*****สำหรับท่านที่จะเติมเหรียญสามารถ IB แจ้งมาที่ Facebook UpdatesNovel - นิยายแปล ได้เลยนะค่า****
ขนาดตัวอักษร

ตอนที่ 69: คนเราควรรอคอยจังหวะและโอกาสที่เหมาะสมเพื่อหาทางล้างแค้น !

 139 Views

ในช่วงบ่าย เหยินปาเชียนกำลังเรียนรู้คำศัพท์จากหลินเฉี่ยวเล่อในพระราชวังชิงซิน ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา ดูเหมือนจะมีคนไม่กี่คนที่มาทางพวกเขา

 

เขายืนขึ้นแล้วมองไปที่ทางเข้าพระราชวัง จักรพรรดินี คนรับใช้ทั้งสองของนาง และทหารที่มีนามว่าซินเจ๋อกำลังเดินเข้ามาในพระราชวัง

 

“กราบถวายบังคม ฝ่าบาท” เหยินปาเชียนก้มกราบองค์จักรพรรดินีอย่างรวดเร็ว

 

เมื่อได้ยินเสียงของเหยินปาเชียน หลินเฉี่ยวเล่อก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้ววิ่งไปทำความเคารพองค์จักรพรรดินี “กราบถวายบังคมเจ้าค่ะ”

 

“หืม” เมื่อเห็นหลินเฉี่ยวเล่อ การแสดงออกทางสีหน้าขององค์จักรพรรดินีก็เริ่มอ่อนโยนมากขึ้น

 

เหยินปาเชียนถึงกับพูดไม่ออก หลินเฉี่ยวเล่อมีพรสวรรค์ที่ซ่อนไว้มากมาย ไม่น่าแปลกใจที่เธอได้เป็นบรรณารักษ์หลวงทั้งที่ยังเด็ก และไม่น่าแปลกใจที่เธอส่งลูกอมรสนมให้กับองค์จักรพรรดินีในตอนที่เธอได้รับมัน

 

ถึงแม้ว่าเหยินปาเชียนจะไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างองค์จักรพรรดินีกับหลินเฉี่ยวเล่อเป็นอย่างไร เขาก็สามารถบอกได้ว่าพวกเธอค่อนข้างสนิทสนมกันด้วยการแสดงออกทางสีหน้าของพวกเธอ

 

องค์จักรพรรดินีเดินผ่านเหยินปาเชียนไปพร้อมด้วยคณะผู้ติดตามของนาง เขาได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากนั้น เขาก็แอบเดินตามหลังพวกเธอไป

 

 

 

เมื่อเข้าไปในพระราชวังแล้ว องค์จักรพรรดินีก็เห็นแปรงและกระดาษบนโต๊ะ นางจึงถามออกมา “เจ้ากำลังเรียนรู้วิธีการเขียนงั้นรึ ?”

 

“ข้าน้อยไม่ค่อยถนัดภาษาเขียนของต้าเย่า ตอนนี้ข้าน้อยกำลังเรียนรู้วิธีอ่านคำอยู่ขอรับ” เหยินปาเชียนอธิบายจากด้านหลังของนาง

 

องค์จักรพรรดินีพยักหน้าแล้วตอบกลับ “ในฐานะผู้เล่าเรื่องแห่งพระราชวังชิงซิน เจ้าควรจะรู้วิธีการอ่านนะ”

 

หากข้าราชสำนักของนางเป็นเหมือนเขาล่ะก็ จะช่วยนางแก้ไขปัญหาได้มากมายทีเดียว

 

“ความคืบหน้าของเจ้าไปถึงไหนแล้ว” องค์จักรพรรดินีหยิบกระดาษที่เหยินปาเชียนเขียนคำที่ดูเละไว้ คำของเหยินปาเชียนทำให้นางรำลึกถึงอดีต คำที่นางเขียนเมื่ออายุ 3 ขวบน่าจะเป็นแบบนี้ ไม่ก็ดูดีกว่านิดหน่อย

 

เหยินปาเชียนตอบกลับ “ข้าน้อยน่าจะจดจำคำเหล่านี้ได้ภายในเวลา 2 เดือนขอรับ” เขาบอกแค่ว่าเขาจำคำได้ แต่เขียนไม่ได้ เขาได้เขียนคำทุกคำอยู่หลายครั้ง แต่เขาทำอย่างนี้เพียงเพื่อเสริมความจำเท่านั้น แล้วเขาก็จะลืมวิธีการเขียนในไม่ช้า

 

ในอนาคต เขาสามารถเรียนรู้วิธีการเขียนอย่างช้า ๆ เท่านั้น

 

