*****สำหรับท่านที่จะเติมเหรียญสามารถ IB แจ้งมาที่ Facebook UpdatesNovel - นิยายแปล ได้เลยนะค่า****
ขนาดตัวอักษร

ตอนที่ 81: ท่าทางที่ต่างออกไป

 136 Views

เสียงตะโกนของเหยินปาเชียนดังไปทั่วบริเวณโดยรอบ ไม่มีใครหยุดสู้ และไม่มีใครกล้าที่จะหยุดสู้ ถ้าหากฝ่ายหนึ่งหยุดสู้ แต่อีกฝ่ายไม่ได้หยุดสู้ด้วยล่ะก็ จะกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบไปเลย

 

นอกจากนี้ พวกเขายังไม่มีเวลามากพอที่จะดูว่าใครตะโกนออกมาด้วยซ้ำ

 

“สงผี ไปแยกพวกนั้นออกจากกันซะ ฆ่าทุกคนที่ขัดคำสั่งของข้า”

 

ขณะที่เหยินปาเชียนกำลังออกคำสั่งด้วยโทนเสียงอันแข็งกร้าว เหลียนเบ่าเฉิงยังคงโห่ร้อง “ฆ่าพวกมันซะ ! ข้าต้องการเอาหนังของพวกมันมาเป็นเบาะรองเก้าอี้ของข้า ! ข้าอยากให้ไอ้พวกสวะนั่นถูกสับเป็นชิ้น ๆ !”

 

อย่างไรก็ตาม เป้าหมายของเขาไม่สามารถบรรลุได้ สงผีวิ่งเข้าไปในการต่อสู้ที่ยังดำเนินอยู่ แล้วปะทะเข้ากับหนึ่งในสามสาวที่กำลังขวางทางเขา หญิงสาวคนนั้นลอยขึ้นไปข้างบนโดยมีเลือดไหลออกมาจากปากของเธอ เหมือนดั่งว่าวที่หางขาด

 

แล้วเรื่องการปฏิบัติต่อเพศหญิงด้วยความสุภาพล่ะ ? ดูเหมือนว่าสงผีไม่ได้มีแนวคิดเรื่องนี้ เขาจะทำทุกอย่างไม่ว่าผู้รักษาการแทนสั่งให้ทำอะไรก็ตาม

 

เมื่อเห็นว่านี่คือโอกาสของเขา กระบี่อ่อนในมือของชายชราชุดดำได้กลายเป็นกระบี่ที่เปล่งประกายระยิบระยับ แล้วพุ่งไปทางหญิงสาวทั้งสองคน

 

หญิงสาวทั้งสองคนโห่ร้อง ขณะที่พวกเธอกำลังจะหลบกระบี่เรืองแสงของชายชรา พวกเธอได้หันหน้าไปมองสงผี

 

สงผีได้เตะเปิดไปที่ชายชราชุดดำโดยไม่สับขาหลอก เมื่อเห็นท่าจะไม่ดี ชายคนนั้นได้กระโดดขึ้นไปข้างบนเพื่อหลบลูกเตะ กระบี่อ่อนของเขาพุ่งตรงไปให้สงผีเหมือนงูอสรพิษ

 

ไม่ว่าเขาจะโจมตีสงผีด้วยเหตุผลในการป้องกันตัวหรือเหตุผลอื่นก็ตาม แต่มันก็ทำให้เหยินปาเชียนยิ้มเยาะอยู่เรื่อย ๆ

 

สงผีคำรามดังก้องกังวานออกมา ทำให้เหยินปาเชียนประทับใจในความถ่อมตนและซื่อสัตย์ของชายหนุ่มที่เผยให้เห็นเขี้ยวอันแหลมคมของเขา สงผีชูกำปั้นขึ้นแล้วทุบชายชราโดยไม่สนใจกระบี่เรืองแสง

 

ถึงแม้ว่าเหลียนถงจะใช้แขนของเขาเพื่อป้องกันการโจมตีที่เข้ามาได้ทันก็เถอะ แต่เขาก็ไม่สามารถทนต่อความแข็งแกร่งดั่งสัตว์ป่าของสงผีได้

 

“ตู้มมม !”

