*****สำหรับท่านที่จะเติมเหรียญสามารถ IB แจ้งมาที่ Facebook UpdatesNovel - นิยายแปล ได้เลยนะค่า****
ขนาดตัวอักษร

ตอนที่ 63: ผู้ดูแลฉี ผู้ซึ่งต่อสู้กับคนแปดคนด้วยตัวคนเดียว

 149 Views

หลังจากนั้นสักพัก อาหารก็พร้อมแล้ว แล้วพ่อของเหยินปาเชียนก็กลับมาถึงบ้านทันเวลาพอดี

 

เขาถามออกมา “รถของแกซื้อมาเท่าไหร่ ?”

 

เหยินปาเชียนมองไปยังห้องครัวแล้วก็ชูนิ้วขึ้นมา 6 นิ้ว เขาไม่อยากให้แม่ได้ยิน เพราะว่าเขากลัวถูกแม่บ่น

 

“ถึงแกจะประสบความสำเร็จแล้ว แต่ก็อย่าฟุ่มเฟือยมากนักล่ะ บริษัทของแกน่ะเพิ่งก่อตั้งขึ้นได้ไม่นาน แล้วอนาคตของบริษัทจะเป็นยังไงก็ไม่รู้ อย่าคิดแต่จะสนุกสนานเพลิดเพลินไปกับชีวิตเพียงอย่างเดียว รู้จักเก็บออมเงินไว้เพื่อตัวเองด้วยล่ะ การมีเงินออมจะช่วยให้แกสามารถกลับมาตั้งตัวได้ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับธุรกิจของแกล่ะก็นะ” พ่อของเหยินปาเชียนให้คำแนะนำ

 

“ตอนนี้พ่อมีเงินเท่าไหร่ ? เดี๋ยวผมจะวางเงิน 30,000 หยวนไว้ตรงนี้ ถ้าพ่อต้องการใช้เงินล่ะก็เอาไปได้เลยนะ”

 

“พ่อยังมีเงินอยู่กับตัว ไม่ต้องเป็นห่วง แค่นั้นก็พอแล้วล่ะ มีหลายอย่างที่พ่อต้องการใช้เงินซื้อ ทั้งหมดที่พ่อต้องทำคือรอผลกำไรเข้ามาถึงมือ พ่อได้บอกสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ไปรึยัง ? พ่อได้จัดหาเทคโนโลยีให้ แล้วอีกฝ่ายก็มอบเงินกลับมา” เหยินปาเชียนยิ้ม เขารู้ว่าพ่อของเขาพูดจากประสบการณ์ของตัวเอง เงิน 2,000,000 หยวนนั้นไม่เพียงพอที่จะทำอะไรหลาย ๆ อย่างได้เลย เขาต้องดำรงชีวิตอยู่กับเงินที่เขาเหลืออยู่จนกว่าจะสร้างโรงงานผลิตยา แล้วนำยาก็เข้าสู่ตลาด ถ้าหากมีอะไรเกิดขึ้นกับครอบครัวของเขาในตอนนี้ เขาก็จะตกที่นั่งลำบาก

 

ดูเหมือนว่าสิ่งที่เขาคิดเกี่ยวกับเช้าวันนั้นถูกต้อง เขาต้องคิดหาวิธีการทำเงินให้มากขึ้นอีก

 

 

 

ในขณะที่พวกเขากำลังรับประทานอาหารค่ำ แม่ของเหยินปาเชียนก็ถามด้วยใบหน้าที่ดูเป็นมิตร “ถึงแกจะประสบความสำเร็จ แต่แกก็ไม่ใช่เด็ก ๆ ละนะ นี่ตกลงแกมีแฟนรึยังเนี่ย ?”

 

เหยินปาเชียนถึงกับพูดไม่ออก เราเพิ่งจะอายุ 24 ปีเอง อย่างเรานี่นับว่าแก่แล้วหรอ ?

 

“ป้าหวางแกมีหลานสาวที่ค่อนข้างสวยและหุ่นดี แกอยากลองเจอเค้าหน่อยมั้ยล่ะ ?”

 

“ผมว่าผมสามารถหาคนที่ดีกว่าได้นะแม่” เหยินปาเชียนรีบปฏิเสธแม่ของเขา

 

เอาน่ะ เราเพิ่งจะอายุ 24 ปี ตอนนี้เราต้องเดินทางระหว่างสองโลกและหายไปทุก ๆ 10 วัน เราจะไปหาแฟนได้ยังไงกันล่ะ ?

