ขนาดตัวอักษร

C13 เปิดระบบร้านค้า

 56 Views

C13 เปิดระบบร้านค้า

 

“เอ่อ….นั่น…ลุงเถีย เดี๋ยวผมจะชดเชยค่าบ้านของคุณให้นะครับ”

 

เทียนหยูเอ่ยอย่างเจื่อน ๆ เมื่อเห็นสีหน้ามึนงงของลุงเถีย

 

เขาคิดว่าจะมาซื้อดาบ แต่ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะฟังบ้านของอีกฝ่ายแบบนี้

 

“เทียนหยู…รู้อะไรมั้ย? ฉันสนใจเรื่องอะไรกับบ้านนี้? ความรู้สึกไงล่ะ ถึงแม้ว่าบ้านหลังนี้มันจะเก่าแล้ว แต่มันอยู่กับฉันมานานแค่ไหนแล้ว…”

 

ยิ่งลุงเถียพูดมากเท่าไหร่ น้ำเสียงของเขาก็ยิ่งดูจะเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น มันเหมือนกับว่าเขารู้สึกเสียใจเกี่ยวกับบ้านเก่า ๆ ของเขาจริง ๆ

 

“ลุงเถีย ลองดูนะครับว่าเท่านี้พอหรือเปล่า”

 

เทียนหยูรู้สึกตลกเล็กน้อย ขณะที่เขามองอาการของคนตรงหน้า เขาก็ส่งเหรียญทองกำมือหนึ่งออกมา ซึ่งน่าจะมีประมาณสิบกว่าเหรียญ

 

“นายพูดอะไรน่ะ รู้หรือเปล่าว่าตอนนี้ฉันรู้สึกยังไง…?”

 

ลุงเถียอยากจะพูดต่อ แต่เมื่อเขาเห็นกองเหรียญทองในมือของชายหนุ่มตรงหน้า เขาก็ตกตะลึง

 

ประกายแสงสีทองแวววาวทำให้เขาลอบกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว ความตกตะลึงในแววตาได้พิสูจน์ความตื่นเต้นในใจได้เป็นอย่างดี

 

“ลุงเถีย มันยังไม่พออีกเหรอครับ? ถ้าอย่างนั้นก็ช่างเถอะ ผมจะหาคนมาช่วยซ่อมให้บ้านคุณกลับมาเป็นเหมือนเดิมให้”

 

เทียนหยูเอ่ยขณะที่ทำท่าทางจะเดินจากไป

 

“ไอ้หยา ความสัมพันธ์ระหว่างนายกับฉันสามารถทดแทนบ้านหลังนี้ได้ ฉันจะจัดการเรื่องหาคนมาซ่อมเอง ฉันจะปล่อยให้นายไปลำบากแบบนั้นได้ยังไง?”

 

ลุงเถียดึงมือเทียนหยูกลับมาและเอาเหรียญทองในมือชายหนุ่มไป

 

บ้านซอมซ่อของเขาไม่ได้มีค่าอะไรมากขนาดนั้น มันก็แค่กองไม้ผุ ๆ หรืออีกนัยหนึ่งก็คือเครื่องมือที่ใช้ในการตีเหล็กไม่ได้มีค่ามากกว่าหนึ่งเหรียญทองเลยด้วยซ้ำ

 

แต่ตอนนี้ เทียนหยูกลับมอบเหรียญทองหลายสิบเหรียญให้เขาตรง ๆ ตั้งแต่เขาใช้ชีวิตมานานขนาดนี้ เขาแทบจะไม่เคยเห็นเหรียญทองมากมายขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ

 

“ถ้าอย่างนั้นผมคงต้องรบกวนลุงเสียแล้ว อ้อ ผมขอดาบเล่มนี้ไปนะครับ”

 

“ได้ เอาไปเลย นายเอาไปได้ตามต้องการเลย”

 

ลุงเถียนับเหรียญทองทั้งหมดอย่างจริงจังและโบกมือลาชายหนุ่มโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง

 

“เงินคือสิ่งที่มีค่ามากจริงๆ”

 

