*****สำหรับท่านที่จะเติมเหรียญสามารถ IB แจ้งมาที่ Facebook UpdatesNovel - นิยายแปล ได้เลยนะค่า****
ขนาดตัวอักษร

ตอนที่19 การสมคบคิด

 217 Views

หลายวันมานี้คฤหาสน์ดวงดาวนั้นเงียบเป็นป่าช้า ชื่อเสียงที่สั่งสมมาได้ถูกหอโอสถนั้นช่วงชิงไปหมดแล้ว

นับตั้งแต่เหตุการณ์ที่เย่ หยวนมาเมื่อวันนั้น หวัง ตงไห่ก็ปลีกวิเวกเก็บตัวอยู่แต่ในตำหนัก และเมื่อมีแขกมาเยี่ยมก็ปฏิเสธท่าเดียว สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อตอนนั้นมันทำให้หวัง ตงหยางกังวลอย่างมาก เขาต้องการส่งคนไปฆ่าเย่ หยวนออกไปจากชีวิตของพี่ตน แต่ก็ถูกห้ามโดยพี่ชายของตนเอง…เมื่อเขาไม่ได้รับการยินยอมจากพี่ชาย เขาจึงไม่กล้าออกคำสั่งใดๆ สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือ…ไปเยี่ยมพี่ชายของตนที่ตำหนักในทุกๆวัน เขาหวังไว้ว่าการทำแบบนี้จะทำให้พี่ของตนเลิกเก็บตัวเร็วขึ้น

 

ในขณะนี้หวัง ตงหยางกำลังเดินไปที่ห้องพักของพี่ชายอย่างร้อนใจ เห็นได้ชัดเลยว่า..ในตอนนี้ความอดทนของเขามันเกินจะทนไหวแล้ว

“พี่ใหญ่ หากท่านยังไม่ออกมา..ข้าจะส่งคนไปสังหารเจ้าขยะนั้นเอง ท่านทำให้ข้าไม่มีทางเลือก!”

ในตอนนี้หวัง ตงหยางได้หมดความอดทนแล้ว

 

หวัง ตงหยาง ไม่ได้รับยินเสียงใดๆตอบกลับมา…หวัง ตงหยางสุดจะทนแล้วในตอนนี้ เขาได้ยกเท้าขึ้นเตรียมที่จะทำลายประตูตรงหน้า…แต่เมื่อกำลังจะถีบออก ก็มีเสียงหวัง ตงไห่ออกมาจากห้อง

 

“ตงหยาง..เข้ามา”

เมื่อได้ยินหวัง ตงหยางก็รู้สึกดีใจอย่างมากและได้เปิดประตูเข้าไปทันที

 

“พะ-พี่ใหญ่ เหตุใดท่านถึงเอาแต่เก็บตัวเช่นนี้ล่ะ….”

หวัง ตงหยางกลัวว่า การที่พี่ชายของตนเอาแต่เก็บตัวอยู่แบบนี้..นั้นหมายถึง เขาอาจละอายใจจนอยากปลิดชีพของตนให้จบๆไปอย่างเงียบๆ แต่ใครจะคิดว่าภาพตรงหน้าที่ตงหยางเห็น จะเป็นภาพพี่ชายของตนนั่งดื่มเหล้าด้วยท่าทีที่สบายๆเช่นนี้กัน?

 

ท่าทีของหวัง ตงไห่ไม่มีร่องรอยความโศกเศร้าหรือขุ่นมัวเลยสักนิด ภาพที่หวัง ตงหยางคิดเอาไว้ในหัวมันช่างแตกต่างกับสิ่งที่เห็นโดนสิ้นเชิง ในความเป็นจริงใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและแววตาที่ดูมีพลัง ราวกับว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสองวันก่อนมันไม่เคยเกิดขึ้น

สีหน้าที่ประหลาดใจของหวัง ตงหยางที่ปรากฏออกมานั้น มันทำให้หวัง ตงไห่เข้าใจสิ่งที่น้องของตนคิดทั้งหมด หวัง ตงไห่ได้ยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า

“ตงหยาง ข้าบอกกี่ครั้งแล้วว่า..เมื่อเจ้าเผชิญกับปัญหาอย่าพึ่งตื่นตระหนกให้มากนัก ในรัฐฉินแห่งนี้ส่วนหนึ่งเป็นของพวกเรา แต่ก็ยังมีอีกส่วนที่เป็นของเย่ ฮาน”

“เจ้าคิดรึว่าหากสังหารเย่ หยวนที่เป็นเพียงมือเท้าแล้วจะสามารถชนะได้? จนกว่าส่วนสมองอย่างเย่ ฮานจะถูกกำจัด ในตอนนั้นแหละ..จะเป็นชัยชนะของพวกเรา”

 

“ตะ-แต่พี่ใหญ่ ข้าไม่ทนหรอกที่เจ้าขยะนั้นมาฉีกหน้ากันแบบนี้!”

