ขนาดตัวอักษร

大姐大 บทที่ 70: จะไม่เรียกว่า “พี่ชายใหญ่”

 64 Views

 

ภายในห้อง เจี่ยนอีหลิงก้มหน้าอยู่กับโต๊ะดูเหมือนกำลังทำการบ้าน

 

เจี่ยนอีหลิงเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเจี่ยนหยุ่นเฉิง

 

เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู เจี่ยนอีหลิงคิดว่าเป็นคนรับใช้ในบ้านนำเอานมร้อนมาให้

 

คนเดียวที่เธอไม่คาดคิดว่าจะมาเคาะประตูห้องก็คือเจี่ยนหยุ่นเฉิง

 

เจี่ยนอีหลิงถอนสายตา และดึงเอาการบ้านออกมาปิดทับรายงานที่เธอเพิ่งเขียนไปเมื่อกี้นี้

 

เจี่ยนหยุ่นเฉิงเดินเข้าไปหาเจี่ยนอีหลิงและนั่งยองๆลงโดยรักษาระดับสายตาให้อยู่ระดับเดียวกับเจี่ยนอีหลิง

 

“เซี่ยวหลิง”

 

เจี่ยนหยุ่นเฉิงเรียก

 

เจี่ยนอีหลิงหันหน้ามามองดูเขา ด้วยสัญชาตญาณทำให้เธอผงะไปด้านหลังเล็กน้อยเพื่อขยับให้ห่างจากเจี่ยนหยุ่นเฉิง

 

เจี่ยนอีหลิงยังคงไม่คุ้นเคยกับการทำตัวใกล้ชิดกับคนอื่นมากเกินไป การปรับตัวเข้ากับผู้หญิงในครอบครัวก็ยังพอไหว แต่ก็ยังค่อนข้างยากสำหรับผู้ชาย

 

ปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณของเจี่ยนอีหลิงทำให้เจี่ยนหยุ่นเฉิงขมวดคิ้ว

 

เมื่อเขามองไปยังน้องสาวตรงหน้า เธอดูยังไม่เติบโตเต็มสาว และมีเส้นเลือดฝอยในดวงตา ไม่รู้ว่าเธอหลับดีหรือไม่ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้

 

เจี่ยนหยุ่นเฉิงส่งเสียงอ่อน

 

“ขอบใจสำหรับของขวัญ พี่ชอบมันมาก ขอบใจที่จดจำวันเกิดของพี่ได้”

 

จวบจนบัดนี้ เขาก็ยังปากแข็งกับเจี่ยนอีหลิง และเมื่อตอนที่เขาพูด เขาก็ยังทำเหมือนกับว่าเจี่ยนอีหลิงเป็นพนักงานในบริษัทของเขา

 

เจี่ยนอีหลิงเพียงแค่มองไปที่เจี่ยนหยุ่นเฉิง

 

“ยังโกรธพี่ชายใหญ่อยู่เหรอ เป็นเพราะพี่ชายใหญ่ดุเธอเหรอ”

 

เจี่ยนอีหลิงไม่ตอบ และเจี่ยนหยุ่นเฉิงก็คิดว่าเจี่ยนอีหลิงนั้นโกรธเขาจริงๆ

 

เจี่ยนหยุ่นเฉิงกล่าวกับเจี่ยนอีหลิงอย่างช้าๆว่า “เซี่ยวหลิง พี่ชายไม่ต้องการที่จะเชื่อว่าน้องเป็นคนที่จะทำร้ายพี่น้องของตนเอง และพี่ชายก็ไม่ต้องการที่จะเชื่อว่าหยุ่นน่าวเป็นคนที่จะโกหกกล่าวหาน้อง มันเป็นสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดสำหรับพี่ชายใหญ่กับพ่อแม่ น้องเป็นสมาชิกในครอบครัวที่พวกเราชอบที่สุด และพวกเราก็ไม่สามารถที่จะเลือกระหว่างน้องทั้งสอง พวกเราไม่สามารถที่จะทอดทิ้งคนใดคนหนึ่งได้”

 

ตระกูลเจี่ยนไม่เคยปรานีต่อคนภายนอก

 

แต่สำหรับความขัดแย้งของคนภายในตระกูลแล้ว ตระกูลเจี่ยนก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มจัดการกับเรื่องนี้ได้อย่างไร

 

