ขนาดตัวอักษร

บทที่ 457 กิจกรรมแจกรางวัล

 25 Views

บทที่  457  กิจกรรมแจกรางวัล

ผู้แปล : Resurrection novels

 

“คนผู้นี้มัน…เป็นไปไม่ได้!” ชายคนหนึ่งอุทาน

 

“คนผู้นี้เคยดำรงตำแหน่งขุนนางใหญ่ เป็นเวลาสองรัชกาล อีกทั้งเขายังเป็นคนที่ช่วยอดีตจักรพรรดิทั้งสองพระองค์ปกครองอาณาจักรวารีด้วย!”

 

“ เขายังไม่เกษียณอีกหรือ? มีคนกล่าวว่าเขาล้มเหลวที่จะทะลวงขั้น เห็นได้ชัดว่าเขากำลังจะตายในอีกไม่ช้า ”

 

“ทำไมเขาไม่ไปซื้อเบอร์เกอร์กัน? เพียงแค่ชิ้นเดียวเขาก็สามารถก้าวสู่ขั้นถัดไปและเพิ่มอายุไขได้แล้ว ”

 

“ เขาแตกต่างจากขุนนางเกษียณคนอื่น ๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาเป็นคนที่มีจิตดียิ่ง เขาได้บริจาคหินปราณทั้งหมด ของเขาให้กับคนยากไร้ ดังนั้นมันจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะซื้อเบอร์เกอร์ที่มีราคาห้าแสนหินปราณได้ ”

 

“ทำไมเขาถึงมาที่นี่กัน เขาต้องการช่วยหลานสาวของเขางั้นหรือไม่? เราทุกคนก็ล้วนแต่รู้ว่านางไม่มีรากวิญญาณแต่กำเนิดและไม่สามารถฝึกฝนได้ดังนั้นเขาจะมาทำไมกัน”

 

“ที่แย่กว่านั้นคือนางกำลังป่วยเป็นโรคร้ายแรงที่ไม่สามารถรักษาได้นองเสียจากนางจะสามารถเข้าสู่หนทางแห่งการฝึกตน เพื่อเสริมสร้างร่างกายด้วยพลังปราณ”

 

“เขาไม่สามารถซื้อของได้ถ้าไม่ได้เป็นสมาชิก พวกเจ้าก็รู้ว่านายพลขงเบ้งเป็นคนโหดร้ายแค่ไหน”

 

“ เจ้าพูดถูกแล้ว นอกจากนี้ในฐานะนักธุรกิจเขาจะต้องซื่อสัตย์ เขาเคยบอกว่าเขาจะรับเฉพาะผู้ที่มีสมาชิกระดับสูงสุดเท่านั้น ซึ่งนั่นหมายความว่าเขาไม่สามารถละคำพูดของเขาได้!”

 

“นอกจากนี้นายพล ขงเบ้ง  ยังได้รับสมญานามว่าจอมปีศาจด้วย เขามักจะคุยโวว่าเขาเป็นชายที่มีหลักการ แต่มันก็เป็นเรื่องโกหกเท่านั้น เพราะเขาเป็นแค่คนที่โลภมาก”

 

“ข้าขอโทษนะ แต่ข้าคิดว่าเจ้าควรจะกลับไปเสียดีกว่า เพราะเจ้าไม่สามารถเข้าร้านได้หากไม่มีบัตรสมาชิกระดับสูงสุด”

 

ผู้คนรอบๆต่างพากันส่ายหัว พวกเขาเห็นอกเห็นใจชายชรา แต่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย

 

ท้ายที่สุดการเป็นสมาชิกระดับสูงสุดก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

 

“บัดซบ! พวกเจ้ากำลังพูดถึงอะไรกัน!! พวกเจ้ากล้านินทาข้าได้เช่นไรทั้งที่ข้ายังอยู่ที่นี่”

 

บังอาจนัก! พวกเขากล้าพูดว่าข้าไม่ดี ในขณะที่ข้ายังอยู่ตรงนี้ด้วย! ข้าเป็นคนโลภงั้นหรือไม่? ไม่เลย ข้าไม่ใช่ ข้าเป็นคนดีและมีจิตใจงามต่างหาก

 

จากนั้น ซูเชวี่ย ก็เริ่มยิ้ม

 

“ทุกท่าน เนื่องจากวันนี้เป็นวันเปิดร้านใหม่ เราจึงมีกิจกรรมสุ่มแจกรางวัลด้วย ใครก็ตามที่ชนะจะได้รับบัตรสมาชิกระดับสูงสุดไปเลยทันที! มีใครอยากร่วมกิจกรรมบ้าง?”

