*****สำหรับท่านที่จะเติมเหรียญสามารถ IB แจ้งมาที่ Facebook UpdatesNovel - นิยายแปล ได้เลยนะค่า****
ขนาดตัวอักษร

บทที่4 ชีวิตใหม่นี้เพื่อใคร?

 159 Views

บทที่4

ชีวิตใหม่นี้เพื่อใคร?

 

ลั่วเวยในอีกสิบปีข้างหน้าพบเจอแต่ความลำบาก  ในชาตินี้ถ้ามันต้องเป็นเหมือนชาติก่อนก็มีแค่มันกับสวรรค์เท่านั้นที่ทำให้เป็นอย่างนั้นได้  ยกเว้นหลงฉวนคนเดียวที่ไม่มีสิทธิ์ทำ ลั่วเวยไม่เคยให้ความรู้สึกหรือความสำคัญอะไรให้กับคนอื่นนอกจากหลงฉวน  ที่มันให้ทั้งความจริงใจ ทั้งยังช่วยสร้างความบาดหมางกับหวงโฮ่วให้ กระนั้นแล้วหลงฉวนได้คบค้าสมาคมกับองค์ราชทายาทของก๊กเป่ยเหยี่ยน  จนทำให้พี่ใหญ่ของมันต้องตายอย่างไร้ร่างฝั่งศพ เปิดช่องว่างให้ตระกูลลั่วต้องล่มสลายภายในใจของมันตอนนั้นมีเพียงแค่องค์ชายรองหลงฉวน ทำทุกอย่างก็เพียงเพื่อหลงฉวนคนเดียวเท่านั้น  หลงฉวนอยากเป็นฮ่องเต้ มันก็ช่วยให้เขาได้เป็นแม้ว่าเส้นทางจะเต็มไปด้วยกรวดหินมันก็ไม่กลัวที่จะทำเพื่อคนรัก

 

ขอเพียงบอกมันคำเดียวทุกเรื่องที่เลวร้ายเพียงใดมันก็จะทำ  ในเมื่อเจ้าชมชอบบุรุษ ต่อไปในภายในภายภาคหน้าเจ้าก็แค่ต้องคอยปรนนิบัติรับใช้บุรุษผู้นั้นก็พอแล้ว

 

“คุณชายขอรับ”  เสียวเสียวที่ยืนข้างเตียงมานานแล้วตั้งแต่คุณชายกลับมาที่ห้อง  ก็เห็นคุณชายเอาแต่นั่งเหม่อมองถ้วยโจ๊กอยู่บนเตียงจนมันเย็นชืด เสียวเสียวทนไม่ไหวกลั้นใจเอ่ยปากออกไป

เสียงของเสียวเสียวดึงมันออกมาจากพะวัง  ลั่วเวยเงยหน้าออกมาจากชามโจ๊ก ยังคงไม่พูดไม่จาเช่นเดิม  เดิมทีมันไม่คิดว่าจะได้เจอกับพวกเขาอีกเพราะมันเป็นคนทำให้พวกเขาและคนในบ้านต้องตาย  เมื่อมันนึกถึงหลงฉวนมันตอบได้เลยว่ายังคงหวั่นไหวอยู่ ชาติที่แล้วไม่ว่ามันจะลุ่มหลงเพียงใด  แต่ชาตินี้มันมีแต่ความเกลียดชัง ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสมีชีวิตใหม่กับมัน แน่นอนว่ามันลั่วเวยจะต้องปกป้องครอบครัวของตัวเองเอาไว้ให้ได้  นี้คือความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียวของมัน คนไร้ค่าเช่นมันไม่มีสิ่งใดคาดหวังไว้อยู่แล้ว ครอบครัวของมันรู้ว่ามันเป็นคนชั่วสารเลว

 

แต่มันก็ยังอยากจะในคนในครอบครัวตระกูลลั่วได้อยู่เย็นเป็นสุข

 

ประตูถูเปิดออกอีกครั้งโดยฝีมือ  ฝู้ฮวาภรรยาเอกของเสนาบดีฝ่ายซ้ายเดินเข้ามาในห้อง

 

