ขนาดตัวอักษร

C17 แผนของโรนัลด์

 62 Views

C17 แผนของโรนัลด์

 

“ท่านบารอน มันยังมีเวลาอีกสองเดือนจนกว่าจะถึงเวลาเก็บเกี่ยวที่หัวหน้ากลุ่มยมทูตซิมป์สันว่าไว้”

 

“หวังว่าพวกเราจะสามารถส่งอาหารไปได้เร็วกว่ากำหนดหนึ่งเดือน เพื่อที่ทหารของพวกเขาจะได้มีกำลังในการจะบุกเข้าเมืองวัตต์”

 

หนึ่งในอัศวินรุ่นพี่พูดกับโรนัลด์อย่างนอบน้อม

 

“เห้อ พวกอสูรมีสิทธิ์ต่อรองกับเราตั้งแต่เมื่อไหร่? กลับไปบอกซิมป์สันซะว่าเราไม่ตกลง ให้พวกนั้นรอไป

 

บารอนโรนัลด์เอ่ยเสียงต่ำ ทำให้บรรยากาศภายในห้องหนังสือหยุดนิ่งไปอย่างไม่สามารถอธิบายได้

 

“รับทราบครับท่าน”

 

อัศวินผู้นั้นปาดเหงื่อบริเวณหน้าผากของตนก่อนจะจากไป

 

“ขออนุญาตรายงานครับท่าน เนื่องจากการเก็บเกี่ยวของฤดูใบไม้ร่วงกำลังจะมาถึง มันจึงมีความเป็นไปได้ที่การคุ้มกันของเมืองวัตต์จะยิ่งแน่นหนาขึ้น เจ้าเมืองเฟยเอ๋อเองก็เผยแพร่จดหมายขอความช่วยเหลือจากอสูรในการป้องกันเมืองด้วย ดังนั้นขณะนี้จึงมีจดหมายของเราจำนวน 15 ฉบับที่ถูกสกัดกั้น”

 

อัศวินอีกคนรายงาน

 

“อืม ฉันไม่ต้องการให้เมืองวัตต์ได้รับกำลังเสริมอะไรทั้งนั้น ถ้าไม่สามารถจัดการกับเรื่องเล็ก ๆ แบบนี้ได้ นายคงรู้นะว่าผลที่ตามมาจะเป็นยังไง”

 

เสียงของบารอนโรนัลด์เป็นเหมือนกับสายตาของเทพแห่งความตาย ทำให้หลังของอัศวินผู้นั้นชุ่มไปด้วยเหงื่อ

 

“ผมขอสาบานว่าจะทำหน้าที่นี้ให้สำเร็จ!”

 

อัศวินเอ่ยออกมาอย่างซื่อสัตย์และจากไปทันที

 

หลังจากที่อีกฝ่ายจากไป ชายสูงวัยอายุประมาณ 70-80 คนหนึ่งก็เดินเข้ามา

 

เขาเดินมากระซิบที่หูของโรนัลด์

 

“ท่านบารอน ภารกิจที่หมู่บ้านเทียนเหอล้มเหลว ผู้ส่งสารที่ท่านส่งออกไปถูกหัวหน้าหมู่บ้านของที่นั่นตัดขาทิ้งไปข้างหนึ่งครับ”

 

“เหอะ ไอ้ขยะไร้ค่า”

 

บารอนโรนัลด์ส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ แผนที่ตรงหน้าของเขาถูกทุบเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

 

ชายสูงวัยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ โรนัลด์ดูเหมือนว่าจะได้รับผลกระทบนี้มากที่สุด เลือดของเขาไหลออกมาจากทั้งทางปากและจมูก

 

“อาฉี พาคนของนายไปทำลายหมู่บ้านเทียนเหอและพื้นที่ภายในรัศมี 100 ไมล์ซะ ฉันไม่ต้องการให้มีสิ่งกีดขวางใด ๆ บนถนนจากทางช้างเผือกไปสู่ที่ราบหออัสนีทั้งนั้น”

 

“ครับท่าน”

 