 

ในตอนที่เหยินปาเชียนคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็รู้สึกว่าการหาแฟนในโลกนั้นน่าจะเป็นไปได้มากกว่าการหาแฟนบนดาวโลก

 

อย่างไรก็ตาม เหยินปาเชียนก็ได้เปลี่ยนความคิดของเขาอีกครั้งในทันที ผู้หญิงในโลกนั้นสามารถยกตัวเขาขึ้นด้วยมือข้างเดียวและสามารถเอาชนะเขาได้…

 

เมื่อเหยินปาเชียนได้ยินแม่ของเขากำลังบ่นถึงตัวเอง เขาก็รีบก้มหน้าลงในถ้วยของเขา เขายังได้ยินเสียงหัวเราะของแม่อยู่ดี

 

หลานสาวของป้าหวางเป็นผู้หญิงที่ดีมาก…เพราะงั้น…เธอจึงคาดหวังไว้สูงว่าคุณคงจะเป็นคนร่ำรวย…หลานสาวของป้าหวางอยู่ในวัยที่พร้อมแต่งงานแล้ว…

 

ที่ผ่านมา เหยินปาเชียนไม่คิดว่าวันหนึ่งเขาจะเผชิญกับปัญหานี้

 

เขาสามารถทำนายอนาคตได้ ปัญหานี้จะยังคงมีอยู่ต่อไปเรื่อย ๆ

 

เมื่อรับประทานอาหารค่ำแล้ว เหยินปาเชียนก็วิ่งกลับไปที่อพาร์ตเมนต์ของตัวเองราวกับกำลังหลบหนีชีวิตของตัวเอง

 

 

 

วันที่สอง เหยินปาเชียนพาเหยินว่านเหนียนออกไปซื้อโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ให้เขา เหยินว่านเหนียนยิ้มอย่างมีความสุข

 

“จำไว้นะ ถ้านายได้เป้าหมายแล้ว ให้ไปหาเค้าทันที อย่าเป็นแบบพี่ ก่อนที่พี่จะเรียนจบ แม่ไม่อนุญาตให้พี่ติดต่อกับผู้หญิงเลย พอพี่เรียนจบแล้ว แม่ก็หวังจะอุ้มหลานเฉยเลย” เหยินปาเชียนบ่นกับเหยินว่านเหนียน

 

“ไม่ว่ายังไง ถึงท้องฟ้าจะร่วงลงมาตอนนี้ ก็ยังมีเสาหลักที่คอยสนับสนุนผม พี่เป็นพี่ชายแล้วพี่ก็ยังไม่ได้แต่งงาน แล้วทำไมผมถึงต้องแต่งงานเร็วขนาดนี้ล่ะ ?” เหยินว่านเหนียนกรอกตาแล้วหัวเราะเบา ๆ

 

เหยินปาเชียนถึงกับพูดไม่ออก เขาได้กลายเป็นโล่ให้น้องชายของเขาแล้ว

 

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาคิดว่าเขาต้องเผชิญกับปัญหานี้ทุกครั้งที่เขาไปที่บ้านของพ่อแม่ เขาก็รู้สึกปวดหัวเล็กน้อย

 

ดูเหมือนว่าเขาต้องเช่าแฟนถ้าหากเขาไม่ต้องการให้แม่ของเขาบ่นในอนาคต เขาไม่รู้ว่าวิธีนี้จะใช้ได้ผลหรือไม่

 

 

 

เหยินปาเชียนพักอยู่ที่บ้านเป็นเวลาสองวัน ในตอนเช้าของวันที่สาม เหยินปาเชียนขับรถออกไป เขาไปยังซูเปอร์มาร์เก็ต แล้วก็ซื้อลูกอมครีมตรากระต่ายขาวมาเยอะมาก

[เกร็ดความรู้: ลูกอมครีมตรากระต่ายขาวนั้นมีสีขาว มีเนื้อที่เหนียวนุ่มและมีลักษณะเป็นทรงกระบอกยาวประมาณ 3 ซม. และมีเส้นผ่าศูนย์กลาง 1 ซม. คล้ายกับขนมนูกัตหรือทอฟฟี่ทางตะวันตกร่วมสมัย คล้ายกับขนมตุ๊ดซี่โรลรสวานิลลา ลูกอมแต่ละเม็ดห่อด้วยกระดาษ แต่ภายในลูกอมจะห่อด้วยวัตถุดิบคล้ายกระดาษบาง ๆ อีกชั้นหนึ่งซึ่งรับประทานได้ โดยกระดาษห่อทำมาจากข้าวเหนียว

 

เขาซื้อลูกอมเหล่านี้เพื่อให้สินบนบรรณารักษ์ หลินเฉี่ยวเล่อนั่นเอง

 

โดยทั่วไปแล้ว เด็กผู้หญิงก็มักจะอยากกินขนมแนวนี้อยู่แล้วสินะ ?

