ขนาดตัวอักษร

C1 ระบบทำฟาร์มและฟองอากาศที่ทำให้แข็งแกร่งขึ้น

 116 Views

C1 ระบบทำฟาร์มและฟองอากาศที่ทำให้แข็งแกร่งขึ้น

 

“ติ้ง เชื่อมต่อระบบทำฟาร์ม วิเคราะห์สภาพแวดล้อม….”

 

“ติ้ง…วิเคราะห์ข้อมูลสำเร็จ การผูกพื้นที่การเกษตรเสร็จสมบูรณ์….”

 

“ใครน่ะ? นี่มันยังเช้าอยู่เลยนะ”

 

ซวีเทียนหยูลุกขึ้นมานั่งอย่างมึนงง เขาขยี้หัวที่ยุ่งเหยิงของตัวเอง ลืมตาขึ้นมาอย่างหยี ๆ พร้อมกับคราบน้ำลายที่มุมปาก

 

เมื่อไม่ได้คำตอบ เขาก็บิดตัวไปมาอยู่สองสามครั้งก่อนจะซุกตัวเข้าไปในผ้าห่มดังเดิม

 

“ฟึบ”

 

เพียงหนึ่งวินาที เขาก็หลับสนิทอีกครั้ง

 

ในเวลาเดียวกัน ภายใต้ต้นไทรขนาดใหญ่ด้านนอกบ้าน เด็กหลายคนกำลังตั้งใจฟังเรื่องที่ชายสูงวัยผมขาวกำลังเล่าเรื่องราว

 

“เขาว่ากันว่าแต่เดิมแล้วโลกภายใต้ฝ่าเท้าของพวกเราเป็นของพวกอสูร เมื่อ 500 ปีก่อน จักรพรรดิเทียนเหอได้ขี่มังกรศักดิ์สิทธิ์และนำพาสิงโตนับล้านตัวลงมาบนแผ่นดินนี้”

 

“การต่อสู้ครั้งนั้นได้ทำลายทั้งสวรรค์และพื้นดิน ซากศพเกลื่อนไปทั่วทุกหนทุกแห่ง สุดท้ายแล้ว เหล่าอสูรก็พ่ายแพ้และถูกบังคับให้ต้องระหกระเหินหนีไป เผ่าพันธุ์มนุษย์ของพวกเราได้รับชัยชนะ และได้ก่อตั้งจักรวรรดิมังกรฟ้าขึ้นมา”

 

“ห่างจากหมู่บ้านเทียนเหอของพวกเราออกไปประมาณสิบกิโลเมตร มีเมืองวัตต์ตั้งอยู่ ที่นี่ เรามีกำแพงเมืองที่สูง 20 เมตร และยังมีเหล่านายทหารยืนอยู่บนนั้นด้วย มันเป็นการป้องกันด่านแรกของจักรวรรดิมังกรฟ้าของเราในการสู้กับเหล่าสัตว์อสูร”

 

“เมื่อตอนนั้น ปู่เป็นแม่ทัพของเมือง ไม่มีใครรู้เลยว่าปู่ได้ฆ่าอสูรไปมากขนาดไหน”

 

ชายสูงวัยผมขาวมองเหล่าเด็กดื้อตรงหน้า คนทั้งหมดมองมายังเขาด้วยสายตานับถือ ชายสูงวัยจึงหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้

 

เวลานี้ เทียนหยู ผู้ที่อยู่ในห้องนอน กำลังพลิกตัวอยู่บนเตียงพร้อมกับเอามือปิดหูตัวเอง

 

“โอ้ย ให้ตายเถอะตาแก่ไป๋ ทำไมถึงต้องมาพูดจาโอ้อวดอะไรตอนเข้าแบบนี้ด้วย? ทำไมหัวเราะเสียงดังชะมัด…”

 

เทียนหยูเริ่มระบายความโกรธของตนลงกับหมอน ตอนนี้เขาเต็มไปด้วยเหงื่อ และความง่วงงุนของเขาก็หายไปอย่างสมบูรณ์ เขาทำได้แค่ลุกขึ้นจากเตียงและไปอาบน้ำ

 

เหล่าเด็กที่กำลังนั่งฟังเรื่องเล่าต่างละความสนใจจากชายสูงวัยและวิ่งมาหาเทียนหยูทันทีที่เห็นว่าชายหนุ่มเดินมา

 

“พี่ชายหัวหน้าหมู่บ้านมาแล้ว พี่ชายหัวหน้าหมู่บ้าน….”

