*****สำหรับท่านที่จะเติมเหรียญสามารถ IB แจ้งมาที่ Facebook UpdatesNovel - นิยายแปล ได้เลยนะค่า****
ขนาดตัวอักษร

ตอนที่ 44: เครื่องทำความเย็นทำงานด้วยมือ

 184 Views

เมื่อผ่านไปสองวันกับการการท่องเน็ตอย่างเอาการเอางานแล้ว เหยินปาเชียนก็กลับมายังต่างโลกอีกครั้ง

 

เหยินปาเชียนไม่ได้นำอะไรติดมือมาด้วยในครั้งนี้ เขานอนหลับได้โดยไม่ต้องกังวลว่าจะทิ้งอะไรไว้บนดาวโลกโดยบังเอิญ และในตอนที่เขาตื่นขึ้นมา ก็เป็นเวลากลางวันแสก ๆ แล้ว

 

เขาออกไปข้างนอกเพื่อดูว่าเจ้าตัวน้อยทั้งสองทำอะไรกันอยู่ แต่ก็หาไม่เจอ บนพื้นไม่ไกล มีใบไผ่และแอ่งน้ำกระจัดกระจายอยู่ ดูเหมือนว่าพวกมันออกไปได้ไม่นาน

 

เหยินปาเชียนมองหาไปทั่วและทำการค้นหาพวกมันนอกกรงภายในพื้นที่อนุรักษ์สัตว์

 

ตัวหนึ่งนอนอยู่ด้านบนของกรงและมองเข้าไปด้านใน ส่วนอีกตัวหนึ่งกลิ้งไปบนพื้นและหัวของมันก็กระแทกเข้ากับหินในไม่ช้า

 

เขาดูเจ้าตัวน้อยนั่งทำหน้าใสซื่อเมื่อกระแทกเข้ากับหิน เกือบทำให้เหยินปาเชียนหลุดหัวเราะออกมา

 

เจ้าตัวน้อยทั้งสองคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม และด้วยอากาศช่วงเช้าที่ไม่ร้อนเกินไป ทำให้พวกมันเริ่มสำรวจพื้นที่โดยรอบ

 

หมีแพนด้าที่กลิ้งไปทั่วคือกุ๋นกุ่น มันส่ายหัวไปกระแทกเข้าไปในก้นของเถียนเถี่ยน ทำให้มันสะดุดล้มกลิ้งเป็นลูกบอล หลังจากนั้นไม่นาน เจ้าตัวน้อยทั้งสองก็วิ่งดุ๊กดิ๊กออกไปผจญภัยอย่างกะทันหัน

 

นกขนาดใหญ่ที่สวยงามตระการตาข้างในกรงไม่สนใจเจ้าตัวน้อยทั้งสอง

 

จากตรงนั้นไม่ไกล เจ้าตัวน้อยทั้งสองก็พบกับกรงเหล็กอีกกรงหนึ่งซึ่งกระตุ้นความสนใจของพวกมัน

 

เหยินปาเชียนรู้สึกว่าเขาเคยเห็นกรงนี้มาก่อน ในกรงมีกระต่ายที่มีขนาดใหญ่กว่าสุนัขถึงสองเท่า มีเขี้ยวอยู่ในปาก ขณะที่เจ้าตัวน้อยทั้งสองผ่านเข้าไป กระต่ายก็พุ่งไปที่ด้านข้างกรงและคำรามใส่ ทำให้เจ้าตัวน้อยทั้งสองหวาดกลัวจนม้วนตัวเข้าด้วยกันเป็นลูกบอล

 

เหยินปาเชียนก้าวไปข้างหน้าและหยิบพวกมันขึ้นมาด้วยมือแต่ละข้าง และนำพวกมันกลับไป

 

 

 

เมื่อกลับมาถึงบ้าน เขาพยายามจะวางเจ้าตัวน้อยทั้งสองไว้ข้างนอก แต่เถียนเถี่ยนก็กอดแขนของเหยินปาเชียนแน่นเหมือนติดกาวโดยไม่ยอมปล่อยเลย

