ขนาดตัวอักษร

C12 บ้านของฉัน

 54 Views

C12 บ้านของฉัน

 

“เป็นไปได้หรือเปล่าว่าเทียนหยูได้กลายเป็นอัศวินแล้ว? กลายเป็นอัศวินตั้งแต่อายุ 15 เนี่ยนะ? แล้วดาบเล่มนี้ก็อีก อะไรจะสุดยอดขนาดนี้ มันดูรุนแรงกว่าของพวกอัศวินในกองทัพเสียอีก”

 

ลุงเถียมองวังวนลมปราณที่กว้างกว่าสิบเมตรโดยมีเทียนหยูเป็นจุดศูนย์กลาง และก็ตกตะลึงในใจ

 

ในกองทัพ อัศวินถือได้ว่าเป็นศูนย์กลางของพลังทั้งหมด ดังนั้นเขาจึงเคยเห็นคนพวกนั้นมาบ้าง

 

แม้แต่อัศวืนแก่ ๆ ที่ออกรบมาแล้ว 5-6 ปีก็ยังเทียบไม่ได้กับเทียนหยู ชายหนุ่มสามารถทำให้ลมปราณแต่กำเนิดในโลกก่อกระแสวังวนที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางกว่าสิบเมตรขึ้นมาได้

 

“อัจฉริยะเหรอ? 5555 หมู่บ้านเทียนเหอของพวกเรากำลังจะมีอัจฉริยะที่นานนับร้อย ๆ ปีจะมีสักครั้งแล้ว!”

 

ลุงเถียกระโดดขึ้นลงอย่างตื่นเต้น พร้อมกับแกว่งหมัดไปมา

 

และเมื่อนึกถึงขุนนางผู้ที่ตัดแขนของเขาไปเมื่อปีนั้น แววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นของเขาก็เปลี่ยนเป็นความชั่วร้ายทันที

 

“เห้อ”

 

หลังจากที่ถอนหายใจออกมายาว ๆ เขาก็กลับมาเป็นปกติ

 

“ช่างเถอะ มันผ่านมาหลายปีแล้ว มันเป็นปัญหาของพวกคนรุ่นเก่า อย่าไปสร้างปัญหาให้เด็กมันเลย”

 

ลุงเถียพึมพำขณะที่นั่งลงบนพื้นอย่างเงียบ ๆ ราวกับว่ากำลังระรึกถึงเรื่องในอดีต

 

ในเวลาเดียวกัน เทียนหยูเองก็แอบบ่นออกมาในได้ ที่ลมปราณแต่กำเนิดเข้ามาในร่างเขาก็เพราะว่ามันไม่มีทางออก มันจึงมารวมกันในร่างกายของเขาแทน

 

“เวรเอ้ย มันกำลังจะระเบิดแล้ว”

 

เทียนหยูรู้สึกว่าร่างกายของเขาเริ่มบวม เส้นพลังทั้งหมดในร่างกายเริ่มฉีกขาดเนื่องจากการหลั่งไหลเข้ามาของแก่นแท้จำนวนมหาศาล เขากำลังจะตาย

 

‘ติ้ง! ตรวจพบพลังมหาศาลภายในร่างกาย เริ่มกระบวนการเติมเต็มพลังงาน’

 

แก่นแท้ลมปราณที่แปรปรวนในตอนแรกเริ่มไหลเข้าสู่สมองของเทียนหยู

เนื่องจากการไหลเข้ามาของพลัง ทะเลแห่งสติที่ระบบตั้งอยู่ก็เริ่มขยายตัว

 

‘ติ้ง! ค่าประสบการณ์ +1’

 

ในเวลาเดียวกัน เนื่องจากพลังทั้งหมดถูกระบบดูดซับเข้าไป ค่าประสบการณ์ของเทียนหยูจึงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

 

‘ติ้ง! ค่าประสบการณ์ +1’

 

‘ติ้ง! ค่าประสบการณ์ +1’

 

“ติ้ง! ค่าประสบการณ์เต็มแล้ว ระดับของเจ้าของร่างกำลังจะเพิ่มขึ้น…”

 

เทียนหยูนึกว่าเขาปลอดภัยแล้ว แต่เขาไม่คิดว่าระบบจะเริ่มเพิ่มระดับ จนทำให้เขาต้องมาสูญเสียพลังงานมหาศาล

 

“ให้ตายเถอะ หยุดอยู่แค่นั้นแหละ”

 

ชายหนุ่มตะโกนออกมาเสียงดัง ร่างกายของเขาเริ่มเปล่งแสงสีแดงออกมาขณะที่เริ่มใช้กระบวนดาบที่ตนเพิ่งเรียนรู้ไป

 

แก่นแท้สีเลือดจำนวนมากต่างห่อหุ้มไปรอบ ๆ ตัวดาบ และส่วนที่หักของดาบก็งอกขึ้นมาในอากาศด้วยความช่วยเหลือของแก่นแท้

 

ใบมีดที่หักในตอนแรกถูกแก่นแท้ซ่อมแซมจนหมด

 

“ฟัน!”

 

เนื่องจากการออกแรงที่มากเกินไปของเทียนหยู เส้นเลือกที่แขนของเขาจึงนูนออกมา และดาบในมือของเขาก็เปล่งออร่าสีเลือดออกมาในอากาศ

 

หลังจากที่ลมปราณดาบถูกปล่อยออกไป ขนาดของมันก็ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนที่จะฟันลงไปที่ร้านของช่างตีดาบอย่างรุนแรงในท้ายที่สุด

 

ตู้ม…กึก กึก ครืน โคร่ม

 

ร้านตีดาบถูกฟันจนแยกเป็นสองส่วน

 

ในตอนแรก ร้านตีดาบยังสามารถคงสภาพเดิมของมันได้ แต่วินาทีต่อมา มันก็พังทลายลง

 

“เห้อ เกือบไปแล้ว”

 

เขาเพิ่งใช้กระบวนดาบเพื่อทำให้ร่างกายของตนว่างเปล่า และแม้แต่กระแสวังวนลมปราณแต่กำเนิดในอากาศเองก็สลายไปเช่นกัน

 

กระบวนท่าดาบเมื่อกี๊ใช้แก่นแท้มากเกินไป เมื่อครู่ ถ้าหากว่าในร่างกายของเขามีปริมาณแก่นแท้มากกว่านี้ มันก็คงจะถูกดูดกลืนไปมากกว่านี้อีกแน่ ๆ บางที ตอนที่เขาใช้กระบวนดาบ เขาอาจจะตายจากผลกระทบของการขาดแก่นแท้ก็ได้

 

ดูเหมือนว่าถ้าไม่แข็งแกร่งพอ ในอนาคตเขาก็จะไม่สามารถใช้ทักษะได้ตามที่ต้องการ

 

“บ้านของฉัน”

 

ลุงเถียมองบ้านที่ตนอยู่มานานกว่าสิบปีด้วยความมึนงงเล็กน้อย

 

ต่อให้ผ่านฝนและพายุมามากมาย มันก็ไม่เคยพังลงเลยสักนิด แต่มันกลับพังเพียงเพราะการโจมตีเพียงแค่ครั้งเดียวของเทียนหยู

 

ถ้าหากเขารู้แบบนี้ตั้งแต่แรก เขาก็คงไม่เอาดาบนี้ให้เทียนหยูลองหรอก

อีกฝ่ายจะแข็งแกร่งแล้วยังไง ? มันมีอะไรให้น่าอิจฉา ? แถมตอนนี้เขายังต้องมานั่งซ่อมบ้านอีก!!!

 

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top