*****สำหรับท่านที่จะเติมเหรียญสามารถ IB แจ้งมาที่ Facebook UpdatesNovel - นิยายแปล ได้เลยนะค่า****
ขนาดตัวอักษร

ตอนที่37 ผู้ช่วย

 210 Views

ภายในสำนักดานวู เฟิน หลัวปิงเป็นอาจารย์ที่ทุกคนต่างเคารพนับถือ

เหตุผลที่นางได้มาสอนภาคทฤษฎีเป็นเพราะความรู้ในด้านโอสถของนางค่อนข้างสูงอย่างมาก

แม้จะรอบรู้เพียงใดแต่เฟิน หลัวปิงก็ยังไม่กล้าพูดว่า…นางสามารถเข้าใจหนังสือ “แก่นแท้แห่งสมุนไพร”ได้อย่างลึกซึ้ง และแน่นอนว่าหนังสือฉบับสมบูรณ์อย่าง “รายชื่อสมุนไพร” ที่เขียนโดยจอมจักรพรรดิโอสถ นางก็ยังไม่เข้าใจอย่างสมบูรณ์เช่นกัน…นางจึงใช้เวลาส่วนใหญ่ในการทุ่มเทศึกษามัน

 

และในตอนนี้ได้มีเด็กเหลือขอที่ไหนไม่รู้มาพูดว่า “หนังสือแก่นแท้แห่งสมุนไพรเป็นเรื่องง่ายๆ”ออกมาเต็มปากเต็มคำแบบนี้ มันเป็นเรื่องอัปยศซึ้งเกิดขึ้นเป็นประจำในทุกๆปี

เย่ หยวนดูเหมือนจะไม่สนใจคำพูดของนางก่อนหน้าว่าหมายความอย่างไร…เย่ หยวนยังพูดอีกว่า

“ใช่แล้ว ไม่เพียงแค่ง่ายเกินไป…คนที่นำมาเขียนใหม่เป็นฉบับย่อยังไม่ทันสังเกตและศึกษาให้ดีก่อนนำมาเรียบเรียงอีกด้วย”

 

ในตอนนี้ทุกคนในห้องได้ตะโกนโห่เย่ หยวน พวกเขาต้องการให้อาจารย์เฟินลงโทษเย่ หยวนขั้นเด็ดขาด หลายคนในห้องนี้ต่างลงเดิมพันเรื่องยาทลายแก่นแท้กับเย่ หยวนเมื่อวานนี้…ดังนั้นพวกเขาจึงแค้นเย่ หยวนอย่างมาก และเมื่อได้โอกาสเอาคืนพวกเขาก็มีความสุขอย่างมากที่เย่ หยวนจะถูกลงโทษ

เหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นเมื่อวานมันทำให้ผู้คนต่างตกตะลึงในตัวเย่ หยวนอย่างมาก มากซะจนพวกเขาคิดว่าเย่ หยวนในปัจุบันนั้นได้เปลี่ยนไปแล้ว แต่สิ่งต่างๆที่เกิดขึ้น ณ ตอนนี้มันแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนเลยว่า เย่ หยวนก็ยังคงเป็นเย่ หยวนคนเดิมในอดีต

โง่เขลาแต่ยังมาทำตัวอวดฉลาด!

 

“ดี! ดี!…” เฟิน หลัวปิงได้พูดคำว่า “ดี” ถึงสองรอบ..มันเห็นได้ชัดว่าตอนนี้นางกำลังโกรธอย่างมาก “ดี!…หากเนื้อหาในหนังสือ“แก่นแท้แห่งสมุนไพรมันง่ายไปสำหรับเจ้า แสดงว่าเจ้าก็คงสามารถตอบคำถามที่ข้าจะถามต่อไปนี้ได้ หากเจ้าตอบได้หมด..ในอนาคตเจ้าจะนอนหลับในคาบของข้าแค่ไหนก็ได้ แต่หากเจ้าตอบไม่ได้…เจ้าจะต้องกลับไปคัด หนังสือ“แก่นแท้แห่งสมุนไพร”ร้อยจบ!”

เมื่อทุกคนในห้องได้ยินบทลงโทษ..พวกเขาก็มีความสุขอย่างมาก

 

แม้ว่าเย่ หยวนจะแข็งแกร่งในด้านศิลปะการต่อสู้เพียงใด แต่เขาไม่ใช่ลูกศิษย์ที่ศึกษาด้านโอสถสายตรง…ดังนั้นเขาจะตอบคำถามของอาจารย์ผู้อยู่เป็นนักหลอมโอสถระดับกลางได้อย่างไร?