“คฤหาสน์ดวงดาวยังจะเปิดต่อได้อย่างไรหากยังถูกฉีกหน้ากันแบบนี้! เมื่อเกิดเหตุเช่นนี้แล้ว..ก็อย่าหวังอยู่รวมโลกกันเลย?!”

 

“การทำธุรกิจน่ะ…มันไม่ใช่แค่เรื่องผลกำไรหรือความมั่งคั่ง พวกเราจะต้องสร้างความหน้าเชื่อถือให้แก่ธุรกิจของพวกเราอีกด้วย แม้ว่าบางทีถึงคราวจะต้องนองเลือด..พวกเราก็ต้องทำ แต่จะต้องทำอย่างลับๆ มันจะได้อะไรหากเจ้าร้อนใจและนำคนไปสังหารเขาโต้งๆแบบนี้..นอกจากจะไม่ได้อะไรเลย มันจะทำให้ความหน้าเชื่อถือของคฤหาสน์ดวงดาวลดลงอย่างมากอีกด้วย”

 

“พะ-พี่….”

 

“เจ้าสบายใจได้…ไปนั่งพักและไปคุมคฤหาสน์ดวงดาวก็พอแล้ว ส่วนเรื่องเย่ หยวนเจ้าไม่ต้องกังวลไป ข้าได้เตรียมการไว้แล้ว”

 

ดวงตาของหวัง ตงหยางเป็นประกายขึ้นทันทีเมื่อได้ยิน และถามอย่างรวดเร็วว่า

“การเตรียมการที่ท่านว่า..หมายถึง?”

 

หวัง ตงไห่เผยรอยยิ้มออกมาพร้อมกล่าวว่า

“เจ้านั้นก็แค่อาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับหนึ่ง แล้วทำไมพวกเราจะต้องลงมือเองด้วย? ในตอนนี้หากไม่พบตัวเขา..ก็แสดงว่าเจ้านั้นคงกลับไปยังสำนักดานวู และตามที่ข้าคาดไว้หลังจากกลับไปที่นั้นเพียงสองสามวัน ก็คงได้ยินข่าวเจ้านั้นเกิดอุบัติเหตุจนถึงแก่กรรม…แล้วมันก็เป็นเพียงอุบัติเหตุเท่านั้น จะไม่มีใครสาวถึงตัวเราได้เลย”

 

“สิ่งที่พี่ใหญ่ตั้งใจก็คือ….”

 

“ข้าได้จ้างนักฆ่าโม่ซานเพื่อดำเนินการเรื่องนี้ไว้แล้ว เขาไม่มีทางล้มเหลวเด็ดขาดในเมื่อเป้าหมายก็แค่ระดับหนึ่งเท่านั้น”

 

“ฮ่าฮ่าฮ่า!” หวัง ตงหยางระเบิดเสียงหัวเราะออกมาด้วยความสะใจและได้ตะโกนออกมาอย่างชื่นชม “ที่แท้พี่ใหญ่ก็วางแผนไว้หมดแล้วนี่เอง ข้าผู้เป็นน้องช่างประจับใจยิ่งนัก!”

“ทำไมข้าถึงคิดไม่ได้…เพียงแค่จ้างนักฆ่าโม่ซานที่มีความสามารถในการลอบสังหารดั่งเงาและมีความน่าเชื่อถือสุดในสิบเมฆาราตรี ที่ใครๆต่างได้ยินชื่อแล้วขวัญกระเจิงทั้งนั้น คราวนี้แหละเจ้าขยะนั้น…จะไม่มีทางหลีกหนีความตายได้แน่!”

 

“อืม…โม่ซานคือคนที่เด่นที่สุดและน่าเชื่อถือที่สุดในบรรดากลุ่มของนักลอบสังหารภายในสิบเมฆาราตรี ตั้งแต่ที่ลูกข้า..หยวนเอ๋อได้พลาดในการลอบวางยาเจ้านั้นให้ถึงแก่กรรม ข้าก็ส่งจดหมายไปหาลูกข้าแล้วว่า..เจ้านั้นกำลังกลับไปยังสำนัก แถมเจ้านั้นยังกล้ามาท้าทายข้า..หวัง ตงไห่ผู้นี้ เจ้าเด็กสารเลวนั้นจะต้องอยู่ไม่อยู่สุข!” 

