*****สำหรับท่านที่จะเติมเหรียญสามารถ IB แจ้งมาที่ Facebook UpdatesNovel - นิยายแปล ได้เลยนะค่า****
ขนาดตัวอักษร

ตอนที่21 นักฆ่าระดับทองแดง

 233 Views

โช่วหยิน หัวเสียอย่างมากเมื่อสองวันที่แล้ว

ในฐานะนักฆ่าระดับทองแดงจากโม่ซาน กลุ่มเป้าหมายที่ต้องไปสังหารล้วนเป็นจอมยุทธอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับเจ็ดขึ้นไปทั้งนั้น แต่ภารกิจในครานี้ที่เขาได้รับดันให้ไปสังหารพวกมือใหม่อย่างแก่นแท้แห่งปราณระดับหนึ่ง

ขึ้นชื่อว่าเป็นนักฆ่าระดับทองแดง มันแสดงให้เห็นถึงความสามารถของเขาที่ได้รับการยอมรับในระดับหนึ่งแล้ว และพลังของโช่วหยินอยู่ในระดับแก่นแท้แห่งปราณระดับเจ็ด ดังนั้นเป้าหมายส่วนใหญ่ก็จะอยู่ในระดับเดียวกับเขาหรือบางทีอาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ แต่ในคราวนี้ภารกิจของเขาคือการสังหารมือใหม่ ทำให้ภารกิจนี้คือหนึ่งในความอัปยศของเขา

 

โช่วหยินเป็นนักฆ่าที่ทะเยอทะยาน เป้าหมายของตนคือการขึ้นเป็นนักฆ่าระดับทองคำ ดังนั้นการฝึกฝนในโม่ซานที่เขาได้รับค่อนข้างหนักหนวง การปกปิดร่องรอยและปลิดชีพภายในการโจมตีครั้งเดียว เขาได้ศึกษาทั้งหมดเหล่านี้ด้วยความเพียรพยายาม นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงแข็งแกร่งได้รวดเร็วเช่นนี้

เพื่อกระตุ้นศักยภาพของตน โช่วหยินมักจะขอรับภารกิจที่ท้าทายอยู่เสมอ และเคยมีครั้งหนึ่งเขาได้รับภารกิจที่มีเป้าหมายเป็นถึงแก่นแท้แห่งปราณระดับเก้า แต่ภารกิจนั้นก็ทำอันตรายเขาไม่ได้เลยแม้แต่ลอยขีดข่วน จึงทำให้กลุ่มนักฆ่าหันมาสนใจเขามากขึ้นและส่งภารกิจให้เขามากขึ้นนับตั้งแต่นั้น

 

แต่ในคราวนี้เป้าหมายของเขาเป็นแค่มือสมัครเล่นที่ไม่มีความสามารถใดๆ และเป้าหมายอายุยังแค่15ปีแถมพลังก็อยู้เพียงแก่นแท้แห่งปราณระดับหนึ่งเท่านั้น ดูยังไงเป้าหมายในคราวนี้ก็เป็นเพียงแค่เศษโคลนเท่านั้นแท้ๆ  หากนายจ้างไม่ยัดเงินมามากขนาดนี้…เขาคงปฎิเสธไปนานแล้ว

และในเมื่อมันต้องทำ เขาเพียงแค่กระดิกนิ้วก็สามารถจัดการเศษโคลนนี้ได้แล้ว

แต่อย่างไรก็ตามด้วยความเป็นมืออาชีพของโช่วหยิน เมื่อเขารับมาแล้ว..เขาก็ต้องทำมันให้ดีที่สุด และตอนนี้เขาก็เตรียมการทุกอย่างไว้หมดแล้ว

 

นักฆ่ามากมายต่างใช้เลือดของพวกเขาในการสอนและหล่อหลอมโช่วหยินขึ้นมา ดังนั้นการออกไปทำภารกิจในครั้งนี้มันเหมือนกับสิงโตออกไปล่ากระต่าย

