ขนาดตัวอักษร

ตอนที่ 15 สาวกตัวแรก

 26 Views

ตอนที่ 15 สาวกตัวแรก

 

หอยทะเลเป็นสิ่งมีชีวิตทั่วไปในมหาสมุทร

 

คนส่วนใหญ่เคยกินหอยมาก่อน หอยโดยเฉลี่ยนั้นมีขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือในขณะที่หอยที่ใหญ่กว่านั้นมีขนาดเท่ากับฝ่ามือ

 

ในโลกนี้ยังมีหอยทะเลชนิดหนึ่งที่เรียกว่าหอยยักษ์หรือที่รู้จักกันในนาม

หอยมือเสือ ที่ใหญ่ที่สุดคือ 1.8 เมตร

 

อย่างไรก็ตามหอยทะเลที่อยู่ต่อหน้าหวังเสียนนั้นใหญ่กว่าที่เคยมีบันทึกไว้อย่างแน่นอน

 

หวังเสียนไม่สามารถช่วยได้ เพียงแต่รู้สึกงี่เง่าเมื่อเขามองดูหอยทะเลขนาดใหญ่

 

“โชคดีที่หอยทะเลเคลื่อนที่ช้ามากดังนั้นฉันจึงไม่ต้องกลัวมันนอกจากนี้หอยทะเลจะไม่สามารถคุกคามฉันได้ถ้าฉันอยู่ข้างหลังมัน”

 

หวังเสียนจ้องที่หอยทะเลในขณะที่เขาตัดสินใจ

 

หากเขาสามารถกลืนกินหอยทะเลเขาสามารถเข้าสู่ระดับสามด้วยพลังมังกรที่เขาสกัดได้

 

หวังเสียนลังเลก่อนที่จะแอบย่องไปทางด้านหลังของทะเลหอย

 

หอยทะเลยังคงไม่ไหวติง หวังเสียนไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะมันเพิ่งกินอิ่มหรือพยายามปกป้องตัวเองกันแน่

เพราะมันไม่เคลื่อนไหวใดๆเลย

 

หวังเสียนได้เข้ามาใกล้และคว้าหอยทะเล ด้วยกรงเล็บของเขา

 

แกร๊กกกก!

 

หวังเสียนตกใจ กรงเล็บที่แข็งแรงพอ ๆ กับโลหะ ไม่ทิ้งร่องรอยความเสียหายใดๆไว้เลยมีเพียงรอยขีดข่วนเล็กๆน้อยๆที่เกิดจากกงเล็บเท่านั้นเอง

 

“มันแข็งเกินไปเจาะไม่เข้าสักกะนิด”

 

หวังเสียนรู้สึกเสียหน้าเล็กน้อย เขาจึงใช้กงเล็บพยายามเจาะอีกสองสามครั้งแต่ไม่มีร่องรอยใด ๆเกิดขึ้น

ตัวหอยทะเลเองก็ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เช่นกัน

 

 

“เปลือกมันแข็งเกินไปฉันไม่มีทางจัดการกับมันได้”

 

หวังเสียนกำลังคิดอย่างหนักขณะที่ความคิดหนึ่งพุ่งเข้ามาในหัวของเขา

 

“ลองดูล่ะกัน”

 

หวังเสียนลังเล เขามองไปรอบ ๆ ก่อนที่เขาจะพูดว่า “แปลงร่างเป็นมนุษย์”

 

ในทันทีจากมังกรศักดิ์สิทธิ์สีทองขนาด 20 ซม. หวังเสียนกลับสู่ร่างมนุษย์ของเขา

 

หวังเสียนเปลือยกายอยู่ในทะเลและไม่มีปัญหาในน้ำที่ลึกกว่าสิบเมตร

 

เขาดูที่ทะเลหอยก่อนที่เขายกมันขึ้นมาและถือเอาไว้

 

ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขาหวังเสียนสามารถยกน้ำหนักได้สี่ร้อยกิโลกรัม ดังนั้นเขาค่อนข้างผ่อนคลายที่จะอุ้มหอยทะเล 250 กิโลกรัมในทะเล

 

หอยทะเลยังไม่มีปฏิกิริยาอะไรเมื่อถูกอุ้มขึ้น

 

หวังเสียนนึกยินดีเมื่อเขาพามันไปที่เกาะเล็กๆ

 

หวังเสียนว่ายน้ำอย่างรวดเร็วในทะเล หลังจากที่เขาโผล่ขึ้นมาจากน้ำเขาวางหอยทะเลบนฝั่ง

 

ในขณะนี้นั้นเมื่ออยู่บนบกหอยทะเลเปิดเปลือกของมันขึ้นมา

 

เนื้อหอยที่ถูกปกคลุมด้วยเมือกเหนียวบิดตัวออกมาจากเปลือก เนื้อติดอยู่กับพื้น

 

[หมายเหตุ:ตีนหอยเวลามันคลานนะแหล่ะครับไม่รู้จะอธิบายยังไง]

 

มันควบคุมร่างกายและพยายามคืบคลานกลับลงไปทะเล

 

“ฮ่าฮ่า กำลังคิดจะหลบหนีแกจะหนีไปไหน”

 

หวังเสียนดูตื่นเต้นและตลกกับท่าทีของมัน เขารีบคว้าและดึงหอยกลับมาทันที

 

ผั๊วะ!