 

กุ๋นกุ่นเกาะขาของเขาและไต่ขึ้นมา

 

ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเหยินปาเชียนที่จะเอาเจ้าตัวน้อยทั้งสองออก เมื่อเขากินข้าวเช้าเสร็จก็เดินไปที่ทุ่งนาแล้วมองไปรอบ ๆ ที่ดินสองหมู่ที่ปลูกเครื่องเทศถูกพรวนดินแล้ว คนงานที่ไม่มีอะไรทำก็ต้องไถที่ดินที่เตรียมไว้สำหรับทำมันเทศอีกครั้ง

 

เมื่อได้เห็นสถานการณ์แล้ว เหยินปาเชียนก็ได้ขอให้ชายสองคนไปตามเขาที่บ้านเพื่อเก็บเกี่ยวพริกไทย โป๊ยกั๊ก งา ยี่หร่า และพริกไทยเสฉวน พื้นดินก็เตรียมไว้สำหรับการเพาะปลูกมันเทศด้วย

 

เหยินปาเชียนไม่ได้ช่วยอะไรในการปลูกมากนัก เนื่องจากเขาไม่เคยจับต้องจอบตั้งแต่อายุยังน้อย เขาบอกกับคนจำนวนหนึ่งว่าเขาได้เห็นอะไรในเน็ต คนงานทั้งห้าคนฟังและพยักหน้ายอมรับ พวกเขาไม่คิดว่าการปลูกพืชจะมีเทคนิคมากมายและมีแต่ความชื่นชมในตัวเขา

 

การปลูกมันเทศค่อนข้างง่าย มันปรับตัวได้มาก และท่านก็ฝังไว้ห่างกันออกไปเพียงแค่นั้น ในช่วงสัปดาห์แรก ท่านจะต้องขยันเพื่อป้องกันไม่ให้ต้นอ่อนตาย เมื่อถึงสัปดาห์ที่สอง ท่านจะสามารถพักผ่อนจนกว่าจะถึงช่วงเวลาเก็บเกี่ยว ท่านเพียงแค่ป้องกันไม่ให้ต้นมันเทศฝังราก

 

 

 

เมื่อทำทุกสิ่งให้ชัดเจนแล้ว เหยินปาเชียนพร้อมด้วยเถิงหูหลุกับเถ่เตาไปยังร้านตีเหล็กในเขตไป๋ฉี เพื่อดูผลงานพัดลมที่เขาออกแบบ

 

“ท่านเจ้าของร้าน !” เหยินปาเชียนกล่าวทักทายพร้อมกับเดินเข้าประตูมา เจ้าของร้านเห็นเขาและรีบนำกล่องไม้จากด้านหลังออกมา ภายในกล่องเป็นพัดลมที่ออกแบบเฉพาะสำหรับเหยินปาเชียน

 

“ลองดูสิ !” เจ้าของร้านยื่นพัดลมไปให้เขา

 

เหยินปาเชียนทำการตรวจสอบอย่างละเอียด ใบพัดตกแต่งด้วยลวดลายที่ประณีต และทุกคนสามารถบอกได้ว่าเป็นของปลอมแปลง แต่ก็สวยงามมากทีเดียว หากนำใบพัดออก พวกเขาก็สามารถใช้เป็นอาวุธได้ด้วย

 

แบริ่งเรียบเนียนและดูเหมือนจะทำงานได้ดีเลยล่ะ

 

เขาเอาปะเก็นจากเสื้อผ้าของเขาและเพิ่มเข้าไป เขาดึงให้แรง และมันก็หมุนตามที่คิดไว้

 

เหยินปาเชียนรู้สึกสั่นเล็กน้อยเนื่องจากแบริ่งไม่เพียงพอ แต่สำหรับแบริ่งที่ทำด้วยมือเปล่า ก็ถือว่าเป็นที่น่าพอใจมาก

 