ในอดีตที่ผ่านมาได้มีนักฆ่าระดับทองแดงจากโม่ซานมากมายที่ออกไปฆ่าเป้าหมายกันซึ่งๆหน้าเพียงเพราะพวกเขาดูถูกเป้าหมายของตนมากเกินไป จนในท้ายที่สุดก็จบลงด้วยความตายของพวกเขาเอง

นอกจากนี้เขายังได้คาดการอีกว่า…พ่อของเป้าหมายได้วางแผนป้องกันโดยการส่งคนมาคุ้มกันเป้าหมายอย่างแน่นอน ซึ่งเรื่องนี้มันสร้างความลำบากต่อโช่วหยินอย่างมาก

แต่ถึงกระนั้นโช่วหยินก็ยังคงมั่นใจอย่างมากในฝีมือการฆ่าของตน ตราบเท่าที่สภาพอากาศเป็นใจและสภาพภูมิศาสตร์ในบริเวณนั้นจะไม่ลำบากต่อการซุ่มโจมตีจนเกินไป เขามั่นใจอย่างมากว่าจะสามารถลอบสังหารเป้าหมายได้แน่นอน

 

แต่เมื่อได้มาเห็น..ใครจะคิดว่าพ่อของเป้าหมายจะโง่เช่นนี้ ในการส่งคนคุ้มกันมาสองคนแถมหนึ่งในนั้นจะเป็นหญิงสาวอีกด้วย

หึหึ…เจ้าได้ก้าวขามายังปรโลกข้างหนึ่งแล้ว และเจ้าก็ไม่อาจถอยกลับได้อีกแล้วในตอนนี้!

ในขณะนี้โช่วหยินกำลังมองกลุ่มของเย่ หยวนจากที่ไกลๆ เรารู้สึกตื่นเต้นอย่างมากจนหัวใจของเขาแทบพุ่งออกมา

หลังจากที่พวกเขาออกจากเมืองได้สักพัก โช่วหยินก็ได้เฝ้าติดตามพวกเขาไปเรื่อยๆโดยยังไม่คิดลงมือใดๆ โช่วหยินได้ตรวจสอบเส้นทางจากตัวเมืองไปยังสำนักดานวูเรียบร้อยหมดแล้ว และเขาก็กำหนดจุดที่ใช้เป็นที่ลอบสังหารเรียบร้อย

 

พวกเจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจะให้เวลาพวกเจ้าไปชื่นชมและเพลิดเพลินกับทัศนียภาพบนโลกมนุษย์ให้อิ่มใจก่อนที่จะส่งไปปรโลก

ฮ่าฮ่า…จงสนุกกับชีวิตที่ยังเหลืออยู่ให้เต็มที่กันซะ จงใช้เวลาชีวิตที่ยังเหลืออยู่ทำในสิ่งที่พวกเจ้าอยากทำไปเถิด

โช่วหยินหัวเราะอย่างเลือดเย็นเบาๆ

 

เมื่อโช่วหยินเห็นว่าพวกเขาใกล้จะมาถึงสำนักดานวูแล้ว โช่วหยินจึงเริ่มเคลื่อนไหว…เขาได้ไปยังจุดที่ตนเตรียมไว้ข้างหน้าพวกเย่ หยวน เขาได้วิเคราะห์เส้นทางเป็นเวลานานก่อนลงมือจริง…และเขาก็คิดแล้วว่าจุดๆนี้คือจุดลอบสังหารที่ดีที่สุด บริเวณที่โช่วหยินดักซุ่มนั้นเป็นบริเวณที่มีโชดหินขนาดใหญ่มากมาย มันจึงง่ายต่อการลอบสังหารอย่างมาก…ในตอนนี้เขาเตรียมพร้อมที่จะปลิดชีพเย่ หยวนโดยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

ทางด้านขวามือของเขา กลุ่มของเย่ หยวนกำลังเดินทางมาใกล้จุดที่เขาวางไว้แล้ว

เอาล่ะ…ถึงเวลาตายของพวกเจ้าแล้ว!

