*****สำหรับท่านที่จะเติมเหรียญสามารถ IB แจ้งมาที่ Facebook UpdatesNovel - นิยายแปล ได้เลยนะค่า****
ขนาดตัวอักษร

ตอนที่ 64: ผู้ดูแลฉี ผู้ซึ่งถูกคนแปดคนเล่นงาน

 152 Views

เหยินปาเชียนรีบถอยกลับไปสองก้าว “ถ้ามีใครมาหาท่านเพื่อแก้แค้นล่ะก็ อย่าบอกพวกเค้าว่าข้าเป็นคนเอากระบองช็อตไฟฟ้ามาให้ท่านนะ”

 

“อย่ากังวลไป ท่านเหยิน พวกมันถามข้า แล้วข้าก็บอกพวกมันไปแล้วว่าเป็นสมบัติลับของท่าน” ผู้ดูแลฉีหัวเราะเต็มที่

 

เหยินปาเชียนถึงกับต้องเอามือก่ายหน้าผากเลยทีเดียว

 

ผู้ดูแลฉีแม่งโง่ชิบหาย

 

มึงเอากระบองช็อตไฟฟ้าไปก่อเรื่อง แล้วยังมีหน้ามามาโบ้ยใส่กูอีก

 

มึงก็สู้กับพวกมันทั้ง 8 คนด้วยตัวเองได้นี่หว่า

 

8 คนของพวกเราไม่เพียงพอแม้แต่จะสู้กับพวกมันซักคนด้วยซ้ำ

 

เหยินปาเชียนพยายามจะร้องไห้ แต่ก็ไม่มีน้ำตาไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว “ท่านจัดการใครไปบ้าง ?”

 

“ฉีโกวจากสำนักรักษาความสงบเรียบร้อยของประชาชนแห่งเมืองกาง, ทหารหลวงฉีคายและฉีต๋า, ฉีชิงและฉีเจิ้นแห่งกองทัพฝั่งซ้าย, ฉีเหมิ่งแห่งสำนักปืนใหญ่ แล้วก็แม่ทัพแห่งกองทัพฝั่งซ้าย และฉีเฟิงด้วย คนพวกนี้มักจะดูถูกข้า ล้อข้าว่าเป็นแค่ผู้ดูแลสวนสัตว์เท่านั้น คราวนี้ลองดูซิว่าใครจะเป็นคนตัดสิน” ผู้ดูแลฉีพึงพอใจ ยิ่งเหยินปาเชียนได้ฟังผู้ดูแลฉีมากเท่าไหร่ ใบหน้าของเขาก็ยิ่งมืดลงเท่านั้น

 

เพียงแค่ถือกระบองช็อตไฟฟ้า ท่านก็สามารถจัดการกับผู้คนจำนวนมากในตำแหน่งที่ต่างกันได้

 

ถ้าหากท่านได้ปืนไป ท่านคงจะไม่พยายามบินใช่มั้ย ?

 

พวกเค้าเป็นสมาชิกของตระกูลฉีเหมือนกัน ซึ่งท่านก็ได้จัดการพวกเค้าไปแล้ว

 

เหยินปาเชียนรู้สึกเสียดายอย่างยิ่งที่กระบองช็อตไฟฟ้าไปอยู่ในมือของผู้ดูแลฉี

 

“แบตเตอรี่หมด ไว้ข้าจะหาโอกาสชาร์จแบตให้นะ” เหยินปาเชียนเดินไปในทิศทางตรงกันข้ามโดยไม่บอกกล่าวและก้มหัวด้วยความท้อแท้ ผิดกับผู้ดูแลฉี ซึ่งเต็มไปด้วยรอยยิ้ม และคุยโม้เกี่ยวกับการที่เขาได้ต่อยหน้าข้าราชการแห่งสำนักรักษาความสงบเรียบร้อยของประชาชน แล้วก็เตะก้นทหารหลวงอย่างไม่หยุดยั้ง ถ้าไม่ใช่ใบหน้าที่ถูกต่อยอย่างทารุณของเขาล่ะก็ เหยินปาเชียนอาจจะเชื่อในคำพูดของเขาก็ได้

 

“ฉีว่านซานอยู่ไหน ? เอามันออกมาข้างนอก”

 

พวกเขาได้ยินเสียงดังก้องจากข้างหน้าก่อนที่จะหันกลับไป

 

คนกลุ่มนี้แข็งแกร่งมาก มันจะเป็นยังไงถ้าพวกนั้นพังประตูได้เร็วมาก ๆ ?

