*****สำหรับท่านที่จะเติมเหรียญสามารถ IB แจ้งมาที่ Facebook UpdatesNovel - นิยายแปล ได้เลยนะค่า****
ขนาดตัวอักษร

บทที่ 5 ของขวัญของหลงฉวน

 159 Views

บทที่ 5 ของขวัญของหลงฉวน

 

ตอนที่ลั่วเวยป่วย  หลงฉวนจะให้คนมาค่อยดูอาการของข้าพร้อมกับส่งของขวัญมาให้เยอะแยะมากมาย  และยังให้คนฝากข้อความมาให้ข้าด้วยว่า  ตัวเองไม่เห็นตระกูลทหารพวกนั้นอยู่ในสายตาหรอก ข้อความนี้ทำให้ข้าเพียงหัวเราะอย่างขบขัน

 

ชาติที่แล้วหลงฉวนก็ปฏิบัติกับข้าเช่นนี้  พอเขาพูดแค่คำเดียว  หมาลั่วเวยของเขาก็กระโดดโลดเต้นแล้ว  ข้าในชาติที่แล้วเปรียบเสมือนหมาที่กัดพี่น้องตระกูลจ้าวไม่ปล่อย

 

จนในที่สุดมันทำให้พี่น้องตระกูลจ้าวถูกลงโทษ  สายสัมพันธ์ที่ท่านพ่อของข้าอุตส่าห์สร้างมากับจ้าวเฮ่อเหนียงต้องจบสิ้นลง  เดิมที่จ้าวเฮ่อเหนียงสนับสนุนองค์ราชทายาทแต่แล้วก็เปลี่ยนฝั่งไปสนับสนุนองค์ชายรองหลงฉวนแทน

 

ในตอนนั้นหลงฉวนอายุสิบห้าปี  แต่กลับฉลาดเป็นกรดเขารู้ที่จะใช้ข้าสร้างความร้าวฉานระหว่างตระกูลจ้าวกับตระกูลลั่วยังไง

 

ในตอนนี้ มีขันทีนายหนึ่งกำลังผสานมือเคารพข้าอย่างนอบน้อม  ขันทีคนนี้ก็คือขันทีข้างกายของหลงฉวนชื่อว่าฝู้หยวน พอหลงฉวนรับตำแหน่งเป็นฮ่องเต้ขันทีคนนี้ก็เลยได้รับผลพลอยได้กลายเป็นผู้มีอำนาจที่สุดในหมู่ขันทีของวังหลวง  หรือก็คือมหาขันทีและก็เพราะความโชคดีนี้จึงช่วยในขันทีผู้นี้รับผิดชอบสอนงานให้แก่มันคุณชายตระกูลลั่ว

 

แต่ก่อนที่ข้าจะสามารถทำงานเป็นขันทีได้ข้าก็ต้องโดนตัด…เสียก่อน

 

ตอนนั้นข้าร้องไห้แล้วร้องขอความเมตตาจากเขา  แต่ฝู้หยวนไม่ให้โอกาสข้าได้พูดอะไรสักคำ  ก็ตัดจ้าวโลกของข้าทิ้งเสียแล้ว

 

“ข้ารู้แล้ว”  เมื่อคิดลั่วเวยก็รู้สึกอยากจะอ้วกขึ้นมาทันใด  แต่ก็อดทนไว้ไม่อ้วกออกมา  แล้วพูดกับฝู้หยวน  “พอเจ้ากลับวังไปแล้ว  ข้าฝากเจ้าขอบคุณองค์ชายรองแทนข้าด้วย”

 

“ขอรับ  นู๋ไฉ่ทราบแล้ว”  ฝู้หยวนข่านรับ

 

“นี้รางวัลของเจ้า”  ลั่วเวยนำแท่งทองมาสามสีแท่งส่งให้ฝู้หยวน

 

ฝู้หยวนรู้สึกแปลกใจ  นี้คุณชายสามลั่วกำลังตบรางวัลให้มันหรือนี้

 

ใบหน้าของลั่วเวยยิ้มออกมา  “ลำบากเจ้าแล้ว” มันพูดกับฝู้หยวน  ชาติที่แล้วทำให้มันเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งแล้วว่า  ของขวัญเล็กๆน้อยๆก็สามารถทำให้ผู้ต่ำต้อยกว่ารู้สึก

 

“นู๋ไฉ่ขอบคุณคุณชายน้อยขอรับ”  ฝู้หยวนยิ้มไม่หุบที่ได้รับเงินรางวัล  จนไม่ทันสังเกตุนัตย์ตาของลั่วเวยถึงความนัตย์แอบแฝง

 

พอฝู้หยวนกลับไป  ซีจึก็ถามลั่วเวยว่า  “คุณชายของขวัญเหล่านี้ให้นำไปวางไว้ที่ไหนขอรับ”

 