ยิ่งไปกว่านั้นบุคลิกของเวินน่วนเป็นคนที่นุ่มนวล แม้กระทั่งเจี่ยนชูฉิง และเจี่ยนหยุ่นเฉิงลูกชายของเขา ซึ่งสามารถจัดการในธุรกิจของตนเองได้อย่างเด็ดขาด ก็ไม่สามารถที่จะทำใจเย็นจัดการกับความขัดแย้งที่รุนแรงภายในครอบครัวของตัวเองได้

 

สำหรับเจี่ยนหยุ่นเฉิงแล้ว คนหนึ่งก็เป็นน้องชายเขา และอีกคนก็เป็นน้องสาวของเขา

 

เขาแก่กว่าเจี่ยนอีหลิง 13 ปี และแก่กว่าเจี่ยนหยุ่นน่าว 11 ปี

 

สามารถพูดได้ว่าเขาเฝ้าดูพวกน้องๆเติบโตขึ้นมา

 

เขายังคงจำได้เมื่อตอนที่เขายังอยู่มัธยมปลาย เมื่อเขากลับบ้าน เด็กเล็กๆสองคนก็จะกอดขาเขาซ้ายคนขวาคน

 

ทำตาน่าสงสารขอขนมจากเขา

 

อีหลิงชอบขนมหวาน

 

หยุ่นน่าวชอบกินไอสครีม

 

ถ้าเขาไม่ได้ซื้อมา เด็กเล็กที่ไร้มโนธรรมทั้งสองก็จะหันหน้าหนีเหมือนไม่รู้จัก และหันไปกอดต้นขาของพี่ชายรองแทน

 

ถ้าเขาซื้อมา แน่นอนว่าเขาจะต้องถูกแม่ดุ

 

เจี่ยนอีหลิงมองขึ้นไปหาเจี่ยนหยุ่นเฉิง ดวงตาของเธอกระจ่างสดใส

 

เจี่ยนหยุ่นเฉิงเห็นใบหน้าเล็กๆของน้องสาวจึงยื่นมือออกไปเพื่อที่จะลูบไล้ใบหน้าเล็กๆนั้น

 

เจี่ยนอีหลิงหลีกเลี่ยงโดยสัญชาตญาณ

 

เจี่ยนหยุ่นเฉิงตะลึงงันไปชั่วขณะ ในเมื่อเขาไม่คิดว่าการต่อต้านของน้องสาวที่มีต่อเขานั้นจะมีมากกว่าที่เขาคิด

 

เจี่ยนหยุ่นเฉิงพลันจำได้ว่านับตั้งแต่ที่เขากลับมาในคราวนี้ เจี่ยนอีหลิงยังไม่เคยเรียกเขาว่า “พี่ชายใหญ่” เลยสักครั้ง

 

“เซี่ยวหลิง เรียก “พี่ชายใหญ่” หน่อยดีไหม” เจี่ยนหยุ่นเฉิงใช้น้ำเสียงยั่วเย้า

 

เจี่ยนอีหลิงไม่ได้ตอบ แต่หยิบเค้กชิ้นเล็กๆบนโต๊ะของเธอยื่นส่งให้กับเจี่ยนหยุ่นเฉิง

 

เจี่ยนอีหลิงหลีกเลี่ยงคำขอของเจี่ยนหยุ่นเฉิงทางอ้อมด้วยการกระทำนี้

 

เจี่ยนหยุ่นเฉิงพลันรำลึกได้ถึงสิ่งที่ย่าเจี่ยนกล่าวกับเขาก่อนที่จะขึ้นมาด้านบน  “ถ้าเธอดุน้องของเธอมากเกินไป น้องของเธอก็อาจจะไม่ยอมรับเธอเป็นพี่ชายอีกต่อไป”

 

————————————————–

 

พี่น้องตระกูลเจี่ยนทั้งสี่คน

 

เจี่ยนหยุ่นเฉิง 28 ปี

 

เจี่ยนหยุ่นโม่ 25 ปี ศึกษาอยู่ระดับปริญญาโทต่างประเทศ ไม่มีใครบอกเขาเรื่องอุบัติเหตุที่บ้าน และเขาก็ยังไม่รู้เรื่องนี้

 

เจี่ยนหยุ่นน่าว 17 ปี

 

เจี่ยนอีหลิง 15 ปี

 

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top