 

หัวใจของเหยินปาเชียนเต้นแรงขณะที่เขามองไปที่ผู้ดูแลฉี

 

คำตอบชัดเจนแล้ว ท่านเอาตัวเข้าไปยุ่งเอง ท่านต้องจัดการด้วยตัวเอง

 

“ไปหยิบสมบัติลับออกมาอีก 2 อัน ข้าสามารถจัดการพวกมันทั้ง 8 คนได้ด้วยตัวคนเดียว” ผู้ดูแลฉีประกาศพร้อมกับหัวเราะลั่นออกมา

 

เหยินปาเชียนถึงกับพูดไม่ออก เขาหยิบกระบองช็อตไฟฟ้าออกจากเอวของเขา แล้วโยนให้กับผู้ดูแลฉี “มีเพียงแค่อันเดียว ท่านต้องหาวิธีจัดการกับคนเหล่านั้น แก้ปัญหาด้วยตัวท่านเอง”

 

ผู้ดูแลฉีหัวเราะคิกคัก แล้วเดินไปตามเสียงที่ลั่นออกมาจากในลักษณะที่น่าเกรงกลัว

 

“ไอ้เวรฉีว่านซาน รีบออกมาดิวะ”

 

เสียงด่านั้นยังคงดังต่อไป แล้วเสียงก็ค่อย ๆ เบาลง เหยินปาเชียนเดาว่าเหล่าผู้เสียหายมารอเจอหน้าแล้วตัดสินใจที่จะหาทางแก้แค้นร่วมกัน หรือไม่พวกเขาก็มาเพื่อแก้ไขปัญหาความคับแค้นใจของตัวเองแล้ววิ่งเข้าไปในประตูอีกครั้ง

 

เหยินปาเชียนส่ายหน้า

 

ในคราวนี้ อีกฝ่ายได้ทำการเฝ้าระวังผู้ดูแลฉี แต่เขาก็ยังอยากจะต่อสู้กับพวกนั้นทั้ง 8 คนอีกเหรอ ?

 

ฝันไปเถอะ

 

ถ้าหากว่าพวกเราเข้าถึงตัวของพวกนั้น พวกเราจะไม่กลับมาโดยเหลือแค่ชิ้นเดียวอย่างแน่นอน

 

มันคงจะดีกว่าสำหรับเราที่จะหาที่หลบหลีกพวกนั้น

 

แล้วก็อย่าให้พวกนั้นตามรอยมาได้ล่ะ

 

 

 

เมื่อออกมาตะลอนได้สักพัก เหยินปาเชียนประมาณว่านี่ถึงเวลาอาหารเที่ยงแล้ว และได้ตัดสินใจกลับมา

 

เหยินปาเชียนเพิ่งจะกลับมา และได้เห็นหน้าของผู้ดูแลฉีทั่วทั้งหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยสิ่งสกปรก เขาแทบจะจำหน้าผู้ดูแลฉีไม่ได้เลย

 

“ท่านเหยิน พวกมันไม่รู้จักอับอายขายขี้หน้าบ้างเลยหรอ พวกมันทั้ง 8 คนรุมกระทืบข้าคนเดียว” ผู้ดูแลฉีจับมือเหยินปาเชียนแล้วระบายความช้ำใจออกมา

 

“ก่อนหน้านี้ ท่านยังบอกว่าท่านจัดการพวกนั้นทั้ง 8 คนได้อยู่เลยหนิ” เหยินปาเชียนอดเยาะเย้ยเขาไม่ได้เลย

 

“ข้าจัดการทีละคนไง ตลอดการเดินทางทั้งหมดของข้า ข้าจัดการพวกนั้นได้ทั้ง 8 คน มันจะเป็นไปได้มั้ยว่าคนกลุ่มเดิมทั้ง 8 คนรวมหัวกันเข้ามาเล่นงานข้า ?” ผู้ดูแลฉีถอนหายใจ

 

“ทำไมแบตเตอรี่ถึงหมดเร็วขนาดนี้ล่ะ ?” เหยินปาเชียนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากปลอบใจเขา

 

“สมบัติลับของท่านน่ะ…”

 

“ไม่เหลือแล้ว นั่นเป็นอันสุดท้าย แบตเตอรี่ของกระบองช็อตไฟฟ้าที่เหลือถูกท่านใช้ไปหมดแล้วล่ะ” เหยินปาเชียนไปตักข้าวแล้วปล่อยให้ผู้ดูแลฉีอยู่ข้าง ๆ เมื่อพูดจบ

 

เราไม่จำเป็นต้องคิดให้รู้ว่ากระบองช็อตไฟฟ้าไปอยู่ในมือใครบ้าง

 

เหยินปาเชียนไม่สนใจผู้ดูแลฉีที่เลือดกำเดาไหลและหน้าบวมเต่ง คนอื่นที่เหลือก็ไม่ได้ให้ความสนใจกับภาพที่คุ้นเคยนี้เช่นกัน สถานการณ์แบบนี้เป็นเรื่องธรรมดามากในหมู่ชายชาวต้าเย่า จนถึงขนาดที่พวกเขาแหย่ผู้ดูแลฉีเล่นได้ก็แล้วกัน