 

เทียนหยูกอดเด็กหญิงตัวน้อยไว้ในอ้อมแขน

 

“หืม เอ๋อหยาของพี่น้ำหนักขึ้นอีกแล้ว ต่อไปพี่คงอุ้มเธอไม่ไหวแล้วแน่ๆ”

 

“หนูเกลียดพี่แล้ว”

 

เด็กหญิงกระเง้ากระงอดอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่ม ทำให้คนอื่นหัวเราะเสียงดัง

 

“พี่ชายหัวหน้าหมู่บ้าน เอ๋อโกวก็อยากกอดเหมือนกัน”

 

เทียนหยูก้มลงไปมองและเห็นเด็กชายที่ตัวใหญ่พอ ๆ กับหมู กำลังโวยวายและกอดเข้าที่ต้นขาของเขาอยู่

 

ถึงแม้ว่าจักรวรรดิมังกรฟ้าจะแข็งแกร่งและรุ่งเรืองมาก แต่การปกครองของชนชั้นสูง ภาษีที่หนักหน่วง และการรุกรานอย่างต่อเนื่องของเหล่าอสูรก็ทำให้พวกสามัญชนได้รับความทุกข์ยากเป็นอย่างมาก

 

แต่หมู่บ้านเทียนเหอนั้นค่อนข้างพิเศษออกไป เพราะว่าตั้งอยู่ใกล้กับชายแดน ดังนั้นมันจึงไม่ได้ถูกปกครองโดยชนชั้นสูง ซึ่งนั่นทำให้พวกเขาสามารถใช้ชีวิตได้อย่างพอเพียง

 

นอกจากนี้ เมืองวัตต์ของพวกเขาก็ยิ่งแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก แข็งแกร่งพอที่จะป้องกันพวกเขาจากเหล่าอสูรได้ และหมู่บ้านของพวกเขาก็สามารถถือได้ว่าเป็นสถานที่แห่งความสงบสุขในโลกที่แสนวุ่นวายนี้

 

ถึงแม้ว่าที่นี่จะมีอาหารอยู่มาก แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยขอเนื้อสัตว์เลยสักนิด ดังนั้นมันจึงยากมากที่จะมีคนเติบโตมาได้อย่างอวบอ้วนเหมือนกับเอ๋อโกว

 

“เอ๋อโกว ทำไมนายไม่ลองมองที่ท้องตัวเองก่อนล่ะ? เมื่อคืนนายกินอะไรเข้าไป?”

 

“ไอ้ลิงน้อยให้ผมมา ผมไม่ได้ขโมย”

 

เด็กชายชี้นิ้วป้อม ๆ ของตนไปที่เด็กชายตัวน้อยที่กำลังจะวิ่งหนีไป

 

เด็กชายที่ถูกเรียกว่าลิงน้อยก็หันสบตากับเทียนหยูและรู้ได้ทันทีว่าเขาจบแล้ว

 

จากนั้นจึงชี้ไปยังเอ๋อโกวอย่างโมโห

 

“เอ๋อโกว นายพูดมันออกมาได้ยังไง? ถ้าฉันรู้แบบนี้ นี้ฉันคงไม่ยอมแบ่งให้นายกินหรอก”

 

“พอได้แล้ว พวกนายทั้งสองคนมีความผิด ไปทำงานที่บ้านของป้าคังซะ ถ้าฉันเห็นว่าพวกนายอู้ล่ะก็ หึหึ…..”

