ขนาดตัวอักษร

C20 ลุงโรบิน พ่อค้าจากหมู่บ้านเทียนเหอ

 63 Views

C20 ลุงโรบิน พ่อค้าจากหมู่บ้านเทียนเหอ

 

ป้าคังเอง เมื่อเธอได้สติก็จึงพยักหน้าให้กับคำขอของเทียนหยูทันที

 

“เทียนหยู ดูเหมือนว่าพ่อของเอ๋อรั่วจะกลับมาแล้ว ตอนนี้เขาอยู่ที่บ้านของผู้เฒ่าไป๋ ผู้เฒ่าไป๋เลยบอกให้ฉันมาบอกเธอว่าให้ไปหาเขาหน่อย”

 

“ได้ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้ ส่วนเด็กพวกนั้น ผมคงต้องรบกวนป้าอย่าปล่อยให้พวกเด็ก ๆ เข้าใกล้เถาวัลย์พวกนั้นเป็นอันขาดนะครับ”

 

เทียนหยูไม่อยากให้เถาวัลย์ฆ่าคนในหมู่บ้านแทนที่จะเป็นฆ่าศัตรู เพราะแบบนั้นมันคงจะกลายเป็นอาชญากรรมทันที

 

บ้านของผู้เฒ่าไป๋ไม่ได้อยู่ไกลมากนัก เทียนหยูวิ่งไม่ถึงหนึ่งนาทีก็ถึง

เวลานี้ ผู้เฒ่าไป๋กำลังพูดคุยกับชายวัยกลางคนที่กำลังยิ้มแย้มแจ่มใส พวกเขาสองคนกำลังแลกเปลี่ยนบทสนทนาไปมาอยู่ที่สวน

 

ส่วนเอ๋อรั่ว เขาเป็นแค่เด็กที่ทำผิดเท่านั้น ดังนั้นเขาจึงถูกทำโทษให้ไตร่ตรองความผิดที่ทำลงไปขณะที่หันหน้าเข้าหากำแพง

 

พ่อขอเอ๋อรั่ว โรบิน เป็นพ่อค้าเพียงคนเดียวของหมู่บ้านเทียนเหอ เขามักจะเดินทางไปที่เมืองวัตต์ เมืองฉางไฮ่ และเมืองอื่น ๆ ที่อยู่รอบ ๆ เพื่อทำการแลกเปลี่ยนค้าขายเป็นประจำ

 

วัสดุมากมายหลายอย่างของหมู่บ้านเทียนเหอก็มักจะได้มาจากตอนที่โรบินกลับมา

 

ซึ่งในขณะเดียวกัน อาหารของหมู่บ้านเทียนเหอเองก็ถูกขายผ่านโรบินเช่นกัน

 

“เทียนหยู มาเสียที นั่งสิ ดื่มชากัน เอ๋อรั่ว อย่ามัวแต่ยืนอยู่ตรงนี้ ไปหาเพื่อนเล่นไป”

 

เอ๋อรั่วที่เกือบจะหลับอยู่แล้ว ทว่าเมื่อเขาได้ยินเสียงนั้นก็พลันมีท่าทีเปลี่ยนไป เขากลายเป็นกระตือรือร้น และส่งเสียงใสตอบรับในทันที

 

“ก็ได้”

 

ว่าแล้วเอ๋อรั่วก็ได้วิ่งไปจากบริเวณนั้น ก่อนจะหายวับไปทันที

 

“ลุงโรบิน ไม่เจอกันเสียนาน ครั้งนี้คุณวางแผนว่าจะพักที่นี่นานแค่ไหนครับ?”