 

ทุกคนรู้สึกได้ว่าพื้นดินใต้เท้าของพวกเขาสั่นสะเทือน เหลียนถงได้พุ่งลงไปที่พื้นครึ่งตัว

 

“เหลียนโอ่ว เหลียนฉือ หยุดสู้แล้วถอยกันเถอะ…แค่ก…” นายว่างเปล่าตะโกนไปยังหญิงสาวที่เหลืออีกสองคน ในตอนนั้น พวกเธอกำลังพิจารณาว่าจะจู่โจมสงผีหรือเหลียนถงที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสดี

 

“นายว่างเปล่า !” หญิงสาวทั้งสองคนรู้ว่าพวกเธอไม่ใช่คู่ต่อสู้ของสงผี แล้วพวกเธอก็มองแรงก่อนที่จะล่าถอยไป

 

 

 

ในขณะนั้น เหยินปาเชียนขมวดคิ้วพร้อมกับก้าวไปข้างหน้าแล้วถามออกมา “เกิดอะไรขึ้น ?”

 

ไม่มีผู้ใดตอบคำถามของเขาเลย

 

เมื่อชาวต้าเย่าที่อยู่รอบตัวเห็นชาวต่างแดนที่สวมชุดข้าราชการของต้าเย่า พวกเขาก็ไต่ถามเกี่ยวกับตัวเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น เมื่อพวกเขาได้รู้ว่าเหยินปาเชียนคือผู้รักษาการแทนหงหลูที่เพิ่งได้รับการแต่งตั้งใหม่ พวกเขาก็ชมการแสดงต่อ

 

เหลียนเบ่าเฉิงมองไปยังเหลียนถงซึ่งอยู่ในพื้นครึ่งตัว จากนั้น เขาก็มองไปที่ร่างขนาดยักษ์ของสงผี เขารู้สึกตกใจกับแรงมหาศาลของสงผี ปากของเขาสั่นขณะที่เขาพูดออกมา “เจ้า…เจ้ากล้าดียังไง ?”

 

“โอ้ว ? กล้าอะไรงั้นเหรอ ?” เหยินปาเชียนมองไปที่เหลียนเบ่าเฉิงด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า เขาก้มหน้าลง แล้วมองไปที่เหลียนถงซึ่งไม่ได้สติ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเวทนา “อ้าวว…ก็เค้ากล้าจู่โจมสงผี…นั่นแหละคือเหตุผลที่ตอนนี้เค้าอยู่ในสภาพที่อนาถายังไงล่ะ !”

 

“จุ๊จุ๊จุ๊” เหยินปาเชียนใช้ลิ้นทำเสียงจุ๊ ๆ ด้วยความเวทนา

 

เหยินปาเชียนสงสัยว่ากระดูกของเขาหักไปกี่ชิ้น

 

“อืมม…การใช้ชีวิตแบบนี้ค่อนข้างทรมานนะ สงผี ทำไมท่านไม่กระทืบให้ตายแล้วจบชีวิตด้วยความทุกข์ทรมานล่ะ ?” การเปลี่ยนน้ำเสียงอย่างฉับพลันของเหยินปาเชียนทำให้เกิดความเงียบสนิทไปทั่วสถานที่แห่งนี้

 

เหลียนเบ่าเฉิง หนิงไฉ่เฉิน ตระกูลจาง และตระกูลหงต่างรู้สึกหนาวสั่นสะท้านเข้าไปในกระดูกสันหลัง

 

พวกเขารู้สึกว่าผู้รักษาการแทนหงหลูที่ดูอ่อนแอคนนี้เป็นเหมือนหมาป่าที่ชั่วร้ายด้วยรอยยิ้มของเขา

 

“เจ้ากล้า.. เจ้าช่างกล้ายิ่งนัก ! ข้าจะเข่นฆ่าตระกูลของเจ้าทั้งโคตรให้จงได้ !” เหลียนเบ่าเฉิงกระโดดขึ้นมาแล้วพุ่งเข้าใส่เหยินปาเชียนพร้อมกับโวยวายอย่างเมามัน เหมือนกับหมาที่โดนเหยียบหางยังไงยังงั้น

 

สงผีมีแผลเลือดออกหลายจุดบนร่างกายของเขา แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่รู้สึกอะไรเลย เมื่อมองไปที่รอยแผลเป็นที่ดูน่ากลัวบนร่างกายของเขาแล้ว ใคร ๆ ก็สามารถเดาได้ว่ารอยแผลแบบนี้ไม่มีผลต่อเขาแต่อย่างใด

