*****สำหรับท่านที่จะเติมเหรียญสามารถ IB แจ้งมาที่ Facebook UpdatesNovel - นิยายแปล ได้เลยนะค่า****
ขนาดตัวอักษร

บทที่ 16 ออกเดินทาง 3 (2) [อ่านฟรี]

 99 Views

 

บทที่ 16 ออกเดินทาง 3 (2)

 

มุมปากของเวเนี่ยนถูกยกขึ้นด้วยความพึงพอใจ หลังจากสังเกตเวเนี่ยนแล้วคาร์ลจึงเรียกเขาอีกครั้ง

“นายน้อยเวเนี่ยน”

เมื่อเวเนี่ยนหันศีรษะกลับมามองที่ตน คาร์ลจึงเอ่ยถามเขาอีกครั้ง

“เสร็จเรียบร้อยแล้วหรือไม่?”

“อืม….เป็นเช่นนั้น”

คาร์ลค่อยๆคุกเข่าของตนลงเบื้องหน้าชายชรา เสื้อผ้าราคาแพงของเขาเริ่มสัมผัสไปที่พื้นดิน จากนั้นเขาก็เอื้อมมือไปจับมือที่สั่นเทาของชายชราคู่นั้น

‘มันจะเป็นอันตรายถ้าเรื่องนี้ยังคงดำเนินต่อไป’

คาร์ลมั่นใจว่าเขาได้ยินมัน

“เฮือกกกกกกกกก ~………”

เสียงของเชวฮันหายใจลึกยาวนั่นเป็นเสียงที่แสดงว่าความโกรธของเขาทวีความรุนแรงมากขึ้น ช่วงเวลาที่คาร์ลได้ยินเขารู้สึกขนลุกชันไปทั่วลำคอ ถ้ายังปล่อยให้เรื่องนี้ดำเนินต่อไปคนที่จะโดนอัดจนน่วมจะไม่ใช่เขาแต่จะเป็นเจ้าโรคจิตเวเนี่ยนอย่างแน่นอน มันไม่สำคัญว่าเขาจะเอาชนะเวเนี่ยนหรือไม่? แต่เชวฮันไม่สามารถที่จะชกต่อยทำร้ายร่างกายลูกขุนนางได้ในตอนที่เขายังอยู่ในความดูแลของตนเช่นนี้

คาร์ลเอามือของตนไปจับที่ไหล่ของชายชราเบาๆ คิ้วของเวเนี่ยนเริ่มขมวดมุ่นด้วยความไม่พอใจมือลูก                ขุนนางไปวางไว้บนไหล่ชาวบ้าน ‘ฮึ!’

“ท่านผู้เฒ่า”

ชายชราดูเหมือนจะตกใจมากในขณะที่เขาเงยหน้าขึ้นมามองที่ใบหน้าของคาร์ล

“…..เอ่ออ……ขอรับ ขอรับ?…….”

คาร์ลเอ่ยถามขึ้นโดยไม่ตั้งใจ

“ร้านเหล้าอยู่ที่ใด?”

“อะไรนะขอรับ?”

“ข้าจะได้รับรสชาติแสนอร่อยของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ได้จากที่ใด? ดังที่ท่านผู้เฒ่าได้ยินข้าเป็นเพียงขยะ ข้ารู้สึกไม่สดชื่นเท่าใดนักหากไม่ได้ดื่มมัน ข้าต้องแน่ใจว่าการดื่มจะทำให้วันพรุ่งนี้เป็นวันที่ยิ่งใหญ่อีกวันหนึ่ง ดังนั้น…………………………..”

 

คาร์ลพยายามพยุงร่างของชายชราขึ้น เวเนี่ยนลอบสังเกตและตัดสินคาร์ลอย่างเงียบๆพลางส่ายหัวหลังจากได้ยินคาร์ลกล่าวถึงเครื่องดื่มแอลกอฮอล์

“นำทางให้ข้าที…”

แววตาของชายชราที่ส่งมาให้เขามีแต่ความสั่นระริก ทำให้คาร์ลรู้สึกหน้าตึงด้วยความโมโหเล็กน้อย

“ท่านจะไม่ลุกขึ้น?”