“ฝีมือดีใช้ได้เลยนะเนี่ย” เหยินปาเชียนพูดพร้อมกับยกนิ้วให้

 

“งานฝีมือของข้าถูกจัดอันดับให้เป็นหนึ่งในสามอันดับแรกในเขตไป๋ฉีเชียวนะ” เจ้าของร้านพูดออกมาด้วยความภาคภูมิใจเมื่อได้รับคำชมเชยของเหยินปาเชียน

 

เหยินปาเชียนหัวเราะอย่างเต็มที่ “ทำตามแบบเดิมอีก 20 ชิ้น ราคายังคงเป็นเงิน 2 ตำลึงสินะ เมื่อไหร่ถึงจะมารับได้เหรอ ?”

 

เจ้าของร้านยิ้มเมื่อเขาได้ยินคำขอของเหยินปาเชียน เขาพูดออกมาหลังจากคิดพิจารณาแล้ว “10 วัน สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการขัดเกลาส่วนนั้นอย่างค่อยเป็นค่อยไป”

 

เหยินปาเชียนรู้ว่าเขาหมายถึงแบริ่ง และ 10 วันเป็นอะไรที่เขายอมรับได้ เขาจ่ายเงินมัดจำทันทีและห่อพัดลมสองตัวไว้ในถุงผ้าแต่ละถุง เถิงหูหลุกับเถ่เตาถือถุงผ้าไว้คนละถุง

 

พวกเขาเดินออกจากร้านตีเหล็ก และไปยังถนนจิ่งหยวนเพื่อดูความคืบหน้าของร้านขายน้ำแข็งใสที่สำคัญที่สุดของพวกเขา

 

 

 

พวกเขามาถึงแล้ว และได้เห็นประตูที่เปิดกว้างพร้อมกับชายสองคนที่ทำงานอยู่ข้างใน

 

ผนังด้านล่าง 1.2 เมตรถูกปกคลุมด้วยไม้และด้านบนมีขี้เถ้าสีขาว พื้นที่ทำมาจากดินเผาถูกปกคลุมด้วยแผ่นไม้ และห้องพักมีเก้าอี้พร้อมพนักพิงและโต๊ะไม้ ของทุกชิ้นทำมาจากไม้เนื้อแข็ง

 

ไม้ทั้งหมดถูกเคลือบด้วยสารสกัดจากต้นแลคเกอร์ จึงทำให้มีกลิ่นฉุนเล็กน้อย

 

สิ่งนี้เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม และกลิ่นฉุนเล็กน้อยจะจางหายไปภายในไม่กี่วัน ไม้ที่เคลือบด้วยแลคเกอร์จะไม่ทำให้สลายตัวหรือดึงดูดแมลงได้อย่างง่ายดาย

 

ในโลกนี้คนทั่วไปมักจะเพิ่มสีลงในสารสกัดจากแลคเกอร์ แต่เหยินปาเชียนรักษาสีไม้เดิมไว้ มันดูสดและเป็นธรรมชาติให้ความรู้สึกอบอุ่น

 

เหยินปาเชียนยืนมองอยู่ข้างนอกแต่ไม่ได้เข้าไป จากนั้นเขาก็พาชายทั้งสองคนกลับไปที่สวนสัตว์

 

เขาวางของลงและเข้าไปหาถงเจี่ย ช่างไม้แห่งสวนสัตว์และกระซิบกับเขา

 

ถงเจี่ยเป็นชายหัวล้านสูง 180 เซนติเมตร เมื่อไหร่ก็ตามที่เขาว่างเขาจะเปลือยแขนของเขา เผยให้เห็นกล้ามสีทองแดงของเขา เขาดูราวกับนักเลงมากกว่าช่างไม้ อย่างไรก็ตาม ถงเจี่ยเป็นช่างไม้ของสวนสัตว์ หน้าที่หลักของเขาคือการซ่อมแซมบ้านและกรงสัตว์ ความสามารถของเขาไม่ดีเท่าไหร่และอาจถือว่าไม่น่าพอใจนัก แต่จากสิ่งที่เหยินปาเชียนได้เห็นผลงานของเขา มันก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่ อย่างน้อยที่สุด มันก็ค่อนข้างดีเมื่อเทียบกับมาตรฐานของดาวโลก

