผ้าพันคอออกล ฮียูนและปาร์คโซยังอ้ำอึ้ง.   ไอดอลของวัยรุ่นทุกคน, คนที่พวกเขาอยากจะเป็น, คนต้นแบบ – เด็กผู้หญิงที่มีชื่อเสียงเช่นนี้ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าพวกเธอ.

 

“มิ… มิน จิน…”

 

ในขณะเดียวกัน มินจินเซียวก็เข้าหาเธออย่างใจดี เมื่อเธอได้ยินว่าเธอเป็นน้องสาวของคังยุน.  เธอแสดงความเป็นมิตรของเธอด้วยการจับสองมือของฮียูน และนั่นทำให้ฮียูนสั่นสะท้าน.  คังยุนเพียงแค่ยักไหล่เท่านั้น.

 

หลังจากทักทายกัน ทั้งสี่คนก็มุ่งหน้าไปยังสถานที่จัดคอนเสิร์ต.  สถานที่จัดคอนเสิร์ตอยู่ไม่ไกลจากคาเฟ่มากนัก.  มินจินเซียวรู้สึกประหลาดใจเมื่อพบว่าคังยุนมีน้องสาวและพยายามใกล้ชิดกับฮียูนมากขึ้น.  ฮียูนก็ค่อย ๆ เปิดใจให้เธอเช่นกัน.  เมื่อมีปาร์คซูยองเข้าร่วมกลุ่ม พวกเธอทั้งสามก็เริ่มพูดคุยกันเสียงดัง.

 

“ถึงแล้ว”

 

เมื่อมาถึงทางเข้าสถานที่จัดคอนเสิร์ต, คังยุนยื่นบัตรและนำทุกคนเข้าไปด้านใน.

 

“วาว…”

 

สาว ๆ รู้สึกประหลาดใจที่ไม่เห็นที่นั่งของผู้ชม.  พวกเธอตื่นเต้นที่ได้เห็นเวทีขนาดเล็กแต่มีพลัง ซึ่งเคยเห็นแต่ในโทรทัศน์เท่านั้น.

 

คังยูนเตือนฮียูนว่าจะต้องบอกเขาแม้เรื่องรู้สึกไม่สบายที่เล็กน้อยที่สุด.  เขากังวลเล็กน้อย เนื่องจากดนตรีเสียงดังและสถานที่ที่ไม่มีการระบายอากาศ. อย่างไรก็ตาม เขาก็คิดว่า น่าจะไม่เป็นไรเพราะเธอค่อย ๆ แข็งแรงขึ้นเรื่อย ๆ.

 

คังยูนและคนอื่น ๆ สามารถยึดพื้นที่ด้านหน้าไว้ได้.  พวกเขามาค่อนข้างเร็ว.  เวทีถูกติดตั้งด้วยอุปกรณ์ต่าง ๆ และมีควันจากเครื่องสร้างหมอกพร้อมกับแสงสีม่วง.   ควันจากเครื่องสร้างหมอกระคายจมูกของคังยุน.  นอกจากนี้ เขายังได้กลิ่นอับชื้นอันเป็นเอกลักษณ์ของเวทีใต้ดิน.

 

เมื่อคอนเสิร์ตใกล้เข้ามา, ผู้คนก็เริ่มเข้ามา.  ผู้ชมส่วนใหญ่เป็นคู่รักและนักศึกษาจากทั้งสองเพศ.  ผู้คนเริ่มเข้ามาและสถานที่จัดคอนเสิร์ตที่ว่างเปล่าก็เริ่มเต็มไปด้วยเสียงพูดคุย.

 

เมื่อเสียงสนทนาพวกเขาดังขึ้น, ความมืดก็แผ่ขยายไปทั่วสถานที่จัดคอนเสิร์ต. จากนั้น สปอตไลท์ส่องไปที่กึ่งกลางเวที.  มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น. นั่นคือลีฮยุนอา.

 

“ฮัลโหล…!!”

