*****สำหรับท่านที่จะเติมเหรียญสามารถ IB แจ้งมาที่ Facebook UpdatesNovel - นิยายแปล ได้เลยนะค่า****
ขนาดตัวอักษร

BDC ตอนที่ 37 สกัดกลั่นน้ำยาวิญญาณหยก (1)

 114 Views

ตอนที่ 37 สกัดกลั่นน้ำยาวิญญาณหยก (1)

 

“พบพานกันอีกครั้งแล้วสินะ” ซูชิงเยว่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหยาบกระด้าง ใบหน้าบึ้งตึงไม่ชวนมอง

 

“ศิษย์พี่หญิงซู พบพานอีกครั้งแล้ว ช่างบังเอิญอะไรเช่นนี้!” เย่เฉินกระตุกมุมปากยิ้มเหยียดหยัน ซุกเก็บดอกอวี้หลานหิมะเข้าไปในอกเสื้ออย่างไม่แยแส

 

“ข้าเป็นผู้พบเห็นดอกไม้นั่นก่อน ส่งมาให้ข้าซะ!”

 

“นี่ไร้เหตุผลยิ่ง ต่อให้เจ้าพบเห็นก่อนจริง แต่ข้าจึงจะเป็นผู้ที่เก็บมันขึ้นมาก่อนเจ้า”

 

“เจ้า…” ถูกเย่เฉินเอ่ยวาจาไม่ไว้หน้าใส่เช่นนี้ วงหน้างดงามของซูชิงเยว่ก็พลันกลายเป็นเย็นเยียบแข็งกระด้าง

 

ในฐานะที่เป็นศิษย์คนเล็กของผู้นำปรมาจารย์แห่งยอดเขาเหรินหยาง นางเคยแต่ได้รับคำชื่นชมสรรเสริญตามใจเสียจนเลิศลอย ทว่าเมื่อต้องมาพบกับเย่เฉินแล้วกลับต้องประสบพบเจอการขัดใจครั้งแล้วครั้งเล่า ช่างยากจะทนทานรับได้ยิ่งแล้ว!

 

“ศิษย์พี่หญิงซู ไว้พบกัน” เย่เฉินเดินไปทางอื่นหนึ่งก้าว ตั้งใจจะมองหาดอกอวี้หลานหิมะดอกอื่นต่อไปอีก

 

“วางดอกไม้นั่นคืนให้ข้าเดี๋ยวนี้!” ซูชิงเยว่ตวาดเสียงเย็น ยกฝ่ามือขึ้น คลื่นพลังสีขาวสว่างหมุนวนไปมา ตั้งใจฟาดเข้าใส่เย่เฉิน

 

เย่เฉินขมวดคิ้วอย่างรำคาญ บิดกายไปด้านข้าง ต่อยหมัดสวนกลับไป

 

หลังจากผ่านไปเพียงครู่เดียว ซูชิงเยว่ก็ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ นางจำต้องถอยหลังไป ใบหน้างดงามดำคล้ำมืดหม่น

 

“ศิษย์พี่หญิงซู เพียงเพื่อสมุนไพรต้นเดียว เจ้าจำเป็นต้องลงมือต่อสู้กับข้าเชียวหรือ” เย่เฉินกล่าวถามด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก

 

“เจ้าก็ช่างกล้าพูดได้อย่างหน้าด้านๆ ทั้งที่ตนเป็นคนปล้นชิงสมุนไพรวิญญาณของผู้อื่นไปแท้ๆ” ซูชิงเยว่แผดเสียงตะโกนก้องด้วยโทสะ บิดหมุนปลายเท้าเคลื่อนกายไปมาอย่างช่ำชอง กระบี่ปราณเล่มหนึ่งพุ่งออกมาจากแขนเสื้อ นางคว้าจับมันเอาไว้ในมือ

 

“วายุยะเยือกคร่ำครวญ!” ทันใดที่ซูชิงเยว่ร้องตะโกนออกมา กระบี่ปราณก็สั่นสะท้าน พลังวิญญาณพุ่งวาบหมุนวนอยู่รอบๆ จากนั้นกระบี่คมกริบก็กรีดแหวกฝ่าอากาศมาพร้อมเสียงลมพัดโถมหวีดหวิว

 

ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ ใบหน้าของเย่เฉินก็ถึงกับเปลี่ยนสีไป

 

เขาไม่คาดคิดเลยว่าซูชิงเยว่จะใช้ออกด้วยทักษะลับเช่นนี้ แต่ละกระบวนท่าล้วนมุ่งหมายเอาชีวิตเขาให้จงได้ เย่เฉินรู้ดีว่าหากเขาป้องกันการโจมตีนี้ไว้ไม่ได้ หัวใจของเขาจะต้องถูกกระบี่ปราณเล่มนี้ทิ่มแทงทะลุไปอย่างแน่นอน

 

เย่เฉินชักดาบหนักเทียนชุ่ยออกมาขวางไว้ทันทีที่ซูชิงเยว่ส่งกระบี่ปราณพุ่งทะยานเข้าใส่

 

เปรี้ยง!

