*****สำหรับท่านที่จะเติมเหรียญสามารถ IB แจ้งมาที่ Facebook UpdatesNovel - นิยายแปล ได้เลยนะค่า****
ขนาดตัวอักษร

ตอนที่ 57: ไม่ว่าอะไรก็ตาม การได้เลื่อนต่ำแหน่งเป็นสิ่งที่ดีเสมอ

 168 Views

“มันเขียนอยู่ในคำสั่งจากพระราชวังน่ะ” ฉีหู่ชี้ไปที่คำสั่งจากพระราชวังแล้วก็พูดออกมา

 

เหยินปาเชียนม้วนคำสั่งจากพระราชวังออกมา มีคำอยู่ 10 คำข้างใน แต่เขาไม่เข้าใจเลยแม้แต่คำเดียว

 

เหยินปาเชียนเพิ่งจะนึกออก ขณะที่ฉีหู่กำลังอ่านคำสั่งจากพระราชวัง เขาพูดออกมาไม่ถึง 20 คำ เมื่อเขานับจำนวนคำในคำสั่งจากพระราชวัง ตอนนี้เขาได้รู้ว่ามีคำอย่างน้อย 50 คำ

 

“มันเขียนว่าไงบ้าง ?” ก่อนที่เหยินปาเชียนจะมายังที่นี่ เขาไม่คิดว่าวันหนึ่งเขาจะกลายเป็นคนอ่านหนังสือไม่ออก อย่างไรก็ตาม ภาษาอังกฤษของเขาได้เกรด 4 และเขาก็ยังเข้าใจภาษาญี่ปุ่น 1-2 คำอีกด้วย

 

“ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน” ฉีหู่ตอบด้วยใบหน้าเฉยเมย เขาเองก็ดูน่าเชื่อถืออยู่หรอก แต่เมื่อเหยินปาเชียนได้ยินคำพูดของเขาแล้ว เขาก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออกเลยทีเดียว

 

“ท่านเองก็ไม่รู้หรอ ?” เหยินปาเชียนเกือบจะตะโกนออกมา

 

“ข้าอ่านหนังสือไม่ออก” ฉีหู่พูดราวกับเขาคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติ

 

เหยินปาเชียนอ้าปากค้าง ราวกับว่าต่อมทอนซิลเด้งออกมาจากข้างใน เหยินปาเชียนไม่สามารถบอกได้ว่าตำแหน่งข้าราชการของฉีหู่คืออะไร ถึงยังไงก็เถอะ เมื่อไหร่ก็ตามที่ฉีหู่พาเขาไปที่ห้องครัวหลวง เขาก็จะสามารถเห็นได้ว่าผู้ดูแลโกวเคารพเขามากขนาดไหน

 

แม้ตำแหน่งทหารหลวงจะดูต่ำเกินไปสำหรับสถานะของเขา ยิ่งไปกว่านั้น เห็นได้ชัดว่าทหารสองคนทำงานอยู่ใต้อำนาจของเขา

 

คนอย่างเขา…กลับเป็นคนอ่านหนังสือไม่ออกเนี่ยนะ ?

 

“แล้วสิ่งที่ท่านพูดออกมาเมื่อกี้นี้ล่ะ…”

 

“ข้าเล่าสิ่งที่พระองค์ทรงตรัสให้ฟังเฉย ๆ น่ะ” ฉีหู่ตอบอย่างเคร่งขรึม

 

“ท่านฉี ท่านรู้เรื่องตำแหน่งนี้บ้างมั้ย ?” เหยินปาเชียนถามออกมาหลังจากที่ใบหน้าของเขากระตุกอยู่เป็นเวลานาน

 

“จากสิ่งที่พระองค์ทรงตรัสเมื่อครู่นี้ นับว่าเป็นตำแหน่งข้าราชการในต้าเย่า นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ตำแหน่งข้าราชการนี้ถูกแต่งตั้งให้กับใครบางคน มันคือตำแหน่งสำรองขั้นที่ 8 และท่านจะได้รับเงินเดือนข้าราชการ” ในที่สุดฉีหู่ก็รู้คำตอบบ้าง หลังจากเอาแต่พูดว่า “ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน” อยู่หลายครั้ง เขารู้สึกอับอายเล็กน้อย

