ขนาดตัวอักษร

大姐大 บทที่ 68: ของขวัญ 3

 34 Views

 

แน่นอนว่ามีเหตุผลที่ทำให้ป้าโม่คิดอย่างนั้น

 

นอกจากคนในบ้านตระกูลเจี่ยนแล้ว ก็มีคนที่สามารถเข้าออกได้อย่างอิสระภายในบ้านตระกูลเจี่ยนอีกไม่กี่คน ก็คือ ตัวเธอเอง ป้าอัน และลูกสาวของเธอโม่ชืออวิ้นเท่านั้น

 

ของชิ้นนี้แน่นอนว่าต้องไม่ได้ตระเตรียมโดยคนตระกูลเจี่ยนที่อยู่กันตรงนี้ เพราะว่าพวกเขาไม่จำเป็นต้องวางของไว้ที่ประตู

 

คนเดียวที่เหลืออยู่ก็อาจจะเป็นลูกสาวของเธอ โม่ชืออวิ้น

 

และของขวัญก็เป็นสิ่งที่เธอได้เกริ่นกับลูกสาวเธอไว้ก่อนหน้านี้

 

ป้าโม่ไม่เคยคิดว่าเจี่ยนอีหลิงอาจจะกลับมาที่คฤหาสน์ตระกูลเจี่ยน และยิ่งไม่คิดว่าเจี่ยนอีหลิงจะให้ของขวัญวันเกิดให้กับพี่ชายในช่วงสถานการณ์เช่นนี้

 

ในความทรงจำที่ชัดเจนของป้าโม่นั้น ด้วยนิสัยใจคอเอาแต่ใจของเจี่ยนอีหลิง เธอเข้ากับเจี่ยนหยุ่นเฉิงได้ไม่ดีนัก อย่าว่าแต่การที่จะคิดให้ของขวัญวันเกิดกับเจี่ยนหยุ่นเฉิง

 

ส่วนที่ว่าทำไมของขวัญจึงถูกวางไว้ที่ประตูแทนที่จะยื่นส่งให้กับนายน้อย นั่นอาจจะเป็นเพราะว่าลูกสาวเธอนั้นรู้สึกอาย เมื่อเธอถามลูกสาวเธอให้เตรียมของขวัญในวันนั้น ลูกสาวเธอก็ยังหลบหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

โม่ชืออวิ้นเห็นรอยยิ้มสดใสของแม่ของเธอ ดังนั้นเธอก็จึงเดาเอาว่าอาจจะถูกนำมาโดยแม่ของเธอ

 

บางทีแม่ของเธออาจจะรู้ว่าเธอนั้นวุ่นวายอยู่กับการเรียนก่อนหน้านี้และของขวัญก็ยังไม่เรียบร้อยมาจนถึงวันนี้ ดังนั้นแม่ของเธอจึงถือโอกาสซื้อของที่ทำเสร็จแล้วมาแทนของเธอและโกหกว่าเธอทำมันด้วยตนเอง

 

ใช้การสินค้าที่ทำเสร็จแล้วมาอ้างว่าเป็นของทำมือ โม่ชืออวิ้นรู้สึกว่านี่ไม่ค่อยดีนัก

 

แม่ควรจะปรึกษาหารือกับเธอก่อนล่วงหน้า ตอนนี้ยิ่งทำให้เธอรู้สึกละอายใจ

 

แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม นี่เป็นความกรุณาของแม่เธอ และแม่ของเธอก็ทำไปเพื่อเธอ…

 

และถ้าเธอบอกความจริงในตอนนี้ แม่เธอก็ย่อมต้องอับอาย

 

โม่ชืออวิ้นเกิดความขัดแย้งภายในใจอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็ก้มหน้าลงอย่างช้าๆ

 

หากไม่ปฏิเสธ นั่นก็คือการยอมรับ

 

เมื่อเห็นโม่ชืออวิ้นก้มหน้าลง ทุกคนก็คิดว่าเธออาย

 

เวินน่วนก็นึกขึ้นได้ว่าวันพรุ่งนี้เป็นวันเกิดลูกชายคนโตเช่นกัน

 