ชายชรายังคงลังเลและมองไปมาระหว่างเวเนี่ยนกับคาร์ล  คาร์ลไม่ได้สนใจกับอาการนั่นก่อนจะลุกขึ้นและดึงมือของตนออกจากไหล่ของชายชราไปยื่นไว้ต่อหน้าเวเนี่ยน

“วันนี้ถือเป็นวันที่ดีที่เราได้พบกัน นายน้อยเวเนี่ยน”

คาร์ลกำลังต้องการขอจับมือเขา

เวเนี่ยนยังคงยืนเงียบและมองไปที่คาร์ล ในขณะนั้นข้ารับใช้ของเวเนี่ยนจึงเข้ามาหาเขาอย่างเร่งรีบก่อนจะกระซิบบอกอย่างเงียบๆแต่มันก็ดังพอที่ทุกคนจะได้ยิน

“นายน้อยเราเสียเวลามากแล้วขอรับ”

“……..อย่าขัดการสนทนาระหว่างขุนนางสิ………”

เวเนี่ยนมองไปที่ข้ารับใช้โดยไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้า ก่อนที่ข้ารับใช้จะโค้งคำนับให้อย่างรวดเร็ว เวเนี่ยนยิ้มอีกครั้งขณะคว้ามือของคาร์ลไปจับ

“ข้าต้องขอตัวก่อน ช่วงนี้ข้ายุ่งมาก”

จากนั้นก็ปล่อยมือทันที เป็นการจับมือที่สั้นมาก คาร์ลเริ่มยิ้มหวานเหมือนคนเมาเมื่อตอบกลับไป

“ถ้าเราพบกันที่เมืองหลวง…เรามาดื่มเหล้ากันเถอะ”

“ข้าไม่แน่ใจนักว่า เราสองคนอาจจะมีความชอบในสิ่งเดียวกัน”

รอยยิ้มของเวเนี่ยนเริ่มไม่พอใจนัก คาร์ลตัดสินใจที่จะทำบางสิ่งเพื่อจบการสนทนานี้

“อืม… จากการพบปะกันในวันนี้ดูเหมือนนายน้อยจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่เพียงคนเดียวที่สมควรจะเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งของตระกูลสแตนได้ ท่านเป็นคนที่วิเศษมาก”

ผู้นำของตระกูล คำพูดนั้นทำให้ดวงตาของเขาเริ่มวาวขึ้นเล็กน้อย เป็นอย่างที่คาร์ลคาดไว้ เวเนี่ยนเริ่มกลับมายิ้มสดใสอีกครั้งและได้ให้คำชมเชยแก่คาร์ลด้วย

“นายน้อยคาร์ลท่านเป็นคนที่น่าสนใจมากและยังเป็นตัวของตัวเองยิ่งนัก ไว้เรามาเจอกันอีกครั้งในอนาคต”

‘ครั้งนี้ ฉันไม่ปรารถนาที่จะพบเจอนายอีกเลยแม้ว่าจะต้องเจอฉันก็จะหนีไปให้ไกลๆ’

คาร์ลซ่อนความรู้สึกที่แท้จริงของตนเอาไว้ก่อนจะก้มศีรษะให้แก่เวเนี่ยน ก่อนที่เวเนี่ยนจะรีบตรงไปยังรถม้าของเขาราวกับกำลังยุ่งและเร่งรีบเป็นอย่างมาก

คาร์ลมองดูรถม้าที่ค่อยๆหายไปจากสายตา ก่อนที่จะยื่นมือมาตบที่ไหล่ของเชวฮันเบาๆ

“ครึ่งหนึ่งของขุนนางมักเป็นเช่นนั้น….”

ไหล่ของเชวฮันสะดุ้งขึ้นเล็กน้อยกับคำพูดที่ราบเรียบของคาร์ลแต่ตอนนี้คาร์ลก้มลงไปหาชายชราอีกครั้ง

“ท่านผู้เฒ่า ท่านไม่สามารถลุกได้?หรือท่านบาดเจ็บที่ขาของท่านหรือไม่?”

ปั่ด ปั่ด!!!!!