 

ในตอนนี้ เหยินปาเชียนก็เหมือนกับพวกกินเด็กหรือโลลิคอนที่คิดจะทำให้เด็กผู้หญิงมีความสุข

 

ยังไงซะ เขาก็ไม่สนุกเลยที่อ่านหนังสือไม่ออก เขาได้เจอกับม้วนกระดาษและหนังสืออีกมากมาย แต่เขาไม่สามารถอ่านเข้าใจเลยแม้แต่คำเดียว

 

 

 

หลังจากที่ซื้อลูกอมครีมตรากระต่ายขาวมาหลายถุงแล้ว เหยินปาเชียนก็ไปซื้อกระบองช็อตไฟฟ้า 2 อันจากนั้น เขาก็กลับบ้านเพื่อชาร์จแบตมือถือของตัวเอง แล้วก็โทรกลับไปยังสายที่ไม่ได้รับจากเฉินชิ่ง

 

“ในที่สุดนายก็โทรกลับมา ไม่งั้นเราคงจะโทรเรียกตำรวจเพื่อแจ้งว่านายหายตัวไป”

 

เหยินปาเชียนหัวเราะอย่างขมขื่น เขาสามารถแสดงกิริยาแบบนี้ได้เท่านั้น

 

“การเตรียมความพร้อมงานแต่งของนายเป็นยังไงบ้าง ?” เหยินปาเชียนหัวเราะแล้วถามออกมา

 

“งานหมั้นจะจัดในวันที่ 8 เดือนหน้า นายจะว่างมามั้ย ? นายห้ามพลาดนะ” เฉินชิ่งตอบอย่างนุ่มนวล

 

เมื่อได้ยินเสียงของเฉินชิ่งแล้ว เหยินปาเชียนก็คิดว่าตอนนี้เขาต้องมีผู้หญิงสักคนอยู่ข้าง ๆ เขา

 

เหยินปาเชียนคำนวณจำนวนวันนับจากวันนี้จนถึงวันที่ 8 เดือนหน้า ถ้าไม่นับวันนี้ ยังเหลือเวลาอีก 10 วันกว่าจะถึงวันนั้น วันที่ 8 เดือนหน้าเป็นวันที่เขากลับมายังดาวโลก จากนั้นเขาก็ตอบกลับ “ไม่ต้องห่วง เราจะไม่พลาด”

 

“ดีเลย งั้นแค่นี้ก่อนนะ” เฉินชิ่งวางสายหลังจากพูดจบ

 

เหยินปาเชียนส่ายหน้า มีเวลาอีกแค่ 10 วันจนกว่าจะถึงงานแต่งของเฉินชิ่ง และเขาก็ยังมีเรื่องอื่นอีก มันยากมากสำหรับเจียงหนาน เหยินปาเชียนไม่สามารถเชื่อได้ว่าเธอจะสามารถทนเขาได้

 

เหยินปาเชียนหวังว่าเฉินชิ่งจะสามารถควบคุมความต้องการทางเพศของเขาได้ หลังจากที่เขาได้หมั้นกับเจียงหนานแล้ว

 

เฉินชิ่งเป็นบุคคลที่น่าเชื่อถือ… เขาน่าจะทำได้นะ…

 

ครั้งนี้น่าจะเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เขาจะแต่งงานกัน

 

 

 

ในคืนนั้น เหยินปาเชียนกลับไปยังโลกนั้นพร้อมกับกองลูกอมครีมตรากระต่ายขาวและสองกระบองช็อตไฟฟ้า

 

เมื่อเหยินปาเชียนตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น เขาก็ได้วางกระบองช็อตไฟฟ้า 2 อันไว้ที่ด้านซ้ายและด้านขวาของเอว ในตอนนี้เขารู้สึกเหมือนได้เป็นเจได ถึงแม้ว่ากระบองช็อตไฟฟ้านั้นสั้นกว่าและมีขนาดเล็กกว่าไลท์เซเบอร์จริง ๆ ก็เถอะ

 

ในตอนที่เขารู้สึกพึงพอใจอยู่ในบ้าน เขาก็เห็นเงาสองร่างอยู่หลังหน้าต่าง เงาหนึ่งยืนอยู่ด้านบนของอีกเงา เงาทั้งสองข้างมีหัวและหูขนาดใหญ่ นอกจากนี้ หูยังโตขึ้นจากหัวอีกด้วย

 

เมื่อเขาผลักประตูให้เปิดออก เขาก็ได้เห็นเถียนเถี่ยนนอนอยู่บนพื้น ขณะที่กุ๋นกุ่นกำลังก้าวเข้ามาและพยายามผลักหน้าต่างให้เปิดออก