 

ทันใดนั้นเนื้อหอยชิ้นหนึ่งพร้อมเหมือกตวัดตบมาที่แขนของเขาอย่างรวดเร็วและรุนแรง

 

มันมีพลังมากจนหวังเสียนต้องร้องออกมาด้วยความตกใจและเจ็บปวด

 

“โอ้ยยย…เจ็บชะมัด”

 

เขารีบจับแขนของเขาที่โดนโจมตี

เหงื่อเย็นไหลเต็มหน้าผากและเขารู้ว่าแขนบวมแดงขึ้นทันที แขนเขาจะหักทันทีถ้าร่างกายของเขาไม่ได้รับการปรับแต่งด้วยพลังงานมังกร

 

“…นี่คือหอยทะเลระดับหกแม้ว่ามันจะไม่ใช่นักสู้ตามธรรมชาติแต่ก็ไม่สามารถประมาทได้เลย”

 

หวังเสียนประหลาดใจ

 

“อย่างไรก็ตามตอนนี้มันไม่มีผลกระทบอะไรกับฉันมากนักเพราะว่าตอนนี้แกอยู่บนบก ว่ะ..ฮ่าฮ่าฮ่า

โดยไม่ต้องทำอะไรแค่ทิ้งแกไว้เฉยๆบนพื้นให้ตากแดดแกก็ตายกลายเป็นหอยแดดเดียวแล้วล่ะ ฮ่าฮ่า”

 

หวังเสียนรู้สึกโชคดีที่หอยทะเลไม่ได้สังเกตว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่ออยู่ในทะเล

ไม่เช่นนั้นเขาจะไม่สามารถอุ้มมันขึ้นฝั่งได้

 

หวังเสียนเห็นหอยทะเลพยายาม

คืบคลานกลับลงไปทะเล เขาจึงรีบคว้าหอยและโยนมันกลับไปบนพื้นที่ไกลกว่าเดิม

 

หวังเสียนไม่กล้าเข้าใกล้มากไป

เขาจึงหยิบหินสองสามก้อนที่ด้านข้างและขว้างมันไปที่เนื้อ(เรียกตีนหอยล่ะกัน)ของหอยที่เปิดอยู่

 

หวังเสียนครอบครองพลังที่น่ากลัวและเนื่องจากหินที่เขาขว้างออกด้วยแรงเต็มที่ทำให้ตีนหอยทะเลนั้นทะลุจนเป็นรู หอยทะเลรีบปิดตัวลงอย่างรวดเร็ว

 

“อย่าฆ่าฉันได้โปรด!”

 

จากนั้นหวังเสียนก็ได้ยินเสียงแปลก ๆ ซึ่งทำให้เขาตะลึงทันที

 

“ใครใครกำลังพูดอยู่” หวังเสียนหันไปมองรอบตัวของเขาด้วยความตกใจ แต่ไม่มีใครบนเกาะร้าง

 

“ไม่ใช่ล่ะ…มันไม่ใช่ภาษามนุษย์นี่หว่า?”

 

หวังเสียนใช้ความคิด ทันใดนั้นเขาก็จ้องมองไปที่หอยทะเล

 

“เป็นแกเหรอ?” หวังเสียนจ้องมองด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

 

สิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่มีสติปัญญาจะมีภาษาของตัวเองเช่นเดียวกับปลาโลมาและปลาวาฬเพชฌฆาต

 

อย่างไรก็ตามมนุษย์จะไม่เข้าใจภาษาของพวกมัน

 

แม้จะเป็นเช่นนั้นในฐานะมังกรศักดิ์สิทธิ์ หวังเสียนก็สามารถเข้าใจภาษาสัตว์ทะเลได้ทุกภาษา

 

“ปล่อยฉันไป ปล่อยฉันไปเถอะ” เขาได้ยินเสียงที่อ่อนแอ น้ำเสียงฟังเหมือนเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่เพิ่งเรียนรู้วิธีการพูดคุย

 

“แก..เอ่อ..เธอเป็นผู้หญิงเหรอ..ไม่ไม่เธอเป็นผู้หญิงที่เป็นหอย…ไม่ใช่เธอเป็นหอยเพศเมียงั้นเหรอ” หวังเสียนจ้องที่หอยทะเลและถาม

 