แต่ตัวเย่ หยวนเองก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่…การใช้การตอบคำถามเป็นตัวตัดสินเป็นวิธีที่ดีกว่ามาก และเขาก็ไม่ต้องการจะคัด หนังสือ“แก่นแท้แห่งสมุนไพร”ถึงสิบจบ

ในแง่ของทฤษฎีมีใครบางที่จะเหนือไปกว่าตัวเขา?

 

“เป็นวิธีที่ดีมากเลยอาจารย์เฟิน…โปรดถามข้ามาได้เลย”

ท่าทางของเย่ หยวนดูถูกอกถูกใจมากเมื่อได้ยินเช่นนี้…เฟิน หลัวปิงที่ได้เห็นท่าทางแบบนี้ของเย่ หยวน นางก็รู้สึกสับสนเล็กน้อยและคิดว่าตนเองอาจเสียใจในภายหลัง

 

เฟิน หลัวปิงได้เชิดหน้าขึ้นและถามว่า

“สมุนไพรชนิดใดที่ใช้ในการปรุงยาฟื้นคืนร่างกาย? และจงอธิบายวิธีการปรุง?”

 

เฟิน หลัวปิงได้ถามเย่ หยวนอย่างกระชับและชัดเจนในอึดใจเดียว จากนั้นางก็จ้องไปทางเย่ หยวนอย่างเย็นชา

ศิษย์คนอื่นๆได้จ้องไปทางเย่ หยวนด้วยความสุขใจที่อีกไม่นานเย่ หยวนก็จะถูกลงโทษแล้ว…พวกเขาคิดว่าเย่ หยวนผู้โง่เง่าคนนี้จะไม่มีทางตอบคำถามนี้ได้อย่างแน่นอน

 

ยาฟื้นคืนร่างกายเป็นยาระดับหนึ่งขั้นสูง ซึ่งมีฤทธิ์ในการฟื้นฟูพลังปราณภายในร่างกายของผู้ที่ทานมัน การที่จะปรุงมันได้จะต้องเป็นศิษย์ที่ศึกษาในด้านโอสถมาโดยตรงและมีความเชี่ยวชาญอย่างมากเท่านั้น ดังนั้นศิษย์ที่ศึกษาแต่ด้านศิลปะการต่อสู้อย่างเย่ หยวนนั้นไม่มีทางที่จะตอบคำถามข้อนี้ได้เลย

ทุกคนในห้องนี้ต่างคิดว่าเย่ หยวนไม่มีทางเลยที่จะสามารถตอบคำถามข้อนี้ได้

 

เย่ หยวนได้ลูบคางของตนเล็กน้อยก่อนจะเปิดปากตอบว่า

“ยาฟื้นคืนร่างกายน่ะรึ? ส่วนผสมหลักคือ…เครื่องในคางคกมรกต และว่านหางจระเข้สีเพลิงสด และส่วนผสมรองคือ…น้ำทะเลสี่ฤดู และ ดารานภาใต้ ส่วนใครอยากได้คุณสมบัติไหนเพิ่มก็สามารถใส่เพิ่มลงไปเองได้ตามความเหมาะสม”

“ส่วนวิธีการปรุง ขั้นแรกคือ…ต้องแยกระหว่างวัตถุดิบหลักและรองออกจากกันก่อน ขั้นต่อมาคือ…นำวัตถุรองไปต้มรอ ในช่วงที่รอก็นำเครื่องในคางคกมรกตไปล้างให้สะอาดและหักว่านหางจระเข้ออกเป็นสองส่วน จากนั้นก็นำวัตถุดิบหลักใส่ลงไปในเตาหลอม…และในขั้นตอนก่อนสุดท้ายก็นำวัตถุดิบรองที่นำไปต้มออกใส่หม้อหลอมพร้อมกับนำวัตถุดิบหลักที่นำไปอบออกมาใส่ในหม้อด้วยเช่นกัน ขั้นตอนสุดท้ายคือการคนมันให้เข้ากันก็เป็นอันเสร็จสิ้น”

สิ้นเสียงคำอธิบายของเย่ หยวน ทุกคนก็ต่างระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

พวกเขาต่างไม่ทราบว่าวัตถุดิบและวิธีปรุงจะต้องใช้อะไรและทำอย่างไรบ้าง แต่เมื่อได้ฟังวิธีการปรุงที่เย่ หยวนกล่าวมา.. พวกเขาก็รู้ได้ทันทีว่าเย่ หยวนคงมัวแน่นอน เพราะมันดูเรียบง่ายเกินไป…หากมันง่ายขนาดนี้ ทุกคนคงปรุงยาฟื้นคืนร่างกายได้กันหมดแล้ว?

