*****สำหรับท่านที่จะเติมเหรียญสามารถ IB แจ้งมาที่ Facebook UpdatesNovel - นิยายแปล ได้เลยนะค่า****
ขนาดตัวอักษร

ตอนที่ 116 ดังนั้น….

 329 Views

อวี่จินหงรู้สึกแย่ ถ้าความจริงถูกเปิดโปงในวันนี้ ตระกูลอวี่จะตกเป็นขี้ปากของสาธารณชน

เรื่องที่เกิดขึ้นเพราะว่ามั่นใจว่ามันง่ายเกินไป  เห็นได้ชัดว่าไม่มีอะไรที่แปลก แต่ความเคลื่อนไหวของเขาเป็นไปอย่างต่อเนื่องเหมือนสายน้ำ น่าหงุดหงิด และเขาไม่มีทางหลบหนีไปทางอื่นได้

แต่เขารู้ว่าสถานการณ์เร่งด่วน ดังนั้นไม่ว่ายังไงก็ตาม เขาไม่อาจปล่อยให้ถังเทียนจับผิดเขาได้

อวี่จินหงมีประกายดูจริงจัง มือของเขาโค้งขึ้นลงเหมือนกำลังดีดพิณแต่เริ่มสับสน

วิงงง

เหมือนกับว่าสายสั่นสะเทือนทำให้เกิดเสียงก้องสะท้อนลึก

เหลียงชิวกลายเป็นเคร่งเครียด แค่นเสียงเย็นชาและค่อยผลักฝ่ามือออกไปข้างหน้า ท่วงท่าของเขาช้ามาก  ราวกับว่าต้องใช้ความพยายามมาก เสื้อผ้าของเขาพองออกและอากาศรอบตัวดูเหมือนจะหยุดนิ่ง

พลังของทั้งสองฝ่ายปะทะกัน

เหลียงชิวคราง เท้าของเขาจมลงไปในดิน เสื้อผ้าของเขาขาดกระจุยเป็นชิ้นปลิวละลิ่วราวกับผีเสื้อบิน เขาถอยออกไปถึงสิบก้าวต่อเนื่อง แต่ละก้าวลึกเป็นรอยชัดเจน

อวี่จินหงดูแย่ยิ่งกว่า ผมของเขากระเซิงและที่มุมปากมีโลหิตไหลออกมา

อย่างไรก็ตาม มาถึงตอนนี้ เขาไม่สนใจอะไรอีกแล้ว  เขาฉวยโอกาสแผดเสียงตะโกนลั่น “ถังเทียน! อย่าพยายามใส่ร้ายตระกูลอวี่ของข้า ความบาดหมางกับตระกูลซ่างกวน ไม่เคยเป็นข้อห้ามในตระกูลอวี่ของเรา  นั่นเป็นความบาดหมางระหว่างตระกูล  แต่วันนี้ นี่เป็นความบาดหมางส่วนตัว  ชิงเจ๋อกับข้ายอมรับคุณหนูเชียนฮุ่ยมานานแล้ว  แต่เรารู้ว่าเราไม่คู่ควรกับนาง ดังนั้นเราจึงได้แต่จมอยู่กับความเสียใจ  ทุกคนรู้สึกเช่นนั้น มันผิดด้วยหรือ?  มันแตกต่างจากทุกคนตรงไหน? ความรู้สึกของเราจริงใจ ฟ้าดินเป็นพยานได้  การต่อสู้ในวันนี้มีเพียงเหตุผลเดียว  ถังเทียนผู้หยาบคาย จะคู่ควรกับคุณหนูเชียนฮุ่ยได้อย่างไร?”

พวกคุณชายที่อยู่บนเสาข้างบนมีสีหน้าเห็นอกเห็นใจ  สิ่งที่อวี่จินหงพูดได้กระตุ้นความหงุดหงิดพวกเขา

ขณะนั้นอวี่ชิงเจ๋อสงบอารมณ์ได้แล้ว    เขาแกล้งทำเป็นเสียใจและไม่พอใจ “ใช่แล้ว ข้าปั้นเรื่องนี้ขึ้นทั้งหมด เพราะข้าไม่พอใจ  ข้าจะรับผิดชอบการกระทำของตนเอง ไม่ว่าเจ้าต้องการอะไร ก็ให้มาลงที่ข้าคนเดียว  เพื่อคุณหนูเชียนฮุ่ย  ข้าตายก็คุ้มค่าแล้ว!”