“แม่ใหญ่”  ลั่วเวยพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งแทบจะไม่มีเสียงออกมาจากลำคอ

 

“ได้ยินมาว่าเจ้าฟื้นแล้ว  เป็นอย่างไรบ้างเจ็บหรือไม่”  ฝู้ฮวาถามลั่วเวยอย่างไร้อารมณ์

 

“ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว”  ลั่วเวยกล่าว แม่ใหญ่แสดงท่าทางกับมันอย่างนี้ถือเป็นเรื่องปกติ  เพราะมันเอาแต่สร้างความรำคาญใจให้ นางนั้นรักแค่พี่ใหญ่กับพี่รอง  ส่วนกับน้องชายคนเล็กกลับเย็นชาเป็นน้ำแข็ง แต่ตอนนี้คงไม่แล้วล่ะ เพราะมันไม่ได้มีค่าอะไรสำหรับนางอยู่แล้ว

 

“พ่อของเจ้ากับพี่รองออกไปประชุมตอนเช้าแล้ว”  นางสังเกตุลั่วเวย แล้วพูดอย่างเย็นชา เด็กคนนี้คือเด็กที่นางเลี้ยงมาเองกับมือ  แต่นางก็ไม่สามารถรักเด็กคนนี้ได้ลง และขณะนี้ลั่วเวยก็อายุสิบสามแล้ว นางที่เป็นภรรยาเอกไม่เข้าใจเลยว่าทำไมลั่วจือเจิ่นถึงได้ยึดติดในตัวลั่วเวยนัก

 

“ข้ารู้แล้ว”  ลั่วเวยหลบสายตาของนางแล้วพูดสั้นๆเบาๆ

 

“อีกสักพักจะมีหมอมาดูอาการของเจ้า”  ฝู้ฮวาคิดว่าลั่วเวยยังต้องคิดใหม่อีกที  เพราะนางคิดว่าลั่วเวยในวันนี้ดูแปลกไปกว่าทุกวันจริงๆ  เวลาผ่านไปไม่นานนางก็ไม่รู้จะพูดอะไร จึงกล่าวลาแล้วเดินออกไป

 

ลั่วเวยมันนอนพักฟื้นมาแล้วครึ่งเดือน  แต่ระยะเวลาพักฟื้นจริงๆก็คือหนึ่งเดือน

 

ลั่วเห้อชิวกับลั่วเจ๋อมาหามันน้อยมาก  มาแต่ละครั้งก็นั่งเดี๋ยวเดียวแล้วก็ไป เพราะพวกเขากับลั่วเวยไม่ได้มีเรื่องอะไรต้องคุยกันอยู่แล้ว  ฝู้ฮวาเองก็มาไม่บ่อยเช่นกัน ส่วนภรรยาของลั่วเจ๋อสักครั้งก็ไม่มา แต่มันไม่ได้ใส่ใจอะไรมากมาย เพราะมันรู้อยู่แล้วว่านางคงไม่มา

 

เดิมทีพี่สะใภ้มาจากครอบครัวยากจน  แล้วพี่รองที่ได้รับบาดเจ็บจากการปฏิบัติภาระกิจ  ก็ได้นายพรานสาวช่วยเอาไว้ทั้งสองคนจึงได้ตกหลุมรักกันและกลายเป็นคู่สามีภรรยากันในที่สุด  เรื่องมันก็เป็นอย่างที่ได้กล่าวไปนั้นแหละ ช่างน่าเสียดายที่มันในชาติก่อนไม่คิดอย่างนี้ ลั่วเวยทำตัวแบบไม่เห็นหัวพี่สะใภ้รอง  ตอนที่พี่สะใภ้รองมาอยู่ที่บ้านมันทั้งพูดจาทั้งกระทำตัวหยาบคายใส่ และทำทุกวิถีทางไม่ให้พี่สะใภ้รองมีความสุข ที่พี่สะใภ้รองไม่มาเยี่ยมมันก็ถือว่าสมควรแล้ว

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top