 

เมื่อได้ยินอย่างนี้ทุกคนก็ประหลาดใจ

 

จะได้รับบัตรสมาชิกระดับสูงสุดงั้นหรือไม่! ข้าหูฝาดไปหรือเปล่า? ทำไมปีศาจร้ายถึงเปลี่ยน … เป็นคนดีเช่นนี้? อย่างไรก็ตามข้าต้องลองดู

 

“ท่านนายพลขงเบ้ง ช่างใจดีจริงๆ! ข้าเอาด้วย!”

 

“ข้าด้วย!”

 

“ข้าด้วย!”

 

 

ทันใดนั้นทุกคนก็ยกมือขึ้นและเริ่มตะโกน

 

ซูเชวี่ย ยิ้ม

 

“ข้าดีใจที่พวกเจ้าทุกคนให้ความสนใจกิจกรรมนี้ เอาหละเรามาเริ่มสุ่มกันดีกว่า สิบ เก้า แปด เจ็ด หก ห้า สี่ สาม … ”

 

“… สอง หนึ่ง!” ทุกคนตะโกนพร้อมกัน

 

ทุกคนต่างหวังที่จะเป็นผู้โชคดีในกิจกรรมนี้

 

อย่างไรก็ตามเมื่อนับเสร็จ ซูเชวี่ย ก็ชี้ไปที่ชายชรากลางฝูงชน

 

“ขอแสดงความยินดีกับชายชราผู้นี้ด้วย ที่ได้รับบัตรสมาชิกระดับสูงสุด  ตอนเจ้าสามารถเพลิดเพลินไปกับไอศครีมได้โดยไม่ต้องจ่ายหินปราณแม้แต่ก้อนเดียว โปรดเข้ามาในร้านด้วย!”

 

ผู้คนรอบๆต่างพากันตกตะลึง

 

ซูเชวี่ย เดินไปที่ชายชรายิ้ม

 

เมื่อทุกคนมองเขาด้วยความประหลาดใจเขาก็พาชายชราและหลานสาวของเขาเข้าไปในร้าน

 

แอ๊ดดด ปัง

 

บัดซบ! อะไรคือกิจกรรมนี้กัน นายพลขงเบ้งเพียงแค่ชี้ไปที่ชายชรานั่นด้วยตนเองโดยไม่ให้โอกาสเราทำกิจกรรมอะไรเลย! นี่คือรางวัลที่เขาพูดถึงใช่หรือไม่! บ้าเอ๊ย เขากำลังล้อเล่นกับเราหรือไง!

 

“ข้าว่าแล้วเชียวว่ามันแปลกๆ เขาไม่ใช่คนดีจริงๆด้วย !”

 

“แต่อย่างน้อยชายชราผู้นั้นก็ได้รับบัตรสมาชิกระดับสูงสุดนะ”

 

“ถูกแล้ว ข้าว่าเขากำลังช่วยเหลือชายชราคนนั้นอย่างตั้งใจต่างหาก!”

 

ผู้คนส่ายหัวและจ้องเข้าไปที่ร้าน

 

ซูเชวี่ย ตกแต่งร้านในสไตล์ทันสมัยมาก และมีผนังที่ทำจากแก้วดังนั้นผู้คนจึงสามารถเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นภายในได้

 

ชายชราและหลานสาวของเขายังคงตกใจและไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

 

ซูเชวี่ย พาพวกเขาเข้าไปที่ร้านและขอให้พวกเขานั่งที่โต๊ะ จากนั้นเขาก็นำเปิดกล่องที่มีไอเย็นโชยออกมาและตักไอศครีมหลากสีออกมาสองสามลูก

 

เมื่อเห็นอย่างนี้ทุกคนที่ยืนอยู่นอกประตูก็สับสน

 

“ดูเหมือนว่ามันทำมาจากเศษน้ำแข็งชิ้นเล็ก ๆ!”

 

“ของเช่นนั้นจะสามารถหล่อเลี้ยงและขัดเกลารากวิญญาณได้งั้นรึ? ไม่มีทาง!”

 

“อย่าลืมว่าหลานสาวของเขาไม่มีแม้แต่รากวิญญาณ ข้าคิดว่ามันจะไม่ได้ผลอย่างแน่นอน”

 

“เป็นไปได้ไหมที่นางจะได้รับรากวิญญาณใหม่ หลังจากที่นางกินมัน? แต่เรื่องเช่นนั้นมันจะเป็นไปได้จริงๆหรือ?”

 

“นั่นเป็นไปไม่ได้แน่นอน!”

