*****สำหรับท่านที่จะเติมเหรียญสามารถ IB แจ้งมาที่ Facebook UpdatesNovel - นิยายแปล ได้เลยนะค่า****
ขนาดตัวอักษร

ตอนที่16 กระตุ้นด้วยคำพูด

 244 Views

“ถูกอย่างที่ท่านคิด…ท่านคงศึกษาด้านโอสถมาอย่างดี ท่านจึงมีฝีมือขนาดนี้..ข้าถางหยุน ผู้ได้ยินข่าวลือมามากเกี่ยวกับท่านจนกล่าวดูหมิ่นท่านแบบนั้น ข้ารู้สึกละอายยิ่งนัก”เมื่อได้เห็นความสามารถของเย่ หยวน ถางหยุนได้ตระหนักทันทีว่า ก่อนหน้านี้เขาได้กล่าวไม่ดีกับเย่ หยวนไปมาก..เขาจึงรีบกล่าวขอโทษอย่างรวดเร็ว

เขากล่าวสรรเสริญเย่ หยวนในใจ ที่เย่ หยวนสามารถเปลี่ยนตัวเองจากอดีตที่ไม่สู้ดีนัก ดังนั้นเขาจึงกล่าวขอโทษอย่างตรงไปตรงมา…นี่คือสิ่งที่สหายควรทำให้กัน

ระหว่างทางที่มานี่ ถางหยุนได้เล่าเกี่ยวกับตระกูลของเขา…แต่แล้วเย่ หยวนก็รู้ว่า ถางหยุนก็อยู่ในสำนักดานวู จึงไม่ต้องสงสัยเลย..เขารู้ได้อย่างไรว่า เย่ หยวนนั้นอยู่ในอันดับสุดท้ายในสำนักดานวู

 

เย่ หยวนตอบกลับด้วยรอยยิ้มพร้อมกล่าวว่า

“ท่านไม่ต้องจำเป็นต้องขอโทษ ในอดีตข้ามีชื่อเสียงที่มืดมนอย่างที่ท่านรู้ ในตอนที่ข้ายังเยาว์วัย ข้ามักถูกพ่อบังคับให้ศึกษาสมุนไพรเหล่านี้เป็นประจำ…ดังนั้นข้าจึงจำได้เล็กๆน้อยๆ”

 

ณ จุดนี้ถางหยุนไม่กล้าที่จะพูดห้วนกับเย่ หยวนแต่อย่างใด เขารีบตอบกลับทันทีว่า “นายน้อยเย่ช่างอ่อนน้อมถ่อมตน โปรดเข้ามาเถิด…เชิญ”

 

ขณะที่ถางหยุนพาเย่ หยวนเข้าไปในบ้าน เมื่อเดินเข้ามาเย่ หยวนก็ได้ยินเสียงลมหายใจที่อ่อนระทวย และต้นเสียงนั้นได้นอนอยู่บนเตียงไม้ ไม่จำเป็นต้องบอกก็รู้ว่า ผู้ที่นอนโทรมอยู่คือพ่อของถางหยุน ถางซ่งไฮว่

 

“ยะ-หยุน..หยุนเอ๋อ… แค่กๆ…เป็นงะ-ไง..แค่กๆ…บ้าง?”

สภาพของถาง ซ่งไฮว่นั้นดูไม่ค่อยดีนัก เขาไออย่างรุนแรง…แม้จะพูดเป็นประโยคยังยาก จากนั้นเขาก็พยายามที่จะลุก

ถางหยุนเห็นดังนั้น จึงรีบไปพยุงตัวพ่อเขาทันที

“ท่านพ่อ ข้าบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าลุกโดยพลการ”

 

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮะ..แค่กๆ …ตะ-ต่อไปนี้..ขะ-ข้า..ข้าคงไม่สามารถ..ดูแลเจ้าได้อะ-อีกแล้ว” “แค่กๆ…จะ-เจ้าต้อง…ดูแลตะ-ตัวเองให้ดี”

เห็นได้ชัดเลยว่าถางซ่งไฮว่ ไร้หนทางใดๆ…ในตอนนี้เขาจึงพูดสั่งเสียก่อนที่ไม่มีโอกาสใดๆอีก

 

น้ำตาของถางหยุนได้หลั่งออกมาทันทีเมื่อได้ยินดังนั้น และพูดอย่างสำลักน้ำตาว่า “ท่านพ่อไม่…ท่านห้ามพูดแบบนี้อีก ขะ-ข้า..ข้าจะหาหนทางมารักษาท่านแน่นอน! ข้านำหญ้าหกแฉกกลับมาแล้ว ข้าจะรีบไปต้มยาทันที!”