 

สงผียิ้มโชว์ฟันขาว จากนั้น เขาก็ยกเท้าข้างหนึ่งขึ้นแล้วกระทืบลงไปบนหน้าอกของเหลียนถง ซึ่งโผล่อยู่เหนือพื้น

 

“แกร๊ก”

 

“อั่กกก”

 

ตอนแรก กระดูกส่วนหน้าอกของเขาแตกเป็นเสี่ยง ๆ ต่อมา เลือดก็พุ่งออกมาจากประสาทสัมผัสทั้งห้า เหมือนกับลูกโป่งน้ำระเบิด

 

เหยินปาเชียนอดกลั้นไม่ให้อ้วกออกมา ด้วยการรักษารอยยิ้มไว้บนใบหน้า เขามองไปที่เหลียนเบ่าเฉิงแล้วพูดออกมา “เจ้ากล้าดียังไงที่มาจู่โจมข้าราชการจากสำนักหงหลูแห่งต้าเย่า เจ้าเห็นชาวต้าเย่าเป็นอะไรเนี่ย ?”

 

เมื่อได้เห็นรอยยิ้มของเหยินปาเชียนแล้ว แม้แต่นิสัยใจกล้าและเหี้ยมโหดของเหลียนเบ่าเฉิงก็ยังต้องสั่นระริกไปด้วยความหวาดกลัว จากนั้น จิตใจของเขาก็ปะทุขึ้นด้วยความโกรธแค้นและความอัปยศอันไม่มีที่สิ้นสุด

 

“นั่นเป็นการป้องกันตัวตามปกติหลังจากที่เค้าถูกจู่โจม” เหลียนเบ่าเฉิงเค้นคำพูดเหล่านี้ออกมาจากปากของเขา

 

ตั้งแต่เขายังเด็ก เขาก็สามารถทำทุกสิ่งทุกอย่างที่ต้องการได้ เขาไม่เคยรู้อัปยศเท่านี้มาก่อน เปลวเพลิงภายในตัวเขากำลังจะกลืนกินร่างกายของเขาทั้งหมด ถ้าหากเหยินปาเชียนไม่ย้ำเตือนตัวเองว่าตอนนี้เขาอยู่ในต้าเย่าเลยล่ะก็ เขาคงจะเดือดไปแล้ว

 

“นั่นก็เป็นการป้องกันตัวตามปกติของสงผีด้วยเหมือนกัน”

 

“แต่เค้าโดนกระทืบจนตายด้วยคำสั่งของเจ้า…” หัวใจของเหลียนเบ่าเฉิงลุกเป็นเปลวเพลิง เขารู้สึกว่าเขาพร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ

 

“คนเราจะต้องโดนลงทัณฑ์เมื่อจู่โจมข้าราชการ เจ้าไม่เห็นด้วยรึยังไง ? มิฉะนั้น แล้วศักดิ์ศรีของต้าเย่าจะเอาไว้ไหนล่ะ ?” เหยินปาเชียนหัวเราะพร้อมกับเดินไปด้านหน้าเหลียนเบ่าเฉิง

 

ชาวต้าเย่าที่อยู่โดยรอบก็หัวเราะลั่นออกมา พวกเขารู้สึกว่าผู้รักษาการแทนหงหลูผู้มาจากต่างแดนคนนี้เป็นคนดีใช้ได้เลย พวกเขาชื่นชอบเหยินปาเชียนเป็นอย่างมาก

 

“ข้ามาที่นี่เพื่อเฉลิมฉลองในวันเฉลิมพระชนมพรรษาขององค์จักรพรรดินีแห่งต้าเย่า และข้าก็ได้ซื้อของขวัญมา ข้าจะรายงานสิ่งที่เจ้าทำในวันนี้ไปยังเบื้องบนอย่างแน่นอน แล้วทูตของมหาจักรวรรดิเซี่ยก็จะทูลให้จักรพรรดินีของพวกเจ้าทราบถึงเหตุการณ์นี้ด้วย” ใบหน้าของเหลียนเบ่าเฉิงแดงเดือด และดวงตาของเขาก็แดงก่ำด้วยเส้นเลือด สมองของเขากำลังทำงานอย่างรวดเร็ว และพยายามที่จะหาทางที่จะฆ่าไอ้เวรนี่ ไม่เพียงแต่เขาต้องการฆ่าเหยินปาเชียนให้ตายเท่านั้น แต่เขาก็ต้องการฆ่าให้ตายยกตระกูลด้วย