ในขณะที่โช่วหยินกำลังจะพุ่งตัวออกไปเขาก็ตกใจอย่างมาก

 

………………………

 

“เอาล่ะ…ข้าคิดว่าพวกเจ้าคงเหนื่อยกันแล้วหลังจากที่เดินทางกันมาสักพักได้”

คำพูดเหล่านี้ได้ลอยออกไปเข้าหูของโช่วหยินเข้า

ไร้เสียงตอบรับใดๆ….

 

เจ้าเด็กคนนี้…มันรู้แผนการของข้างั้นรึ?

พวกมันคงพยายามล่อลวงให้ข้าออกไปงั้นรึ?

หึหึ…ต้องใช่แน่ๆ!

ดูเหมือนว่าโช่วหยินจะประเมินเจ้าเด็กคนนี้ต่ำเกินไป เจ้าเด็กนั้นคงรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่า…จะมีคนส่งนักฆ่ามาปลิดชีพเขา ดังนั้นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไม..เจ้าเด็กนั้นถึงส่งคนคุ้มกันแค่สองคนเท่านั้น? เพราะคนคุ้มกันที่เหลือได้ซุ่มติดตามเจ้าเด็กนั้นมาตลอด แต่เราไม่รู้สึกเลยสักนิด!

แต่…มันเป็นไปได้จริงๆรึนี่?

และอย่างมากพลังของคนติดตามที่เหลือก็คงพอๆกับเจ้าเด็กนั้น เพราะเป็นไปไม่ได้เลยหากพวกที่เหลือจะซุ่มติดตามโดยที่ข้าไม่รู้ตัว เว้นแต่จะมีพลังที่พอๆกับเจ้าเด็กนั้น!

ในฐานะนักฆ่าระดับทองแดงแห่งโม่ซาน โช่วหยินมั่นใจในความสามารถการพรางตัวของตนอย่างมาก หากพวกที่ซุ่มติดตามมีพลังระดับอาณาจักรหลอมรวมวิญญาณล่ะก็…ก็เป็นไปได้อยู่ที่พวกเขาจะสามารถซ่อนพลังตนเองจากสายตาโช่วหยินได้ แต่จากที่ดูแล้ว…ผู้คุ้มกันที่อยู่ใกล้ตัวเป้าหมายที่สุดย่อมจะเก่งที่สุด และทั้งสองคนนั้นก็มีพลังอยู่แค่อาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณเท่านั้น

ดังนั้นพวกที่เหลือคงมีพลังไม่พ้นสองคนนี้แน่นอน…แต่ทำไมเขาจึงไม่รู้สึกตัวเลยล่ะ!

 

แต่ชั่งเถอะ ไม่ว่ายังไง…หากเจ้าพวกนั้นมาถึงจุดสังหารแล้วล่ะก็ เขาจะส่งเป้าหมายของตนไปปรโลกด้วยมือข้างนี้ของเขาเอง

 

…………….

 

“นายน้อย เกิดอะไรขึ้น?” ลู่เอ๋อไม่เข้าใจว่าทำไมสีหน้าของนายน้อยนางดูเคร่งขรึมเช่นนี้ นางจึงถามเอ่ยปากถามออกมา

แต่ถางหยุนมีความตื่นตัวค่อนข้างสูงและหัวไวพอ เมื่อเย่ หยวนกล่าวแบบนั้น…ถางหยุนก็รู้ตัวทันที

 

“ฮ่าฮ่า คงเป็นแค่หัวขโมยทั่วไป..ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก”

เย่ หยวนพูดอย่างไม่ค่อยสนใจ

แม้เห็นเย่ หยวนกล่าวเช่นนี้ แต่ถางหยุนก็ยังคงระแวงอยู่

“นายน้อยเย่ เจ้านั้นมันซ่อนตัวอยู่ที่ใดกัน?”

 

“โอ้ ก็อยู่หลังโข่งหินก้อนนั้นไง…ข้าเดาว่า เจ้านั้นคงรอให้พวกเราไปถึงระยะก่อนจึงค่อยพุ่งออกมาโจมตีพวกเรา”

 

อารมณ์ของโช่วหยุนพึ่งจะผ่อนคลายได้ไม่นาน เขาก็กลับมาตกใจอีกครั้งเมื่อได้ยินเย่ หยวนกล่าวแบบนั้น เพราะคนที่อยู่หลังโข่งหินในตอนนี้ก็คือเขาเองมิใช่หรือ?