ทุกคนดูเศร้าหมองและรู้สึกเห็นใจ บางคนพลอยตาแดงและมีน้ำตาคลอเบ้าไปด้วย

ซ่างกวนเว่ยตื่นตระหนก  เขาคิดไม่ถึงเลยว่าสองคนนี้จะตีฝีปากเช่นนั้น  แค่เมื่อพวกเขาเตรียมจะเปิดเผยผู้สมรู้ร่วมคิดตระกูลอวี่ ในพริบตาเดียวพวกเขากลับพลิกสถานการณ์ได้ทำให้จบลงได้

 “ถึงตายก็คุ้มใช่ไหม?”  ถังเทียนฉีกยิ้ม  “ดีมาก”

ทุกคนตื่นจากบรรยากาศเศร้าที่อวี่ชิงเจ๋อเพิ่งสร้างขึ้นมา ในสายตาของพวกเขา รอยยิ้มของถังเทียนตอนนี้ดูอำมหิตมาก

ถังเทียนชี้ไปที่อวี่ชิงเจ๋อ “จับมันแก้ผ้า”

อวี่ชิงเจ๋อสีหน้าเปลี่ยน ตะโกนลั่นด้วยความหวาดหวั่น “ลูกผู้ชายฆ่าได้ แต่หยามไม่ได้”

ซ่างกวนเว่ยเตรียมจะวิ่งไปข้างหน้าโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น  แต่กลับถูกถังเทียนขัดขวางไว้  ถังเทียนชี้ไปที่คนอื่นๆ “ปล่อยพวกเขา นอกจากหั่วเหยียนกวงแล้ว ให้แก้มัดพวกที่เหลือ”

ซ่างกวนเว่ยแก้มัดคุณชายทุกคน

 “ใครก็ตามที่ปฏิเสธไม่ยอมทำ หึหึ!” ถังเทียนแค่นเสียง

คุณชายทั้งหลายเป็นเหมือนสัตว์ที่ตกใจกลัว รีบวิ่งไปจับอวี่ชิงเจ๋อแก้ผ้าทันที

นัยน์ตาอวี่จินหงแทบจะถลนด้วยความแค้น  แต่ลึกๆ แล้วเขากลัวสู้ติดพันกับเหลียงชิว เหลียงชิวผู้รักความสงบตอนนี้โกรธขึ้นมาแล้ว  อวี่จินหงกล้าทำตัวเป็นผู้บริสุทธิ์แล้วกลับลำต่อหน้าเขา นั่นถือว่าเป็นความผิดพลาด

ถ้าเหลียงชิวโกรธแล้ว ค่อนข้างน่ากลัว

ไม่ว่าอวี่จินหงทำอะไรก็ตาม ถ้าเขาใช้ท่าสังหารเหมือนที่เพิ่งทำมา  เขาคงไม่สามารถหลีกเลี่ยงการต่อสู้ติดพันกับเหลียงชิวได้เลย

ถังเทียนหมุนตัวไปรอบๆ และสำรวจดูเหล่าคุณชาย

ทุกคนสงบเสงี่ยมเงียบกันหมด

 “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป  ข้าคือพี่ใหญ่ของพวกเจ้า!” ถังเทียนโบกมือ “เอาล่ะ, ทักทายข้าสิ!”

พวกคุณชายมองหน้ากันเอง

 “หืม?” ถังเทียนหยีตา

พวกคุณชายทั้งหลายกลายเป็นกระต่ายที่หวาดกลัว รีบตะโกนทันที “พี่ใหญ่!”

ถังเทียนมีท่าทีไม่พอใจ “พวกเจ้าไม่ได้กินข้าวมาหรือไง? ดังขึ้นอีก! ถ้าใครยังทำเสียงอ่อยอยู่อีก ข้าจะจับโยนลงไปข้างล่าง”

 “พี่ใหญ่!”

