*****สำหรับท่านที่จะเติมเหรียญสามารถ IB แจ้งมาที่ Facebook UpdatesNovel - นิยายแปล ได้เลยนะค่า****
ขนาดตัวอักษร

บทที่ 3 ชีวิตที่ผ่านมาของลูกชายไร้ตัวตน

 117 Views

บทที่ 3 ชีวิตที่ผ่านมาของลูกชายไร้ตัวตน

 

สุดท้ายลั่วเวยก็ทนความเจ็บปวดไม่ไหวเลยนั่งพักระหว่างทาง  แต่ความเจ็บปวดนี้กลับเทียบอะไรไม่ได้เลยกับลั่วเวยในอีกสิบปีข้างหน้า  ลั่วเวยจำได้ว่าตัวเองในวัยสิบสาม  ไปก่อเรื่องที่บ้านตระกูลนายพลเข้าจนทำให้คุณชายตระกูลนั้นสองคนต้องตามมาแก้แค้น  คุณชายรองของบ้านจ้าวจุนอี้ยิ่งแล้วใหญ่มันที่กำลังวิ่งหนีสองพี่น้องอยู่นั้น  จ้าวจุนอี้ก็ยิงธนูไล่หลังมันมาจนเสียบทะลุเข้าที่หัวไหล่ขวา  นี้ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับพี่น้องตระกูลจ้าว  และถ้าเป็นลั่วเวยที่ชอบใช้อำนาจรังเกคนอื่นยิ่งแล้วใหญ่   ส่วนชายใหญ่จ้าวเป็นบัณทิตหน้าขาว  แต่ก็สามารถตีมันให้กระอักเลือดได้เพราะว่ามันไปฉุดหญิงสาวชาวบ้านอายุเพียงสิบสามปี  และยังเป็นคู่หมั้นของบัณทิตจ้าวคนนี้มา

ลั่วเวยส่ายหัวให้กับตัวเอง  ทำไมมันในชาติที่แล้วถึงได้ทำตัวเลวทรามได้ขนาดนี้นะ  หรือเป็นเพราะตัวเองในชาติก่อนเกิดในครอบครัวร่ำรวย  บิดามีตำแหน่งเป็นเสนาบดีฝ่ายซ้าย   พี่ใหญ่เป็นถึงแม่ทัพใหญ่ของแคว้น  พี่รองเป็นหัวหน้าองครักษ์ในเมืองหลวง  ส่วนมารดาก็เป็นผู้หญิงที่เติบโตมาในครอบครัวทหาร  ไหนจะลุงทั้งสี่ของมันที่ทุกคนมีอำนาจทางการทหารกันทั้งนั้น   กับท่างป้าเองก็มีตำแหน่งเป็นถึงหวงโฮ่ว  จนผู้คนต่างพูดว่าตระกูลลั่วครอบครองครึ่งหนึ่งของแคว้นรองจากหวงตี้เลยทีเดียว

แต่ไอ้ครึ่งหนึ่งของแคว้นกลับไม่มีความหมายอะไรเลยในอีกเจ็ดปีข้างหน้า  เพราะอำนาจของตระกูลลั่วทั้งหมดได้ล่มสลาย  ท่านป้าก็ถูกปลดจากตำแหน่งและถูกขับไล่ให้ไปอยู่ตำหนักเย็น  ส่วนท่านพ่อถูกเนรเทศไปหลินหนานและจบชีวิตลงที่นั้น  พี่ใหญ่ของมันเสียชีวิตในสนามรบศพก็ถูกพวกม้าศึกของก๊กเป่ยเยี่ยนเหยียบย่ำแม้แต่เถ้ากระดูกก็หาไม่เจอ  ส่วนพี่รองเพราะต้องการช่วยท่านพ่อกำลังป่วยอยู่ที่หลินหนาน  แต่กลับถูกวางยาโดยคนในวังตายก่อนระหว่างทางกับทหารติดตาม  หลังจากนั้นหวงตี้เกิดพิโรธลูกที่เกิดจากท่านป้านั้นก็คือองค์ชายใหญ่หลงยู่  และถอนตำแหน่งองค์ราชทารยาทออก  กับองค์ชายสามหลงสิงกับองค์ชายหกหลงห่าวอันเป็นบุตรชายของท่านป้า  บุตรชายทั้งสามคนของท่านป้าก็ได้ถูกประหารไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะฝั่งอยู่ในสุสานของราชวงค์  และนี้ก็คือจุดจบของตระกูลลั่ว

