*****สำหรับท่านที่จะเติมเหรียญสามารถ IB แจ้งมาที่ Facebook UpdatesNovel - นิยายแปล ได้เลยนะค่า****
ขนาดตัวอักษร

ตอนที่22 ก้าวพริบตา

 212 Views

โช่วหยินใช้เวลาถึง2วันในการเตรียมตัว และข้อมูลที่เขามีคือเป้าหมายของตนเป็นเพียงระดับหนึ่งเท่านั้น แต่เป้าหมายที่เขากำลังเผชิญอยู่ในขณะนี้ไม่ใช่อย่างที่ข้อมูลบอกเลย…เขาตระหนักได้ถึงพลังในตัวเย่ หยวนทันทีว่า..เป็นอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับสาม

สำหรับโช่วหยิน ไม่ว่าจะเป็นระดับหนึ่งหรือระดับสามก็มีค่าไม่ต่างกัน ยังไงๆก็เป็นเพียงเศษโคลนที่สามารถฆ่าทิ้งได้ในทันที

ทุกๆสามระดับในอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณนั้นถือว่าเป็นพื้นดินเดียวกัน แต่เมื่อจากระดับสามไปยังระดับสี่ แม้จะดูเล็กน้อยแต่อย่าได้ประมาทเลยทีเดียว ความแข็งแกร่งของระดับสามและระดับสี่นั้นแตกต่างกันอย่างมาก เพราะระดับสามและระดับสี่เป็นดั่งรอยต่อขนาดใหญ่ที่ยากต่อการก้าวข้ามมาได้ เรียกได้ว่าการพัฒนาจากระดับสี่ไปยังห้า ยังง่ายกว่า การพัฒนาจากระดับสามไปยังสี่

 

ในขณะที่โช่วหยินผู้เป็นระดับเจ็ดนั้นอยู่เหนือกว่าเย่ หยวนถึงสองรอยแยกขนาดใหญ่ เขาจึงไม่รู้สึกว่าเย่ หยวนจะสร้างปัญหาให้แก่เขาได้เลยแม้แต่น้อย

แต่สิ่งที่โช่วหยินสงสัยคือ..ข้อมูลที่นายจ้างนำมาให้นั้นไม่ถูกต้องหรือว่าเจ้าเด็กนี้สามารถพัฒนาตนเองได้เร็วแบบนี้?

และโช่วหยินก็เชื่อในข้อแรกมากกว่า เพราะไม่มีทางเลยที่จะสามารถพัฒนาได้แบบนี้ผ่านใน2-3วัน การที่จะฝึกฝนจากอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับหนึ่งไปยังระดับสาม ไม่มีทางจะใช้เวลาแค่2-3วันแน่นอน

มันคงเป็นเรื่อตลกหากเกิดขึ้นจริง?

 

“นายน้อยเย่ เจ้านี้คงเป็นปัญหาใหญ่ของพวกเราซะแล้ว…ในระหว่างนี้ข้าจะถ่วงเวลาไห้เอง นายน้อยและลู่เอ๋อจงหนีไป..อีกเพียงประมาณ10ไมล์ก็ถึงสำนักดานวูจากนั้นก็ไปตามคนมาช่วย!”

ถางหยุนหยิบดาบขึ้นมาทันทีหลังพูดเสร็จและได้เดินขึ้นไปข้างหน้าของเย่ หยวนและลู่เอ๋อ

เขารู้แค่เพียงเป้าหมายของนักฆ่าผู้นี้คือเย่ หยวน แต่เขาก็ไม่สามารถรับรู้ได้ถึงพลังของนักฆ่าผู้นี้ได้เลย เขารับรู้ได้เพียงว่านักฆ่าคนนี้ไม่ได้รับมือง่ายๆแน่นอน แต่นายน้อยเย่นั้นมีบุญคุณต่อเขาและพ่อเขา แถมยังให้ยาเสริมพลังระดับสูงอีกด้วย อาจกล่าวได้อีกอย่างว่าเย่ หยวนคือผู้มีพระคุณอย่างมหาศาลต่อชีวิตเขา และสิ่งที่กำลังจะทำอยู่ตรงหน้าคือ..การชดใช้พระคุณนั้นด้วยชีวิต

 

แม้ถางหยุนจะเป็นผู้มีพรสวรรค์ด้านการต่อสู้แห่งสำนักดานวูก็เถอะ…แต่เมื่อเทียบกับโช่วหยินผู้มีประสบการณ์การต่อสู้และการฆ่ามันนับร้อยๆครั้ง ถางหยุนก็ไม่อาจเทียบเคียงโช่วหยินได้เลย…และการที่ถางหยุนบอกว่าจะถ่วงเวลาไว้ให้ นั้นหมายถึงเขาพร้อมที่จะสละชีวิตของตนแล้ว

 

ในบรรดาทั้งสามคน ถางหยุนคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด..ดังนั้นเขาจึงไม่ลังเลที่จะออกตัวมาปกป้องเลย

เมื่อเห็นท่าทีของถางหยุนที่ราวกับกำลังเผชิญกับปัญหาที่หนักอึ้ง ลู่เอ๋อก็เริ่มร้อนใจในทันที

“นายน้อยหนีไป…ลู่เอ๋อกับพี่ถางจะคอยถ่วงเวลาไว้ให้เอง!”