อัศวินคนสุดท้ายรู้สึกว่าหน้าอกของพวกเขาแน่นขึ้น เขารีบรับคำและจากไปทันที

 

ชายสูงวัยไม่กล้าจะยืนอยู่ต่อไป เขาจึงเดินออกจากห้องและปล่อยให้บารอนโรนัลด์อยู่ในห้องหนังสือเพียงลำพัง

 

“5555 โรนัลด์ ไม่ได้เจอกันเสียนาน ตอนนี้คนของเจ้าอยู่ระดับอัศวินโลกาแล้วซินะ สมแล้วที่เป็นผู้ที่ลอร์ดราล์ฟจับตามอง”

 

ในมุม ๆ หนึ่งของห้องหนังสือ จู่ ๆ ชายผู้สวมเสื้อคลุมสีดำคนหนึ่งก็เดินออกมา

 

“ขอแสดงความเคารพ ท่านลอร์ดโครว”

 

โรนัลด์ไม่ได้มีความอหังการเหมือนก่อนหน้า เขาคุกเข่าลงตรงหน้าชายชุดดำอย่างนอบน้อม

 

ดวงตาของเขาสั่นระริก พิสูจน์ได้อย่างดีว่าเขาประหลาดใจและหวาดกลัวการปรากฏตัวของคนตรงหน้ามากแค่ไหน

 

“ไม่ต้องห่วง ฉันแค่มาส่งข่าวให้นายเท่านั้น”

 

ขณะที่พูด เขาก็เดินออกมาจากความมืด

 

เสียงต่ำที่ใช้เอ่ยนั้นทำให้ไม่มีใครคิดเลยว่าคนพูดจะเป็นผู้หญิง

 

ด้วยรูปร่างที่น่าหลงใหล และหุ่นที่น่าภาคภูมิใจภายใต้เสื้อผ้าที่รัดรูป ทั้งหมดนี้ดึงเสน่ห์ของผู้หญิงตรงหน้าออกมา เหมือนกับดอกกุหลาบที่เติบโตภายใต้ความมืดของยามราตรี

 

แต่โรนัลด์กลับไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง เขารู้จักความน่ากลัวของอีกาดำดี

 

นรกคือสถานที่ที่ดีที่สุดสำหรับพวกที่กล้าทำตัวหยาบคายกับคนตรงหน้า

 

“ลอร์ดราล์ฟขอให้ฉันมาบอกคุณว่าจักรวรรดิได้สงบมาหลายร้อยปีแล้ว มันถึงเวลาแห่งการโชกเลือดและทำให้มันได้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง!”

 

“ลอร์ดโรเวลจงเจริญ เทพแห่งความมืดจงเจริญ! โรนัลด์ผู้นี้สาบานด้วยชีวิตว่าจะทำอย่างสุดความสามารถเพื่อให้ความประสงค์ของท่านลอร์ดสำเร็จ!”

โรนัลด์ไม่กล้าที่จะลังเล เขารีบแสดงความภักดีของตัวเองทันที

 

“ดีมาก นี่ของคุณ ถ้าหากเจอปัญหาอะไร ฉันจะสามารถไปช่วยคุณได้”

 

เสียงของอีกาดำยังคงดังก้องอยู่ในห้องหนังสือ แต่เจ้าของเสียงกลับหายไปจากบริเวณนั้นเรียบร้อยแล้ว

 

ส่วนบริเวณที่อีกฝ่ายเคยยืนอยู่ มันกลับมีโทเค็นไม้ที่มีรู้สลักอีกาอยู่ด้านบนทิ้งเอาไว้หนึ่งเหรียญ

 

“เห้อ”

 

โรนัลด์ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกและหยิบโทเค็นขึ้นมา แต่สีหน้าของเขากลับมืดมนจนน่ากลัว

 

“ตราบใดที่เรายังมีเวลา ไม่ว่าจะอีกา หรือนกเรเวน พวกมันก็จะต้องถูกเหยียบย่ำอยู่ใต้เท้าของฉันทั้งนั้น”

 

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top