“ได้โปรดอย่าฆ่าฉันปล่อยฉันไป” เขาได้ยินเสียงหอยทะเลอีกครั้ง แต่เธอพูดคำง่ายๆเหล่านั้นซ้ำไปซ้ำมาอีกเช่นเคย “อย่าฆ่าฉัน … ปล่อยฉันไปเถอะ”

 

ความฉลาดของเธอไม่สูงมากพอที่เธอจะสามารถแสดงออกถึงอารมณ์และคำพูดที่ซับซ้อน

 

หวังเสียนไตร่ตรองและขมวดคิ้ว เขาไม่เคยคาดหวังว่าหอยทะเลนี้จะมีความฉลาดมากกว่าสัตว์ทะเลทั่วไป

 

“ จากความสามารถในปัจจุบันของฉันมันจะยากและลำบากมากในการจะฆ่าเธอนอกเสียจากว่าฉันจะทิ้งเธอไว้ตากแดดจนแห้งตาย”

 

“ปล่อยฉันไปอย่าฆ่าฉัน”

 

เสียงอ่อนโยนและไร้เดียงสาดังก้องอยู่ในหัวของเขาอีกครั้ง

 

หวังเสียนลังเล เขากำลังคิดว่า “ฉันไม่ต้องฆ่าเธอก็ได้ ถ้าฉันสามารถทำให้เธอเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของฉันสมาชิกตัวแรกของวังมังกร”

 

หวังเสียนคิดแล้ว ดวงตาของเขาก็สดใสขึ้นและจ้องมองไปที่หอยทะเล เขากำลังคิดว่าพลังมังกรศักดิ์สิทธิ์ จะใช้ควบคุมสัตว์ทะเลได้อย่างไร

 

[หมายเหตุ:การควบคุมที่หวังเสียนใช้ควบคุมฝูงปลานั้นใช้ออร่าควบคุมมันเป็นเหมือนการสะกดจิต]

 

ด้วยความคิดนี้ของเขาความสามารถหนึ่งก็ผุดขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

 

เขาจึงค่อย ๆพูดจาเกลี้ยกล่อมหอยทะเลในทันที “น้องสาวฉันจะปล่อยเธอไปก็ได้ ถ้าเธอกลืนสิ่งนี้เข้าไป”

 

เมื่อไม่เห็นปฏิกิริยาปฏิเสธจากหอยทะเลเขาจึงบีบเลือดสีทองออกมาหนึ่งหยดจากมือของเขา

มันเป็นเลือดของเขาที่ผสานรวมกับสายเลือดมังกรศักดิ์สิทธิ์

 

พลังแห่งมังกรศักดิ์สิทธิ์ ไม่เพียงแต่สามารถปกครองสัตว์ทะเลได้เท่านั้น

แต่มันยังมีพลังของกฎเกณฑ์และสัญญาทางจิตวิญญาณอีกด้วย

 

หลังจากที่ดูดซับเลือดแห่งมังกรศักดิ์สิทธิ์เข้าไปแล้วหอยทะเลจะถือว่าหวังเสียนเป็นเจ้าชีวิตของเธอในทันที

 

“กลืนเลือดหยดนี้ แล้วพี่ชายจะปล่อยเธอไป”

(หลอกเด็กนะ หวัง)

 

หวังเสียนส่งเลือดมังกรศักดิ์สิทธิ์ให้หอยทะเลและรอเธออย่างอดทน

 

“สัตว์ทะเลที่พัฒนาแล้ว : หอยทะเลยักษ์”

 

ในขณะนั้นการแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในใจของเขา เมื่อหอยทะเลกลืนเลือดสีทองแล้วเสร็จ

 

“ฮ่าฮ่ามันได้ผล”

 

หวังเสียนตื่นเต้น เขารีบเข้าไปที่ด้านหน้าของหอยทะเล

 

“พี่ชายฉันชอบพี่”

 

เสียงเด็กสาวที่เป็นหอยทะเลดังขึ้นและเปิดฝาพับของเธอ ในฐานะที่ค่าความฉลาดของเธอยังต่ำ เธอไม่เข้าใจว่าราชาเป็นใคร เธอรู้เพียงต้องทำตามคำพูดของเขาเมื่อเขาพูดแทนตัวเองว่าพี่ชาย เธอจึงใช้คำว่าพี่ชายแทนตัวเขา

 

นี่คือพลังของพันธสัญญา

 

“ฮ่าฮ่าฮ่า น้องสาวตั้งแต่นี้ต่อไปเธอต้องเชื่อฟังคำสั่งของพี่ชายแบบใกล้ชิดเลยนะ”

 

หวังเสียนพูดอย่างดีใจ

 

“เฮ้ยยย”

 

อย่างไรก็ตามเด็กสาวห่อร่างของเธอไว้รอบตัวของหวังเสียนในทันที….

 

 

……..

 

จบบท

 

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top