 

“แล้วข้าจะต้องทำอะไรบ้าง ? ข้าจะได้อยู่ที่ไหน ?” เหยินปาเชียนยังคงสับสน

 

ปัจจุบันเขาอยู่ที่สวนสัตว์ ถ้าเขาไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป แล้วจะได้อยู่ที่ไหน ? หากไม่มีเถิงหูหลุและเถ่เตาคอยติดตาม ถึงแม้ว่าเขาจะมีกระบองช็อตไฟฟ้า แต่เขาก็ยังคงรู้สึกไม่ปลอดภัยอยู่ดี

 

“พระองค์ได้ตรัสอะไรบางอย่างเกี่ยวกับปัญหาเหล่านี้ เนื่องจากท่านยังคงมีความรับผิดชอบอื่นอยู่ ท่านจะยังคงอยู่ในสวนสัตว์ต่อไป ทุกบ่าย ท่านจะต้องมาที่พระราชวังชิงซิน”

 

“พระราชวังชิงซินอยู่ที่ไหนเหรอ ?”

 

“มันคือห้องสมุดหลวง นี่คือเหรียญตรา โชว์เหรียญนี้ให้ยามที่ทางเข้าพระราชวังดู และจะมีใครบางคนพาท่านไปที่นั่นเอง” ฉีหู่อธิบายรายละเอียดพร้อมกับหยิบเหรียญตราออกจากเอว “อย่าทำหายล่ะ ท่านจะต้องใช้ตอนที่เข้าออกพระราชวังหลวง”

 

เหยินปาเชียนยื่นมือออกมาและรับเหรียญตรา เหรียญตรามีขนาดเล็ก แต่ก็หนักมากทีเดียว เหรียญนั้นรู้สึกเย็น มันถูกสร้างขึ้นจากโลหะลึกลับ ทำให้มีสีเงินมันวาว

 

ไม่ว่าอะไรก็ตาม เหยินปาเชียนรู้สึกโล่งใจมากเพราะเขาสามารถอยู่ในสวนสัตว์ต่อได้ เขาคุ้นเคยกับที่นี่มากขึ้น และเขารู้สึกว่าที่นี่ปลอดภัยมากขึ้น

 

ถึงยังไงก็เถอะ นั่นก็หมายความว่าเขาจะไม่มีเวลาว่างมากนักในอนาคต

 

มีอีกอย่างหนึ่งที่เขาต้องจดจำ ซึ่งก็คือเขาจะหายตัวไปทุก ๆ สามวัน ถึงแม้ว่าจักรพรรดินีจะรู้เรื่องนี้ และไม่ได้ใส่ใจในเรื่องนี้เท่าไหร่ แต่เขาก็ยังรู้สึกไม่ปลอดภัยอยู่ดี ดูเหมือนว่าเขาต้องแสดงคุณค่าของตัวเองออกมา ในกรณีที่จักรพรรดินีต้องการจะตัดหัวของเขาหากนางไม่สามารถหาเขาเจอในตอนที่อารมณ์เสีย

 

“ขอบคุณ..ท่านฉี ท่านฉี..รอข้าแป๊บนึงนะ” เมื่อเหยินปาเชียนคำนับและขอบคุณฉีหู่แล้ว เขาก็วิ่งกลับไปที่บ้านและหยิบเงินมาเต็มกำมือ เงินที่กระจัดกระจายเหล่านี้เป็นสิ่งที่เขาเหลือทิ้งไว้หลังจากที่เขาได้เห็นแท่งเงินเหล่านั้นก่อนหน้านี้

 

จากสิ่งที่เขาได้เรียนรู้จากซีรีส์ทางทีวี เขาต้องการให้ทิปแก่ผู้ส่งสารในตอนนี้ จากมุมมองด้านความสัมพันธ์ของมนุษย์ มันคุ้มค่าที่จะให้เงินแก่ฉีหู่

 