วิธีการปรุงยาตัวนี้คงไม่เรียบง่ายแบบนี้เป็นแน่ ทุกคนในห้องสามารถพูดเป็นเสียงเดียวได้เลยว่า..เย่ หยวนกุเรื่องทั้งหมดทั้งวัตถุดิบและวิธีการปรุงเพื่อหลอกอาจารย์เฟิน!

เย่ หยวนใจกล้าอย่างมากที่กุเรื่องหลอกอาจารย์เฟินแบบนี้ และเย่ หยวนคงจบไม่สวยแน่นอน

โดนแน่นอน..คัดร้อยจบ…ตั้งหนึ่งร้อยจบ!

 

บังอาจมาหลอกลวงเอายาทลายแก่นแท้ของพวกเราทุกคน!

เจ้าสมควรแล้วที่โดนแบบนี้!

ตั้งแต่ที่ทุกคนระเบิดเสียงหัวเราะออกมา…พวกเขาก็ยังไม่เห็นอาจารย์เฟินปริปากเลยแม้แต่น้อย

ทุกคนในห้องต้องจ้องไปยังใบหน้าของอาจารย์เฟินที่เต็มไปด้วยความรอบครอบ หรือว่า…อาจารย์เฟินจะเชื่อเรื่องที่เย่ หยวนกุขึ้นกัน?

 

“โอ้? เจ้ากำลังพูดถึงเทคนิคการกลั่นแบบหยินหยางงั้นรึ?” เฟิน หลัวปิงได้ถามขึ้น

 

เย่ หยวนยิ้มและตอบกลับว่า “อาจารย์เฟินช่างรอบรู้ยิ่งนัก…ถึงได้รู้จักวิธีกลั่นแบบหยินหยาง”

ก่อนหน้านี้เย่ หยวนได้ทำการค้นคว้าเกี่ยวกับเรื่องศาสตร์การหลอมโอสถภายในสำนักดานวู…และค้นพบว่าเทคนิคการกลั่นแบบหยินหยางนั้นไม่ใช่วิธีที่คนทั่วๆไปจะรู้จัก

 

คำอธิบายของวิธีนี้มันคลุมเครือจึงทำให้ยากที่จะเรียนรู้ คนทั่วๆไปจะไม่สามารถเข้าใจได้เลย

การควบคุมธาตุหยินและหยางของสมุนไพรนั้นจะต้องแยกกันปรุงตั้งแต่แรก นอกจากนี้จะต้องช่างสังเกตอย่างมาก…เพราะจะต้องปรุงทั้งสองอย่างในเวลาเดียวกัน นอกจากนี้จะต้องควบคุมพลังปราณที่ใส่ลงไปในการละขั้นต่อให้พอดี ห้ามขาดหรือเกินแม้แต่น้อย…เรียกได้ว่าปัญหาของการกลั่นแบบนี้มันมีเยอะเกินกว่าจะจินตนาการได้

มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะควบคุมการกลั่นแบบหยินหยางหากผู้ปรุงไม่มีความเชี่ยวชาญพอและการกลั่นแบบนี้จะต้องใช้ความตั้งใจและอดทนอย่างมาก หากใจร้อนจะไม่สามารถทำสำเร็จเลย

แต่วิธีนี้มันก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเย่ หยวนเลยแม้แต่น้อย…ในอดีตเย่ หยวนเคยใช้วิธีการปรุงที่ยากและซับซ้อนกว่าวิธีนี้ถึงร้อยเท่าพันเท่า

 

“ถ้างั้น เหมาะสมหรือไม่?…หากใช้วิธีการกลั่นแบบหยิงหยางเพื่อปรุงยาฟื้นคืนทวีวัฏจักร?”