หลายวันมานี้ ใจของเธอเต็มไปด้วยความคิดเกี่ยวกับมือของลูกชายกับลูกสาวที่บ้านเก่า

 

เธอลืมเรื่องลูกชายคนโตไป ต้องให้คนภายนอกมาเตือนเธอว่าวันเกิดของลูกชายคนโตของเธอมาถึงแล้ว

 

เวินน่วนได้แต่ขอโทษ

 

อารมณ์ของเจี่ยนหยุ่นน่าวหลายวันมานี้ยังไม่ดีขึ้น เพียงแต่เมื่อได้ยินว่าเป็นวันเกิดของพี่ชายคนโต เขาก็ปรับอารมณ์เพื่ออวยพรวันเกิดให้พี่ชาย

 

“พี่ครับ สุขสันต์วันเกิด ผมไม่ได้เตรียมของขวัญอะไรเลย ผมจะผนวกเพิ่ให้ในปีหน้า”

 

น้ำเสียงเขายังมืดหม่นและขาดชีวิตชีวา

 

เจี่ยนหยุ่นเฉิงเหมือนจะไม่ได้ยินคำพูดของเจี่ยนหยุ่นน่าว เอาแต่จ้องมองไปยังเสื้อกันหนาวกับผ้าพันคอในมือ

 

ของทั้งสองสิ่งนี้ทำได้ดีมาก และขนาดของเสื้อกันหนาวก็ดูเข้ากับตัวของเจี่ยนหยุ่นเฉิง

 

แม้ว่าสไตล์ของผ้าพันคอจะดูเรียบๆ แต่เห็นได้ชัดว่ามันก็เป็นงานแฮนเมดที่ทำอย่างพิถีพิถันมากเช่นกัน

 

หลังจากผ่านไปเป็นเวลานาน เขาก็เงยหน้าขึ้นไปยังโม่ชืออวิ้นกับป้าโม่ซึ่งก้มหน้าอยู่

 

“เธอทอมือเสื้อกันหนาวกับผ้าพันคอนี้เหรอ” เจี่ยนหยุ่นเฉิงถามโม่ชืออวิ้น

 

โม่ชืออวิ้นก้มหน้าต่ำลงไปกว่าเดิม เธอไม่กล้าที่จะยอมรับมัน แต่เธอก็ไม่กล้าที่จะปฏิเสธมันเช่นกัน

 

“ฉันไม่คิดว่าศิลปะการถักทอของเธอในการทำของพวกนี้จะดีถึงขนาดนี้ เธอเรียนรู้มันตั้งแต่เมื่อไหร่” เจี่ยนหยุ่นเฉิงถามโม่ชืออวิ้นอีกครั้ง

 

เมื่อเห็นว่าลูกสาวเธอไม่ได้ตอบคำถาม ป้าโม่ก็รีบตอบคำถามอีกฝ่าย “ชืออวิ้นเรียนนิตติ้งเสื้อกันหนาวเมื่อตั้งแต่เธอยังเด็กมาก เธอถักเสื้อกันหนาวของเธอเองตอนเมื่อเธอยังเป็นเด็ก ราคามันถูกกว่าซื้อจากข้างนอกและคุณภาพก็ดีกว่า เธอเห็นว่าฉันทำงานหนัก ก็เลยเรียนรู้จากฉัน เธอไม่เพียงถักให้ตัวเธอเอง แต่ยังคงถักให้ฉันด้วยเมื่อตอนที่เธอว่าง”

 

เจี่ยนหยุ่นเฉิงบันทึกปฏิกิริยาของแม่และลูกสาวด้วยสายตา สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย มีแต่เพียงแววตาของเขาเท่านั้นที่เย็นชาขึ้น…

 

เขาสัมผัสอีกด้านของผ้าพันคอด้วยนิ้วหัวแม่มือ

 

ตรงนั้นมีชื่อปักอยู่ว่า เจี่ยนอีหลิง

 

แต่สองแม่ลูกสกุลโม่ต่างยืนยันว่าของขวัญเหล่านี้ โม่ชืออวิ้น ตระเตรียมไว้ด้วยตัวของเธอเอง

 

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top