องค์จักรพรรดินีพยักหน้าแล้วไม่ได้พูดอะไรอีก นางเดินต่อไปข้างหน้า และได้เดินขึ้นไปที่ชั้นสองพร้อมด้วยคณะผู้ติดตามของนาง เหยินปาเชียนเดินตามข้างหลังพวกเธออย่างระมัดระวัง

 

เขามาที่นี่หลายครั้งก็จริง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ขึ้นไปที่ชั้นสอง

 

สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจมากที่สุดก็คือ มีหญิงชราคนหนึ่งสวมชุดข้าราชการคอยเฝ้าดูที่ชั้นสอง เขาเดินทางมาที่นี่หลายครั้งก็จริง แต่เขาก็ไม่เคยเห็นเธอลงมาชั้นล่างเลย เขาไม่ได้ยินเสียงจากชั้นสองด้วยซ้ำ ทำให้เขาคิดว่าไม่มีใครอยู่ที่นี่

 

“กราบถวายบังคมเจ้าค่ะ ฝ่าบาท ฝ่าบาทกำลังมองหาหนังสือเล่มไหนอยู่เพคะ ?” หญิงชรายืนขึ้นเพื่อทำความเคารพแล้วยิ้มให้กับองค์จักรพรรดินี

 

“ผู้ดูแลหลิน เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ?” จักรพรรดินีถามออกมา

 

“ข้าสบายดี อาการเจ็บป่วยเรื้อรังของข้าไม่เกิดขึ้นนานแล้ว แค่ก…แค่ก…” ผู้ดูแลหลินกระแอมไอเมื่อพูดจบ

 

เหยินปาเชียนมองเธอด้วยความรังเกียจ

 

คุณแสดง… คุณแสดง… ไอ้เราก็มาที่นี่ตั้งหลายครั้งแล้ว ยังไม่ได้ยินเสียงอะไรจากชั้นนี้เลย… จู่ ๆ คุณก็ไอขึ้นมาทันทีเพราะองค์จักรพรรดินีมาที่นี่สินะ ?

 

แซ่ของป้าแกคือหลินด้วยหรอ ? นี่อย่าบอกนะว่า หลินเฉี่ยวเล่อเป็นลูกสาวหรือไม่ก็หลานสาวของป้าแกน่ะ ? คนนึงเป็นบรรณารักษ์ และอีกคนนึงเป็นผู้ดูแล ป้าแกกำลังเตรียมส่งต่อตำแหน่งไปให้หลินเฉี่ยวเล่อสินะเนี่ย ?

 

เหยินปาเชียนมองไปที่หลินเฉี่ยวเล่อ

 

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้ดูแลหลิน องค์จักรพรรดินีก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ผู้ดูแลหลิน เจ้าต้องดูแลร่างกายของเจ้าด้วยนะ ซินเจ๋อ หลังจากนี้จงไปที่คลังยา แล้วส่งไข่งูสีแดง 3 ตำลึง และหญ้าไป่ซิน 5 ใบมาที่นี่”

 

“เจ้าค่ะ”

 

“เอาบันทึกเกี่ยวกับถ้ำลึกลับมาให้ข้าหน่อยสิ ข้าต้องการจะอ่านมันเดี๋ยวนี้” จักรพรรดินีพูดต่อ

 

“ข้าจะไปหาท่านเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ” ผู้ดูแลหลินคำนับแล้วพูดออกมา จากนั้น เธอก็เดินลึกเข้าไปในชั้นสองด้วยร่างกายที่คดงอของเธอ

 

“ข้าต้องการจะดูว่ามีหนังสือที่น่าสนใจมั้ย” องค์จักรพรรดินีพูดอีกครั้ง

 

ผู้ดูแลหลินหยุดเดินและทำท่าทางราวกับได้พบสิ่งที่น่าสนใจ

 

เมื่อเหยินปาเชียนเห็นจักรพรรดินีเดินต่อไปเรื่อย ๆ เขาไม่รู้ว่าควรตามเธอไปหรือไม่

 

ถึงอย่างนั้น เมื่อเขาเห็นทุกคนเดินจากไป เขาก็รีบตามไป

 

อย่างไรก็ตาม เขาอยากรู้ว่าหนังสือที่เก็บรวบรวมไว้บนชั้นที่สองแตกต่างจากชั้นแรกอย่างไร

 

โดยเหตุผลแล้ว หนังสือที่เก็บรวบรวมไว้บนชั้นที่สองน่าจะมีค่ามากกว่าชั้นแรก

 