คาร์ลตรวจร่างกายของชายชราตามที่ตนได้สงสัยไว้ เขาดูเหมือนไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ คาร์ลเริ่มสังเกตเห็นคนที่กำลังสับสนวุ่นวายใจ ก่อนจะเอ่ยเรียกเชวฮันออกไป

“เชวฮัน”

แทนที่จะเอ่ยตอบใดๆ เชวฮันเพียงแค่มองไปที่ด้านหลังของคาร์ลที่กำลังคุกเข่าอยู่ข้างๆชายชราเท่านั้น

“เจ้าพาท่านผู้เฒ่าไปส่งบ้านที”

“ไม่ขอรับ ข้าไม่เป็นไร ข้าจะพาท่านไปร้านเหล้าที่ท่านพูดถึง” ชายชราเอ่ยขึ้นอย่างรวดเร็ว

“ไม่จำเป็น ข้าไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่อยากดื่มนัก”

คาร์ลหยุดชายชราจากการที่จะพาเขาไปร้านเหล้าและมองตรงไปที่เชวฮันที่ยืนอยู่ข้างๆเขา

“ด้วยเหตุนี้เจ้าก็สามารถช่วยชีวิตเขาไว้ได้ ไม่ว่าจะใช้วิธีใดก็ตามเจ้าก็สามารถพาเขาไปส่งที่บ้านได้อย่างปลอดภัย”

ปากของเชวฮันขยับเปิดและปิดสลับกันไปมาแต่ไม่สามารถที่จะเอื้อนเอ่ยอะไรออกมาได้ เป็นขณะเดียวกันที่ชายชราพูดด้วยเสียงที่ดังขึ้นเต็มสองหูของคาร์ล

“สถานที่ที่ข้าน้อยอยู่เป็นร้านเหล้าขอรับ”

“ฮืม? ท่านผู้เฒ่าบ้านของท่านเปิดร้านขายเหล้ารึ?”

แววตาของคาร์ลแสดงให้เห็นว่าเขารู้สึกประหลาดใจจริงๆ ชายชรายิ้มอย่างงุ่มง่าม แต่ยังคงพูดด้วยความรู้สึกผ่อนคลายขึ้น

“ขอรับนายท่าน…มันเป็นโรงแรมแห่งเดียวของหมู่บ้านนี้ มีทั้งเหล้าและอาหารอีกด้วยขอรับ”

“ในเมื่อมันเป็นโรงแรมที่เดียวของที่นี่ ก็ต้องเป็นที่ที่ดีที่สุดนะสิ ฮันส์!……”

ฮันส์รีบเดินเข้ามาหาชายชราและช่วยพยุงเขาขึ้นก่อนที่จะเอ่ยถามเกี่ยวกับที่พัก เมื่อทั้งสองคนเริ่มขยับสิ่งต่างๆรอบตัวก็เริ่มกลับมาปกติเช่นกัน

รอนรีบเดินเข้ามาใกล้คาร์ลและปัดสิ่งสกปรกออกจากเสื้อผ้าของคาร์ล ก่อนที่เขา รองหัวหน้าองครักษ์และคนอื่นๆจะมุ่งหน้าเข้าไปยังหมู่บ้าน มีเพียงแค่คาร์ลและเชวฮันเท่านั้นที่เหลืออยู่

“…….ท่านคาร์ล”

“อะไร?”

“ท่านไม่โกรธหรือ?”

“เรื่องอะไร?”

เชวฮันลังเลอยู่ครู่หนึ่งและไม่สามารถพูดอะไรต่อได้ คาร์ลยักไหล่ของเขาขณะเริ่มพูด

“เรื่องที่ว่าเจ้านั่นดูถูกข้า?หรือจะเรื่องที่เจ้านั่นทำตัวแบบนั้นกับเจ้า?หรือเรื่องที่เจ้านั่นแทบจะฆ่าท่านผู้เฒ่าก่อนที่เขาจะคุกเข่าขอโทษว่าเป็นคนขวางทางของเจ้านั่น?”

เสียงของคาร์ลสงบและมั่นคง เขาได้ได้โกรธอะไรเลยแม้แต่สนใจสักนิดก็ไม่มี และพูดต่อไป

“เจ้าต้องลงมือเมื่อเขายืนอยู่ต่อหน้าเจ้าด้วยหรือ?ทำไมเจ้าไม่พยายามที่จะหลีกเลี่ยงเขา?เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้ากำลังอาจจะทำร้ายท่านผู้เฒ่าได้?เจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่าวิธีที่เจ้าจะใช้มันจะทำให้เขารอดจากความตายได้?”

เชวฮันยังคงจ้องมองคาร์ลด้วยความสนใจผู้ที่กำลังจ้องมองไปยังภูเขาสูงที่ห่างไกล ในขณะเดียวกันเขาก็เห็นด้วยกับสิ่งที่คาร์ลพูดทุกๆคำ คาร์ลยังคงพูดต่อไปอย่างหนักแน่น

“เวเนี่ยน…..ทำไมท่านผู้เฒ่าจะต้องของโทษเจ้า? เจ้าต่างหากที่ต้องขอโทษเขา”

คาร์ลสามารถพูดเหมือนเชวฮันได้และมีบางครั้งที่เขาก็อยากทำเช่นนั้น แต่…..