 

“ทีแรก ข้าต่อสู้กับคนทั้ง 8 คน ข้าได้ต่อยหน้าข้าราชการแห่งสำนักรักษาความสงบเรียบร้อยของประชาชน แล้วก็เตะก้นทหารหลวง หลังจากนั้นทั้ง 8 คนก็รวมกลุ่มกันเพื่อเล่นงานข้า แล้วข้าก็แข็งแกร่งมากขึ้น” ผู้ดูแลฉีไม่ได้รู้สึกหดหู่ใจและยืนยันว่าเคยต่อสู้กับคนทั้ง 8 คนจริง คนงานในลานบ้านทุกคนถึงกับหัวเราะออกมา

 

ในโลกนี้ ลำดับชั้นระหว่างรุ่นพี่กับรุ่นน้องนั้นไม่เข้มงวดเลย คนงานเหล่านี้เหมือนกับพนักงานออฟฟิศ แล้วผู้ดูแลฉีก็เหมือนกับผู้จัดการ ทั้งสองฝ่ายสามารถหยอกล้อกันได้ แล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ตรงนี้ทำให้เหยินปาเชียนรู้สึกสบายใจมาก

 

 

 

เมื่อรับประทานอาหารกลางวันเสร็จแล้ว เหยินปาเชียนก็ใส่ลูกอมครีมตรากระต่ายขาวไว้ครึ่งกระเป๋าแล้วเข้าไปในพระราชวัง

 

เขาเดินทางชิว ๆ แล้วอมลูกอมไว้ในปาก กลิ่นหอมนมเข้มข้นกำลังดี ไม่น่าแปลกใจเลยว่านี่เป็นผลิตภัณฑ์ที่ไม่มีความเปลี่ยนแปลงมาหลายปีแล้ว

 

เหยินปาเชียนเคี้ยวลูกอมเมื่อมาถึงพระราชวังชิงซิน เขาชอบเคี้ยวขนมแทนการดูดมันเพราะเขารู้สึกว่ามันเป็นน่าเบื่อ

 

หลินเฉี่ยวเล่อนั่งอยู่ และคราวนี้ เธอก็ได้ยินเสียงเหยินปาเชียนเปิดประตูในที่สุด เธอลืมตามองด้วยความงัวเงีย แล้วก็ได้เห็นเหยินปาเชียน เธอหาวแล้วก็เตรียมนอนต่อ

 

“นี่คือของอร่อยสำหรับท่าน” เหยินปาเชียนหยิบลูกอมครีมตรากระต่ายขาว 3 เม็ด แล้วโยนมันลงบนโต๊ะ

 

“ของพวกนี้คืออะไรเนี่ย ?” ในที่สุดหลินเฉี่ยวเล่อก็สามารถลืมตาได้เมื่อได้ยินว่ามันคือขนม ดูเหมือนว่านักชิมไม่เพียงแต่พบได้บนดาวโลกเท่านั้น และสามารถพบได้ในโลกอื่นด้วยเช่นกัน

 

เมื่อได้เห็นเม็ดเล็กทั้งสามเม็ดบนโต๊ะ หลินเฉี่ยวเล่อก็พูดออกมาอย่างเยือกเย็น “เหอะ เจ้าคิดว่าเจ้าสามารถให้สินบนข้าด้วยสิ่งเหล่านี้งั้นรึ ?”

 

“ข้าเอามาให้ท่าน ลองชิมดูสิ ข้ามั่นใจว่าท่านต้องไม่เคยกินมาก่อน” เหยินปาเชียนหยิบลูกอมอีกเม็ดจากเสื้อด้านหน้า เขาฉีกกระดาษห่อลูกอมออก และนำลูกอมเข้าไปในปากของตัวเองด้วยใบหน้าที่เย้ายวน ซึ่งดูเหมือนว่าเขาต้องการที่จะลักพาตัวเด็กผู้หญิงตัวเล็กอย่างไรอย่างนั้น

 

หลินเฉี่ยวเล่อเพิกเฉยต่อไปไม่ได้อีก การเคลื่อนไหวของเธอเป็นไปอย่างรวดเร็ว เธอทำตามเหยินปาเชียนด้วยการฉีกกระดาษห่อขนม แล้วนำลูกอมเข้าในปาก

 

“ว้าว !” ดวงตาของหลินเฉี่ยวเล่อเบิกกว้างขึ้นและความสุขจากการได้กินของอร่อยก็ได้แสดงบนใบหน้าของเธอ เธอวางอุ้งมือไว้บนโต๊ะแล้วหยิบลูกอมทั้งสองเม็ดออกทันที

 

ต่อจากนั้น เธอก็ตอบเหยินปาเชียนแทบจะฟังไม่รู้เรื่อง “เจ้าต้องการอะไรจากข้ารึ ?”