พวกคุณชายทั้งหลายรวบรวมพละกำลังและตะโกนสุดเสียง จนแต่ละคนถึงกับคอแดง

ถังเทียนมีท่าทีพอใจ  อย่างไรก็ตาม เขาสังเกตว่ายังมีบางคน…. หั่วเหยียนกวงที่ยังถูกมัดอยู่ ยังปิดปากสนิท

 “เอ๋, ทำไมเจ้าไม่เรียก?” ถังเทียนดึงตัวหั่วเหยียนกวงมาใกล้ๆ

 “ฆ่าข้าซะ หรือจะทำอะไรก็เชิญเลย” ตาของหั่วเหยียนกวงมีประกายความโกรธ

 “ดีมาก, ข้าชอบคนที่มีนิสัยเข้มแข็ง” ถังเทียนปรบมือ  “จับมันแก้ผ้า”

สีหน้าของหั่วเหยียนกวงเปลี่ยน เขาคำรามอย่างโกรธแค้น “เจ้ากล้าหรือ?””

ถังเทียนฉีกยิ้ม “ทำไมจะไม่กล้าเล่า?”

 “ใช้กำลังข่มเหงฉีกหน้าคนอื่น นับเป็นลูกผู้ชายได้ยังไง” หั่วเหยียนกวงพ่นประโยคนี้ออกมา

 “ข้าชนะเจ้า ดังนั้นเจ้าคือเชลยของข้า” ถังเทียนทำเหมือนปกติ “ไม่ว่าข้าจะเลือกใช้วิธีใดจัดการเชลยของข้า นั่นก็คือการตัดสินใจของข้า ข้าไม่จำเป็นต้องโอนอ่อนยอมตามเชลย”

เมื่อเห็นสีหน้าพออกพอใจของถังเทียน  หั่วเหยียนกวงอดกลั้นความรู้สึกที่อยากฉีกเขาเป็นล้านชิ้นไม่ได้

 “จับเขาแก้ผ้า  ใครก็ตามที่ปฏิเสธจะทำตามคำสั่งข้า  คิดให้ดี”  ถังเทียนโบกมือ

พวกคุณชายที่ยอมสยบต่อการคุกคามของถังเทียน ทำให้เพียงแต่กัดฟันทำตาม

 “พี่กวง อย่าถือโทษข้าเลยนะ”

 “พี่กวง เราอยู่ภายใต้การควบคุมของเขาแล้ว  เราไม่มีทางค้านเขาได้”

 “พี่กวง, ชีวิตมันก็เหมือนการโดนข่มขืน ถ้าท่านต้านทานไม่ได้ ท่านก็ได้แต่สนุกกับมัน

……

หั่วเหยียนกวงแทบจะกระอักเลือด ถ้าเขาไม่ถูกมัด เขาคงได้ตบหน้าสหายที่พูดเปรียบเรื่องข่มขืนแน่นอน

แต่เมื่อมือทุกคนสัมผัสเสื้อผ้าของเขา หั่วเหยียนกวงรู้สึกหนังศีรษะชาทันที  แค่คิดว่าถูกจับแก้ผ้าและแขวนห้อยไว้เหมือนอวี่ชิงเจ๋อ  เขาก็สั่นด้วยความกลัวแล้ว

 “ช้าก่อน!”

หั่วเหยียนกวงตะโกนอย่างสิ้นหวัง  สายตาทุกคนมองดูเขา และเขารู้สึกว่าหน้าเขาร้อนผ่าว

 “พะ..พี่.. ใหญ่…” เขาเค้นคำสองคำนี้รอดผ่านไรฟัน

ถังเทียนส่ายหน้า “เบ๊า.เบา”

ถึงตอนนี้หั่วเหยีนกวงหลับหูหลับตาตะโกนด้วยความโกรธ “พี่ใหญ่!

หลังจากตะโกนเช่นนั้นแล้ว หั่วเหยียนกวงทั้งละอายใจและโล่งใจ ความรู้สึกนี้เหมือนกับถูกข่มขืนเหมือนเจ้าเวรตะไลบางคนเพิ่งจะพูดเปรียบเทียบไปกระมัง?