ชั้นที่สองก็มีห้องพักที่มีขนาดใกล้เคียงกับชั้นแรก แต่ทว่า ผู้คนจะไม่สามารถมองเห็นอะไรในห้องจากทางเข้าได้เลย มีกระดาษอ่อนปกคลุมประตูลูกกรงของห้อง ป้องกันไม่ให้ผู้คนมองเข้าไปข้างใน

 

“ฝ่าบาท หนังสือเล่มที่ว่าอยู่ในนี้เจ้าค่ะ” ผู้ดูแลหลินหยุดเดินที่ห้องที่สามจากข้างหลัง องค์จักรพรรดินีเดินเข้าไปในห้องและผู้ดูแลหลินก็เดินตามนางไป แล้วซินเจ๋อก็ยืนเฝ้าอยู่ที่ประตู

 

เหยินปาเชียนไม่สามารถมองเห็นอะไรในห้องได้เลย

 

ในขณะเดียวกัน เขาก็ยิ่งอยากรู้อยากเห็นมากขึ้นไปอีก

 

ห้องนี้ถูกเฝ้าระวังเข้ม ต้องมีอะไรอยู่ข้างในสินะ ?

 

บันทึกเกี่ยวกับถ้ำลึกลับเหรอ ? มันคือความลับของหนังสือคู่มือกำลังภายในรึเปล่านะ ? เหยินปาเชียนรู้สึกว่ามีความเป็นไปได้ที่จะเป็นหนังสือคู่มือกำลังภายในลึกลับนั้นสูงมาก ชื่อของหนังสือเล่มนี้ไม่ได้ฟังดูน่าเบื่อเหมือนหนังสือ 300 บทกวีสมัยราชวงศ์ถัง นอกจากนี้ กำลังภายในขององค์จักรพรรดินีก็ได้รับความนิยมอย่างมากทีเดียว ฟังดูสมเหตุสมผลดีที่นางจะอ่านหนังสือคู่มือกำลังภายในลึกลับเมื่อนางว่าง

 

เหยินปาเชียนยืนอยู่เฉย ๆ ตรงทางเข้าห้อง ในบางครั้ง เขาก็เงยหน้าขึ้นมองไปรอบ ๆ เขาสงสัยว่าเมื่อไหร่องค์จักรพรรดิจะออกมาจากห้อง

 

เมื่อเขาเห็นหลินเฉี่ยวเล่อ ซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล เขาก็ยิ้มให้และเกือบจะหัวเราะลั่นออกมา

 

ทั้งหมดที่เขาได้เห็นก็คือหลินเฉี่ยวเล่อที่กำลังแกว่งเท้า ดวงตาของเธอหลับไปซะแล้ว

 

ถ้าคนธรรมดาเห็นระยะที่แกว่งไปแกว่งมา พวกเขาจะไม่เดาว่าเธอหลับไปแล้วจริง ๆ

 

ความสามารถในการนอนหลับของเธอในขณะที่ยืนอยู่นั้นไม่มีใครเทียบเท่าจริง ๆ

 

เขาต้องยอมรับว่าการล่อใจด้วยลูกอมครีมตรากระต่ายขาวกับหลินเฉี่ยวเล่อนั้นได้ผลดีมาก มันสามารถทำให้เธอใช้เวลาจากเวลาการนอนที่ไม่ยอมใครง่าย ๆ ไปกับการสอนเขาอ่านหนังสือ คนทั่วไปคงจะไม่เข้าใจว่าเธอต้องการนอนมากแค่ไหน ยังไงซะ เธอก็เป็นคนที่สามารถหลับได้ในขณะที่รอคอยผู้บังคับบัญชา

 

บางทีตัวเลือกที่ดีที่สุดของเธอก็คือการนอนหลับอยู่บนเตียงจนกว่าจะถึงเวลา

 

“ตุบ”

 

เหยินปาเชียนเงยหน้าขึ้นเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น แท้จริงแล้ว หัวของหลินเฉี่ยวเล่อโขกเข้ากับผนังไม้ข้าง ๆ เธอนั่นเอง

 

เขาก้มหน้าหัวเราะคิกคัก

 

เขาไม่ได้เป็นคนเดียวที่ขำหลินเฉี่ยวเล่อ ชิงยวนกับหงหยวนก็จีบปากหัวเราะเบา ๆ ด้วยเช่นกัน

 

ดูเหมือนว่าทั้งคู่จะรู้สถานการณ์ของหลินเฉี่ยวเล่อ

 

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ ?” เสียงของจักรพรรดินีดังออกมาจากภายในห้อง

 

“ไม่มีอะไร ข้าเผลอชนเข้ากับผนังน่ะเจ้าค่ะ”

 