 

“พี่ชายหัวหน้าหมู่บ้านน่ากลัว…”

 

หลังจากที่เหล่าเด็กเกเรจากไป เทียนหยูก็เดินมาหาชายสูงวัย

 

“ผู้เฒ่าไป๋ ผมมีคำถามสำคัฐมากจะถามคุณอย่างละ….”

 

“แค่ก แค่ก”

 

ก่อนที่ชายหนุ่มจะพูดจบ ชายสูงวัยก็ยกมือขึ้นมาหยุดเขาเสียก่อน

 

“ไปที่แปลงเกษตรเถอะ วันนี้พ่อบ้านของบารอนโรนัลด์จะมาที่หมู่บ้าน ไอ้หยา ฉันแก่แล้ว ฉันคิดว่าตัวเองควรกลับไปนอนน่าจะดีกว่า….”

 

ผู้เฒ่าไป๋ใช้ไม้เท้าของตนพยุงตัวและเดินกลับเข้าไปในบ้าน

 

“ตาแก่นี่ ต่อไปอย่ามาพูดจาโอ้อวดหน้าบ้านฉันอีกก็แล้วกัน….”

 

เทียนหยูตะโกนเสียงดัง และหลังจากระบายความโมโหอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ยังไม่ได้อารมณ์ดีขึ้น แต่กลับต้องขมวดคิ้วแทน

 

พ่อของเขาเคยเป็นเจ้าหน้าที่ของเมืองวัตต์ และใช้ชีวิตของตัวเองเพื่อแลกกับหมู่บ้านเทียนเหอ อาณาเขตที่เล็ก ๆ แห่งนี้

 

มันเป็นหมู่บ้านที่เล็กมาก ๆ ทั้งหมู่บ้านมีครอบครัวอยู่แค่ 20 ครัวเรือนเท่านั้น และทั้งหมดก็เป็นครอบครัวของสหายเก่าของพ่อเขา

 

แต่ทว่าบารอนโรนัลด์ ผู้ที่อาศัยอยู่ในเมืองวัตต์ เคยออกมาเดินเล่นนอกเมืองและพบกับหมู่บ้านแห่งนี้เข้า

 

ดังนั้น ทุก ๆ สองสามวัน พ่อบ้านของเขาก็จะมาที่นี่เพื่อสร้างปัญหา

 

“เห้อ งั้นไปที่นาก่อนก็แล้วกัน พ่อบ้านของบารอนโรนัลด์จะต้องมีวิธีจัดการกับเรื่องนี้แน่”

 

เทียนหยูเลิกคิดเรื่องพวกนั้นและเริ่มการลาดตระเวนประจำวันของตัวเอง

 

“เทียนหยู นายยังไม่ได้กินข้าวเช้าใช่มั้ย? ป้าพอจะมีเค้กข้าวโอ๊ตอยู่ อ่ะนี่ ป้าให้”

 

“ขอบคุณครับป้าฮว่า แต่ผมกินข้าวแล้วครับ”

 

“เทียนหยู ฉันทำข้าวต้มเอาไว้ มากินสิ!”

 

“…!”

 

“ทุกคนครับ ไม่มีเวลาแล้ว ผมจะไปดูที่แปลงเกษตรหน่อย”

 

แปลงเกษตรไม่ได้อยู่ห่างจากหมู่บ้านมากนัก เพราะว่าหมู่บ้านเทียนเหอนั้นมีประชากรน้อยมาก ดังนั้นมันจึงไม่จำเป็นจะต้องจ่ายภาษีให้กับเหล่าชนชั้นสูง

 

พวกเขามีที่ดินอยู่แค่ 20 เอเคอร์เท่านั้น แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่อยากได้เพิ่ม

 

อย่างไรก็ตาม ในหมู่บ้านก็ไม่ได้มีคนเยอะเท่าไหร่ ดังนั้นต่อให้มีที่ดินมากแค่ไหน ชายหนุ่มก็ไม่สามารถดูแลมันได้ทั้งหมดอยู่ดี

 

การไปตรวจดูที่แปลงเกษตรคือความสุขสูงสุดในการทำงานของเขาในทุก ๆ วัน การที่ได้เห็นพวกผลไม้เติบโตขึ้นที่ละเล็กทีละน้อยทำให้เทียนหยูรู้สึกถึงความคาดหวังและความสุข ซึ่งเขาก็หลงใหลมันเป็นอย่างมาก

 

“เอ๊ะ?”