 

เหยินปาเชียนสัมผัสใบหน้าของเหลียนเบ่าเฉิงด้วยมือ การกระทำเช่นนี้ทำให้ผู้ชมโดยรอบกลัวจนตัวสั่น

 

“เพราะงั้นต่อจากนี้ไป เจ้าควรระมัดระวัง และอย่าทำผิดพลาดอีก ไม่งั้นข้าจะโยนเจ้าเข้าคุก ของขวัญที่เจ้าซื้อมาจะถวายแด่พระองค์ เพียงแต่เจ้าจะไม่ได้เป็นคนถวายของขวัญแด่พระองค์ด้วยตัวเอง ส่วนเรื่องอื่น ๆ เจ้าสามารถทำได้ตามที่เจ้าปรารถนา” เหยินปาเชียนพูดออกมาแล้วหัวเราะเบา ๆ

 

คำพูดของเหยินปาเชียนทำให้รู้สึกหนาวสั่นสะท้านเข้าไปในกระดูกสันหลังของเหลียนเบ่าเฉิง

 

เหยินปาเชียนหันไปเผชิญหน้ากับผู้ชม จากนั้นเขาก็พูดออกมา “ไม่ว่ายังไงก็ตาม ข้าหวังว่าเหตุการณ์แบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก ข้ายังหวังว่าทุกท่านจะจำได้ว่าที่นี่คือต้าเย่า โดยไม่คำนึงถึงสถานะของท่านในแคว้นของท่านเอง หรือว่าท่านจะเกรี้ยวกราดขนาดไหนก็ตาม ไม่ว่าท่านจะเป็นมังกรหรือเสือก็ตาม ท่านควรจะควบคุมตัวเองไว้ ข้าไม่สนใจหรอกว่าท่านจะต่อสู้กันเองจนตายที่อื่น แต่ถ้าท่านอยู่ที่นี่ ท่านไม่ควรจะสร้างปัญหาให้ข้า”

 

หลังจากเหยินปาเชียนพูดจบ ทุกคนรอบตัวเขาก็เงียบไป จากนั้น ชาวต้าเย่าที่ได้รับชมการสู้รบต่างก็ส่งเสียงเชียร์ลั่นออกมา

 

เหยินปาเชียนยิ้มให้ทุกคน น้ำเสียงของเขาเริ่มอ่อนลงเรื่อย ๆ เมื่อเขาพูดต่อ “ไม่ว่าทุกท่านที่นี่เป็นใครก็ตาม ท่านก็ควรจะเคารพตัวเองให้มากกว่านี้ ถ้าท่านต้องการจะก่อเรื่องล่ะก็ อย่ามาก่อเรื่องที่นี่”

 

“สงผี ไปกันเถอะ” เหยินปาเชียนดีดนิ้วแล้วเดินออกไป ในขณะเดียวกัน เขาก็ตะโกนออกมา “กานกู่ บอกให้สำนักรักษาความสงบเรียบร้อยของประชาชนเข้ามาทำความสะอาดให้เรียบร้อยที”

 

“ทราบแล้วขอรับ” ชายร่างใหญ่คนหนึ่งที่มีชื่อว่ากานกู่ตอบกลับทันที

 

หลังจากที่เหยินปาเชียนเข้ารับตำแหน่ง ผู้คนจำนวนมากได้พูดคุยเกี่ยวกับเขาในทางไม่ดี หลายคนรู้สึกว่าตัวเขานั้นไร้ความสามารถ

 

หลังจากเกิดเหตุการณ์นี้ กานกู่ก็ตระหนักว่าเหยินปาเชียนดูไร้ความปรานีมากกว่าที่เขาเคยมอง

 

เขาชอบวิธีที่เหยินปาเชียนจัดการกับเหตุการณ์นี้ในวันนี้

 

ในคราวนี้ ทุกคนที่อยู่ด้านหน้าเหยินปาเชียนเปิดทางให้เขาด้วยตัวเองโดยไม่ต้องอาศัยความช่วยเหลือของสงผีแล้ว เหยินปาเชียนออกจากที่นี่ด้วยความกร่างโดยมีสงผีอยู่ข้างหลังเขา

นิยายทั้งหมด

ตอนล่าสุด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top