 

“สอนวิธีอ่านหนังสือให้ข้าทีสิ” เหยินปาเชียนตอบกลับ

 

“ข้ารู้นะว่าเจ้ามีเจตนาที่ไม่ดี เอาสิ่งนี้มาให้ข้าทุกวันนะ” หลินเฉี่ยวเล่อหล่นลงไปในหลุมพรางด้วยลูกอมครีมตรากระต่ายขาวแล้ว เธอได้โชว์ลูกอมอีกสองเม็ดในมือของเธอ แล้วได้ต่อรองกับเหยินปาเชียน

 

“10 เม็ดเหรอ สิ่งนี้หายากมากเลยนะ ข้ามั่นใจว่าท่านไม่เคยเห็นมันมาก่อน ข้าจะไปให้ลูกอมนมคุณภาพสูงหลายร้อยเม็ดกับท่านทุกวันได้ยังไงกันล่ะ ?” เหยินปาเชียนพูดออกมา ถึงแม้ว่าจะมีลูกอมมากกว่า 100 เม็ด แต่มันก็เป็นกระเป๋าที่มีความจุครึ่งหนึ่งจะต้องใช้เงิน 40 หยวน แน่นอนว่าราคาถูกกว่าค่าจ้างครูสอนอยู่มาก แต่เขาต้องนำมันจากดาวโลก และนอกจากนั้น การวางกระเป๋าขนมไว้ในเสื้อของเขาทุกครั้งที่เขาเข้าไปในพระราชวังเป็นอะไรที่ลำบากมาก

 

“50 เม็ด” หลินเฉี่ยวเล่อลังเลเป็นเวลานาน และยืดแขนออกพร้อมกับยกนิ้วมือทั้งห้านิ้วขึ้น

 

เหยินปาเชียนรู้สึกยินดีที่เธอมีความรู้ ในที่สุดเขาก็ได้พบกับคนที่รู้จักวิธีการนับแล้ว

 

แต่เขาก็ตอบกลับ “50 เม็ด ข้าไม่สามารถให้ท่านได้มากขนาดนั้นหรอก เพราะว่าการผลิตขนมเป็นอะไรที่ลำบากมากเลยล่ะ”

 

ในที่สุด หลังจากช่วงเวลาแห่งการต่อรองอันยาวนาน พวกเขาก็บรรลุข้อตกลงของเหยินปาเชียน ซึ่งจะให้ลูกอม 20 เม็ดทุกวัน

 

จากนั้น เหยินปาเชียนก็รู้สึกมีความสุข ในที่สุดเขาก็จะได้เรียนรู้วิธีการอ่านแล้ว “งั้นมาเริ่มกันวันนี้เลยนะ”

 

“พรุ่งนี้ข้าจะสอนเจ้า ข้าอยากจะนอนอีกซักพักน่ะ” หลินเฉี่ยวเล่อหลับตาลงทันที แล้วก็ฟุบหลับบนโต๊ะ

 

“ลูกอม 20 เม็ดอยู่นี่แล้ว ท่านจะเอามั้ย ?” เหยินปาเชียนหยิบถุงลูกอมครีมตรากระต่ายขาวออกมาอย่างหมดหนทาง

 

“ข้าเอา” หลินเฉี่ยวเล่อลืมตากว้างขึ้นทันที

 

“ก่อนอื่น สอนวิธีอ่านให้ข้าหน่อยสิ” เหยินปาเชียนเจรจาต่อรอง

 

“เอามันมาให้ข้าก่อน !” ครั้งนี้หลินเฉี่ยวเล่อไม่ยอมแล้ว

 

“ข้าจะให้ลูกอม 10 เม็ดกับท่านก่อน ส่วนที่เหลืออีก 10 เม็ด ข้าจะมอบให้ท่านหลังจากจบบทเรียนในวันนี้เท่านั้น” เหยินปาเชียนทำตัวราวกับว่าเขาเป็นพ่อค้าหาบเร่อย่างไรอย่างนั้น เขาต่อรองด้วยลูกอมกับอีกฝ่าย

 

“ข้าขอบอกไว้ก่อนนะ ข้าเป็นผู้รับผิดชอบเพียงแค่การสอนเท่านั้น ไม่ว่าเจ้าจะเข้าใจถ่องแท้หรือไม่ก็ตาม ก็เป็นเรื่องของเจ้าแล้วนะ ถ้าเจ้าไม่กล้ายอมรับล่ะก็…” หลินเฉี่ยวเล่อโชว์เขี้ยวสองซี่ของเธอ เธอคิดอยู่พักหนึ่ง เธอรู้สึกว่ามันผิด แล้วเธอก็ยื่นกำปั้นที่แสนบอบบางของเธอไปยังเหยินปาเชียน

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top
    error: Alert: Content is protected !!