 

เมื่อเย่ หยวนเห็นลู่เอ๋อเอาตัวของนางมาบังตัวเขา เย่ หยวนก็หัวเราะพร้อมพูดว่า

“ลู่เอ๋อเด็กโง่ เจ้าทำอะไรได้…มาหลบหลังข้าเร็ว”

 

“ไม่!…ลู่เอ๋อจะไม่ไปไหนทั้งนั้น!” ลู่เอ๋อตะโกนออกมา

เมื่อมองการกระทำของถางหยุนและลู่เอ๋อ เย่ หยวนก็รู้สึกแอบขำเล็กน้อย แต่ลึกๆแล้วเขารู้สึกประทับใจกับการกระทำเช่นนี้ของทั้งสองคนมาก

 

ประการแรก…มนุษย์มักจะเผยธาตุแท้ออกมาในยามที่ตกอยู่ในสภาวะวิกฤต และการกระทำของทั้งสองคนนี้…มันเกินความคาดหมายของเย่ หยวนอย่างมาก..เขาไม่คิดเลยว่าลู่เอ๋อจะห่วงชีวิตนายน้อยของตนมากกว่าชีวิตของนางเอง และไม่น่าเชื่อว่าคนที่พึ่งรู้จักอย่างถางหยุนจะออกมาปกป้องเขาด้วย แม้ว่าการช่วยชีวิตพ่อของถางหนุนจะเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่สำหรับถางหยุนแล้วนั้นคือนาทีชีวิตของพ่อเขา ดังนั้นเขาจึงต้องการจะชดใช้บุญคุณนั้นด้วยชีวิตของตนเอง

ประการที่สอง…ทั้งๆที่พวกเขารู้ว่านักฆ่าที่อยู่ตรงหน้านั้นมีฝีมือที่ร้ายกาจอย่างมาก และหากเลือกที่จะปะทะแน่นอนว่าพวกเขาได้ตายอย่างแน่นอน…แต่พวกเขาก็ยังจะเลือกเส้นทางนั้น

 

“ฮ่าฮ่าฮ่า!…เป็นฉากที่ซึ้งกินใจดีจริงๆ! เย่ หยวน…มันคงจะดีมากหากเจ้าหุบปากตั้งแต่แรก อ่อแล้วก็ น้องสาวคนนั้นน่ะ…เจ้าช่างงดงามและมีเสน่ห์เหลือเกิน ข้าชักจะทนไม่ไหวแล้วล่ะ…. ”

โช่วหยินได้ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันที

 

ณ ตอนนี้โช่วหยินมั่นใจอย่างมากว่า ที่เย่ หยวนสัมผัสคิดการมีอยู่ของเขาได้..เขาจะต้องมีวรยุทธอะไรบางอย่างเป็นแน่ และเขาก็สนใจวรยุทธนั้นอย่างมาก…ดังนั้นไม่ว่ายังไงเขาก็จะเค้นวรยุทธนั้นออกจากปากเย่ หยวนให้ได้

นอกจากนี้ก็ยังมีหญิงสาวที่มากับเย่ หยวน และนางก็ช่างงดงามเหลือเกิน…ดังนั้นเขาจะปล่อยโอกาสดีๆแบบนี้ได้อย่างไรกัน?

 

“พวกเจ้า หลีกทางไปซะ!” เย่ หยวนได้ดันลู่เอ๋อและถางหยุนไปยังด้านหลังของเขา ใบหน้าของเย่ หยวนในตอนนี้ได้เผยรอยยิ้มออกมา และเป็นรอยยิ้มที่เยือกเย็นอย่างมาก

 

เมื่อโช่วหยินเห็นรอยยิ้มเช่นนั้น จู่ๆหัวใจของเขาก็ได้เต้มแรงขึ้น..แรงขึ้น….

และจู่ๆร่างกายของเขาก็สั่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

กะ-เกิดอะไรขึ้น?