เทียนหยูพึมพำกับตัวเองอีกครั้งและเดินจากไป

 

เขาไม่ได้ขาดแคลนเหรียญทอง ต่อให้มันหมดเขาก็สามารถไปถูฟองเก็บเกี่ยวในแปลงเกษตรก็ได้

 

ยิ่งกว่านั้น มันเห็นได้ชัดเลยว่าดาบในมือของเขามีต้นกำเนิดที่ไม่ธรรมดา

ความสามารถในการดูดซับและสร้างความปั่นป่วนขนาดนั้นได้ไม่ใช่สิ่งที่อาวุธธรรมดาราคาไม่กี่เหรียญทองจะสามารถทำได้

 

เทียนหยูไม่รู้เลยว่าหลังจากที่เขาเดินจากมา ท่าทางละโมบบนใบหน้าของลุงเถียนั้นได้หายไป กลับกัน ตอนนี้มันได้กลายเป็นสีหน้าของวีรบุรุษที่ใกล้ตายอย่างโดดเดี่ยวขึ้นมาแทนที่

 

“ติ๊ง! เพิ่มระดับเสร็จสมบูรณ์ ระบบร้านค้าถูกปลดล็อค”

 

ทันทีที่เทียนหยูกลับมาที่แปลงเกษตร การแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้น ชายหนุ่มจึงรีบเปิดดูค่าคุณสมบัติของตัวเองทันที

 

[ซวี เทียนหยู]

ระดับ: 2 (0/1000)

ความแข็งแกร่ง: 100

ความเร็ว: 100 (ค่าของคนปกติคือ 10)

พลังทางกายภาพ: 100 (ค่าของมนุษย์ธรรมดา: 10)

พลังจิตวิญญาณ: 100 (ค่าของคนปกติคือ 10)

เหรียญทอง: 135

แก่นแท้: 100

ศิลปะการต่อสู้: ทักษะดาบใบมีดโลหิต (15%)

ทักษะ: กระบวนดาบ

[กระบวนดาบ]: ระดับ 1

 

ต้องใช้ 100 ลมปราณก่อกำเนิดเพื่อสร้างความเสียหาย 100% ภายในรัศมีห้าหลา

 

“มันดีจริง ๆ ที่ได้แข็งแกร่งขนาดนี้!”

 

เขาไม่ประหลาดใจเลยสักนิดที่ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น ร่างกายของเขาดูดซับแก่นแท้ไปจำนวนมาก มันคงแปลกถ้าเขาไม่แข็งแกร่งขึ้นเลยสักนิด

 

สิ่งเดียวที่เขาสงสัยก็คือทำไมค่าคุณสมบัติทั้งสี่ของเขามันถึงเท่ากันหมด

 

“เจ้านาย ความแข็งแกร่งของคุณตอนนี้ถึงขีดจำกัดของร่างกายมนุษย์แล้ว ถ้าคุณบรรลุขีดจำกัดนี้ไป คุณก็จะสามารถก้าวไปเป็นอัศวินได้ค่ะ”

 

“ขีดจำกัดของร่างกายมนุษย์เหรอ?”

 

เทียนหยูประหลาดใจเล็กน้อย เขามองไปยังดาบหัก ๆ ในมือด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด

 

ตอนแรก เขาต้องฝึกฝนทักษะดาบใบมีดโลหิตให้สำเร็จถึงจะสามารถก้าวไปเป็นอัศวินได้ แต่เขาไม่คิดเลยว่าดาบหัก ๆ เล่มนี้จะทำหน้าที่ตรงนั้นแทนแล้ว

 

“ระบบ แล้วฉันจะบรรลุขีดจำกัดของตัวเองได้ยังไง?”

 

“ตอนนี้เจ้านายอยู่ระดับ 2 แล้ว เมื่อเปิดใช้ระบบร้านค้า มันจะมีเมล็ดพันธุ์ที่สามารถทำให้คุณบรรลุขีดจำกัดของร่างกายมนุษย์ขายอยู่ค่ะ ถ้าคุณซื้อมันมา คุณก็สามารถปลูกมันได้”

 

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top