 

ก่อนที่จะนั่งลง เทียนหยูเอ่อทักทายโรบินและชนแก้วกับผู้ใหญ่ทั้งสอง

 

“เทียนหยู ใกล้จะถึงเทศกาลเก็บเกี่ยวของฤดูใบไม้ร่วงแล้ว พวกอสูรกำลังมาที่นี่”

 

เห็นได้ชัดว่าโรบินไม่ได้อยู่ในอารมณ์ปกติ และท่าทางของเขาก็ดูเย็นชาเล็กน้อย

 

แต่ทว่าเทียนหยูก็คุ้นชินกับมันแล้ว เพราะนี่คือบุคลิกของลุงโรบิน

 

อีกด้านหนึ่ง ผู้เฒ่าไป๋เองก็สังเกตเห็นความกังวลของโรบินได้อย่างชัดเจน ดังนั้นชายชราจึงถามออกไปว่า “โรบิน ที่เมืองวัตต์เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?”

 

“ครับ ผมได้ยินมาจากเพื่อที่ทำธุรกิจด้วยกัน ก่อนหน้านี้องค์ชายสามได้เสด็จมาที่เมืองวัตต์ ดังนั้นเจ้าเมืองเฟยเอ๋อจึงส่งทหารจำนวนหนึ่งไปปกป้องพระองค์”

 

“แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง จู่ ๆ องค์ชายก็รีบเสด็จกลับไปที่เมืองหลวง และทหารทั้งหมดที่คอยอารักขาพระองค์ก็ถูกพาตัวไปด้วยเช่นกัน”

 

“ดังนั้น เมืองวัตต์ในปีนี้จึงมีการคุ้มกันต่ำกว่าปีก่อน ๆ เจ้าเมืองเฟยเอ๋อได้ส่งคำขอไปยังเมืองใกล้เคียงเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่น่าเสียดาย ไม่มีที่ไหนตอบรับเลย”

 

“เพราะฉะนั้นปีนี้ อสูรจะสามารถบุกเข้าเมืองหลวงและเข้าสู่ชายแดงของจักรวรรดิได้ และหมู่บ้านเทียนเหอของเราก็อยู่ห่างจากเมืองวัตต์เพียงแค่ 30 กิโลเมตรเท่านั้น เราอาจจะได้รับผลกระทบไปด้วย”

 

คำพูดของโรบินทำให้ผู้เฒ่าไป๋และเทียนหยูตกตะลึงไปครู่หนึ่ง

 

“5555”

 

ทันใดนั้นผู้เฒ่าไป๋ก็ได้สติและหัวเราะออกมาเสียงดัง ก่อนที่จะพูดออกมาว่า

 

“โรบิน นายเดินทางไปบ่อย ๆ ระหว่างเมืองวัตต์ ดังนั้นนายก็น่าจะรู้ดี ถ้าหากพวกอสูรคิดจะทำลายเมืองวัตต์จริง พวกมันก็ต้องเดินทางผ่านภูเขาเท่านั้น แต่ถ้าเป็นแบบนั้น ด้วยเส้นทางที่อยากลำบาก พวกมันจะไม่สามารถขนอาหารไปด้วยมากนัก”

 

“นอกจากนี้ เมืองวัตต์ก็เป็นที่รู้จักในนามของหน้าผาทางตอนเหนือของจักรวรรดิมังกรฟ้า ด้วยกำแพงเมืองที่สูง 50 เมตร ดังนั้นมันคงไม่ง่ายอย่างที่พูดหรอก”

 

เทียนหยูเองก็เห็นด้วยกับผู้เฒ่าไป๋ เขาเคยเห็นกำแพงสูง 50 เมตรมาก่อน

มันตั้งตระหง่าน และถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นกำแพงบนภูเขาโดยเฉพาะ ถ้าพวกอสูรไม่ได้ส่งกองกำลังที่แข็งแกร่งนับล้านมา การบุกเข้าไปในเมืองวัตต์ก็เป็นได้แค่เรื่องตลก

 

“เห้อ ผมไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ ภูเขามังกรฟ้า แหล่งกำเนิดของแม่น้ำเทียนเหอ ปีนี้ อาจจะแช่แข็งเร็วกว่าเดิม”

 

“อะไรนะ…”

 

เทียนหยูและผู้เฒ่าไป๋ที่ได้ยินต่างก็ลุกยืนขึ้นด้วยความตกตะลึง

 

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top