 

เหยินปาเชียนดึงถงเจี่ยเข้ามาและกระซิบกับเขามาเป็นเวลานาน ถงเจี่ยดูสับสนในตอนแรก แต่เมื่อรู้ว่าเขาต้องทำกล่องขนาดใหญ่ เขาก็พูดขึ้นมาทันที “หวานหมูเลยล่ะ”

 

จากนั้นเขาก็เดินไปรวบรวมกองไม้และทำกล่องขนาดใหญ่

 

คนที่เหลือเห็นว่าทั้งสองคนมีพฤติกรรมลับ ๆ ล่อ ๆ และไม่รู้ว่าพวกเขากำลังทำอะไรกันอยู่

 

 

 

ทั้งสองคนใช้เวลาช่วงบ่ายทั้งหมดไปกับการสร้างกล่องขนาดใหญ่ ด้านหน้ากล่องคือตะแกรงที่ทำจากแผ่นไม้ที่ละเอียดอ่อน

 

จากนั้นก็ทำกล่องขนาดเล็ก และเจาะรูที่ฐาน จากนั้น พวกเขาก็เอาผ้าที่ตัดผ่านรูและยึดมันไว้

 

เหยินปาเชียนวางกล่องขนาดเล็กลงในกล่องขนาดใหญ่ แล้วก็ปาดเหงื่อ ถงเจี่ยใช้กล้ามทองแดงของเขาลงมือทำงานตลอดช่วงบ่าย เหยินปาเชียนชี้อยู่ข้าง ๆ เขาว่าจำเป็นต้องทำอะไรอีก และท้ายที่สุด เขาก็หมดแรงจนได้

 

เมื่อเห็นอุปกรณ์แปลกประหลาด ผู้ดูแลฉีก็เกิดสงสัยและถามออกมา “ท่านเหยิน ท่านกำลังทำอะไรอยู่รึ ?”

 

เหยินปาเชียนสะดุ้งเพราะเสียงที่ดัง เขาเงยหน้าขึ้น และนั่นก็คือผู้ดูแลฉีที่มาพร้อมกับเสียงอันดัง “รอซักครู่ ข้าจะทำให้ทุกท่านได้เห็นสิ่งที่น่าสนใจในทีหลัง”

 

เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด ผู้ดูแลฉีก็ต้องการที่จะดูอุปกรณ์ที่เหยินปาเชียนนำมา

 

“ท่านรออยู่นี่ เถิงหูหลุ ไปเอาน้ำแข็งที่ห้องกักเก็บน้ำแข็งมา ส่วนเถ่เตา ไปหยิบถังน้ำมาที” เหยินปาเชียนตะโกน

 

หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็กลับมา เหยินปาเชียนหยิบน้ำแข็งขึ้นมาแล้วใส่ลงในกล่องเล็ก ๆ ต่อมาเขาก็เติมด้วยน้ำใส่กล่อง น้ำเย็นก็เริ่มไหลลงผ้า

 

เหยินปาเชียนคิดว่าได้เวลาแล้ว และดึงผู้ดูแลฉีไปที่หน้ากล่อง “รอตรงนี้นะ การทดลองกำลังจะเริ่มแล้ว”

 

เขาสั่งให้เถ่เตาวางกล่องบนเก้าอี้เพื่อเพิ่มระดับความสูง จากนั้นเขาก็ยืนอยู่ข้าง ๆ เขาคว้าสายไฟและดึงมันขึ้น

 

สายลมพัดผ่านผ้าที่เปียกน้ำเย็น และเป่าลมเย็นลงบนร่างกายของผู้ดูแลฉี ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นด้วยความรู้สึกดี

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top
    error: Alert: Content is protected !!