ถังเทียนมีสีหน้าพอใจและโบกมือให้ “ไม่เลว, ไม่เลว, ต่อไปในอนาคตเจ้าถือว่าอยู่ภายใต้การคุ้มครองปกป้องของข้า”

หั่วเหยียนกวงรู้สึกว่าเขาไม่มีอะไรอยากจะพูด

นี่คือความรู้สึกท้อถอยหลังจากถูกข่มขืนใช่ไหม… ไอ้เวรตะไลคนไหนวะเพิ่งพูดเรื่องถูกข่มขืนไป?

อวี่ชิงเจ๋อหน้าซีดขาว  เขารู้สึกเสียใจและไม่พอใจอย่างมาก เขาหนาวไปทั้งตัว เมื่อเห็นสายตาหลายคู่เพ่งมองด้วยความเห็นใจ เขาแทบอยากจะมุดดินลงไปซ่อนตัวยิ่งนัก

ถังเทียน! รอก่อนเถอะแก! ตระกูลอวี่จะไม่ปล่อยแกไปแน่ๆ

ต้าเริ่นผู้ลึกลับเหล่านั้นจะไม่ยอมไว้ชีวิตแกแน่

เมื่อเวลาผ่านไป ข้าจะเอาคืนกับมันทั้งหมดให้มากกว่านี้เป็นร้อยเท่า

เวลานั้น ถังเทียนพูดเสียงแข็งดังมาจากข้างบน เขาพูดให้ได้ยินทั่วทั้งจตุรัส

 “ไม่ว่าพวกเจ้าจะเป็นใคร มาจากตระกูลไหน ข้าไม่สน ไม่ว่าพวกเจ้าจะคิดอะไรข้าก็ไม่สน ไม่ว่าจ้าจะแข็งแกร่งน่ากลัวแค่ไหนก็ตาม ข้าไม่สนทั้งนั้น ข้าไม่รู้ไม่เข้าใจอะไรมากนัก  อย่างไรก็ตาม ข้าไม่เคยกลัวการต่อสู้  ใครก็ตามที่กล้าเป็นศัตรูกับข้า ก็เตรียมตัวรับความโกรธและการตอบโต้จากข้าได้”

ถังเทียนอยู่เหนือคนอื่น มองลงมายังกลุ่มคนข้างล่าง เขาฉีกยิ้ม แต่คำพูดของเขาทำให้ผู้คนยิ้มไม่ออก

 “ดังนั้น…..”

บุรุษหนุ่มยืนเลือนรางอยู่บนเสาไฟ ยิ้มจนเห็นฟัน  เสียงของเขากึกก้องไปทั้งจัตุรัส เด็ดเดี่ยวและไม่อาจเถียงได้ เหมือนกับคำพิพากษา

 “ตระกูลอวี่ต้องตาย!”

※※※※※※

 “ตระกูลอวี่ต้องตาย…..”

 “ตระกูลอวี่ต้องตาย….”

เสียงดังก้องสะท้อนไปทั้งจตุรัสและภายในหัวใจของกลุ่มคน

ลานจตุรัสใหญ่เงียบเป็นป่าช้า

ลึกๆ แล้วทุกคนกลัวกับคำประกาศนี้ ไม่เคยมีใครภายใต้การตรวจสอบของสาธารณชนจะประกาศตัวเช่นนี้ต่อหน้าศัตรูหลายคน เหล่าคุณชายที่อยู่ข้างหลังถังเทียนตะลึงซีดกันทุกคน  แม้แต่หมิงจื่อฉวน หวินอี้เหยาและอีกสองคนมองดูถังเทียนอย่างไม่เชื่อถือ  แม้แต่หั่วเหยียนกวงที่มีความหยิ่งยโสก็ยังตกตะลึงกกับคำพูดของถังเทียน

เขาไม่กังวลเลยว่าจะสร้างความแค้นเพิ่มขึ้นหรือ?

เขาไม่กังวลว่าจะถูกรายล้อมจากทุกด้านหรือ?