โช่วหยินนั้นเป็นนักฆ่ามืออาชีพและได้ฆ่ามาแล้วเป็นร้อยๆศพ แม้จะยืนอยู่กลางหิมะหรือต่อให้เป้าหมายที่อยู่ตรงหน้าจะเป็นคนระดับอาณาจักรหลอมรวมวิญญาณ…เขาก็ไม่เคยสั่นขนาดนี้

มันไม่ทางเป็นไปได้…เขากำลังสั่นให้กับเป้าหมายที่เป็นเพียงอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับสามที่อยู่ตรงหน้า!

 

โช่วหยินรู้สึดได้ว่าสสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นในวันนี้..ทุกอย่างมันผิดปกติอย่างมาก ภารกิจนี้ควรจะเป็นภารกิจง่ายๆเท่านั้นมิใช่รึ? เหตุใดมันถึงผิดปกติมากเช่นนี้กัน?

 

“โดยปกติแล้ว..ข้าและเจ้าไม่เคยมีเรื่องต่อกันมาก่อน ในคราแรกข้าแค่อยากเจรจาและหาทางออกสำหรับเรื่องนี้โดยคุยด้วยเงิน แต่ดูเหมือนคงไม่จำเป็นแล้วล่ะ…เนื่องจากแกกล้าคิดเรื่องอกุศลกับลู่เอ๋อ ดังนั้น…แกคงต้องตายแล้วล่ะ อย่าโทษข้าล่ะกัน”

 

เมื่อพูดจบเย่ หยวนได้เผยให้เห็นถึงแววตาอันเลือดเย็นออกมา..เมื่อโช่วหยินได้เห็น เขาก็สั่นสะท้านไปถึงขั้วกระดูกดำเลยทีเดียว

เมื่อมาถึงจุดนี้ เย่ หยวนได้กินยาบางอย่างที่เขาเตรียมไว้ก่อนออกเดินทาง

เนื่องจากเย่ หยวนรู้อยู่แก่ใจดีว่า การเดินทางนี้จะไม่ราบรื่นแน่ๆ เขาจึงได้ปรุงยาบางอย่างเตรียมเอาไว้

ยานั้นมีชื่อว่า ยาจิตเทพห้าธาตุ มันถูกปรุงโดยสมุนไพรทั้ง5ที่มีคุณสมบัติธาตุแตกต่างกันคือ ธาตุทอง,ไม้ ,ไฟ ,น้ำ และดิน มันเป็นยาสำหรับผู้ที่อยู่อาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณ หลังจากที่กินเข้าไปพลังปราณจะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล และเพิ่มขึ้นจนไปหยุดอยู่ที่จุดสูงสุดแห่งอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณภายในระยะเวลาหนึ่ง!

 

“ฮ่าฮ่าฮ่า! แค่เศษโคลนระดับสาม…ไม่ว่าเจ้าจะมีกี่ร้อยชีวิตก็ฆ่าข้าไม่ได้หรอก!”

ในตอนนี้ทั้งอารมณ์และสภาพจิตใจของโช่วหยินนั้นไม่สงบและลุ่มร้อนใจอย่างมาก ที่เขาพูดออกไปก็เพื่อกลบอารมณ์เหล่านั้นให้หายไป

 

และในวินาทีนั้น ชิ้งงง! ดาบของโช่วหยินที่ซ่อนไว้ได้พุ่งออกมา

ในฐานะที่เป็นนักฆ่า ไม่ว่าวิธีใด..โช่วหยินก็ต้องสังหารเป้าหมายให้ได้ ดังนั้นเขาได้ติดตั้งอาวุธไว้ใต้ชายเสื้อของตน โช่วหยินหัวเราะด้วยความสะใจในขณะที่ดาบนั้นกำลังพุ่งไปยังหน้าเย่ หยวน

 

“นายน้อยเย่..ระวัง!” ถางหยุนและลู่เอ๋อได้ตะโกนออกมาอย่างพร้อมเพรียง

แต่เสียงของพวกเขาก็ไม่มีทางเร็วไปกว่าดาบนั้นได้ ดาบของโช่วหยินได้เสียบเข้าไปในร่างของเย่ หยวนทันที

“นายน้อย!”

“นายน้อยเย่!”

ทั้งถางหยุนและลู่เอ๋อได้เห็นฉากที่ไม่ควรเห็นก่อนที่จะร้องไห้ออกมา

 

แต่โช่วหยินรู้สึกมีบางอย่างผิดแปลกไป ทั้งๆที่ดาบของเขาเสียบเข้ากลางลำตัวของเย่ หยวนไปแล้วแท้ๆ…แต่ทำไมมือของเขาถึงไม่รู้สึกอะไรเลยล่ะ?

