*****สำหรับท่านที่จะเติมเหรียญสามารถ IB แจ้งมาที่ Facebook UpdatesNovel - นิยายแปล ได้เลยนะค่า****
ขนาดตัวอักษร

ตอนที่3 รู้จักฉันไหม ?

 49 Views

แอนนาส่ายหัว “ฉันไม่ทราบเหมือนกัน แต่นี้เป็นเด็กผู้หญิงใส่ชุดของโรงพยาบาลใบหน้าของเธอซีดและเธอก็มาถามว่านายทำงานที่นี้ไหม ฉันเลยถามไปว่าใช่ เธอเลยขอนั่งรอเจอนาย”

โหมวฮั่นขมวดคิ้ว

“อาจเป็นคนที่นายรู้จักจากคดีก่อนหน้านี้หรืออาจเป็นใครบางคนที่ต้องการให้นายช่วยพวกเขาก็ได้”

“เธอพูดอะไรอีกไหม ?”

“ไม่มีอะไรเพิ่มเติม เธอคำนับฉันแล้วขอนั่งรอ ฉันก็เลยสงสารเลยให้เธอไปนั่งรอที่ห้องรับรองก่อน”

โหมวฮั่นหยิบกระเป๋าขึ้นมา และเดินไปที่ห้องรับแขก “ฉันจะเข้าไปข้างใน พวกเธอรออยู่ข้างนอกนี้ละ”

เขาผลักประตูเข้าไปและเธอก็หันมามองเขา เช่นเดียวกับที่แอนนาได้อธิบายไว้ ผมของเธอสั้นเธอผอมมากและซีด เธอใส่ชุดผู้ป่วยของโรงพยาบาล

“เธอมาหาฉันรึเปล่า ?”

หญิงสาวคนตรงข้ามเขายิ้มให้เขา

เมื่อโหมวฮั่นเห็นหน้าเธอชัดๆ เธอมีใบหน้าเล็กๆขนาดเท่าฝ่ามือ เธอของเธอสั่นและค่อนข้างยุ่งกับดวงตาคู่สวย บางทีอาจเป็นเพราะเธอสวมชุดผู้ป่วยเลยทำให้เธอดูโทรม

เธอเหมือนหุ่นเชิดที่ไร้วิญญาณ

ดวงตากลมโตของเด็กสาวตรงหน้าจ้องเขาราวกับกำลังมองหาบางอย่าง หลังจากนั้นสักครู่เธอก็ถามขึ้นว่า

“นาย รู้จักฉันไหม ?”

โหมวฮั่นขมวดคิ้ว มีไม่กี่คนที่กล้าจ้องหน้าเขาแบบนี้ แม้ในขณะที่เขากำลังว่าความอยู่ก็ตาม

“น่าเสียดายที่ฉันไม่รู้จักเธอ แล้วทำไมเธอมาที่นี้ ?” เขาถามเบาๆ

หญิงสาวมองย้อนกลับมา “นายพอจำอะไรเกี่ยวกับตัวฉันได้ไหม นี่สำคัญสำหรับฉันจริงๆ”

โหมวฮั่นหัวเราะและส่ายหัว “ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเธอจริงๆ”

หญิงสาวรู้สึกผิดหวังเมื่อได้ยินแบบนั้น เธอเดินเข้าไปหาโหมวฮั่นก่อนจะหยุดตรงหน้าเขา เธอหยิบกระดาษออกมาขากกระเป๋าของเธอและยื่นให้เขา “แล้ว…นายจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร ?”

เธอตัวเล็กๆแทบจะไม่ถึงไหล่เขา แต่ท่าทางของเธอก็ดูรุนแรง โหมวฮั่นหยิบกระดาษจากมือเธอและดูอย่างรวดเร็ว มันเป็นเพียงที่เขารู้สึกว่านี้คือใบแจ้งหนี้จากโรงพยาบาล

มันเป็นวันที่เมื่อเดือนที่แล้ว ที่มุมถูกเซ็นไว้ว่า “Mo Hun-Mo&Associates”

เขามองที่กระดาษสักครู่เขาก็ไม่สามารถรับรู้ได้ว่าเขามีความสัมพันทางการเงินกับหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา ขณะที่เขากำลังรู้สึกสับสน หลิน ฉินหยางก็เดินเข้ามาหาเขาก็จะพูดว่า “โหมวฮั่นฉันรู้ว่าเธอเป็นใคร”

“เกิดอะไรขึ้น ?” โหมวฮั่นกำใบแจ้งหนี้ไว้ในมือของเขาและทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด

“ครั้งสุดท้ายที่เราไปโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมชายชราคนนั้นที่ร้องขอให้มีการรับรองความประสงค์ของเขา มีคนจำนวนมากขว้างทางเข้าโรงพยาบาล แล้วนายก็ให้ฉันลงไปดูนั่นคือผู้หญิงคนนี้ที่นอนจมกองเลือดอยู่ แล้วพวกเราก็พาเธอไปส่งโรงพยาบาลแต่ตอนนั้นเธอไม่มีเงินติดตัวนายเลยออกค่ารักษาและจัดการเอกสารทั้งหมด”

หลิน ฉินหยาง อธิบายถึงหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงข้ามเขา “เธอคือผู้หญิงคนนั้นเหรอ ?”

“แต่ฉันไม่ได้บอกให้นายเซ็นชื่อฉัน!” โทนเสียงของโหมวฮั่นลดต่ำลง

ฉินหยางรู้สึกผิด “ฉันไม่มีทางเลือกเมื่อเธอถูกส่งไปที่ห้องผ่าตัด เธอไม่มีญาติคนไหนหรือแม้แต่เพื่อสักคนเลยไม่มีใครเซ็นยินยอมให้เธอ ฉันเลยต้องทำแบบที่นายกำลังเห็นโดยใช้ชื่อนายมันสามารถสร้างภาพลักษณ์ที่ดีให้กับบริษัทเราได้อีกด้วยนะ”

หญิงสาวที่นั่งเงียบ เธอฟังบทสนทนาทั้งหมดด้วยความเงียบ

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top