 

เมื่อดาบและกระบี่ปะทะกัน ดาบหนักเทียนชุ่ยก็ส่งเสียงกระหึ่มออกมา เย่เฉินถูกแรงสะท้อนถอยหลังไปพร้อมกับดาบเทียนชุ่ยที่สั่นไหวอยู่ในมือ แม้ว่าจะสามารถป้องกันกระบวนท่าวายุยะเยือกคร่ำครวญของซูชิงเยว่ไว้ได้ ทว่าคมมีดสายลมก็แตกกระจายเป็นเศษเสี้ยวเล็กๆ ปลิวว่อนไปทั่ว กรีดเฉือนเสื้อผ้าและใบหน้าของเย่เฉินจนเป็นริ้วโลหิตสายหนึ่ง

 

“เจ้าไม่อาจจะบรรลุผลสำเร็จใหญ่หลวงได้หากยังมุ่งหมายแต่จะเข่นฆ่าผู้อื่น” ซูชิงเยว่กวัดแกว่งกระบี่ปราณออกมาอีกเล่ม ยามนี้นางกำลังเป็นฝ่ายได้เปรียบ คมกระบี่วายุรูปทรงพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวของนางกรีดเฉือนผ่านนภาเป็นแนวยาว

 

“คนที่คิดเข่นฆ่าศิษย์ร่วมสำนักผู้หนึ่งเพียงเพราะสมุนไพรวิญญาณต้นเดียวอย่างเจ้ายังมีหน้ากล่าวคำพูดนี้ออกมา? ผู้ที่มุ่งหมายจะเข่นฆ่าผู้อื่นที่แท้แล้วเป็นเจ้าหรือข้ากันแน่” เย่เฉินเอ่ยออกมาอย่างหงุดหงิดรำคาญใจ เขาสัมผัสถึงความต้องการฆ่าของนางได้อย่างชัดเจนจากกระบี่ปราณเหล่านั้น ซูชิงเยว่ผู้นี้ช่างเป็นฆาตกรที่เสแสร้งตลบตะแลงเสียจริง

 

เย่เฉินย่างสามขุมเข้าไปพร้อมดาบหนักเทียนชุ่ยที่ถูกอัดพลังปราณลงไปจนส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะปร๊ะ ชายหนุ่มตวัดดาบกวาดฟันในแนวขวาง

 

เปรี้ยง!

 

แรงดีดสะท้อนที่เกิดจากการปะทะของดาบและกระบี่ทำให้คนทั้งสองต้องกระเด็นถอยกลับไปด้านหลังพร้อมกัน

 

ครานี้ เย่เฉินจึงชิงเป็นฝ่ายมีเปรียบ จากเดิมที่จะยอมปล่อยให้ผ่านไป เขาจึงตัดสินใจจะสอนบทเรียนให้กับซูชิงเยว่แทน

 

ทว่าชั่วขณะที่เขาก้าวขึ้นไปข้างหน้าหนึ่งก้าวนั้นเอง กระแสลมอันรุนแรงก็พลันคำรามหึ่งถาโถมเข้ามาใส่

 

“นี่คือพลังของระดับปุถุชนหยวน” ดวงตาของเย่เฉินวาบประกายเย็นชาขึ้นมา

 

เขาจำต้องเผชิญหน้าคู่ต่อสู้อย่างเร่งร้อน จึงรีบเหวี่ยงหมัดออกไปอย่างกะทันหัน

 

กำปั้นของชายที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดและลอบโจมตีคนนั้นว่องไวจนเกินไป เย่เฉินออกกระบวนท่าอย่างเร่งร้อนจึงไม่อาจบรรจุพลังปราณลงไปได้อย่างเหมาะสม เขาจึงเป็นฝ่ายถูกโจมตีจนต้องเซถอยกลับมา

 

“ช่างขวัญกล้าอะไรเช่นนี้! เจ้ากล้าลงมือกับศิษย์แห่งยอดเขาเหรินหยางเชียวรึ”

 

สุ้มเสียงของอีกฝ่ายค่อยๆ ลอยมาเข้าหูเย่เฉิน เงาร่างสีขาวสะอาดวูบไหวอยู่ท่ามกลางพุ่มไม้อย่างปราดเปรียว พริบตาเดียวก็พุ่งมาถึงตรงหน้าเย่เฉิน ประทับฝ่ามือแฉลบเข้าใส่เขาอย่างจงใจ

 

เย่เฉินยกดาบหนักเทียนชุ่ยขึ้นมาบดบังไว้ด้านหน้าตัวเองอย่างฉุกละหุก

 

เปรี้ยง!

 

การจู่โจมของบุรุษผู้นั้นกระแทกเข้าใส่ดาบหนักเทียนชุ่ยอย่างจัง

 

ดาบหนักถึงกับสั่นสะท้าน เย่เฉินซวนเซถอยหลังไปหลายก้าวเพราะแรงสะท้อนที่แฝงมาด้วย ก่อนจะทันหยัดยืนได้อย่างมั่นคง อีกฝ่ามือหนึ่งก็ประทับตามลงมาบนทรวงอก

 

***************

อ่านแล้วชอบเข้ามากดไลค์นะครับ

แฟนเพจ จักรพรรดิยุทธ์อมตะอหังการ์ BDC –นิยายแปล

นิยายทั้งหมด

ตอนล่าสุด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top