ขนาดตัวอักษร

บทที่ 20 เค้กมันเทศทอด

 196 Views

บทที่ 20 เค้กมันเทศทอด

ไม่ว่าพวกชาวบ้านจะพูดอะไร แต่หลินชิงเหอและลูกชายทั้งสามก็นอนหลับฝันดีในคืนนั้น

 

ในเช้าวันที่สอง หลังจากที่หลินชิงเหอซักผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอก็กลับมาทำโจ๊กข้าวฟ่าง

 

ตอนนี้พวกเด็กๆ อาบน้ำทุกๆ สามวัน แต่ล้างเท้าทุกวันเสมอ

 

หลินชิงเหอทอดหมูหมักเกลือให้กับพวกเขา แม้ว่าจะไม่ปรุงรสอะไรเลย แต่กลิ่นของหมูก็หอมอบอวลไปทั่วบ้าน

 

จากนั้นก็ใช้น้ำมันที่เหลือก้นกระทะ ทำไข่ลวกให้กับพวกเขา

 

อาหารเช้าที่เรียบง่ายเช่นนี้ แต่กลับสร้างความพึงพอใจให้กับเด็กๆ ทั้งสามคนมาก

 

“แม่ คนข้างนอกบอกว่าแม่ไม่รู้จักการใช้ชีวิต” โจวต้าหวาโพล่งออกมาขณะกลืนไข่ลวกหอมๆ

 

เขาเคยได้ยินตอนออกไปเล่นข้างนอก

 

หลินชิงเหอเห็นเอ้อร์หวาพยักหน้า แสดงให้เห็นว่าตัวเขาเองก็เคยได้ยิน เธออดไม่ได้ที่จะคิ้วกระตุกขึ้นมา “แล้วพวกลูกคิดว่าการใช้ชีวิตของแม่ดีหรือไม่?”

 

“ไม่รู้สิ” โจวต้าหวาตอบ

 

“สิ่งที่แม่ทำคือการใช้ชีวิต” โจวเอ้อร์หวาตอบ

 

“อาย่อย” นี่คือสิ่งที่จอมตะกละน้อยซานหวาพูด

 

“คนข้างนอกอยากจะพูดอะไรก็ปล่อยให้พวกเขาพูดไป พวกเราไม่ได้ใช้เงินของพวกเขาสักหน่อย สามีแม่หาเงินมาให้แม่ใช้ แล้วแม่จะไม่ใช้ได้เหรอ? อีกอย่างแม่ยังมีลูกที่ต้องเลี้ยงอีกตั้งสามคน จะไม่เลี้ยงให้ตัวขาวอ้วนได้หรือ หากไม่ใช้เงิน แล้วจะเอาอะไรเลี้ยงตัวตะกละน้อยอย่างพวกลูกได้ล่ะ”

 

โจวต้าหวาแสยะยิ้ม โจวเอ้อร์หวายิ้มเหยๆ ส่วนโจวซานหวา…กำลังอ้าปากกว้างรอให้แม่ของเขาป้อนข้าวอยู่

 

“รีบกินเถอะ กินเสร็จแล้วก็ไปตากข้าวโพดเป็นเพื่อนย่านะ พอตอนเที่ยงก็พาย่ามากินข้าวที่บ้าน” หลินชิงเหอพูด

 

“แม่มีธุระอยากจะพูดกับย่าเหรอ?” โจวต้าหวาเอ่ยถาม

 

“ใช่” หลินชิงเหอ ยอมรับ

 

“ก็ได้” โจวต้าหวาตอบตกลง

 

หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จ เขาก็ออกไปเล่นข้างนอก หลินชิงเหอปล่อยให้ซานหวาเล่นกับเอ้อร์หวาที่หน้าประตูบ้าน ส่วนตัวเองก็กินข้าวต่อ หลังจากกินเสร็จก็เก็บถ้วยชาม จากนั้นก็เริ่มทำความสะอาดบ้าน

 

ความไม่พอใจเพียงอย่างเดียวของเธอที่มีต่อเจ้าของเดิมก็คือเป็นพวกหัวสูงเกินไป แต่นิสัยด้านอื่นๆ นั้น หลินชิงเหอก็ค่อนข้างชื่นชม

 