“ท่านเหยินมีน้ำใจจริง ๆ ขอบคุณมากเลย ไว้วันหลังมาดื่มด้วยกันนะ” ฉีหู่หัวเราะและตบหลังของเหยินปาเชียน จากนั้นเขาก็ส่งเงินไปผู้คุ้มกันทั้งสองนายที่อยู่ข้างหลังเขา และพูดออกมา “เงินพวกนี้มาจากท่านเหยิน เอาไปซื้ออะไรดื่มกันเองทีหลังนะ”

 

“ขอบคุณขอรับ เซอร์เหยิน” ทั้งสองคนยิ้มพร้อมกับรับเงิน สายตาของพวกเขาที่มีต่อเหยินปาเชียนเต็มไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ

 

ดูเหมือนว่าเงินเป็นสิ่งจำเป็นในทุก ๆ แห่ง

 

แน่นอน พวกเขาทำแบบนั้นเพราะฉีหู่ด้วย

 

“ข้าอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้วล่ะ ข้ายังต้องกลับรายงาน” ฉีหู่คำนับให้เหยินปาเชียนแล้วก็ออกไปพร้อมกับพลทหารสองนาย

 

 

 

หลังจากที่ฉีหู่และพลทหารสองนายออกไปแล้ว เถิงหูหลุและเถ่เตาก็ก้าวไปข้างหน้าและแสดงความยินดีกับเหยินปาเชียน “ขอแสดงความยินดีด้วย ท่านผู้ดูแลเหยิน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเราจะเรียกท่านว่าเซอร์”

 

เหยินปาเชียนสัมผัสเหรียญตราด้วยมือ แม้กระทั่งตอนนี้ เขาก็ยังไม่เชื่อในสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น เขาได้เป็นข้าราชการสำรองระดับ 8 แล้วเหรอ ? ตำแหน่งของเขายังสูงกว่าผู้ดูแลฉีในขณะนี้ซะอีก

 

ถึงยังไงก็เถอะ สำหรับคนที่เพิ่งเข้ารับตำแหน่งข้าราชการเช่นเหยินปาเชียน อำนาจของเขาก็ยังน้อยกว่าผู้ดูแลฉีอยู่ดี

 

แต่เขาก็ได้เป็นข้าราชการแล้ว

 

ก่อนหน้านี้ เขาได้เล่าเรื่องมากมายและไม่ได้ขอรางวัลเลย ถึงยังไงก็เถอะ วันนี้เขาก็ได้รับรางวัลอย่างกะทันหัน เขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะเครื่องทำความเย็นหรือการประจบสอพลอของเขาที่ทำให้เรื่องนี้เป็นไปได้ เป็นไปได้มากกว่าว่าคำอธิบายน่าจะเป็นผลงานต่าง ๆ ทั้งหมดที่เขาได้ทำไว้

 

เหยินปาเชียนกลับไปที่บ้าน และส่งเงินให้ทั้งสองด้วย “ขอให้ท่านทั้งสองโชคดีด้วย”

 

ทั้งสองคนถือเงินไว้ในมือแล้วก็หัวเราะคิกคัก

 

“ชุดข้าราชการของเซอร์เหยินยังไม่อยู่ที่นี่ เนื่องจากท่านจะต้องไปพระราชวังตอนเที่ยง ข้าคิดว่ามันน่าจะมาก่อนเที่ยง” เถิงหูหลุพูดออกมา

 

เหยินปาเชียนพยักหน้า เขาลืมถามเรื่องนี้เมื่อสักครู่ ดูเหมือนว่าเขาไร้ประสบการณ์อย่างแท้จริง

 

จากนั้นเขาก็ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นอีกครั้ง “ตำแหน่งราชการของฉีหู่คือตำแหน่งอะไรเหรอ ?”

 

“เค้าผู้นั้นเป็นทหารหลวง แต่ดูเหมือนว่าเค้ากำลังจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งเร็ว ๆ นี้นะ” เถิงหูหลุตอบ จากนั้น เขาก็พูดต่อ “ตำแหน่งทหารหลวงคือตำแหน่งสำรองระดับ 5 พวกเค้าเป็นนักรบที่เก่งกาจและน่ากลัวที่สุด แต่พวกเค้าไม่นับว่าเป็นข้าราชการ เซอร์เหยินแตกต่างจากพวกนั้น”

 

 

 