บุคลิกของหวัง ตงไห่ได้ดูเย็นชาขึ้นทันทีเมื่อเขากล่าวคำเหล่านี้ออกมา

 

“ที่ท่านกล่าวมาก็ถูก แต่ใครจะไปรู้ว่าเจ้าขยะนั้นไปเอาพิษร้างแรงเช่นนั้นมาจากไหน?…ไม่งั้นคงไม่กล้าท้าทายพวกเราขนาดนี้? โดยปกติเจ้าขยะนั้นก็ไม่มีปัญญาทำอะไรได้ตั้งแต่เกิดจนตายนั้นแหละ…หากจะบอกว่าเจ้านั้นปรุงพิษนั้นด้วยตนเองยิ่งลืมไปได้เลย เพราะเจ้านั้นเป็นเพียงพวกขยะระดับหนึ่งเท่านั้น”

ในสายตาของหวัง ตงหยาง เย่ หยวนก็เป็นแค่เศษเดนชีวิตเท่านั้น

 

หวังตงไห่ หัวเราะออกมาราวกับว่าไม่ได้สนใจเรื่องเย่ หยวนมากนัก ในสายตาของหวัง ตงไห่ เย่ หยวนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลยสักนิด อย่างมากก็เป็นเพียงแค่เศษหินเล็กๆในชีวิตของเขา

 

“หากเหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นโดยมีเย่ ฮานอยู่เบื้องหลังจริงๆล่ะก็..เจ้านั้นได้ทำให้ข้าโกรธจริงๆแน่! คฤหาสน์ดวงดาวของเราจะต้องทำลายหอโอสถให้ราบ ไม่ว่าเพื่อนหรือคนใกล้ตัวของเย่ ฮาน ข้าจะให้พวกมันทิ้งมันอย่างไร้ค่า!”

เมื่อกล่าวเสร็จ หวัง ตงไห่ก็ได้หยิบยาบางอย่างออกจากแขนเสื้อและส่งให้หวัง ตงหยางด้วยความระวัง หวัง ตงหยางหยิบยานั้นขึ้นมาจ้องสักครู่หนึ่ง…แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี นักหลอมโอสถทุกคนในขณะนี้ไม่มีใครสามารถรับรู้ถึงระดับยาที่เย่ หยวนปรุงได้เลย เมื่อหวัง ตงหยางนึกดูสักครู่เขาก็เดาว่า ยานี้คงเป็นยาทลายแก่นแท้แห่งลมปราณ

 

“พี่ใหญ่ นี่มัน…?”

 

“ยาตัวนี้มีชื่อว่า ยาผสานแก่นแท้ ซึ่งมีฤทธิ์เช่นเดียวกับยาทลายแก่นแท้แห่งลมปราณ แต่ยาผสานแก่นแท้ จะมีประสิทธิภาพเหนือกว่ายาทลายแก่นแท้แห่งลมปราณถึงครึ่งเท่า เจ้าลองคิดตาม…หากคฤหาสน์ดวงดาวของเราเริ่มจำหน่ายยาตัวนี้ในจำนวนที่มาก…?”

หวัง ตงไห่ไม่สามารถปกปิดความภาคภูมิใจบนใบหน้าของตนได้เลย

 

หวัง ตงหยางยังมีความรู้น้อยกว่าพี่ชายตนมาก เขาไม่เคยรู้เลยว่า…ยาผสานแก่นแท้จะมีฤทธิ์เช่นนี้ด้วย หลังจากฟังคำอธิบายของพี่ชาย..หัวใจของหวัง ตงหยางก็เริ่มเต้นแรงด้วยความดีใจอีกครั้ง

 

เมื่อยาเม็ดนี้ถูกขายออกไปสู่ตลาดแน่นอนว่า..มันจะเป็นการฆ่าคู่แข่งทางอ้อม!

 

แม้ยาผสานลมปราณจะช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งก็จริง แต่หากกินมันตอนยังอยู่เพียงระดับหนึ่ง…ยาตัวนี้ก็จะไม่ค่อยมีผลเท่าไหร่ หลังจากที่บรรลุอาณาจักรแก่นแท้แห่งลมปราณระดับห้าแล้ว มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะบรรลุระดับหกต่อได้

ทุกวินาทีมีค่าอย่างมากสำหรับเส้นทางแห่งการต่อสู้ เมื่ออายุมากขึ้นศักยภาพของมนุษย์ก็จะค่อยๆถูกบีบให้อ่อนแอลง ดังนั้นระยะเวลาที่มีจำกัดเช่นนี้จึงทำให้ทุกคนต้องการที่จะแกร่งขึ้นภายในช่วงที่ยังมีโอกาสอยู่ นั้นแสดงให้เห็นว่ายาผสานแก่นแท้นั้นมันจำเป็นแค่ไหน

 

“พี่ใหญ่ แล้วราคาทุนในการปรุงยาผสานแก่นแท้มันเท่าไหร่กัน?”