ยกตัวอย่างเช่น เจ้าของร่างเดินชอบเก็บกวาดบ้านให้ดูสะอาดสะอ้าน ทุกอย่างจะต้องเป็นระเบียบไม่ยุ่งเหยิง และไม่ชอบความสกปรก

 

ซึ่งเรื่องนี้ หลินชิงเหอพอใจมาก

 

หลังจากทำความสะอาดบ้านเรียบร้อยแล้ว หลินชิงเหอก็นำเสื้อผ้าของเจ้าของร่างเดิมไปตาก

 

เสื้อผ้าของเจ้าของร่างเดิมล้วนดูดีมาก ในตู้เสื้อผ้ามีอยู่หลายตัวที่ค่อนข้างไม่เลว และไม่พบรอยปะชุนเลยสักอัน

 

แต่ถึงอย่างนั้น เจ้าของร่างเดิมก็ยังไม่พอใจอยู่ดี

 

ถ้าจะให้หลินชิงเหอพูดก็คือ เสื้อผ้าของปีที่แล้วจะเข้ากับตัวเองในปีนี้ได้ยังไง?

 

ดังนั้นเจ้าของร่างเดิมจึงอยากทำเสื้อผ้าชุดใหม่ขึ้นมา ส่วนลูกชายทั้งสาม ก็ใช้เสื้อผ้าชุดเก่าไปนั่นแหละ

 

จริงๆ แล้วเจ้าของเดิมมีเสื้อผ้าเยอะมาก แต่ก็ถูกเธอนำกลับไปให้พวกพี่สะใภ้ที่บ้านเก่า ปกติแล้วจะต้องนำกลับไปให้ครั้งละชุดสองชุดทุกปี

 

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ในตู้เสื้อผ้าของเธอก็ยังมีเสื้อผ้าดีๆ เหลืออยู่อีกมาก เสื้อผ้าฤดูร้อน 3 ชุด เสื้อผ้าฤดูใบไม้ร่วงที่เธอสวมอยู่อีกหนึ่งชุด และชุดออกไปข้างนอก 1 ชุด ซึ่งเสื้อผ้าฤดูใบไม้ร่วงมีทั้งหมด 3 ชุด เป็นผ้าฝ้าย 2 ชุด ชุดหนึ่งเป็นของเมื่อตอนต้นปี ส่วนอีกชุดก็เป็นของเมื่อปีที่แล้ว

 

และปีนี้เจ้าของร่างเดิมก็คิดจะทำชุดเพิ่มอีกหนึ่งชุด และจะส่งชุดเก่ากลับไปให้พี่สะใภ้ที่บ้านเดิม

 

แล้วยังมีผ้าฝ้ายพิเศษที่จะส่งไปที่บ้านเดิมอีกด้วย….

 

พูดถึงสกุลหลิน พวกเขาเลี้ยงเด็กคนนี้ออกมาได้ดีจริงๆ

 

แต่ตอนนี้ต้องขออภัยด้วย ในเมื่อเธออยู่นี่ ก็ต้องให้ความสำคัญกับลูกชายของตัวเองก่อน ส่วนคนอื่นๆ เธอคงไม่มีความสามารถมากพอที่จะไปดูแลได้ เงินที่เธอใช้ในตอนนี้ ก็เป็นเงินที่ได้มาจากหยาดเหงื่อแรงกายของโจวชิงป๋ายที่ส่งกลับมาให้

 

เมื่อนำเสื้อผ้าของตัวเองออกไปตาก แน่นอนว่าก็ต้องนำเสื้อผ้าของพวกเด็กๆ ออกมาตากด้วยเช่นกัน เสื้อผ้าของพวกเด็กๆ นั้น…มีน้อยมาก

 

ตอนนี้พวกเขาสวมเสื้อผ้าฤดูใบไม้ร่วง ส่วนอีกชุดก็เพิ่งซักตากไปวันนี้ จากนั้นก็ไม่มีแล้ว

 

ในตู้ยังมีเสื้อผ้าอีกชุด เป็นเสื้อผ้าฤดูหนาวที่ต้าหวาใส่เมื่อปีที่แล้ว ส่วนเสื้อผ้าฤดูหนาวของเอ้อร์หวาและซานหวานั้นยังไม่มี สองพี่น้องนี้ใช้เตียงเตาทำให้รอดพ้นจากฤดูหนาวมาได้ เป็นขนาดนี้แล้วก็ยังถูกเมินเฉยอีก