 

หลังจากพูดเสร็จ ถางหยุนก็ได้ลุกขึ้นแต่เขาก็ถูกรั้งไว้โดยพ่อของเขา

“ม-ไม่…ไม่จำเป็นต้อง…แค่กๆ ….มันไร้ประโยชน์…”

ไม่ใช่ว่ายาฟื้นฟูร่างกายจะไม่สามารถรักษาเขาได้ แต่เขารู้ดีว่าทักษะการปรุงยาของลูกตนเองไม่ได้ยอดเยี่ยมถึงขนาดปรุงมันได้ อย่างน้อย..เขาก็อยากให้ลูกของตนเก็บสมุนพรไว้ใช้ในยามฉุกเฉิน ยังดีกว่ามาทิ้งให้กับชีวิตที่ใกล้ตายคนหนึ่ง

 

“แค่กๆ…ทะ-ทำ..ไม …มีแขกมา..แค่กๆ…ทำไม…ไม่เชิญเขานั่ง?”

ถาน ซ่งไฮว่ได้สังเกตว่า..วันนี้ได้มีบางคนนอกเนื่องจากลูกของตนมาที่บ้าน และกำลังยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้อง

 

เมื่อได้ยินพ่อของตนพูดเช่นนี้ ถางหยุนจึงรีบหันไปหาเย่ หยวนพร้อมพูดว่า

“นายน้อยเย่ ข้าขอร้อง…โปรดรักษาพ่อข้าด้วยเถิด ข้ายินดี…ยินดีเป็นทาสรับใช้ท่านไปชั่วชีวิต! ท่านจะตีจะเฆี่ยนข้าอย่างสัตว์ตัวหนึ่งก็ยังได้!”

  

แม้ว่าชื่อเสียงขอถางหยุนจะไม่ดีเท่าไหร่ แต่ก็เห็นได้ชัดเลยว่า..เขาเป็นคนกตัญญูมากแค่ไหน คำพูดเหล่านี้นั้นมันแสดงให้เห็นว่าเขารักพ่อของตนแค่ไหน

 

คำพูดและท่าทางของเขาทำให้ส่วนลึกของจิตใจเย่ หยวนได้รับการตอบรับทันที

“ข้าและเจ้าเป็นดั่งพี่ดั่งน้อง แล้วทำไมเจ้าถึงพูดเช่นนี้ล่ะ?…ให้ข้ามองเจ้าเป็นสัตว์ตัวหนึ่งงั้นรึ? เร็วเข้า!…นำท่านลุงนอนลง ข้าจะวินิจฉัยเดี๋ยวนี้แหละ!”

 

เย่ หยวนได้ยืนมือขวาออกไปเพื่อวัดชีพจรของถาง ซ่งไฮว่ เมื่อถาง ซ่งไฮว่รู้สึกตัวว่ามีคนมาวัดชีพจร..เขาก็ชักมือออกทันที

“มะ-ไม่…แค่กๆ …ไม่จำเป็นหรอก…เจ้าหนุ่ม….ข-ขอบคุณ”

 

“ท่านพ่อ!” เมื่อถางหยุนได้เห็นการกระทำของพ่อตนเอง เขาก็ยิ่งร้อนใจมากขึ้น

 

เย่ หยวนรู้ดีว่า ถาง ซ่งไฮว่ไม่อยากสร้างภาระให้ลูกชายของตน เพราะยังไงเขาก็ต้องตายแน่นอน และแน่นอนว่าอีกส่วนหนึ่งก็คือ…เขาไม่คิดว่าเด็กอย่างเย่ หยวนคงไม่สามารถรักษาอาการที่สาหัสขนาดนี้ได้

 

เย่ หยวนไม่ได้โกรธแต่อย่างใด จากชีพจรที่เขาสัมผัสเมื่อสักครู่นี้..แม้เพียงเสี้ยววินาที เขาก็รู้ทันที…เขาจึงถามขึ้นว่า

“ท่านลุง..หากข้าเดาไม่ผิด ท่านคงได้รับบาดเจ็บจากแรดวายุฟ้าใช่หรือไม่?”

 

พอถางหยุนได้ยินดังนั้น เขาก็ตกใจทันที

“ทะ-ท่านรู้ได้อย่างไร…ท่านเพียงแค่จับชีพจรเพียงเสี้ยวลมหายใจเท่านั้น?!”

 

แต่ถาง ซ่งไฮว่ก็ยังคงนิ่งไม่ไหวติง เขาได้ไอจนแทบไม่สามารถปะติปะต่อคคำพูดได้ “นะ-นี่..แค่กๆ..ยะ-หยุน..หยุนเอ๋อ…ชะ-ชายหนุ่ม…แค่กๆ …ชายหนุ่มผู้นี้..คือใครกัน?”