“ข้าไม่ใช่คนที่สามารถจะพูดอะไรเช่นนั้น….ไม่…ข้าไม่ต้องการ…ข้าไม่ได้โกรธอะไร”

แต่นี่มันไม่ใช่เวลา คาร์ลรู้ดีว่านี่เป็นหนึ่งในสิ่งที่ทำให้เชวฮันดูเจ๋ง แต่เขาไม่ต้องการให้ตัวเองดูเจ๋งแบบนั้น

ชายชราไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆและเขาก็ไม่ได้ทำอะไรที่จะเป็นการหันคมดาบเข้าสู่ครอบครัวตนเอง ความจริงที่ว่าเขาทำตัวเองดูไม่ดีอาจจะเป็นประโยชน์ต่อบาเซ็นก็ได้ ดังนั้นก็นับได้ว่ามันเป็นเรื่องที่ดี

“นอกจากนี้………….”

คาร์ลคือคนที่พร้อมให้การช่วยเหลือใครก็ตามที่ทำดีต่อเขาไม่ว่าจะใช้เวลานานแค่ไหนก็ตาม แต่ถ้ามีใครสักคนดูถูกเหยียดหยามหรือทำบางสิ่งที่ไม่ดีต่อเขา เขาก็ต้องทำการแก้เผ็ดคืนเช่นกัน

“ไอ้เวรบ้านั่น จะถูกขับออกจากตระกูลเร็วๆนี้”

“……..ฮะ?”

เชวฮันสามารถรู้ได้ว่าไอ้เวรบ้านั่นหมายถึงเวเนี่ยน นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เชวฮันแสดงความตกใจอย่างเหลือเชื่อบนใบหน้าของเขาขณะที่มองไปที่คาร์ล

คาร์ลมีรอยยิ้มซุกซนเต็มใบหน้า ลูกแมวสองตัวกำลังเข้ามาใกล้เขาเงียบๆก่อนจะหยุดชะงักไปทันที รอยยิ้มของคาร์ลค่อยๆกว้างขึ้นในขณะที่เขามองไปทางภูเขาทางด้านขวาของหมู่บ้าน เขาคิดว่าสิ่งที่อยู่ในความคิดตนไม่สามารถที่จะบอกเชวฮันได้

‘ฉันกำลังวางแผนที่จะขโมยมังกรนั่น’

เมื่อมังกรหายไป เวเนี่ยนจะต้องเผชิญกับความโกรธของมาร์ควิสสแตนและมีอุปสรรคต่อการขึ้นเป็นผู้นำตระกูลต่อไป ใครคนนั้นจำเป็นที่จะต้องเรียนรู้การหยุดอยู่กลางถนนเพื่อเผชิญสิ่งกีดขวางอย่างน้อยสักหนึ่งครั้ง? คาร์ลยินดีที่จะใส่สิ่งกีดขวางชิ้นใหญ่ในทางเดินของเวเนี่ยน แน่นอนว่ามันจะถูกทำให้ที่ลับ เขาตั้งใจเอ่ยกับเชวฮันที่มองเขาอย่างใคร่รู้

“ถ้าเจ้าอยากรู้?เจ้าสามารถช่วยข้าได้นะ”

“ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร ข้าสามารถช่วยเหลือท่านได้ทุกเรื่องจริงๆ”

เชวฮันเริ่มยิ้มเช่นกัน มันเป็นรอยยิ้มที่ชั่วร้ายมากสำหรับคนที่ดูเป็นคนดีเช่นเขา แม้แต่ลูกแมวทั้งสองก็ยังรู้สึกอึ้งไปกับรอยยิ้มนั่น

คาร์ลมองไปทางภูเขาสูงที่จะถูกระเบิดอาคมทำลายในเวลาอีกสามวันและเริ่มหงุดหงิดกับตัวเอง ความจริงที่ว่าเขาถูกเวเนี่ยนดูถูก รวมถึงเลือดบนแขนเสื้อของหมอนั่นและสายตาของชายชราที่ก้มหน้าขอโทษเวเนี่ยนยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเขา

“เจ้าจะไม่เสียใจเลย”

เขาจะสามารถเอาคืนหมอนั่นได้แน่

“เจ้าจะไม่รู้สึกเสียใจเลย เชวฮัน….”

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top