หลินเฉี่ยวเล่อลูบหัวของเธอพร้อมกับตอบอย่างเร่งรีบ เมื่อรู้สึกหงุดหงิดในบางครั้ง เธอก็หยุดลูบหัวแล้ววางมือลง หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็เริ่มแกว่งเท้าอีกครั้ง

 

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เหยินปาเชียนก็รู้สึกว่าหลินเฉี่ยวเล่ออาจทรมานจากโรคอยู่ก็เป็นได้ เขาเคยเห็นมันเป็นข่าวบนดาวโลกมาก่อน ที่มีหญิงสาวเป็นโรคร้าย ทุก ๆ วัน เธอจะต้องนอน 18-20 ชั่วโมง มากจนทำให้เธอไม่สามารถทำงานปกติได้

 

หลินเฉี่ยวเล่ออาจเป็นโรคเดียวกันกับเธอคนนั้นก็เป็นได้

 

อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่าสภาพของเธอไม่รุนแรงเท่าหญิงสาวคนนั้น เธออาจจะเป็นแบบนี้เมื่อไม่มีอะไรทำ เสียงปกติยังสามารถปลุกเธอได้ ถ้าเธอมีงานอยู่ล่ะก็ เธอก็คงตื่นตัว

 

 

 

หลังจากนั้นสักพัก ประตูห้องสุดท้ายก็เปิดออกมาในที่สุด จักรพรรดินีเดินออกจากห้องพร้อมกับผู้ดูแลหลินที่อยู่ข้างหลังของนาง

 

เมื่อทั้งสองคนออกจากห้อง ดวงตาของหลินเฉี่ยวเล่อก็เบิกกว้างขึ้นอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่าเธอกำลังจ้องมองใครสักคน หลังจากนั้น ดวงตาของเธอก็เริ่มผ่อนคลายขณะที่เธอหาวออกมา

 

เหยินปาเชียนกวาดตามองไปที่จักรพรรดินี เขาเห็นนางถือหนังสือสองเล่มไว้ในมือขณะที่เดินออกจากห้อง สายตาอันเยือกเย็นของนางเหลือบมองเหยินปาเชียน ทำให้เขาลุกขึ้นยืนในทันที

 

เมื่อไปส่งจักรพรรดินีออกจากพระราชวังชิงซินแล้ว เหยินปาเชียนกับหลินเฉี่ยวเล่อก็กลับเข้ามา ผู้ดูแลหลินไม่ได้ทำตามพวกเขา โดยเธอส่งจักรพรรดินีอยู่ที่บันได

 

“เอาจริง ๆ ท่านเหนื่อยมั้ย ?” เหยินปาเชียนถามหลินเฉี่ยวเล่อด้วยความอยากรู้ ถ้าคนปกติได้นอนเป็นเวลา 8 ชั่วโมง เขาก็จะไม่สามารถนอนหลับได้อีก ถึงแม้ว่าเขาจะต้องการนอนก็ตาม เหยินปาเชียนไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าหลินเฉี่ยวเล่อทำอะไรไปบ้าง

 

“ข้าสบายดี…” หลินเฉี่ยวเล่อนอนบนโต๊ะและตอบอย่างเฉื่อยชา

 

เมื่อมองไปที่ท่าทางของเธอ เหยินปาเชียนก็พบว่าเธอค่อนข้างร่าเริง เขาโยนช็อกโกแลตยี่ห้อโดฟลงบนโต๊ะแล้วพูดออกมา “เป็นของตอบแทนน่ะ ลองกินดูสิ”

 

ขณะที่ช็อกโกแลตออกไปจากมือของเหยินปาเชียน มือที่ไร้เงาของหลินเฉี่ยวเล่อก็คว้าไว้ทันที

 

เธอแกะกระดาษห่อหุ้มออกแล้วค่อย ๆ กัด จากนั้น เธอก็กัดกินช็อกโกแลตเสียงดังเหมือนหนูแฮมสเตอร์ที่หิวโหย จากนั้นเธอก็มองไปที่เหยินปาเชียนด้วยแววตาที่เปล่งประกาย

 

เหยินปาเชียนยิ้มอย่างเป็นมิตรให้เธอ ในใจของเขา เขากำลังคิดว่าเธอจะกินช็อกโกแลตรสขี้หรือไม่ หากเขาทำให้เธอจริง ๆ

 

คนเราควรรอคอยจังหวะและโอกาสที่เหมาะสมเพื่อหาทางล้างแค้น !

 

แต่เขาต้องทำให้แน่ใจว่าเขาจะไม่โดนซ้อมจนตายตายเสียก่อน

นิยายทั้งหมด

ตอนล่าสุด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top
    error: Alert: Content is protected !!