 

“ท่านพ่อ…นี่นายน้อยเย่ เขามาเพื่อรักษาท่าน!” เมื่อถางหยุนเห็นพ่อของตนไอไม่หยุด อย่างกับว่าหัวใจเขาได้ดิ่งลงสู่เหวลึก

 

เมื่อพิจารณาสถานการณ์ เย่ หยวนได้ขมวดคิ้วในทันที…หนึ่งในสิ่งสำคัญในการรักษาผู้คน คือจะต้องแก้ที่จิตใจผู้ป่วยก่อน…หากถางซ่งไฉว่ยังสิ้งหวังและอยากตายอยู่แบบนี้ ต่อให้กินยาครอบจักรวาล ก็ไม่อาจช่วยชีวิตเขาได้

 

ด้วยสายตาคู่นี้ของเย่ หยวน เขาสามารถเห็นได้ชัดเลยว่า อาการบาดเจ็บขนาดนี้อย่างมากก็คงอยู่ไม่พ้นคืนนี้เขาจะสิ้นใจแน่นอน หากแค่นี้ยังช่วยไม่ได้…การกลับมาเป็นจักรพรรดิโอสถอีกครั้งก็อย่าหวัง และดูจากสภาพปัจจุบัน..มันสาหัสเกินกว่าจะใช้ยาฟื้นฟูร่างกายรักษาแล้ว

เย่ หยวนจึงตัดสินใจจะใช้ยาที่มีฤทธิ์รุนแรงยิ่งกว่า “ช่างเถิดท่านพี่ถาง …เหตุใดจะต้องช่วยชีวิตคนไร้น้ำใจเช่นนี้ด้วย? ในเมื่อเขาไม่อยากมีชีวิตอยู่ก็คงต้องปล่อยให้เขาตายนั้นแหละ”

 

ถางหยุนสับสนอย่างมากเมื่อได้ยิน จริงแล้ว..เย่ หยวนตั้งใจจะช่วยพ่อเขาจริงๆหรือไม่? และเมื่อได้ยินเย่ หยวนดูหมิ่นพ่อของตน เขาก็โกรธอย่างมาก

“นี่ท่าน!…ที่พ่อข้าได้รับบาดเจ็บเช่นนี้ก็เพราะทำเพื่อข้า แล้วเหตุใดท่านจึงพูดเยี่ยงนี้?”

 

“แค่ก.. เจ้าหนุ่ม.. คำพูดยั่วยุของเจ้า…มะ-ไม่..ไม่มีประโยชน์หรอก” ถางหยุนอาจไม่เข้าใจ แต่ชายชราที่ผ่านโลกมานานอย่างถางซ่งไฮว่มีหรือจะไม่เข้าใจ

 

เย่หยวนไม่คิดว่าอะไรอะไรจะง่ายดายเช่นนี้ เขายิ้มอย่างเยือกเย็น และพูดว่า “ท่านคิดเช่นนั้นหรือ? หากท่านคิดว่าการพูดยั่วยุท่านคือการรักษาของข้าแล้วล่ะก็ งั้นข้าก็จะรักษาท่านด้วยวิธีนี้ก็แล้วกัน และในวันข้างหน้าหากท่านพี่ถางตายอยู่ที่ข้างถนน แล้วไปต่อว่าท่านในปรภพ ดูซิว่าท่านจะตอบเขาว่าอย่างไร”

ในที่สุด.. อารมณ์ที่นิ่งของถางซ่งเหว่ย ก็กระเพื่อมขึ้น เขาหันกลับมา และพูดว่า “ท่านหมายความว่าอย่างไร?”

 

“ท่านพูดเองมิใช่รึว่า ข้าเพียงแค่พูดยั่วยุท่าน? แล้วเหตุใดท่านจึงถามอะไรมากมาย? ข้าเพียงเห็นแก่ความกตัญญูของท่านพี่ถางเท่านั้น ข้าจึงตกลงที่จะช่วยชีวิตท่าน แต่ดูเหมือนว่าความกตัญญูของเขาคงไม่เป็นที่ชื่นชมเสียแล้ว เอาล่ะ.. ข้าควรเลิกคิดเรื่องช่วยชีวิตท่าน ลาก่อน” เมื่อพูดจบ เย่หยวนก็หันหลังกลับ และเดินจากไป

 

“ช้าก่อน!” ถางซ่งไฮว่ และถางหยุนตะโกนออกไปพร้อมกัน

 

“ท่านลุงยังมีอะไรอีกรึ?” เย่ หยวนไม่สนใจถางหยุน และถามถัง ซ่งเหว่ยเย็นชา..