ในฐานะที่เป็นนักหลอมโอสถเช่นกัน และตงหยางก็ไม่ใช่คนโง่..เขาจึงถามคำถามนี้ออกไปทันที

 

“สบายใจได้ ยาผสานแก่นแท้เป็นเพียงยาระดับหนึ่ง ซึ่งมีราคาทุนสูงกว่ายาทลายแก่นแท้แห่งลมปราณไม่มาก”

 

“เยี่ยม..เยี่ยมจริงๆ! ครานี้แหละ…หอโอสถจะต้องปิดฉากอย่างสมบูรณ์ด้วยยาผสานแก่นแท้ของเรา!”

ทั้งสองคนพี่น้องต่างระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมๆกัน

 

……………………….

 

ณ บ้านตระกูลถาง

 

ถางซ่งไฮว่พึ่งกินยาที่เย่ หยวนปรุงมาให้เสร็จใหม่ๆ จากนั้นเขาก็ได้ทำสมาธิเพื่อดูดซับฤทธิ์ยาเหล่านั้น

ยาที่เย่ หยวนปรุงมาให้ถาง ซ่งไฉว่กินเข้าไปมีชื่อว่า ยาฟื้นคืนหัวใจมรกต และยาชนิดนี้ไม่เคยปรากฏขึ้นในรัฐฉิน แต่เนื่องด้วยวัตถุดิบที่อุดมสมบูรณ์ในหอโอสถ…จึงสามารถหาวัตถุดิบมาปรุงยาตัวนี้ได้

ยาฟื้นคืนหัวในมรกต เป็นยาที่มีฤทธิ์ในการรักษาอาการบาดเจ็บภายในโดยตรง ฤทธิ์ของยาฟื้นคืนหัวใจมรกตนั้นจะเหนือกว่ายาฟื้นฟูร่างกาย ไม่เพียงแค่ฟื้นฟูหัวใจของถาง ซ่งไฮว่…และยังไปช่วยซ่อมแซมอวัยวะภายในอื่นๆในร่างกายอีกด้วย ตราบเท่าที่ถาง ซ่งไฮว่ยังดูดซับฤทธิ์ยาได้เรื่อยๆ…เขาจะสามารถดูดซับมันได้ถึง3วันเต็ม

 

ในห้องรับแขกของตระกูลถาง ถางหยุนได้มอบคันธนูให้กับเย่ หยวน

“คราวนี้มันถึงเวลาแล้ว หากข้าไม่ได้รับความเมตาจากท่าน…วันนี้คงเป็นวาระสุดท้ายของพ่อข้าแล้ว โปรดรับคันธนูนี้ไว้เถิด”

 

เย่ หยวนยกมือขึ้นมาห้ามถางหยุนพร้อมกับรอยยิ้มและพูดว่า

“ท่านพี่ถาง ท่านไม่ต้องมาสุภาพกับข้าเช่นนี้หรอก…ทุกอย่างมันเกิดขึ้นจากความกตัญญูของท่านต่างหากล่ะ เมื่อข้าเห็นตอนที่ท่านร้อนใจไปดูอาหารพ่อท่าน…มันทำให้ข้าเห็นภาพสะท้อนตอนที่ข้าโดนวางยาเมื่อไม่กี่วันก่อน”

“และอีกอย่าง…ที่พ่อท่านพ้นวิกฤตเช่นนี้ได้เป็นเพราะการตัดสินใจของท่านเอง หากเมื่อวานท่านไม่มอบหญ้าหกแฉกให้ข้า…ข้าก็ไม่มีทางรักษาท่านลุงผู้นี้ได้”

 

เมื่อถางหยุนฟังที่เย่ หยวนกล่าวออกมา เขาก็จับสัมผัสพลังปราณของเย่ หยวนในทันที…ถางหยุนตะลึงอย่างมากที่พลังปราณของเย่ หยวนกลายเป็นระดับสามได้ภายในหนึ่งคืนเท่านั้น!