หลังจากนั้นไม่นาน ผู้ดูแลฉีก็ได้ยินข่าวและรีบมาแสดงความยินดีกับเหยินปาเชียน “ขอแสดงความยินดีด้วย เซอร์เหยิน”

 

“เลิกล้อเลียนข้าได้แล้ว ผู้ดูแลฉี” เหยินปาเชียนรีบพูดออกมา “เรียกข้าว่าท่านเหยินต่อเถอะ”

 

“ข้าทำอย่างนั้นไม่ได้หรอก เพราะตำแหน่งของท่านในตอนนี้สูงกว่าข้าแล้ว ข้าจึงต้องเรียกท่านแบบนั้นยังไงล่ะ” ผู้ดูแลฉีหัวเราะ “วันนี้เป็นวันดีของเซอร์เหยิน ข้าจะบอกให้พ่อครัวเตรียมงานฉลองทีหลัง เพื่อให้ทุกคนได้รับพรจากโชคของท่าน”

 

เมื่อได้ยินประโยคนี้ เถิงหูหลุและเถ่เตาก็วิ่งออกไปแจ้งพ่อครัวทันที

 

“เอาล่ะ ตอนนี้ไม่มีใครอยู่แล้ว ท่านเรียกข้าว่าท่านเหยินได้แล้วนะ ตำแหน่งข้าราชการนี้เป็นรางวัลตอบแทนข้า มันไม่ดีเลยเมื่อเทียบกับท่าน” เหยินปาเชียนพูดออกมา

 

“ถ้างั้นข้าจะเรียกท่านว่าท่านเหยินต่อไป” ผู้ดูแลฉีพูดพร้อมกับตบไหล่ของเหยินปาเชียน เขาจะไม่ได้ทำให้เหยินปาเชียนลอยขึ้นไปในอากาศ เพียงแต่ทำให้เขาสะดุดเท่านั้น

 

เหยินปาเชียนคิดว่าไหล่ของเขาจะบวมหลังจากนี้

 

“จะว่าไป..ท่านผู้ดูแลฉี ข้ากลัวว่าข้าจะไม่สามารถดำรงตำแหน่งปัจจุบันในสวนสัตว์ได้อีกแล้วน่ะ ห้องกักเก็บน้ำแข็งจะต้องขึ้นกับท่านในอนาคต แล้วก็คนพวกนั้นด้วย…”

 

“ข้าจะจัดการห้องกักเก็บน้ำแข็งให้เอง ชาย 3 คนที่ทำงานในห้องกักเก็บน้ำแข็งจะยังคงอยู่ในตำแหน่งเดิม ส่วนชาย 7 คนที่เหลืออยู่ 5 คนนี้จะติดตามท่านไปก่อน แต่ทว่า ท่านก็ยังต้องดูแลที่ดินแปลงนั้น ส่วนที่เหลืออีก 2 คน ข้าจะจัดให้พวกเค้าทำอย่างอื่น” ผู้ดูแลฉีตอบทันที

 

“ขอบคุณมากเลย ให้เถิงหูหลุกับเถ่เตาตามข้ามาก็แล้วกัน” เหยินปาเชียนยิ้ม เขาคุ้นเคยกับเถิงหูหลุกับเถ่เตาแล้ว จึงทำให้เขาสามารถทำงานร่วมกับพวกเขาได้ง่ายขึ้น

 

เขายังมีงานให้พวกเขาทำอยู่

 

อย่างเช่น การฟอกหนังสัตว์ ไหนเขายังจะต้องทำโซฟาอีก

 

เมื่อสัมผัสได้ถึงคำสั่งจากพระราชวังที่อยู่ในมือ เหยินปาเชียนก็ทำหน้าแบบไม่ได้คาดหวังอะไรมากมายใส่ผู้ดูแลฉีแล้วถามออกมา “ผู้ดูแลฉี ท่านอ่านหนังสือออกมั้ย ?”

 

ผู้ดูแลฉีกอดอกแล้วตอบกลับด้วยใบหน้าเคร่งขรึม “อะไรทำให้ท่านคิดว่าข้าอ่านหนังสือไม่ออกรึ ?”

นิยายทั้งหมด

ตอนล่าสุด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top
    error: Alert: Content is protected !!