 

เมื่อเดินมาถึงที่แปลงเกษตร ภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาตกตะลึง

 

ฟองอากาศสีแดงจำนวนมากอยู่เกลื่อนพื้นตรงหน้าของเขา

 

“มันคืออะไร?”

 

เทียนหยูย่อตัวลงไปดูอย่างอยากรู้ เขายื่นนิ้วออกไปจิ้มที่ฟองอากาศตรงหน้าเบาๆ และทันใดนั้นมันก็แตกออก

 

‘ติ้ง! ความแข็งแกร่ง + 1’

 

“ใครพูดน่ะ?”

 

เทียนหยูมองไปรอบ ๆ อย่างตกตะลึง แต่เขากับไม่เห็นใครเลยสักคน

 

ชายหนุ่มก้มลงมองฟองอากาศสีแดงที่พื้นอย่างประหลาดใจ และยื่นนิ้วไปจิ้มมันอีกครั้ง

 

‘ติ้ง! ความแข็งแกร่ง + 1’

 

ครั้งนี้เทียนหยูได้ยินมันอย่างชัดเจน เสียงนั้นดังมาจากในหัวของเขา

ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะนึกถึงเสียงที่ตนได้ยินในหัวเมื่อเช้านี้

 

“ระบบทำฟาร์ม?”

 

“ค่ะเจ้านาย”

 

“เธอรู้สิ่งที่ฉันกำลังคิดอยู่เหรอ?”

 

“ใช่ค่ะ ในอนาคตเจ้านายสามารถอ่านและสื่อสารกับฉันได้ค่ะ”

 

“เพื่อความเข้าใจที่ดีขึ้นของเจ้านาย ระบบทำฟาร์ม ได้ป้อนข้อมูลเกี่ยวกับคำแนะนำของผู้เริ่มต้นเข้าสู่สมองของเจ้านายแล้วค่ะ”

 

เทียนหยูรู้สึกราวกับว่าหัวของเขากำลังจะระเบิดจากการปรากฏของข้อมูลในด้านต่างๆมากมาย

 

หลังจากที่อ่านอยู่ไม่กี่นาที เขาก็รู้หน้าที่และระบบปฏิบัติการของระบบทำฟาร์ม

 

ระบบทำฟาร์มระดับ 1 จะทำการเชื่อมต่อข้อมูลของพื้นที่ทั้งสิบแปลง

 

พืชผลในพื้นที่เพาะปลูกจะได้รับผลผลิตและความเร็วเพิ่มขึ้นอย่างละ 50%

นี่หมายความว่าจากปกติที่พวกเขาสามารถเก็บเกี่ยวมะเขือเทศได้หลังจากผ่านไปสามเดือน แต่ตอนนี้พวกเขาสามารถเก็บเกี่ยวมันได้หลังจากผ่านไปแค่เดือนครึ่ง

 

ในเวลาเดียวกัน พืชผลพวกนั้นก็จะสร้างฟองเก็บเกี่ยวขึ้นมาใหม่เรื่อยๆเช่นกัน

 

ถ้าหากเขาทำให้ฟองอากาศแตกโดยตรง เขาก็จะสามารถได้รับคุณสมบัติที่อยู่ภายในฟองนั้นด้วย

 

“เธอกำลังจะบอกว่าที่ฉันต้องทำก็แค่ถูฟองพวกนี้ให้แตกแล้วก็จะแข็งแกร่งขึ้นงั้นเหรอ?”

 

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top