 

“นี่ท่าน….ภายในคืนเดียวท่านสามารถบรรลุได้ถึงสองระดับเลยงั้นรึ เป็นไปได้อย่างไร?!”

ในตอนนี้เขาเชื่อคำพูดของพ่อตนอย่างสนิทใจแล้วที่ว่า “เจ้าหนุ่มคนนี้ไม่ใช่บ่อน้ำตื้นๆ” เมื่อเขาสำผัสถึงพลังปราณของเย่ หยวนในตอนนี้มันทำให้เขาประหลาดใจอย่างมาก

สำนักดานวู เป็นสถานที่ที่รวบรวมเหล่าผู้มีพรสวรรค์ ถางหยุนก็เห็นผู้ที่มีพรสวรรค์มาก็มาก…แต่เขาไม่เคยได้ยินว่า มีคนสามารถบรรลุได้ถึงสองระดับภายในคืนเดียว มันเป็นสิ่งที่ไม่มีทางเป็นไปได้เลย

 

เย่ หยวนยิ้มและตอบกลับว่า

“ก็เพราะการตัดสินใจของท่านไงล่ะ..ข้าถึงพัฒนาได้เพียงนี้ท่านพี่ถาง”

 

เย่ หยวนได้ใช้โอกาสนี้กล่าวขอบคุณ แต่หากให้คนอื่นมากินยาทลายลมปราณแบบที่เขาทำ พวกคนอื่นๆคงไม่กล้ากินมากเช่นเขา เพราะมันอาจทำให้เส้นเลือดในร่ายกายรับไม่ไหวและระเบิดออกมา แต่ที่เย่ หยวนกล้าเป็นเพราะความรู้ในด้านโอสถของเขานั้นแตกฉานกว่าคนธรรมดาหลายร้อยเท่านัก ไม่ใช่แค่ปริมาณการกินที่มากเท่านั้น…แต่เขายังกล้าใช้วรยุทธเก้าเซียนบูรพาเป็นตัวกระตุ้นอีก ทั้งหมดที่กล่าวมา…นั้นเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงพัฒนาได้รวดเร็วเช่นนี้

การพัฒนาที่ก้าวกระโดดเช่นนี้มันทำให้เขาประหลาดใจ ถางหยุนได้มองไปยังรอยยิ้มของเขา

“ภายในระยะเวลาอันสั้นเพียงนี้เองรึ? ข้าดูด้อยค่าไปเลยเมื่อเทียบกับท่าน…และข้ารู้สึกละอายยิ่งนักที่ก่อนหน้าที่ข้าระแวงในตัวท่าน!”

 

“ฮ่าฮ่าๆๆ…ท่านคิดมากเกินไปแล้วท่านพี่ถาง ข้ายังมียาที่ช่วยในการเพาะปลูกเหลืออยู่บ้าง…ข้าจะให้ยานั้นกับท่าน ส่วนเรื่องอาการพ่อของท่าน…ท่านสบายใจได้ อีกไม่นานเขาก็จะกลับมาเป็นปกติแล้วล่ะ”

“อ่อ..ท่านพี่ถาง ท่านสามารถพาข้ากลับไปยังสำนักดานวูได้หรือไม่?”

 

“แน่นอน…แต่หลังจากที่พ่อข้าออกจากการทำสมาธิและดูไม่มีอาการแทรกซ้อนใดๆแล้ว ข้าจะพาท่านไปสำนักดานวูทันทีในวันพรุ่งนี้”

 

“อ่อแล้ว…ยาที่ข้าจะให้ท่านพี่ถางไป ขอให้ท่านเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ..อย่าได้ไปเล่าให้ใครฟัง”

 

เมื่อได้ยินที่เย่ หยวนพูดแบบนั้น ถางหยุนก็รู้ได้ทันทีว่ายาที่เย่ หยวนจะให้นั้นไม่ใช่ยาธรรมดาทั่วไป ดังนั้นเขาจึงตอบกลับอย่างจริงจังว่า “ท่านไม่ต้องกังวล ข้า..ถางหยุนขอสัญญา”

 

ยาทลายลมปราณนั้นไม่ใช่ยาที่มีค่าอะไรเลยในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ แต่มันมีค่าอย่างมาก มากซะจนไม่มีใครควรได้มันไปในดินแดนสามัญชนอย่างรัฐฉินแห่งนี้ และเย่ หยวนก็ไม่ค่อยอยากเปิดเผยอะไรมากมายกับคนทั่วไป เพราะเรื่องพวกนี้อาจสร้างปัญหาให้เขาได้ในอนาคต?

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top
    error: Alert: Content is protected !!