 

“โว้ววว…!!”

 

ผู้คนเริ่มส่งเสียงเชียร์ เมื่อมองเห็นเธอ.  เมื่อฮียูนมองไปรอบ ๆ อย่างประหลาดใจ, คนอื่น ๆ ต่างกำลังมองไปข้างหน้าด้วยดวงตาเบิกกว้าง.

 

“ยินดีต้อนรับสู่ ‘เดอะ ฟอร์มิดเดเบิลส์’ คอนเสิร์ตของพวกเราค่ะ.  วันนี้มาสนุกกันนะคะ.  พวกคุณพร้อมไหม!!”

 

“พร้อมมม!!”

 

“พร้อมไหม!!”

 

“พร้อมมมมมม!!”

 

คอนเสิร์ตของลีฮยุนอาเริ่มต้นด้วยเสียงตะโกนก้องไปทั่วสถานที่จัดงาน.

.

.

.

 

♬♪ – ♪ – ♪♪ – ♬

 

เสียงเปียโนดังขึ้นในบ้าน.  จีเฮียวมินหลับตาและรู้สึกถึงน้ำหนักของตัวโน้ตบนเปียโน. เธอเล่นเบา ๆ ในตำแหน่งที่ต้องการและรุนแรงในที่ซึ่งต้องการความแข็งแกร่งในท่วงทำนอง.  เสียงดนตรีดังขึ้นราวกับสายน้ำไหลขณะที่เธอเล่นต่อไป.

 

ร่างกายของเธอเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ.  เธอมักจะฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง เมื่อเธอนั่งลง.  ไม่มีอะไรเข้ามาในสายตาของเธอได้ในขณะที่เธอกำลังฝึกซ้อม.

 

อย่างไรก็ตาม.

 

การฝึกฝนสิ้นสุดอย่างกระทันหันเนื่องจากทำนองไม่เข้ากัน.  เสียงที่เธอต้องการไม่ได้ออกมาในส่วนที่เร่งจังหวะขึ้นอย่างช้า ๆ.

 

“มันผิดตรงไหนกันนะ!”

 

นั่นสิ.  มันผิดที่ตรงไหนกัน.  จีเฮียวมินตะโกน.  สมองของเธอสามารถเล่นมันได้ แต่มือของเธอกลับทำไม่ได้.

 

“อ๊าาา…”

 

จิตใจที่วุ่นวายทำให้เกิดการเล่นที่วุ่นวาย.

เธอพยายามซ้ำแล้วซ้ำอีก, แต่เธอก็ยังคงสะดุด.  แม้หลังจากทำซ้ำหลายครั้ง, เธอก็ยังติดขัดอยู่ในช่วงเดิม.

 

Chopin Barcarolle*

 

มันเป็นเพลงที่มีเทคนิคยาก ซึ่งแม้แต่นักเปียโนชื่อดังระดับโลกก็พบว่ามันช่างยากเข็ญ.  มันเป็นเพลงโด่งดังที่มีคนไม่มากนักจะเลือกเล่น โดยกล่าวว่า ยิ่งเล่นมากเท่าไร ก็ยิ่งยากมากเท่านั้น.  อย่างไรก็ดี มีหลายคนที่ต้องการฟังเพลงนี้ และเธอเองก็มีความปรารถนาที่จะทำเช่นนี้, และเธอจึงเลือกเพลงนี้.

 

“อ๊าาาาา…”

 

หากทว่า มือทั้งสองของเธอไม่ยอมทำตามหัวใจของเธอ.

.

.

.

 

ปาร์คโซยังกลายเป็นหนึ่งเดียวกับผู้ชมที่เหลือ และกำลังกระโดดอย่างตื่นเต้น.   มินจินเซียวก็เหมือนกัน.  เธอยังโอบกอดไหล่ของคนอื่นและเพลิดเพลินไปกับเสียงเพลง.  ฮียูนกระโดดไม่ได้ แต่เธอยังคงปรบมือและมีความสุขกับการแสดงบนเวทีในแบบของเธอ.

