ขนาดตัวอักษร

ตอนที่ 91: ซูซูกิ อัลโต้ ท่ามกลางรถหรู

 337 Views

 

เหยินปาเชียนรู้สึกสบายใจหลังจากที่ได้สัมผัสเสื้อเกราะกันกระสุนบนตัวเขา และอาวุธที่วางไว้ข้างตัวเขา

 

ด้านอื่นมีถุงนอนและเครื่องเทศ

 

เหยินปาเชียนตรวจดูให้แน่ใจว่าได้สวมใส่ซองปืนไว้อย่างถูกต้อง ตรวจสอบปืน แล้วใส่กระสุนลงไปในซองกระสุน จากนั้น เขาก็สวมเสื้อผ้าแล้วผูกเสื้อเกราะกันกระสุนเข้ากับถุงนอน เขาสามารถใส่เสื้อเกราะกันกระสุนได้ก็ต่อเมื่อเขามาถึงจุดหมายปลายทางแล้ว

 

ขณะที่เขาเตรียมการเสร็จแล้ว ก็มีคนมาเคาะประตูเสียงดังแล้วตะโกนออกมา “เซอร์เหยิน ได้เวลาสำหรับการล่าครั้งใหญ่แล้ว”

 

เหยินปาเชียนสามารถบอกได้ว่ามันคือเสียงของเถ่เตา เขาไม่ได้หวังให้เถ่เตามาแจ้งให้เขาทราบ

 

เหยินปาเชียนเปิดประตู ท้องฟ้าสว่างไสวด้วยแสงตอนเช้าตรู่

 

เถ่เตายืนอยู่นอกประตูแล้วพูดออกมา “การล่าครั้งใหญ่กำลังจะเริ่มในไม่ช้า อย่าช้าล่ะ การพกสิ่งนี้เอาไว้ สามารถช่วยให้ท่านได้รับตำแหน่งที่ดีในการล่าครั้งใหญ่ได้อย่างแน่นอน ด้วยสิ่งนี้ ท่านอาจจะได้ที่หนึ่งเลยก็ได้นะ”

 

กุ๋นกุ่นกับเถียนเถี่ยนตื่นขึ้นมาด้วยความสับสนวุ่นวาย พวกมันเหวี่ยงเล็กน้อยแล้วกอดเท้าของเถ่เตาแล้วกัดแทะ ถึงยังไงก็เถอะ เถ่เตาไม่ได้เหลือบมองไปที่พวกมันเลยแม้แต่นิดเดียว ผิวของเขาหยาบและกล้ามของเขาก็หนาด้วย เจ้าตัวน้อยทั้งสองไม่สามารถกัดแทะผิวหนังของเขาได้ และเขาก็รู้สึกคันจากการกัดแทะของพวกมัน

 

เหยินปาเชียนมองไปที่ขวดพอร์ซเลนขวดเล็กในมือของเถ่เตา จากนั้นเขาก็หยิบมาแล้วถามว่า “นี่คืออะไร ?”

 

การที่เถ่เตาบอกเขาว่าเขาจะได้รับตำแหน่งที่ดีในการล่าครั้งใหญ่ด้วยสิ่งนี้ ต้องมีอะไรบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับการล่าสัตว์เป็นแน่แท้ บางทีมันอาจจะเป็นวัตถุตัวแทนที่สามารถจัดการกับสัตว์หรือมนุษย์ภายในระยะร้อยเมตรได้สินะ ? แล้วเขาก็สามารถเลือกจับอย่างช้า ๆ และได้รับตำแหน่งที่ดีได้งั้นสินะ ?

 

เถ่เตามอบรอยยิ้มอันสดใสให้แล้วตอบกลับ “มันถูกส่งมาจากบรรพบุรุษของข้า มันสามารถดึงดูดสัตว์ป่าภายในรัศมีของท่านได้ ข้าไม่มีโอกาสใช้มัน ข้าจึงขอมอบให้ท่าน”

 

ทันใดนั้น เหยินปาเชียนก็รู้สึกว่าขวดพอร์ซเลนอยู่ในมือของเขาเริ่มร้อนขึ้น และเขาเกือบจะเหวี่ยงมันทิ้งไป

 

คิดจะฆ่ากันให้ตายรึไงเนี่ย ?