……

ซ่างกวนเว่ยก็ตะลึงกับคำพูดของถังเทียนเช่นกัน แต่ก็ทำตามนั้น เขารู้สึกว่าได้ถูกจุดประกายบางอย่างจากก้นบึ้งหัวใจของเขา  เขากำหมัดแน่น!  เกิดอะไรขึ้นกับความรู้สึกที่งงงันนี้? ความรู้สึกที่ถูกเผาไหม้เลือดลมเดือดพล่านไปทั้งตัว เกิดอะไรขึ้น? ความรู้สึกที่ไม่เสียใจแม้เขาจะต้องตายในการต่อสู้พร้อมกับลุงในคราวนี้

เขยของตระกูล…

แม้แต่คุณหนูก็คงไม่มาไกลขนาดนี้

โดยไม่มีใครรู้ หยาหยารีบออกมาและปีนขึ้นไปอยู่บนไหล่ของถังเทียน หน้าของมันแดง และมันตีเกราะอกตัวเองพร้อมกับกระชับธนูเล็กๆ

ถังเทียนก้าวขาเดินไปรอบๆ บนเสาประภาคาร สายตาที่หยิ่งของเขากวาดมองดูคนทั้งหมด จากนั้นจึงค่อยๆ ชูมือขวา เพลิงดาวเตาหลอมลุกท่วมถุงมือของเขาเหมือนกับไฟฉายในยามราตรี ดึงดูดความสนใจของทุกคน

ถังเทียนสูดลมหายใจลึก และแผดเสียงทันที  “เพื่อตระกูลซ่างกวน!”

สถานการณ์ครั้งก่อนตกต่ำ ทำให้จิตวิญญาณของศิษย์ในตระกูลซ่างกวนแต่ละคนลดลงตกต่ำ  พวกเขาเต็มไปด้วยความแค้น, หวาดกลัวและสิ้นหวังลึกๆ ภายใน

ความรู้สึกของพวกเขาที่ถูกกดขี่ ได้รับการปลดปล่อยทันที

ใบหน้าของศิษย์ตระกูลซ่างกวนแดงก่ำ เลือดลมที่เดือดพล่านด้วยความแค้นไหลเวียนอยู่ในตัวพวกเขา ประหนึ่งว่าเป็นความสามารถโดยธรรมชาติ  ทุกคนชูอาวุธขึ้นสูงในอากาศและตะโกนสุดเสียง “เพื่อตระกูลซ่างกวน!”

ไม่เคยมีวันเหมือนวันนี้ที่ตระกูลซ่างกวนจะกลายเป็นศัตรูกับทุกคน  ไม่เคยมีวันเหมือนวันนี้ที่ตระกูลซ่างกวนจะถูกรายล้อมทุกด้าน ไม่เคยมีวันเช่นวันนี้ ที่แม้แต่พวกเขาสามารถเป็นศัตรูได้กับทั้งโลก พวกเขาไม่มีความกลัวเลย

คลื่นเสียงที่เปล่งออกมาด้วยความโกรธ มีพลังน่ากลัวดังไปทั่วลานจัตุรัส เข้าไปถึงในใจทุกคน

ทุกคนสะดุ้ง

แม้แต่หั่วเหยียนกวงที่อยู่ด้านหลังถังเทียน ก็แสดงสีหน้าหวาดกลัว

 “เป้าหมายคือตระกูลอวี่!”

ถังเทียนแผดเสียง

 “เป้าหมายคือตระกูลอวี่!”

เสียงตะโกนคำรามลั่นดังไปทั้งท้องฟ้า

ถังเทียนเหยียบรั้วกั้น และร่อนลงมาเหมือนนกยักษ์มาหยุดยืนต่อหน้าศิษย์ตระกูลซ่างกวน

 “ฆ่ามัน!”

ถังเทียนเพ่งมอง  เขาออกเสียงแต่ละคำชัดเจน และเริ่มนำขบวนออกไป

 “ฆ่ามัน!”

ระลอกเสียงยังดังต่อเนื่อง และศิษย์ตระกูลซ่างกวนเคลื่อนขบวนออก

เหมือนคลื่นความโกรธที่หยุดไม่ได้

กลุ่มคนในจัตุรัสเปลี่ยนท่าทีโดยมิได้ตั้งใจ พวกเขาเงียบและจับตามองอย่างตกใจและหวาดกลัว

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top