 

เจ้านั้น…คิดจะกดดันข้ารึ?

ข้า..โช่วหยิน เป็นถึงนักฆ่ามืออาชีพ ข้าไม่มีทางหลงกลเจ้าหรอกเด็กน้อย…การหลอกล่อของเจ้า ข้าได้ดูออกหมดแล้ว!

 

“นี่…เจ้าก็คิดมากเกินไป มัวแต่คิดมากแบบนี้มันไม่ดีต่อสุขภาพจิตเจ้าหรอก”

เย่ หยวนได้ตะโกนขึ้นมาอีกครั้ง

 

โช่วหยินสะดุ้งทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น

ในฐานะนักฆ่า โช่วหยินได้รับการฝึกฝนทางด้านจิตใจให้แข็งแกร่งมานับไม่ถ้วน…แต่เพียงคำพูดไม่กี่คำของเย่ หยวน มันก็ทำให้หัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะเลย

บะ-บ้าน่ะ..มันเป็นไปได้อย่างไร!? อีกฝ่ายเป็นเพียงระดับหนึ่งเท่านั้นแท้ๆ!

เจ้าเด็กบ้านั้น..มันอ่านความคิดของข้าออกได้อย่างไรกัน!?

 

และจู่ๆความเสียงเหล่านั้นก็หยุดลง โช่วหยินได้ยินเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆเข้าใกล้โขดหินที่เขาซ่อนอยู่เรื่อยๆ..เรื่อยๆ….

โช่วหยินตะหนักแล้วว่า…เขานั้นอับโชคอย่างมากในขณะนี้ เย่ หยวนได้รู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเขากำลังจับตามองอยู่ตลอดและพยายามกดดันเขา

ในตอนนี้โย่วหยินไม่มีทางเลือกอื่นแล้วนอกจากออกไปเผชิญหน้ากับพวกเขาทั้งสาม

 

เมื่อเขาได้พุ่งออกไป…ก็พบกับทั้งสามคนและหนึ่งในนั้นได้เผยรอยยิ้มแปลกๆให้แก่เขา

ซึ่งคนที่เผยรอยยิ้มแบบนั้นออกมาเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเป้าหมายของเขา เย่ หยวนนั้นเอง

 

“จะ-เจ้า..รู้ตัวได้อย่างไร?” โช่วหยินถามออกมาด้วยความวิตก

เขาไม่เข้าใจเลยว่าทั้งๆที่เป็นเพียงระดับหนึ่งแท้ๆ แต่ทำไมถึงรู้ว่าเขาได้แอบซุ่มได้กัน

สิ่งที่เขาอยากรู้ที่สุดคือ…การพรางตัวของตนผิดพลาดตรงไหนกัน?!

นักฆ่าระดับทองแดงแห่งโม่ซาน ได้พ่ายให้กับเหล่ามือใหม่ทั้งสามคนนี้น่ะรึ?

 

“เจ้าอยากรู้งั้นรึ…ว่าข้ารู้ได้อย่างไร?”

เย่ หยวนดูราวกับไม่ค่อยเต็มใจที่จะบอกเท่าไหร่

เขาไม่สามารถบอกนักฆ่าคนนี้ได้ว่า เขาสามารถสัมผัสจิตสังหารที่แผ่ออกมาจากตัวนักฆ่าผู้นี้ได้

 

“ชั่งเถอะ!…มันถึงเวลาตายของพวกเจ้าแล้ว!!”

ในตอนที่โช่วหยินกำลังจะพุ่งโจมตี จู่ๆเขาก็หยุดชะงักไปในทันที

“นะ-นี่เจ้า! แก่นแท้แห่งปราณระดับสามงั้นรึ?!…ไม่ใช่ตามที่ข้อมูลบอกไว้นิ!”

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top