“เจ้าต้องปกป้องญาติสองคนของเจ้าให้ได้!”  นี้คือคำที่ท่านแม่ของมันสั่งเสียกับมันไว้ก่อนตาย  ลั่วเวยมันไม่อยากรู้สึกเสียใจภายหลังอีกครั้ง  แต่ความรู้สึกเสียใจที่ว่ามันก็เหมือนเขื่อนที่แตกไปแล้วนั้นแหละ  ท่านแม่ของมันได้บอกกับมันตลอดว่า  มันลั่วเวยที่จริงมิใช่ลูกหลานของตระกูลลั่ว  ท่านแม่เป็นภรรยาคนที่สามของลั่วเห้อชิว  ตอนที่ท่านแม่อายุสิบหกปีบริบูรณ์ได้โตเป็นสาวสะพรั่งเต็มตัวได้ถูกลักพาตัวออกไปจากบ้าน  ตอนนั้นไม่มีใครรู้ว่าบิดาของมันคือใครบ้านตระกูลลั่วเพียงแค่รู้ว่าอนุภรรยาสามของบ้านถูกจับหายไปสามเดือน  เพิ่งกลับมาได้ไม่นานก็ตั้งท้องเสียแล้ว  ขนาดตอนที่แม่มันตายก็ยังไม่ปริปากบอกสักนิดว่าบิดามันคือใคร  ลั่วเวยเลยกลายไปลูกชายเพียงคนเดียวที่มีต้นกำเนิดไม่ชัดเจนที่สุดในบ้าน

ส่วนมันในตอนนั้น  ได้ถูกองค์ราชทารยาทคนใหม่หลงฉวนช่วยชีวิตเอาไว้  เพราะใครต่างก็รู้ว่าลั่วเวยชมชอบองค์ชายหลงฉวน  เยี่ยงหมาตัวหนึ่งคนของหลงฉวน   มันในตอนนั้นไม่สนว่าใครจะว่ายังไง แค่มันกับหลงฉวนรักกันก็พอ  แต่มันเพิ่งมารู้สึกตัวตอนหลังว่าที่หลงฉวนช่วยชีวิตมันเพราะอยากให้มันมีชีวิตอยู่ไม่สู้ตายนั้นเอง

หนึ่งปีหลังจากนั้น  ฮ่องเต้สิ้นพระชนด้วยอาการประชวร  องค์ราชทารยาทหลงฉวนจึงได้ขึ้นครองราชแทนฮ่องเต้องค์ก่อนอย่างชอบธรรม  นี้เป็นครั้งแรกในรอบหนึ่งปีที่ลั่วเวยได้พบกับหลงฉวนอีกครั้ง  มันที่เดิมทีเต็มไปด้วยความคาดหวังว่าจะได้รับความโปรดปราน  กลับต้องผิดหวังเมื่อมันกลายเป็นคนแปลกหน้าในสายตาของผู้มีบุญคุณ  ลั่วเวยต้องอยู่ที่วังนี้ก็เพราะหลงฉวน กลายเป็นคนรับใช้ก็เพราะหลงฉวน  แม้มันอยากตายแต่ก็เพราะ  หลงฉวนอีกแล้วที่เอาชีวิตของญาติสองคนของข้ามาเป็นตัวประกัน  ทำให้มันต้องแบกรับความอัปยศอดสูนี้ไว้เอง  สามเดือนต่อมามัน ขาของมันไม่สามารถเดินเหินได้แบบปกติได้อีกต่อไปเพราะหลงฉวนให้มันไปอยู่ในกองทัพ  มันกลายเป็นที่ระบายของเหล่าทหารในกองทัพ  สองปีถัดมาหลงฉวนพยายามให้ความเป็นธรรมกับตระกูลลั่ว  มันไม่ทันได้ทราบว่าหลงฉวนสามารถคืนความยุติธรรมคืนให้กับตระกูลลั่วเวยได้จริงหรือไม่  ลั่วเวยก็ถูกคนจับใส่รถม้าและถูกส่งตัวไปที่หอนางโลมด้วยร่างกายเปลือยเปล่า  มันใช้ชีวิตแบบอยู่ไม่สู้ตายถึงแปดปี  ที่จริงปีนั้นมันสามารถไถ่ตัวเองออกมาได้และกลับไปหาญาติทั้งสองของตนได้แล้ว  แต่ไม่คิดว่าสุดท้ายแล้วมันจะได้ยินข่าวว่าเมื่อสี่ปีก่อน  ได้เกิดเหตุเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ในเมืองหลวง  ญาติทั้งสองของมันเองก็ตายไปในเพลิงนี้ด้วยเช่นกันโดยเสียชีวิตที่บ้านของตระกูลลั่ว  ครั้งนี้มันถึงได้รู้ว่าเหลือแค่มันผู้เดียวที่ยังมีชีวิตอยู่  มันก็อยากจะหัวเราะให้กับโชคชะตาของตัวเองจริงๆ  เพราะตั้งแต่แรกสิ่งที่มันทำมามิได้มีประโยชน์อะไรเลย  ไม่ว่าจะการถูกหอนางโลมเอาศพมันไปทิ้งที่ศาลเจ้า  ท่ามกลางพายุหิมะเจ็ดวันเจ็ดคืน  จุดจบของมันก็เป็นเช่นนี้เอง

 

                   

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top
    error: Alert: Content is protected !!