 

เมื่อเถียนเถี่ยนเห็นเหยินปาเชียน มันก็ลุกขึ้นยืนจากพื้นและคลานไปมา โดยไม่สนใจเลยว่ากุ๋นกุ่นยังคงอยู่บนหลังของมัน ทำให้กุ๋นกุ่นสะดุดแล้วล้มหัวทิ่มพื้น เมื่อโซเซไปมาครู่หนึ่ง มันก็ลุกขึ้นยืนกอดขาของเหยินปาเชียน แล้วโยกตัวไปมา

 

เหยินปาเชียนหยอกล้อเจ้าตัวน้อยทั้งสองแล้วนำตะกร้าใบไผ่มาให้พวกมันด้วย

 

 

 

ในช่วงบ่าย เหยินปาเชียนไปที่ทุ่งมันเทศเพื่อตรวจดู ขณะที่กำลังจะออกเดินทาง เขาก็ได้เห็นผู้ดูแลฉีเดินมาหา ผู้ดูแลฉีมีเลือดกําเดาไหลและใบหน้าบวมเต่ง ในตอนที่เขาเดินไปหาเหยินปาเชียน เขาตะโกนออกมา “ท่านเหยิน ทำไมสมบัติลับของท่านถึงใช้งานไม่ได้เลยล่ะ ?”

 

“มันใช้งานไม่ได้หรอ ?” เหยินปาเชียนถามด้วยความสงสัย

 

“ข้าขอดูหน่อย แล้วเกิดอะไรขึ้นกับใบหน้าของท่านล่ะ ?” เหยินปาเชียนถามออกมา

 

ผู้ดูแลฉีที่เคราะห์ร้ายได้มองเหยินปาเชียนแล้วหัวเราะออกมา จากนั้นเขาก็ตบเหยินปาเชียนจนเกือบจะส่งเขาลอยขึ้นไปข้างบนอีกครั้ง

 

“พลังงานไฟฟ้าหมดแล้วน่ะ” เหยินปาเชียนตอบขณะที่เขายืนอยู่ห่างจากผู้ดูแลฉี ที่จริงแล้ว การใช้กระบองช็อตไฟฟ้าสามารถใช้งานได้มากกว่า 10 ครั้ง ทำไมมันถึงหมดเร็วนักล่ะ ?

 

“พวกเราจะเติมพลังงานได้ยังไง? พวกเราใช้พลังงานไฟฟ้าจากสายฟ้าในช่วงพายุฝนฟ้าคะนองได้มั้ย ?” ผู้ดูแลฉีถามด้วยความอยากรู้

 

เหยินปาเชียนมองไปที่เขาโดยที่พูดอะไรไม่ออก

 

ใช้พลังงานไฟฟ้าจากสายในช่วงพายุฝนฟ้าคะนองเพื่อเติมพลังงานให้กับกระบองช็อตไฟฟ้าเหรอ ? เป็นความคิดที่ดีนะ หลี่หยวนป้าต้องมีความคิดเหมือนกันด้วยเช่นกัน พวกคุณทั้งสองเหมือนกันเลย

[หลี่หยวนป้า คือตัวละครจากนวนิยายโบราณ]

 

อย่างไรก็ตาม คนโบราณมีความเข้าใจและความรู้เรื่องพลังงานไฟฟ้าน้อย เป็นเรื่องปกติที่พวกเขาจะมีกระบวนการคิดเช่นนี้

 

“ทำไมมันถึงหมดเร็วแบบนี้ล่ะ ?” เหยินปาเชียนถามออกมา เขาอยากรู้ว่าผู้ดูแลฉีใช้ทำอะไร เมื่อเหยินปาเชียนนึกถึงลักษณะของผู้ดูแลฉี แล้วมองดูใบหน้าที่บวมเต่งของเขาที่มีเลือดออกเล็กน้อย เขาก็รู้ว่าต้องมีบางอย่างเกิดขึ้น

 

เป็นไปตามที่เหยินปาเชียนคิดไว้ ผู้ดูแลฉีได้หัวเราะออกมาเมื่อได้ยินคำถามของเขา ด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจบนใบหน้าของเขา เขาได้ตอบกลับ “กลุ่มคนพวกนั้นบังอาจมาท้าทายข้า ! ข้าก็เลยสู้กับพวกมันทั้งแปดคนด้วยตัวคนเดียว !”

 

เอาล่ะ เขาชูมือทั้งสองข้างขึ้น…ชู 10 นิ้ว… ไม่มีอะไรผิดพลาดเลย…

นิยายทั้งหมด

ตอนล่าสุด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top
    error: Alert: Content is protected !!