ไม่ว่าเหตุผลนั้นคืออะไร โช่วหยินได้ชักดาบออกมาก่อนอย่างรวดเร็วเพื่อป้องกันตัว และร่างของเย่ หยวนก็ได้ล้มลงไปทันที แต่เขาก็ยังสงสัยอยู่ดีว่าทำไมถึงรู้สึกแปลกเช่นนี้

สิ่งที่เขาจำได้ก็คือ…ก่อนที่จะโจมตีเย่ หยวน เย่ หยวนได้หยิบยาอะไรบางอย่างออกมากินก่อน…แต่เขาก็คิดว่าแค่ยาเพียงเม็ดเดียวก็คงไม่สามารถสร้างปัญหาใดๆกับเขาได้ และหากเป้าหมายเป็นคนอื่น..เขาก็คงไม่เปิดโอกาสให้กินยาเช่นนี้แน่

ข้าคงวิตกเกินไปกับแค่คนๆหนึ่งที่ตายไปแล้ว

ในตอนนี้เย่ หยวนได้ตายลงไปแล้ว และศพของเย่ หยวนก็อยู่ตรงหน้าเขา ถึงจะเป็นแบบนั้นแต่ในใจของเขา ก็รู้สึกแปลกๆอยู่ดี..ทำไมกัน?

 

 

ทันใดนั้น!…จู่ๆศพของเย่ หยวนที่ถูกแทงโดยโช่วหยินก็ค่อยๆจางหายไปจนเหลือแต่ความว่างเปล่า

สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าโช่วหยิน มันยังติดตาเขาอยู่เลย!

 

“ฮ่าฮ่า…มันไม่อันตรายไปหน่อยรึ ที่เจ้าแสดงให้ข้าเห็นเมื่อสักครู่น่ะ?”

เสียงของเย่ หยวนทำให้โช่วหยินสะดุ้งในทันที

ปะ-เป็นไปไม่ได้!…ข้าแทงแกไปแล้วนิ!

 

“ก้าวพริบตา! นั้นมันก้าวพริบตาจริงๆ!”

ถางหยุนตะโกนออกมาทันที

 

“นายน้อย…นั้นมันยอดไปเลย ท่านยังปลอดภัยดี!”

ลู่เอ๋อตะโกนออกมาอย่างตกใจและโล่งใจในเวลาเดียวกัน

 

“ฮ่าฮ่าฮ่า แน่นอนข้ายังปลอดภัยดี ดวงของนายน้อยเจ้าน่ะ..แข็งดั่งภูผา!”

 

“นายน้อยเย่…ท่านเคลื่อนไหวรวดเร็วจนใช้ก้าวพริบตาได้! แถมท่านก็ยังดึงประสิทธภาพสูงสุดของมันได้อีกด้วย นี่มันพรสวรรค์ระดับพระเจ้าชัดๆ!” ถางหยุนตะลึงอย่างมากเมื่อได้เห็นการใช้วรยุทธนี้ของเย่ หยวน

 

“ไม่หรอก…ก็แค่วรยุทธทั่วๆไป”

สำหรับคนอื่นๆวรยุทธก้าวพริบตานั้นเป็นวรยุทธที่ใช้ยากมาก และยังต้องมีทักษะการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วอย่างมาก แต่พลังในตอนนี้ของเย่ หยวนมันไม่ใช่เรื่องยากเลย

 

วรยุทธก้าวพริบตา อาจจะดูสุดยอดอย่างมาก แต่วรยุทธนี้ก็มีข้อจำกัดอยู่…ก้าวพริบตาสามารถใช้ได้แค่ในรัศมีเล็กๆเท่านั้น และมันเป็นเพียงวรยุทธระดับหนึ่ง..จึงไม่ใช่วรยุทธที่เก่งกาจอะไรเช่นนั้น

แต่เนื่องจากชีวิตก่อนหน้าของเย่ หยวนนั้นเกิดในดินแดนศักดิ์สิทธ์ จึงทำให้วรยุทธนี้เป็นเพียงเรื่องง่ายๆในการใช้มัน แต่สำหรับดินแดนสามัญชนเช่นนี้เป็นอะไรที่ใช้และควบคุมยากมาก แม้แต่ในสำนักดานวู วรยุทธก้าวพริบตา..ก็ไม่ใช่สิ่งที่ใครๆจะใช้มันได้ง่ายๆ

ไม่ต้องพูดถึงในอดีต เย่ หยวน เขาสามารถใช้มันอย่างคล่องแคล่ว เนื่องด้วยในอดีตระดับการเพาะปลูกพลังของเย่ หยวนนั้นอยู่สูงจนไม่น่าเชื่อ

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top
    error: Alert: Content is protected !!