“ขะ-ข้า..อยากรู้ว่า.. ที่เจ้าหนุ่มพูดสักครู่นี้.. หมายความเช่นไร.. ที่ท่านเพิ่งพูดไปเมื่อครู่”  ประโยคที่ว่า ถางหยุนจะนอนตายข้างถนนนั้น ช่างทิ่มแทงหัวใจของเขาจริงๆ

 

“อะไรกัน…ท่านก็แค่คนกำลังจากตายคนหนึ่ง ท่านยังจะอยากรู้อะไรอีกงั้นรึ? กับแค่ชีวิตของตนเองยังมองว่าไร้ค่า แค่ชีวิตของตนยังรักษามันไว้ไม่ได้…จะนับภาษาอะไรกับชีวิตลูกล่ะ? หากนี่ไม่เรียกไร้น้ำใจแล้วจะให้เรียกว่าอะไรล่ะ?”

จากนั้นเย่ หยวนก็ยิ้มเยาะเย้ยออกมา

 

“ตะ-ตราบ..เท่าที่…ทะ-ท่านจะยอมบอก..แค่กๆ…ข้ายินดี…ให้ท่านรักษา..”

ดูเหมือนวันนี้ถางซ่งเหว่ยจะพูดมากเกินไป จึงทำให้อาการของเขาทรุดหนักขึ้น

 

เย่หยวนยังคงมองอย่างเหยียดหยาม เขายิ้มเยือกเย็นและพูดว่า

 “ท่านคิดหรือไม่ว่า หลังจากที่ถางหยุนเข้าไปศึกษาที่สำนักดานวูแล้ว อนาคตของเขาจะเป็นเช่นไร?”

 

“แล้ว.. จะเป็นเช่นไรรึ?” ถางซ่งไฮว่ถามด้วยความสงสัยอย่างมาก

 

“สำนักดานวู ไม่ใช่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์อย่างที่ท่านคิดไว้หรอกนะ แต่มันเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความป่าเถื่อน ข้าเชื่อว่าท่านพี่ถางคงไม่เคยเล่าเรื่องพวกนี้ให้ท่านฟัง ใช่หรือไม่?” เย่ หยวนถามขณะมองไปที่ถางหยุน

ถางหยุนเผยสีหน้าให้เห็นถึงความอัดอั้นตันใจ และก็พยักหน้าแทนคำตอบ ถางซ่งไฮว่รู้จักลูกชายตนเองดี เขามั่นใจว่าลูกชายของเขาไม่โกหกแน่ หัวใจของเขาบีบคั้นมากขึ้น

 

เย่หยวนพูดต่ออีกว่า “ที่สำนักดานวูนั้น เป็นสถานที่ที่รวบรวมผู้มากความสามารถไว้มากมาย และเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยการแข่งขันที่เข้มข้น บางทีอาจจะป่าเถื่อนมากกว่าโลกข้างนอกเสียด้วย! การจะแข็งแกร่งขึ้นนั้น ต้องแลกมาด้วยการฆ่าผู้แข็งแกร่งคนอื่นๆ แม้ว่าท่านพี่ถางจะมีพรสวรรค์ที่ไม่เลวนัก แต่ก็ไม่ได้เก่งกาจจนไร้คู่ต่อสู้ และที่สำคัญเขาก็เป็นเพียงแค่ชาวบ้านธรรมดาๆคนหนึ่ง ที่ไม่มีแหล่งสนับสนุนอะไร เขาเป็นได้เพียงแค่บันไดหิน ให้ผู้อื่นก้าวข้ามไปเท่านั้น ในวันข้างหน้าเขาอาจถูกกำจัด หรือหากสามารถเอาชีวิตรอดมาได้ เขาก็จะเป็นได้เพียงนักล่าสัตว์อสูรเท่านั้น ในสำนักดานวู มีคนเช่นนั้นอยู่มากมาย และท่านคิดว่าจะมีนักล่าสัตว์อสูรสักกี่คนกัน ที่จะสามารถมีชีวิตที่มั่นคงและปลอดภัย?”

ตัวเขาเองถางซ่งไฮว่ก็เป็นนักล่าสัตว์อสูรเช่นเดียวกัน เขาจึงเขาใจสถานการณ์ของนักล่าเหล่านี้ดี เมื่อคิดว่าลูกชายของเขาต้องมาเจริญรอยตามเขา ถางซ่งไฮว่รู้สึกว่าแม้ต้องตาย …เขาก็คงตายตาไม่หลับแน่

 

“เจ้าหนุ่ม.. ตอนนี้.. แค่กๆ ….ขะ-ข้าผิดไปแล้ว ได้โปรด.. ช่วยรักษาอาการบาดเจ็บให้แก่ข้าด้วยเถิด? ขะ-ข้ายินดีจ่ายเงินค่ารักษาให้กับท่าน..”

จริงๆแล้วถางซ่งไฮว่ไม่ได้ตั้งใจจะสร้างความลำบากให้กับลูกชายของเขา ดังนั้นเมื่อพบว่าหาเขาตาย ลูกชายของเขาจะยิ่งพบกับความยากลำบากมากขึ้นแล้ว เมื่อเขารู้เช่นนี้..มันก็ยิ่งทำให้เขาไม่อยากตาย

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top