 

แม้ว่าวิธีการหาความเพลิดเพลินของทุกคนจะแตกต่างกัน แต่ทุกคนต่างก็เชียร์การแสดงของลีฮยุนอา.

 

‘เยี่ยมมม…’

 

คังยูนรู้สึกประหลาดใจอย่างแท้จริง.  ลีฮยุนอากำลังเปล่งประกายอยู่บนเวที.  แสงสีขาวจากวงดนตรี ‘เดอะ ฟอร์มิดเดเบิลส์’ ส่องเข้าดวงตาของคังยูนด้วยเช่นกัน.  คังยุนก็กลายเป็นหนึ่งในผู้ชมที่กำลังส่งเสียงเชียร์.

 

ดนตรีที่น่าตื่นเร้าผ่านไป แล้วก็หยุดพักเล็กน้อย . ลีฮยุนอาหัวเราะเบา ๆ และพูดคุยกับผู้ชมเล็กน้อย.

 

“เพลงฉันที่จะร้องต่อไป เป็นเพลงเอกของเรานะคะ”

 

“วู้ววว…!!”

 

ผู้ชมส่งเสียงเชียร์.  จนถึงตอนนี้ เธอขับร้องเพลงต่าง ๆ ที่นำมาเรียบเรียงขึ้นใหม่.    บัดนี้เป็นเพลงหลักแล้ว, ดังนั้น ทุกคนต่างพุ่งความสนใจมาอีกครั้ง.

 

“เพลงนี้มีชื่อว่า ‘เธอมีเวลาไหม?’, และเดี๋ยวมาคุยกันต่อหลังฟังเพลงกันแล้วนะคะ”

 

เธอส่งสัญญาณไปที่มือกลองราวกับว่าไม่จำเป็นต้องพูดอีกต่อไป.  มือกลองเคาะไม้กลองสี่ครั้ง.   เสียงเบสและเครื่องดนตรีอื่น ๆ ก็ไหลตามเข้ามาเช่นกัน.

 

<< ♬♪วันนี้ฉันอาจจะยุ่ง… และบางทีพรุ่งนี้ก็อาจจะไม่ว่างเหมือนกัน ♬♪>>

 

เมื่อเพลงของเธอเริ่มดังขึ้นเป็นจังหวะ, ผู้ชมก็ตอบรับเข้าสู่จังหวะด้วยการปรบมือ.   เพลงที่มีจังหวะ แต่ไม่เร็วนักทำให้พวกเขาขยับไหล่ไปมา.

 

<< ♬♪ในเวลานั้น… เข้ามาหาฉัน…วู้… ♬♪>>

 

เสียงกีตาร์ที่ใสสะอาดกระแทกเข้ากับจังหวะ.  เสียงเบสก็กระแทกขึ้นมาบางครั้งตามเสียงกีตาร์.  ด้วยเสียงต่าง ๆ ที่สอดประสาน บรรดาผู้ชมส่งเสียงเชียร์มากยิ่งขึ้น.

 

มันเป็นเพลงที่ค่อนข้างสดชื่นสำหรับผู้ชมที่เหนื่อยล้าหลังจากกระโดดไปมาตลอดเวลา.  อย่างไรก็ดี ท่วงทำนองที่ได้ฟังนั้นน่าติดตามมาก.  ผู้ชมเริ่มติดตามเนื้อเพลงที่พวกเขาเพิ่งได้ยิน.

 

“วู้… แล้วพบกันใหม่ค่ะ…”

 

“แล้วพบกันใหม่!”

 

ลีฮยุนอาพ่ายแพ้ต่ออารมณ์ เมื่อเธอได้ยินผู้ชมพูดตามเธอ.  จำนวนผู้ชมนั้นไม่สำคัญ.  สิ่งที่สำคัญคือ พวกเขาเชียร์ให้กำลังใจเธอ.  มันให้ความรู้สึกที่แตกต่าง แต่ก็ยังคงดีต่อการแสดงที่เธอทำมาก่อนหน้านั้น.