 

แต่เนื่องจากฟืนมีไม่มากพอสำหรับเตียงเตาสองเตียง ดังนั้นเจ้าของร่างเดิมจึงยอมให้พวกเขามานอนบนเตียงเตาของเธอ และถ้าฉี่รดที่นอน ก็จะถูกเจ้าของร่างเตียงฟาดไปหนึ่งที

 

แต่ปีนี้จะไม่เป็นแบบนั้น แม้สามพี่น้องจะได้ชุดใหม่ไปคนละชุด แต่ก็ต้องเตรียมเสื้อด้านในกับกางเกงที่อบอุ่นอีกชุดสองชุด ยังมีเสื้อผ้าฤดูร้อนอีก ซึ่งเสื้อผ้าดังกล่าวใช้ไม่ได้แล้ว และเธอก็ไม่คิดจะให้ต้าหวาสวมชุดขาดๆ พวกนั้นต่อ ฉะนั้นเธอต้องหาชุดใหม่ให้เขา

 

อีกอย่างตลาดมืดในตอนนี้ผ้าฝ้ายหนึ่งพับก็ขายแค่ 3 หยวนเท่านั้น แถมไม่ต้องใช้คูปองอีกต่างหาก ในความคิดของเธอมันถูกอย่างไม่น่าเชื่อ

 

ผ้าหนึ่งพับสามารถทำเสื้อผ้าได้หลายตัว

 

หลินชิงเหอคิดไว้แล้วว่าจะไปที่ตลาดมืดพรุ่งนี้สักรอบ

 

เมื่อทำงานบ้านเสร็จแล้ว ก็เหลือบมองเอ้อร์หวากับซานหวาที่เล่นทรายอยู่หน้าบ้าน จากนั้นจึงกลับไปที่ห้องครัวเพื่อเตรียมอาหาร

 

เธอได้หยิบกระดาษและปากกาในมิติออกมา เพื่อจดรายการที่จะต้องซื้อในวันพรุ่งนี้

 

กุ้งแห้ง พุทราจีน ถ่านหิน เตาถ่าน อ่างล้างหน้าและอ่างล้างเท้า ยังมีเครื่องเคลือบสำหรับใส่น้ำดื่มอีกสองอัน เนื่องจากในบ้านมีอยู่แค่อันเดียว ดังนั้นเธอจึงจะซื้อมาเพิ่มอีกสองอัน ส่วนอันเก่าก็เอามาใช้ใส่น้ำบ้วนปากเวลาแปรงฟัน

 

ไม่จำเป็นต้องซื้อกาน้ำร้อน เพราะโจวชิงป๋ายจะเป็นคนนำกลับมาเอง เมื่อก่อนเนื่องจากว่าที่บ้านมีกาน้ำร้อนแค่อันเดียว ดังนั้นเจ้าของร่างเดิมจึงไม่เต็มใจที่จะยกมันให้กับบ้านเดิม ฉะนั้นมันจึงยังอยู่รอดปลอดภัยมาจนถึงวันนี้ ถึงแม้ว่าในฤดูหนาวจะไม่พอใช้ แต่เจ้าของร่างเดิมก็ไม่คิดจะวางแผนซื้ออีกอัน อีกอย่างกาน้ำร้อนก็หาซื้อได้ยากมาก

 

ยังมีนมผงมอลต์ หลินชิงเหอคิดจะซื้อนมผงมอลต์กลับมาหนึ่งกระป๋องเพื่อเอามาชงให้สามพี่น้องดื่ม จริงสิ ต้องไม่ลืมท๊อฟฟี่กระต่ายขาว

 

 

ท๊อฟฟี่กระต่ายขาวเป็นของดีในสมัยนี้ กินไปกี่เม็ดก็เทียบเท่าได้กับนมวัวหนึ่งแก้ว

 

แต่ว่าราคาของมันค่อนข้างแพง แต่ไม่เป็นไร เธอจำได้ว่าตอนที่พ่อของตัวร้ายกลับมา เขานำเงินก้อนใหญ่กลับมาด้วย ดังนั้นเรื่องราคาไม่ต้องไปสนใจ

