*****สำหรับท่านที่จะเติมเหรียญสามารถ IB แจ้งมาที่ Facebook UpdatesNovel - นิยายแปล ได้เลยนะค่า****
ขนาดตัวอักษร

BDC ตอนที่ 19 ค่ำคืนเข้าหอ (1)

 112 Views

BDC ตอนที่ 19 ค่ำคืนเข้าหอ (1)

 

ท้องนภาอันมืดมิดถูกประดับประดาด้วยดวงดาวสุกสกาวระยิบระยับพราวแสง

 

เย่เฉินแบกหญิงงามชุดขาวพาดไว้บนบ่า เดินเข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุดของผืนป่าอสูร และหาถ้ำที่ซ่อนตัวอยู่อย่างมิดชิดได้แห่งหนึ่ง

 

กองไฟกองเล็กสลัวรางถูกจุดขึ้นกลางถ้ำอันมืดมิด

 

สตรีนางนั้นยังคงหมดสติ ร่างงามพิงแนบอยู่กับผนังถ้ำ ใบหน้าเผือดซีดดูบอบบางชวนให้รักใคร่สงสาร ทั้งที่แท้จริงแล้วนางเป็นถึงผู้ฝึกตนระดับพลังวิญญาณเสมือน ทว่ายามนี้กลับกลายเป็นหญิงสาวอ่อนแอเปราะบางที่ต้องการให้ผู้คนปกป้องคุ้มครองนางหนึ่ง

 

เย่เฉินลอบชำเลืองมองนางเป็นระยะ ขณะที่นางกำลังโคจรพลังปราณของตัวเอง

 

เขามั่นใจอย่างยิ่งว่าสตรีนางนี้เป็นหญิงสาวที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยได้พบได้เจอมา

 

ขณะที่ลอบชื่นชมความงดงามอันประณีตล้ำเลิศอยู่เงียบๆ เย่เฉินไม่ได้รู้ตัวแม้แต่น้อยว่าใบหน้าของตนเองเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อ

 

“ข้างในนี้ช่างอบอ้าวนัก” หญิงงามชุดขาวพึมพำขัดจังหวะความคิดของเย่เฉิน

 

จู่ๆ หญิงสาวก็กระพือเปลือกตา แล้วลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ เย่เฉินสังเกตเห็นประกายยั่วยวนอันคลุมเครือในดวงตางดงามที่ดูเลือนรางคู่นั้นได้ หญิงงามชุดขาวบิดกายคราหนึ่ง นิ้วมือเรียวยาวขาวสะอาดปัดป่ายไปทั่วเรือนร่าง จากนั้นนางก็เริ่มฉีกทึ้งเสื้อผ้าของตนเองจนหลุดลุ่ย

 

“ท่านหญิงผู้ยิ่งใหญ่…. โปรดได้สติ” เย่เฉินยังพูดไม่ทันจบ หญิงสาวก็พลันประกบริมฝีปากหอมกรุ่นลงมาปิดกั้นถ้อยคำทั้งปวงของเขาเอาไว้

 

เย่เฉินอึ้งงันจนทำอะไรไม่ถูก ริมฝีปากอ่อนนุ่มและกลิ่นหอมที่กระจายออกมาจากร่างกายของนางทำให้เขารู้สึกราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแล่นปราดเข้าใส่ เย่เฉินถึงกับหนึบชาวูบวาบไปชั่วขณะ

 

“ท่านหญิง” เขาได้สติกลับมาเกือบจะทันที และพยายามผลักร่างหญิงสาวออกห่าง

 

“ร้อนยิ่งนัก” เมื่อหญิงงามกระซิบเสียงแผ่วขึ้นมาอีกครั้ง เรือนร่างอ่อนนุ่มของนางก็พลันแนบชิดเข้ากับกายของเย่เฉินโดยตรง ท่อนแขนเรียวงามโอบรอบคอของเย่เฉินเอาไว้ ริมฝีปากสีสดของนางยังปัดป่ายสะเปะสะปะลงบนริมฝีปากของเย่เฉินไม่หยุดยั้ง บ้างก็ขบกัดบ้างก็ไล้เลีย

 

เย่เฉินจับยึดท่อนแขนของนางเอาไว้แน่น ออกแรงกดที่นิ้วจนเป็นรอย

 

“พิษเหอฮวนซ่าน(ผงชิดใกล้เกษมสันต์)” เย่เฉินขมวดคิ้วขณะที่นึกย้อนไปถึงคำพูดของบุรุษสามคนนั้น แล้วก็เข้าใจได้ทันทีว่าเหตุใดจู่ๆ นางจึงกลายเป็นหญิงยั่วยวนกวนราคะไปเช่นนี้ ผู้ใดก็ตามที่ถูกผงพิษชนิดนี้เข้าไปจำต้องได้ระบายความปรารถนาออกมา มิฉะนั้นก็จะต้องตกตายเพราะการที่ชีพจรแตกซ่านไป

 

“วิธีการของพวกมันช่างต่ำช้านัก” เย่เฉินย้อนนึกถึงบุรุษทั้งสามที่ตามล่าหญิงสาวชุดขาวมา แล้วก็สรุปได้ว่าต้องเป็นพวกมันแน่นอนที่วางยาพิษนาง

 

อา!