 

เราอาจไม่สามารถฆ่าได้แม้แต่กระต่ายด้วยซ้ำ และท่านต้องการให้เราไปดึงดูดสัตว์ป่าในภูเขาเนี่ยนะ ?

 

ถ้าสิ่งนั้นเกิดขึ้นจริงล่ะก็ จะไม่มีใครหาศพของเราเจอแน่นอน

 

เหยินปาเชียนถอนหายใจยาว ๆ แล้วถามเถ่เตาด้วยโทนเสียงอันใจเย็น “บอกข้ามา ท่านเกลียดข้าขนาดไหนกันเนี่ย ?”

 

เถ่เตาตอบกลับด้วยสีหน้าที่ดูงุนงง “นี่คือของดีนะท่าน ในปัจจุบัน ไม่สามารถหาได้ง่าย ๆ แล้วนะ ขวดนี้ถูกส่งจากปู่มายังพ่อ และพ่อส่งมายังข้า ท่านเป็นคนดี เพราะการที่ท่านได้เข้าร่วมการล่าครั้งใหญ่ครั้งนี้ ข้าจึงตัดสินใจมอบของขวัญให้กับท่าน”

 

เหยินปาเชียนถอนหายใจอีกครั้ง เขาไม่อาจผ่านเจ้าทึ่มนี่ไปได้

 

ท่านคิดว่าเราจะพูดคำพูดเหล่านี้ถ้าหากเรามีพลังมากพอรึไงกัน ?

 

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่คิดถึงเรื่องนี้ เหยินปาเชียนก็รู้สึกว่ามันอาจมีประโยชน์ต่อเขา ถ้าหากว่าเขาตกอยู่ในอันตราย เขาอาจจะโยนมันไปยังแหล่งที่มาของอันตรายและปาฏิหาริย์อาจเกิดขึ้นก็เป็นได้

 

“ถ้างั้นก็ขอบคุณละกัน” เหยินปาเชียนตบไหล่ของเถ่เตาเบา ๆ แล้วใส่ขวดไว้ในเสื้อผ้าของตน จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่ถุงนอนที่ถูกผูกไว้ข้างหลังตนแล้วพูดออกมา “มาช่วยข้าแบกทีสิ”

 

“ได้เลย” เถ่เตายกถุงนอนแล้วเดินตามเหยินปาเชียนไปยังสวนสัตว์ นกจ้องเขาอยู่ที่นั่น

 

เหยินปาเชียนปล่อยนกจ้องเขาออกจากเล้าแล้วลูบหัวมัน ทันใดนั้น นกจ้องเขาก็ชำเลืองมองอย่างนุ่มนวล

 

เถ่เตาผูกถุงนอนไว้กับตัวของนกจ้องเขา เหยินปาเชียนแขวนหน้าไม้และกระบอกลูกธนูไว้ด้านข้างตัวมัน จากนั้นเขาก็หยิบขวดน้ำหอมออกจากด้านข้างถุงนอน แล้วพ่นลงบนนกจ้องเขา และจากนั้น เขาก็ปีนขึ้นไปนั่งบนตัวนกจ้องเขา

 

“ฮัดเช้ยย !” เหยินปาเชียนจามเพราะกลิ่นน้ำหอมฉุนขึ้นจมูก

 

ดูเหมือนนกจ้องเขาจะไม่ชอบกลิ่นน้ำหอมเป็นอย่างมาก มันจึงกระพือปีกอย่างกระสับกระส่าย เหยินปาเชียนรีบลูบหัวเพื่อสงบสติอารมณ์ของมัน

 

“ช่วยข้าดูแลเถียนเถี่ยนกับกุ๋นกุ่นด้วย !” เหยินปาเชียนเตือนเถ่เตา

 