 

เธอใส่อารมณ์ทั้งหมดของเธอลงไปและเพลงก็มาถึงจุดสูงสุด.  เสียงของเธอไต่ระดับสูงขึ้น, และเสียงเชียร์ของผู้ชมก็ดังมากขึ้นไปเช่นกัน.

 

ทุกคนเป็นหนึ่งเดียว.

 

และเป็นเช่นนั้นไปตลอดจนเพลงจบลง.  เสียงปรบมือดังสนั่นขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนเชียร์กึกก้องไปทั่วสถานที่จัดงาน.

 

“ขอบคุณค่ะ”

 

ลีฮยุนอากล่อมผู้ชมที่ยังคงปรบมือให้สงบลงและคว้าไมโครโฟนอีกครั้ง.  เมื่อเธอส่งสัญญาณว่าเธอกำลังจะพูด, ทุกคนเงียบเสียงลง.

 

“เพลงนี้ใช้ได้ไหมคะ?”

 

“ได้!!”

 

“ขอบคุณค่ะ”

 

“โว้ววว…!!”

 

เสียงกรีดร้องและเสียงปรบมือดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง.  เธอรู้สึกท่วมท้นไปด้วยอารมณ์ เนื่องเพราะเพลงแรกของเธฮได้รับการยอมรับ.    อย่างไรก็ดี เธอสงบสติอารมณ์ลง และกล่าวต่อ.

 

“เพลงนี้ใช้ได้ไหมคะ?”

 

“ได้……!!”

 

ทุกคนตอบเหมือนเดิม.  เธอดูจะพอใจกับคำตอบและปรบมือหนึ่งครั้ง, แล้วบรรดาผู้ชมก็โบกมือ.

 

*********

จำนวน 6,745 ตัวอักษร, 6 หน้า, มูลค่า 3.00 เหรียญ

(ไม่รวมบทสนทนาของผู้แปล)

 

หมายเหตุผู้แปล :

 

* Chopin Barcarolle หมายถึง เพลงบรรเลงเดี่ยวเปียโน The Barcarolle in F-sharp major, Op. 60 โดย Frédéric Chopin ซึ่งประพันธ์ขึ้นระหว่างฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ.1845 – ฤดูร้อน ค.ศ.1846 หรือ 3 ปีก่อนเสียชีวิต

อ่านเพิ่มเติมได้ที่ : https://en.wikipedia.org/wiki/Barcarolle_(Chopin)

ชมการแสดงได้ที่ : https://www.youtube.com/watch?v=crLaBkFzXHo

 

***สวัสดีปีใหม่ 2562 ปีหมูทองค่ะ***

บทที่ 128 นี้เปิดให้อ่านฟรี เพื่อเป็นของขวัญปีใหม่แด่ท่านผู้อ่านทุกท่านค่ะ

 

เพิ่งพิมพ์หนังสือธรรมะ 78 หน้าให้คุณแม่เสร็จ รอส่งไปให้ตรวจแก้ไข แล้วนำมาใส่ภาพประกอบอีกครั้ง.

 

ช่วงนี้จะยังอัพนิยายได้ไม่สม่ำเสมอนักนะคะ เพราะยังมีไข้จากหลอดลมอักเสบอยู่ค่ะ กินยาแล้วก็มึน ๆ เบลอ ๆ ง่วงนอน เพราะคุณหมอจะให้นอนหลับอย่างน้อยคืนละ 6 ชั่วโมง แต่ยังหลับได้ไม่เกิน 3- 4 ชั่วโมงสักที จึงฟื้นตัวได้ล่าช้า.  ถ้าอากาศยังปรวนแปร ก็คงกินยาต่ออีกเดือนหนึ่งค่ะ.

 

ตอนต่อไป  บทที่ 129  เพลงแรกของเขาเป็นเฮอริเคน? (6)

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top
    error: Alert: Content is protected !!