เฟิน หลัวปิงได้ถามขึ้นอีกครั้งพร้อมกับน้ำเสียงและแววตาที่เหยือกเย็น สิ่งเหล่านี้มันทำให้ทุกคนต่างตกใจเมื่อได้เห็น

สิ่งที่อาจารย์เฟินถามขึ้นเมื่อกี้มันคืออะไรกัน?…ในตอนนี้นางได้พูดสิ่งที่เกินกว่าความเข้าใจของลูกศิษย์ทุกคนในห้องไปแล้ว เป็นไปได้หรือไม่ว่า…บางทีเย่ หยวนก็อาจมีพรสวรรค์ในด้านโอสถเช่นกัน?

 

“แน่นอนว่ามันต้องเหมาะสม สิ่งที่แตกต่างกันก็มีเพียงเรื่องส่วนผสม…ส่วนผสมของยาฟื้นคืนทวีวัฎจักรนั้นจะซับซ้อนกว่าเล็กน้อย ดังนั้นจึงทำให้วิธีการปรุงจะซับซ้อนขึ้น…แต่การปรุงยาตัวนี้ยังไงๆก็ต้องใช้การกลั่นแบบหยิงหยางอยู่ดี”

เย่ หยวนพูดออกมาอย่างคล่องแคล่วและชัดเจน ราวกับว่าตอนนี้เย่ หยวนคืออาจารย์และเฟิน หลิวปิงคือลูกศิษย์

 

ดวงตาของเฟิน หลิวปิงเบิกกว้างขึ้นในทันทีเมื่อได้ยินและได้กล่าวพึมพำกับตังเองว่า

“ถูกต้อง…ทำไมตอนนั้นข้าถึงลืมวิธีกลั่นแบบหยิงหยางไปได้?”

 

ยาฟื้นคืนทวีวัฎจักรคือยาระดับสองขั้นสูง ปัจจุบันเฟิน หลัวปิงเป็นนักหลอมโอสถระดับกลาง…และฝีมือของนางอยู่ในระดับระหว่างนักหลอมโอสถระดับและสูง  ดังนั้นนางจึงไม่สามารถการปรุงยาบางชนิดได้ เนื่องจากความแข็งแกร่งของจิตยังไม่เพียงพอ

แต่การกลั่นแบบหยิงหยางจะสามารถหลีกเลี่ยงจุดอ่อนในด้านความแข็งแกร่งของจิตที่ไม่เพียงพอไปได้ เนื่องจากการกลั่นแบบนี้ได้แบ่งออกเป็นสองส่วน…จึงช่วยแบ่งเบาและง่ายต่อการควบคุมมากขึ้น  แท้จริงแล้วความสามารถด้านความแข็งแกร่งของจิตใจหรือสมาธินั้นเป็นสิ่งที่นักหลอมโอสถทุกคนต้องการจะมีที่สุด เพราะมันคือปัจจัยสำคัญในการควบคุมการปรุง….หากไม่มีสมาธิที่ดีพอผลที่ออกมาอาจไม่สำเร็จตามที่หวัง

 

นอกจากนี้อีกหนึ่งจุดแข็งของการกลั่นแบบหยิงหยางคือ…วิธีนี้จะช่วยรักษาธาตุและสารอาหารต่างๆในตัวสมุนไพร เนื่องจากจะต้องแยกการปรุงเป็นสองด้านคือ ธาตุหยินและธาตุหยาง ดังนั้นเวลาการปรุงจะไม่เกิดการตีกันของทั้งสองธาตุ…ผลที่ได้คือตัวยาที่อุดมไปด้วยธาตุและสารอาหารอย่างครบถ้วน เรียกได้ว่าเม็ดยาที่เกิดจากการกลั่นแบบนี้จะมีประสิทธิภาพกว่าเม็ดยาที่เกิดจากการกลั่นโดยวิธีอื่น!