“แล้วถุงน้ำล่ะท่าน !” เถ่เตามองดูถุงน้ำของเหยินปาเชียนแล้วตะโกนออกมา

 

เหยินปาเชียนตบหัวตัวเอง เขาเกือบจะลืมเกี่ยวกับถุงน้ำไปแล้ว เขาขี่นกจ้องเขาไปที่บ่อน้ำ เขาเติมน้ำใส่ถุงน้ำ แล้วก็ออกจากสวนสัตว์ไปด้วยความโซเซ

 

 

 

เมื่อออกมาจากสวนสัตว์แล้ว เหยินปาเชียนก็มุ่งหน้าตรงไปยังลานกว้างนอกพระราชวังหลวง จุดรวมพลอยู่ที่นั่น

 

เมื่อมองดูจากระยะไกล เขาก็ได้เห็นว่าลานกว้างนั้นสว่างขึ้น มีคบเพลิงอยู่รอบ ๆ ลานกว้าง ในขณะเดียวกัน เหยินปาเชียนสามารถได้ยินเสียงกิจกรรมของผู้คนและเสียงสัตว์ป่าคำรามได้จากระยะไกล

 

เมื่อเขาใกล้เข้ามายังลานกว้างแล้ว เขาก็เห็นว่ามีกลุ่มคนจำนวนมากกำลังรวมตัวกันอยู่รอบ ๆ ลานกว้าง ในตอนที่มาถึงลานกว้างแล้ว เขาสามารถบอกได้อย่างชัดเจนว่ามีผู้คนประมาณ 300 คนอยู่ในมุมหนึ่งของลานกว้าง ทุกคนคือชนเผ่า มีทั้งผู้หญิงและผู้ชาย ทุกคนกำลังพูดคุยกันเสียงดัง

 

ผู้ชายทั้งตัวสูงและกำยำ บางคนสวมชุดผ้าไหมแนบเนื้อและบางคนสวมชุดหนังสัตว์ เหยินปาเชียนรู้ว่าคนเหล่านี้เป็นลูกของข้าราชสำนัก ผู้ที่เลือกสวมใส่ชุดหนังสัตว์ เพราะพวกเขาชอบใส่ชุดหนังสัตว์กัน หรือไม่ก็ต้องการใส่ชุดตามประเพณีในการล่าครั้งใหญ่

 

ผู้หญิงนั้นค่อนข้างคล้ายคลึงกับผู้ชาย ส่วนใหญ่จะมีร่างกายที่ดีอย่างน่าประหลาดใจ พวกเธอถูกเติมเต็มด้วยความกระฉับกระเฉงและความมีพลัง เหยินปาเชียนไม่สามารถมองเห็นผู้หญิงอ้วนได้เลยสักคนเดียว ทุกคนมัดผมขึ้น ดูมีความมุ่งมั่นมาก

 

ณ ตอนนี้ ทุกคนก็ยังพูดคุยกันเสียงดัง ดูเหมือนว่าหลายคนจะรู้จักกัน

 

ข้างใต้พวกเขา มีสัตว์ขี่หลายชนิด บางคนกำลังขี่วัวเขาขดสีแดง บางคนกำลังขี่ม้าที่ได้รับจากแคว้นอื่น แถมบางคนก็ใช้แพะเป็นสัตว์ขี่ด้วย มีคนนึงขี่ช้าง คนขี่เป็นผู้หญิง ความสูงของสัตว์ขี่ของเธอทำให้เธอดูคล้ายกับรถเครนที่อยู่ท่ามกลางฝูงไก่ เหยินปาเชียนสงสัยว่าเธอไปเอาสัตว์ขี่มาจากที่ไหน

 

นอกจากนี้ ยังมีคนนึงขี่เสือเขี้ยวดาบ ดูเหมือนเสือเขี้ยวดาบจะไม่มีความสุขเมื่อได้เห็นสัตว์มากมายยืนอยู่รอบตัว ในตอนนั้น มันก็คำรามลั่นออกมาจากลำคอ ทันใดนั้น ชายร่างกำยำที่กำลังขี่มันอยู่ก็ตบหัวมันแล้วพูดออกมา “เงียบไปซะ อย่าทำให้ข้าต้องเหนื่อย”