 

หญิงสาวเริ่มส่งเสียงครางอืออาออกมาอย่างรัญจวนใจ รู้สึกราวกับว่าทั้งร่างมีเปลวเพลิงขุมหนึ่งแผดเผาอยู่ ไม่อาจต้านทานฤทธิ์ยาพิษเหอฮวนซ่านที่แพร่กระจายไปทั่วร่างได้แม้แต่น้อย ใบหน้างดงามแดงก่ำ นางถูไถเสียดสีร่างกายเข้ากับเย่เฉินอย่างไม่หยุดยั้ง เรียวลิ้นอ่อนนุ่มรุกรานเข้าไปในโพรงปากของเขา ซอกซอนชอนไชอยู่ภายในอย่างดุเดือด

 

สติสัมปชัญญะของเย่เฉินไหววูบ ชายหนุ่มพยายามควบคุมตัวเองไว้อย่างยากลำบาก

 

ทั้งความงดงามล้ำเลิศของหญิงสาวและท่าทางยั่วยวนของนางทำให้ปากคอของเขาแห้งผากไปหมด โลหิตก็สูบฉีดพลุ่งพล่านรุนแรงขึ้น ทั้งกลิ่นรสหอมกรุ่นของนางยังฟุ้งกระจายไปทั่ว เย่เฉินถึงกับเมามายในรสชาติหอมหวานที่กรุ่นอยู่ทั่วโพรงปาก ปลุกเร้าเพลิงราคะร้อนแรงแผดเผาที่ท้องน้อยให้ลุกโชนขึ้นมา

 

แควก!

 

หญิงงามชุดขาวฉีกทึ้งเสื้อผ้าของตนเองจะขาดวิ่น เผยให้เห็นผิวกายขาวผ่อง ทุกตารางนิ้วบนผิวขาวสะอาดนั้นเปล่งประกายเงางามเรียบลื่น ดวงตาหวานซึ้งทั้งคู่หยาดเยิ้มไปด้วยเมฆหมอก นางดูขาดสติอย่างแท้จริง ผงพิษนั้นได้ปลุกเร้าความต้องการตามสัญชาตญาณเบื้องลึกของนางขึ้นมา สิ่งเดียวที่นางต้องการในยามนี้ก็คือเย่เฉิน

 

“ให้กับข้า มอบให้กับข้า” ฝ่ามือขาวสะอาดอ่อนนุ่มของนางดึงทึ้งเสื้อผ้าของเย่เฉิน นิ้วเรียวงามปัดป่ายไปทั่วแผงอกล่ำสันหนั่นแน่นของเย่เฉิน

 

ชั่วขณะนี้ ไม่มีบุรุษแท้ๆ คนไหนจะต้านทานความยั่วยวนถึงขั้นนี้ได้

 

ใบหน้าของเย่เฉินแดงก่ำไปหมด ทั่วทั้งร่างรุ่มร้อนด้วยเปลวเพลิง อวัยวะแสดงความเป็นชายแข็งตั้งชี้ชันขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม

 

“นี่เจ้ากำลังทดสอบความอดทนข้าอยู่หรือ” เย่เฉินสะบัดศีรษะโดยแรง หวังจะให้หัวสมองปลอดโปร่งขึ้นมาบ้าง ทว่ากลับไม่อาจสลัดความปรารถนาที่รุมเร้าให้จางหายไปได้

 

กองไฟที่ด้านข้างส่องแสงวูบวาบอยู่ในถ้ำอันมืดมิด

 

ราตรีนี้ย่อมปราศจากนิทรา กลิ่นอายความกระหายใคร่อยากอันพลุ่งพล่านร้อนแรงโหมกระหน่ำสาดซัดอยู่ภายในถ้ำตลอดทั้งคืน

 

***

 

ขณะเดียวกันนั้น แขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มหนึ่งก็บุกรุกเข้าไปยังสวนวิญญาณย่อย

 

“ตาแก่ ส่งไอ้เด็กนั่นมาให้ข้าเสียดีๆ” จางเทานำพาศิษย์ฝึกตนกลุ่มหนึ่งมาแก้แค้นโดยไม่รอให้ตนฟื้นตัวขึ้นโดยสมบูรณ์ด้วยซ้ำ สีหน้าท่าทางป่าเถื่อนโหดเหี้ยมราวกับอสูรร้ายยามค่ำคืน

 

“แล้วก็เวทย์วิญญาณสวรรค์ของเจ้าด้วย ข้าต้องการทั้งหมด”

 

“เขาจากไปแล้ว และเวทย์นั่น ข้าก็ไม่มีเช่นกัน” จางเฟิงเหนียนถูกทุบตีจนฟกช้ำดำเขียวไปทั่วร่าง เอ่ยตอบกระท่อนกระแท่นอย่างอ่อนแรง

 

“เจ้านี่จนกระทั่งตายก็ยังไม่รู้จักสำนึก จับพวกมันไปมัดไว้!” เสียงคำรามของจางเทานั้นดังก้องจนได้ยินไปทั่ว จากนั้นทั่วทั้งสวนวิญญาณก็กลายเป็นอึกทึกวุ่นวาย “ไอ้เด็กน้อยสารเลวนั่นแล้วก็ไอ้นกนั่นด้วย จับพวกมันมัดห้อยไว้ข้างบนให้หมด”

 

 

***************

อ่านแล้วชอบเข้ามากดไลค์นะครับ

แฟนเพจ จักรพรรดิยุทธ์อมตะอหังการ์ BDC –นิยายแปล

ลงก่อนในเว็ปนะ

 

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top
    error: Alert: Content is protected !!