ลั่วเวยมองของขวัญของหลงฉวนที่ฝู้หยวนนำมาให้  ทั้งหมดเป็นของแปลกใหม่และประณีต  ถ้าเป็นลั่วเวยคนก่อนอาจะชอบของเหล่านี้ก็เป็นได้  “เอาไปเก็บที่ห้องเก็บของก็ได้”  ลั่วเวยไม่มองของขวัญพวกนี้อีก  เพียงพูดตอบส่งๆซีจึไป

 

ซีจึเกิดความสงสัยอีกครั้ง  ทุกครั้งที่องค์ชายรองส่งของมาให้คุณชายมักจะเก็บของเหล่านั้นไว้เสมือนของล้ำค่า  ใครก็เตะต้องไม่ได้  แต่วันแค่ชายตายังไม่ดูก็บอกให้เอาไปวางไว้ห้องเก็บของแล้ว

 

“ต่อไปนี้ถ้าองค์ชายรองส่งคนมาเจ้าก็…” ลั่วเวยคิดแล้วพูดกับซีจึ  “เจ้าก็บอกไปว่าร่างกายของข้ายังไม่หายดีต้องการพักผ่อน  ไม่ต้องให้มาพบข้าแล้วก็ถ้าเขาให้ของขวัญอะไรมาเจ้าก็ส่งกลับคืนไปซะ”

 

“ขอรับ”  ซีจึข่านรับ  มันคิดว่ายิ่งตีตัวออกห่างองค์ชายรองเท่าไรยิ่งดีเท่านั้น  บ้านตระกูลลั่วจะต้องปกป้ององค์ราชทายาทเอาไว้  องค์ชายรองบุตรชายของหลิวกุ๊ยเฟยแต่เดิมที่ก็เป็นศัตรูคู่แค้นกันอยู่แล้วก็ให้เป็นเช่นเดิมเหอะ

 

ก่อนที่ซีจึจะไปที่ห้องเก็บของ  สายตามันก็เหลือบไปเห็นหนังสือใต้ระเบียงที่บังเอิญเหลือเกินที่แสงอาทิตย์สาดส่องมาพอดี  จนทำให้มันให้หนังสือของลั่วเวย  คุณพระซีจึกลายกับเห็นผีก็ไม่ปานก่อนจะเดินออกมาจากห้อง  หรือว่าคุณชายจะเปลี่ยนนิสัยแล้ว?

 

หนึ่งเดือนผ่านไป

 

ข้ารักษาอาการบาดเจ็บครบหนึ่งเดือนในที่สุด  ท่านหมอก็หยุดสั่งยาให้ข้าแล้ว  วันพรุ่งขึ้นเวลาเช้ามืด  ข้ายังไม่ทันจะตื่นนอนเสียวเสียวก็เข้ามาปลุกข้าให้ตื่นจากฝัน

 

“เกิดอะไรขึ้น”  ลั่วเวยไม่ได้หัวเสียที่ถูกขัดจังหวะการนอน  เพียงถามออกโดยที่ตายังคงปิดอยู่

 

เสียวเสียวที่เตรียมตัวโดนด่าก็ถึงกับงงว่าทำไมวันนี้ลั่วเวยไม่ด่าตนเอง  แต่ตอนนี้ช่างมันก่อนแล้วกัน  “คุณชายรีบลุกไปแต่งตัวเถอะนะขอรับ  พ่อบ้านให้มาแจ้งว่ามีราชโองการเรียกคุณชายเข้าวัง”

 

พอฝู้ฮวาได้ยินว่าฮ่องเต่ทรงเรียกลั่วเวยเข้าวัง  จากที่หายหน้าหายตาไปนานก็รีบเดินมาหาลั่วเวยทันที  “เมื่อเจ้าเข้าไปในวังแล้วจงจำไว้ว่าต้องสำรวมกิริยานะรู้มั้ย”

 

“ขอรับ  ข้าทราบแล้ว”  ลั่วเวยคำนับฝู้ฮวาอย่างมีมารยาท

 

ฝู้ฮวาทำหน้าเหมือนเห็นผีก่อนจะสำเกตุลั่วเวยอีกครั้ง  เมื่อก่อนลั่วเวยมีรูปร่างอ้วนท่วม  แก้มกลมเป็นซาลาเปา  แต่บาดเจ็บคราวนี้ทำให้ลั่วเวยผอมลงอย่างให้ได้ชัด

 

“ท่านแม่เป็นไรหรือไม่”

 

“ไม่  ข้าไม่เป็นไร”  ปากของฝู้ฮวาพูด  และว่าสายตายังคงจับจองไปที่ลั่วเวย  นางเพิ่งรู้ว่าลั่วเวยหน้าเหมือนแม่ผู้ให้กำเนิดของเขามาก

 

“งั้นข้าไปก่อนนะขอรับ”  ลั่วเวยคำนับให้ฝู้ฮวาก่อนจะเดินออกไป  โดยไม่คิดหาคำตอบของสายตาที่ฝู้ฮวามองมา  เพราะข้ารู้ว่าฝู้ฮวาไม่มีวันแต่ร้ายมัน

 

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top