*****สำหรับท่านที่จะเติมเหรียญสามารถ IB แจ้งมาที่ Facebook UpdatesNovel - นิยายแปล ได้เลยนะค่า****
ขนาดตัวอักษร

ตอนที่10 ไม่ต้องกังวล ฉันยังไม่ตาย

 26 Views

หลังจากอาหารมาเสริฟครบแล้วพวกเขาก็กินกันอย่างเงียบๆไม่มีใครพูดอะไร เธอหิวมาก เธอไม่ได้กินอะไรเลยหลังจากที่ออกจากโรงพยาบาล เธอไม่มีทางเลือกนอกจากไปซูปเปอร์มาเก็ตหลังว่าจะหาอะไรทานแต่เธอไม่คิดเลยว่าเรื่องจะบานปลายขนาดนี้ พนักงานเก็บเงินต้องการส่งเธอไปที่สถานีตำรวจ

เธอวางช้อนลงในจานและมองไปที่ชายตรงข้ามเธอ จานตรงหน้าโหมวฮั่นลดลงเพียงครึ่งเดียว

เมื่อเขามองจานซุปเธอเหลือเพียงเล็กน้อยเธอกินหมดเร็วมาก เหมือนเธอรู้สึกเบื่อที่ต้องนั่งรอเขากินอย่างช้าๆ เธอจึงลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำ

“ขอโทษนะ ฉันต้องไปห้องน้ำ” หลังจากจบประโยคเธอก็เดินจนมุมโต๊ะอย่างไม่ตั้งใจทันใดนั้นเธอก็รุ้สึกปวดขึ้นมาที่บริเวณท้อง

เธอทำหน้าบูดขณะเอามือกุมท้อง เมื่อมองลงไปที่ตัวเธอก็รู้ว่าเลือดเต็มตัวเธอบางส่วนเปียกชุ่มเต็มเสื้อ บากแผลของเธอเปิดเปิดอีกรอบ

โหมวฮั่นหยุดกินและท้องมีดกับช้อนในมืออย่างรวดเร็ว เมื่อเขาเห็นว่าเธอเอามือกุมท้องด้วยความเจ็บปวด “เกิดอะไรขึ้น ?”

เธอเจ็บจนพูดไม่ออก

โหมวฮั่นรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาเดินไปหาเธอและเมื่อเขาเห็นเลือดไหลออกมาจากท้องของเธอ เสื้อผ้าของเธอเปียกโชกไปด้วยเลือด เขาโอบไหล่เธอทันที

เธอตอบเสียงแผ่วเบาว่า “แผลฉัน..แผลฉันเปิดนายช่วยพาฉันไปโรงพยาบาลหน่อยได้ไหม ?”

โหมวฮั่นพาเธอไปที่รถเตรียมพร้อมที่จะขับรถไปโรงพยาบาล

ไป่หยุนนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์หน้าร้านเมื่อเขาเห็นโหมวฮั่นซึ่งกำลังอุ้มหญิงสาวออกไป เขาก็วิ่งตามโหมวฮั่นออกไปและถามขึ้นว่า “เอ๊ะ เกิดอะไรขึ้น ?”

โหมวฮั่นแบกหญิงสาวที่อ่อนแอและตัวเบาขึ้นรถและพูดว่า “ฉันต้องพาเธอไปโรงพยาบาลฉันวางค่าอาหารไว้บนโต๊ะ”

ไป่หยุนกลับตอบว่า “พาฉันไปด้วย ฉันไปกับนายด้วย!”

โหมวฮั่นขับรถไปโรงพยาบาลขณะที่หญิงสาวนอนอยู่เบาะหลัง มือทั้งสองข้างของเธอกุมท้องเลือดไหลผ่านมือของเธออย่างน่ากลัว ไป่หยุนนั่งถัดไปจากเธอ เขาตกใจมากและเร่งให้โหมวฮั่นขับรถเร็วกว่านี้ “เกิดอะไรขึ้นกับเธอ เลือดถึงออกมากขนาดนี้ ?”

“แผลฉันเปิด”

“แผลเหรอ แผลอะไรจากเหตุการณ์อะไรนี้ไม่ใช่แผลเล็กๆ แน่ เด็กสาวตัวเล็กแบบเธอจะไปมีปัญหากับใครมารึเปล่า ?” ไป่หยุนเห็นหน้าของเธอหน้าซีดเผือกราวกับเธอกำลังจะเป็นลมและเขาก็รู้สึกกลัวมาก

“เธอจะไม่ตายที่นี่ใช่ไหม ?” ไป่หยุนพูดอย่างไม่ทันคิด

โหมวฮั่นชักสีหน้าใส่ไป่หยุนอย่างเห็นได้ชัดโดยไม่ต้องพูดอะไร หญิงสาวที่นอนถัดจากไป่หยุนราวกับว่าเธอหมดสติไปแล้วทันใดนั้นเธอก็พยายามอ้าปากพุด “ไม่ต้องกลัว ฉันไม่เป็นอะไร ฉันแค่เลือดออก”

ไป่หยุนไม่เชื่อในคำพูดของเธอขณะที่เขามองหญิงสาวซึ่งไม่สามารถพูดได้ว่าเธอจะไม่เป็นอะไรมันดูขัดแย้งกับเลือดที่ท้องของเธอ เขาอดสงสัยไม่ได้ พื้นเพของเด็กผู้หญิงคนนี้เป็นยังไงนะ

แล้วทำไมเธอถึงเจอกับทนายเย็นชาแบบนี้ได้ ที่อยู่ใกล้เหมือนภูเขาไฟ อยู่ไกลๆก็เหมือนภูเขาน้ำแข็งแบบนี้ได้ จะว่าคนแปลกหน้าก็ไม่ใช่ ความสัมพันธ์ของพวกเขาคืออะไรกันแน่ ?

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top
    error: Alert: Content is protected !!