 

“แต่ข้าไม่คิดเช่นเจ้า หากพิจารณาจากเบอร์เกอร์และกาแฟที่เขาทำ ข้าคิดว่าไอศกรีมนี้สามารถช่วยบำรุง ปรับแต่งหรือสร้างรากวิญญาณได้แน่นอน …”

 

“ใช่ ข้าเองก็เห็นด้วยกับเจ้า”

 

“เลิกคุยกันก่อน พวกเขาจะกินมันแล้ว ”

 

“จับตาดูชายชราคนนั้นแทนดีกว่า แม้ว่าเขาจะไม่ได้มีพรสวรรค์มากนัก แต่ถ้าหากของที่เขากินได้ผลมันต้องมีอะไรเปลี่ยนแปลงบ้าง”

 

 

หากไม่ใช่เพราะผลกระทบของเบอร์เกอร์และกาแฟ พวกเขาคงไม่เชื่อว่าไอศครีมนี้จะสามารถบำรุงและปรับปรุงรากวิญญาณได้

 

ในขณะเดียวกันภายในร้าน ซูเชวี่ย ก็ได้วางหม้อไอศครีมไว้ข้างหน้าชายชราและหลานสาวของเขา

 

เมื่อเห็นหม้อ ชายชราและหลานสาวของเขาก็ตกตะลึง

 

แต่ชายชรานั้นตกตะลึงเป็นพิเศษเพราะเขาตั้งใจจะดูว่านายพลขงเบ้ง จะแสดงความสงสารหรือเมตตาพวกเขาบ้างไหม แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะได้รับบัตรสมาชิกระดับสูงสุดโดยไม่ได้มีส่วนร่วมในการยกมือทำกิจกรรมหรือส่วนร่วมอะไรทั้งนั้น

 

ตอนนี้เขาแปลกใจยิ่งกว่าเดิมอีก ที่เขาถูกนำตัวเข้ามาในร้านโดย ซูเชวี่ย และตอนนี้ก็มีหม้อที่มีก้อนหลากสีอยู่ตรงหน้าเขา…

 

ในสายตาของเขา ซูเชวี่ย เป็นคนที่อ่อนโยนและอบอุ่นมาก

 

เขาเป็นปีศาจร้ายที่ชอบปล้นบ้านของผู้คนและฆ่าคนโดยไม่กระพริบตาจริงๆงั้นรึ? ไม่มีทางข้าจะต้องเข้าใจเขาผิดไป เรื่องพวกนั้นมันต้องเป็นแค่ข่าวลือแน่ๆ

 

“ไม่ต้องกังวลไป ทำตัวให้เหมือนอยู่ที่บ้านของตัวเอง และลิ้มรสของตรงหน้า พวกเจ้าเป็นสองคนแรกที่ได้เข้ามาในร้าน ดังนั้นจงกินให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ และข้าจะตักให้พวกเจ้าเพิ่มหากมันไม่เพียงพอ แน่นอนว่าพวกเจ้าไม่ต้องจ่ายหินปราณแม้แต่ก้อนเดียว ”

 

เนื่องจากชายชราเคยเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงมาก่อน ซูเชวี่ย จึงคิดว่าการช่วยเหลือเขาจะไม่นับเป็นการสูญเปล่า

 

เมื่อได้ยินอย่างนี้ชายชราและหลานสาวของเขาก็แสดงความขอบคุณทันที

 

“ข้าขอขอบคุณท่านมากท่านนายพล ขงเบ้ง!”

 

“นับแต่นี้ไป ข้าจะถือว่าข้าติดหนี้ท่าน ไม่ว่าหลานของข้าจะได้รับรากวิญญาณหรือไม่ก็ตาม”เขากล่าวพร้อมป้องมือคำนับ ซูเชวี่ย

 

ซูเชวี่ย โบกมือของเขาอย่างไม่ใส่ใจ “อย่าทำเช่นนี้ นี้เพราะเจ้าเป็นผู้โชคดีที่ถูกเลือกจากกิจกรรม ดังนั้นเจ้าสามารถกินเท่าไหร่ก็ได้มากเท่าที่เจ้าต้องการ เฮ้เด็กน้อยให้ข้าป้อนเจ้าดีไหม ”

 

จากนั้นเขาก็ตักไอศกรีมขึ้นมาเล็กน้อยและเตรียมที่จะป้อนนาง

 

เด็กสาวหน้าแดงและเขินอาย “ขอบคุณมากพี่ใหญ่! แต่ข้าสามารถตักกินได้ด้วยตนเอง ”

 

…ข้าไม่ใช่พี่ใหญ่  ข้าคือคนหล่อต่างหาก!

 

แต่ถึงจะพูดเช่นนั้นเด็กสาวก็ยังอ้าปากกว้างแล้วงับไปที่ช้อนไอศกรีมที่ ซูเชวี่ย ป้อนตามมารยาท และวินาทีต่อมาก็มีแสงสว่างพวยพุ่งออกมาจากในปากของนางจนทะลุออกไปนอกร้าน

 

นิยายทั้งหมด

ตอนล่าสุด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top