 

หากนักหลอมโอสถคนใดสามารถใช้วิธีกลั่นแบบหยินหยางจนเชี่ยวชาญ ยาของนักหลอมคนนั้นจะมีประสิทธิภาพมากกว่านักหลอมคนอื่นๆในระดับเดียวกัน

เคยมีคนๆหนึ่งได้กล่าวไว้ว่า…ไม่ใช่ว่าวิธีการกลั่นแบบหยินหยางไม่มีเขียนในตำรา แต่นักหลอมโอสถส่วนใหญ่ไม่เข้าใจมันมากกว่า จึงทำให้น้อยคนนักที่จะใช้มันได้…เมื่อเป็นเช่นนี้จึงไม่มีใครมาถ่ายทอดและสอนมัน ดังนั้น…ในปัจจุบันจึงแทบไม่มีคนที่ใช้มันได้เลย

 

“เอ่อ…อาจารย์เฟิน ข้า…ข้าสามารถกลับไปนอนตอนนี้เลยได้หรือไม่? …เห็นอาจารย์เอาแต่ก้มมองโต๊ะของข้า…” เย่ หยวนกล่าวด้วยสีหน้าไร้เดียวสา

 

“นี่เจ้า!” เฟิน หลัวปิงคิดไม่ถึงเลยว่าในหัวของเจ้าเด็กนี่จะมีกังวลแต่เรื่องนอน ความโกรธของนางได้พุ่งขึ้นอีกครั้ง

 

“อาจารย์…ท่านบอกไว้เองว่า หากข้าสามารถตอบคำถามของท่านได้…ท่านจะให้ข้านอนตามต้องการ ข้าไม่ได้มีเจตนาที่จะท้าทายเลยแม้แต่น้อย…แต่ตอนนี้ข้าเหนื่อยมากจริงๆ….”

เย่ หยวนเผยสีหน้าที่ลำบากใจออกมา

 

เฟิน หลัวปิงมองดวงตาคู่นั้นของเย่ หยวนที่ดำอย่างกับหมีแพนด้าและรู้ว่าเย่ หยวนไม่ได้โกหก แต่เจ้าเด็กคนนี้ทำอะไรในเมื่อวานนี้กันแน่? ถึงแม้จะเป็นการประลองความเป็นความแต่ก็เถอะ…แต่มันจัดตอนบ่ายไม่ใช่รึ เวลาที่เหลือก็สามารถพักผ่อนได้เหลือเฟือแท้ๆ?

 

“ข้าบอกว่าอะไรงั้นรึ?”

เฟิน หลัวปิงกระพริบตาและหันไปทางเหล่าลูกศิษย์ สายตาของนางที่มองเหล่าลูกศิษย์เป็นแววตาที่มองอย่างขู่เข็ญและได้พูดซ้ำอีกครั้งว่า “แล้ว…ข้าบอกว่าอะไรล่ะ?”

 

เหล่าลูกศิษย์ที่เห็นแววตาอันขู่เข็ญของอาจารย์เฟินก็ต่างกลัวกันขึ้น…เหล่าลูกศิษย์ได้พูดออกมาอย่างอับอายที่ต้องโกหกว่า

“บะ-บอกอะไรรึ? …พะ-พวกเราไม่เห็นได้ยินอะไรเลย….”

 

ในตอนนี้เย่ หยวนเสียท่าให้กับอาจารย์เฟินแล้ว และตอนนี้สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือการนอนหลับ…

 

“อะ-อาจารย์เฟิน…”

 

“โอ้ ข้าไม่ได้ห้ามเจ้าไปนอนสักหน่อย…แต่เจ้าต้องสัญญากับข้าข้อหนึ่งก่อน!”

 

อะไรก็ว่ามาเถอะ แต่ตอนนี้ข้าไม่ยอมคัดสิบจบ….

“อาจารย์เฟิน..อะไรก็ได้ขอเพียงแค่ไม่ให้ข้าคัดสิบจบก็พอ”

 

“ดี!…ข้าต้องการให้เจ้ามาผู้ช่วยของข้า! เจ้าจะกลายเป็นผู้ช่วยของข้าตั้งแต่บัดนี้!”

ในตอนนี้ทุกคนต่างช็อกอย่างมากเมื่อได้ยินอาจารย์เฟินกล่าวขึ้น

ทุกคนต่างอิจฉาเย่ หยวนที่จะได้อยู่ข้างกายอาจารย์เฟินที่แสนงดงามตลอดเวลา ทำไมเรื่องแบบนี้ถึงไม่เกิดขึ้นกับพวกเขาบ้าง?!

 

วู้บบบ!

เย่ หยวนออกไปด้วยก้าวพริบตาอย่างรวดเร็ว แต่ก่อนออกไปเย่ หยวนได้กล่าวทิ้งท้ายไว้ว่า

“แน่นอน ไม่มีปัญหา….”

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top
    error: Alert: Content is protected !!