 

นอกจากของพวกนี้แล้ว ก็ยังมีเห็ด

 

หน่วยสหกรณ์ในตำบลไม่มีเห็ด มีแค่เห็ดหูหนูกับสาหร่ายแห้งที่เธอซื้อกลับมาอย่างล่ะ 250 กรัม สองอย่างนี้เธอคิดไว้ว่าจะไปหาซื้อที่ตัวเมืองกลับมาไว้มากๆ ในฤดูหนาว มีน้ำมันใช้ทำอาหารไม่มากนัก

 

และถ้าหากมีฟักทอง หลินชิงเหอก็คิดจะซื้อกลับมาสองสามลูก

 

หลังจากจดรายการสิ่งของไปไม่น้อย หลินชิงเหอก็อ่านทวนอีกรอบ ก่อนจะเพิ่มบางอย่างลงไป จนแน่ใจว่าไม่ขาดเหลืออะไรแล้วจึงหยุด

 

หลังจากซื้อของในครั้งนี้เธอก็คิดไว้แล้วว่าปีนี้จะไม่ไปที่ตัวเมืองอีก เนื่องจากระยะทางค่อนข้างไกล แค่คิดเธอก็ขนลุกแล้ว

 

ในเมื่อไม่มีทางเลือก เธอก็ต้องซื้อของกลับมาตุนที่บ้านเยอะๆ จะได้จบในครั้งเดียว!

 

กว่าหลินชิงเหอจะจัดระเบียบความคิดเสร็จ ก็เกือบจะแปดโมงแล้ว เธอควรจะทำอะไรเป็นการการฆ่าเวลาดี?

 

ไปเยี่ยมบ้านตระกูลโจว? เพื่อดูว่าสะใภ้สามเย็บชุดถึงไหนแล้ว?

 

ช่างเถอะ ขืนเธอไปคงจะทำให้คนในบ้านนั้นตกใจเอาเปล่าๆ ดีไม่ดีเสื้อผ้าอาจจะเสียเพราะเธอได้

 

คิดๆ ดูแล้วก็ไม่มีอะไรทำจริงๆ นั่นแหละ สุดท้ายก็หยิบถ้วยที่ใส่น้ำตาลกรวดออกมาแล้วเทน้ำร้อนเข้าไป รอจนน้ำตาลเย็นลงแล้ว เธอก็ปอกเปลือกมันเทศ จากนั้นก็หั่นเป็นแว่นๆ หลินชิงเหอหั่นมันเทศสองไปลูก มันเทศเหล่านี้เป็นของใหม่

 

จากนั้นก็เอามันเทศไปใส่ไว้ในชามใบใหญ่ และเพิ่มแป้งเข้าไป จากนั้นก็เทน้ำตาลที่ละลายไปแล้วครึ่งถ้วย

 

หลินชิงเหอ อดถอนหายใจไม่ได้ ถ้ารู้ว่าจะแบบนี้เธอไม่ควรซื้อน้ำตาลกรวดเลยจริงๆ น่าจะซื้อน้ำตาลทรายขาวไปซะ แต่ก็ช่างเถอะ เข้าเมืองครั้งนี้จะลองไปเดินหาดู

 

 

จากนั้นก็นำมันเทศที่ชุบแป้งลงไปทอดบนกระทะที่มีน้ำมันเดือดๆ หลินชิงเหอไม่ลังเลที่จะใช้น้ำมัน สุดท้ายแล้วการทำขนมให้ลูกชายทั้งสามคนกินก็เป็นเรื่องที่ยากสุด

 

เค้กมันเทศทอดส่งกลิ่นหอมออกมา ไม่ช้ากลิ่นหอมหวานนี้ก็ลอยออกไป เอ้อร์หวาและซานหวาที่นั่งเล่นอยู่หน้าบ้านต่างก็ได้กลิ่นหอมนี้

 

“แม่ แม่ทำอะไร?” เอ้อร์แอบลอบกลืนน้ำลายลงคอ

 

“เค้กมันเทศทอด ไปตามหาพี่ชายของลูกสิ ถ้าเขาอยู่แถวนี้ก็เรียกเขากลับมากินเถอะ แต่ถ้าไม่ก็ไม่เป็นไร” หลินชิงเหอกล่าว

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top