 

เมื่อเหยินปาเชียนได้เห็นความดุร้ายและความทรงพลังของสัตว์ขี่ของคนอื่นแล้ว เขาก็มองไปที่นกจ้องเขาที่อยู่ใต้ตัวเขา สัตว์ขี่ของเขาเป็นเหมือนรถซูซูกิ อัลโต้ ที่จอดอยู่ท่ามกลางรถหรู เขาหาจุดยืนที่ขอบของลานกว้าง แล้วสังเกตการณ์จากตรงนั้น

 

สายลมพัดไปทั่วลานกว้าง

 

“ฮัดเช้ยย !”

 

“ฮัดเช้ยย !”

 

คนที่ยืนอยู่ใกล้กับเหยินปาเชียนเริ่มจาม จากนั้น พวกเขาก็จ้องไปที่เหยินปาเชียน

 

ตอนนี้ทุกคนได้จ้องไปที่เหยินปาเชียนแล้ว มีเพียงไม่กี่คนที่ได้ยินเรื่องผู้รักษาการแทนหงหลูคนนี้ ไม่มีใครสนใจเรื่องนี้เท่าไรนัก แต่พวกเขาพบว่ากลิ่นของนกจ้องเขารุนแรงเกินไป

 

นอกจากนี้ กลิ่นนั้นไม่ได้เป็นกลิ่นเหม็นสาบโดยปกติของนกจ้องเขา มันเป็นกลิ่นฉุนตีจมูกทำให้จมูกของพวกเขามีอาการคันขึ้นมา

 

เหยินปาเชียนพูดไม่ออก ถ้าเขารู้เร็วกว่านี้ว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น เขาคงจะไม่ฉีดน้ำหอมให้กับนกจ้องเขา จากนั้นเขาก็ขี่นกจ้องเขาเดินออกจากผู้คนเหล่านั้น

 

ไม่ได้มีแค่ผู้คน 300 คนในลานกว้างเท่านั้น ยังมีพลทหารประมาณ 500 นายในที่เกิดเหตุด้วยเช่นกัน ทุกคนนั่งอยู่บนแพะร่างยักษ์ มีแค่หน้าอกและไหล่ซ้ายของพวกเขาเท่านั้นที่ถูกปกคลุมด้วยเกราะหนัง เผยให้เห็นกล้ามส่วนที่เหลือ

 

อีกมุมหนึ่งของลานกว้าง มีกลุ่มคนอยู่ มีรถม้า 3 คันที่เหยินปาเชียนเคยเห็นมาก่อน คงไม่ต้องบอกว่า คนเหล่านี้มาจากต่างดินแดน

 

เหยินปาเชียนไม่รู้จักใครสักคนในกลุ่มคนนี้เลย และไม่มีผู้ใดสนใจเรื่องผู้รักษาการแทนหงหลูคนนี้ อีกมุมหนึ่ง มีกลุ่มคนที่เหยินปาเชียนรู้จักเป็นอย่างดี พวกเขาทุกคนต้องการถลกหนังและเลาะกระดูกของเหยินปาเชียน

 

ในตอนนี้ เขาเป็นข้าราชการของต้าเย่า เขาไม่สามารถรวมกับพวกนั้นได้

 

เหยินปาเชียนรออยู่ที่ขอบของลานกว้างเพียงลำพัง

 

โชคดีที่เขาไม่ต้องรอนานมากนัก ในขณะที่ท้องฟ้าสว่างขึ้น ประตูพระราชวังก็เปิดออก พลทหารหลายแถวที่สวมชุดเกราะเต็มยศได้ขี่สัตว์ออกมาจากประตู เหยินปาเชียนคุ้นเคยกับชุดเกราะของพวกเขา เขาจำได้ว่าพวกเขาคือทหารหลวง

 

และในเวลาเดียวกัน ลานกว้างเริ่มเงียบลง

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top