ขนาดตัวอักษร

USB:บทที่ 9 ค้นหาคำตอบ

 54 Views

USB:บทที่ 9 ค้นหาคำตอบ
ในขณะนี้ ฮวงเฟิงได้เดินมาถึง บริเวณหน้าร้านค้า ที่เขามาซื้อรองเท้าหนังเมื่อวานนี้ เนื่องจากบ้านของเขา
กับร้านรองเท้านี้ อยู่ไม่ไกลกันมากนัก ดังนั้นเขาถึงเดินมาถึงที่นี่อย่างรวดเร็ว และพบว่าร้านค้านั้น ก็ยังคงเปิดให้บริการอยู่

ฮวงเฟิงเดินเข้ามาภายในร้าน สายตาสอดส่องไปทั่ว เพื่อมองหารองเท้าหนังแบบที่ เขาซื้อมาเมื่อวานนี้ เพื่อต้องการตรวจสอบอะไรบางอย่า สายตาของเขาจับจ้องไปที่ชั้นวางรองเท้า ที่สามารถสังเกตได้ว่า มีรองเท้าหนังลักษณะแบบที่เขาซื้อมาเมื่อวานนี้ อยู่บนชั้น ฮงเฟิงหยิบรองเท้าคู่หนึ่งออกมา และไม่สนใจสายตาแปลก ๆ ของพนักงานขายภายในร้าน เมื่อพวกเขาเห็นดังนั้น พวกเขาก็ขยับเท้ามายืนอยู่ตรงหน้าของฮวงเฟิงทันที เพื่อสอดส่องพฤติกรรมที่ผิดปกติของฮวงเฟิง

เมื่อหยิบรองเท้าหนังออกมาแล้ว ฮวงเฟิงยายามใช้สายตาเพ่งมองไปยังบริวเณรองเท้า เพื่อค้นหาคำอธิบาย อย่างที่ตัวเขาพบเมื่อวานนี้ แต่ไม่ว่า เขาจะพยายามแค่นั้น ก็ไม่สามารถพบคำพูด หรือคำอธิบายใดๆ บนรองเท้าหนังเลยแม้แต่น้อย

แต่ฮวงเฟิงนั้นไม่ยอมแพ้ และหยิบคู่อื่นขึ้นมาอีก แต่ในที่สุด เขาก็ไม่พบอะไร หลังจากเพ่งมองมาสักพักหนึ่ง
พนักงานขายที่อยู่ด้านข้าง มองเห็นฮวงเฟิง จ้องมองรองเท้าอย่างเอาเป็นเอาตาย เขาไม่สามารถทนดูต่อไปได้
จากนั้นเขาจึงเดินไปและพูดว่า: “คุณลูกค้า มีสไตล์ที่ชอบหรือเปล่าครับ ถ้าคุณต้องการ ผมสามารถช่วยคุณเลือกได้ ”
“ไม่จำเป็น….ฉันขอดูด้วยตนเองก่อน” ฮวงเฟิงขึ้น ขณะที่เขามองดู รองเท้าทีละคู่ตรงหน้าของเขา

“ตกลงครับ ถ้าคุณต้องการความช่วยเหลือ คุณสามารถเรียกผมได้” พนักงานเอ่ยปากยพูดขึ้นมา แต่เขากลับไม่ได้ขยับไปไหน แต่ยังคงอยู่ใกล้ ๆ กับฮวงเฟิง เมื่อมองไปที่ท่าทางของฮวงเฟิง เขากลัวว่า ฮวงเฟิงจะทำให้ รองเท้าหนังของพวกเขาเสียหาย เนื่องจากร้านของเขา เดิมทีก็ไม่ค่อยมีของคุณภาพอยู่แล้ว

“ไม่มี รองเท้าแบบนี้ไม่มีอยู่ที่นี่ คู่นี้ก็ไม่ใช่ เป็นไปได้ยังไง ที่ไม่มีฉันเจอแบบเดียวกัน ทั้ง ๆที่ฉันซื้อมาเมื่อวานนี้เอง”
ฮวงเฟิงกล่าวขณะเพ่งมองดู

อย่างไรก็ตาม เมื่อฮวงเฟิงเดินผ่านตู้รองเท้าทั้งหมด เขาก็ไม่พบรองเท้าคู่ที่เหมือนกับของเขาเลย หรือนี่เป็นเรื่องบังเอิญ?
“คุณลูกค้า มีอะไรให้ช่วยไหม?” พนักงานขาย มองไปที่ใบหน้าที่กังวลของฮวงเฟิง และเขาถามขึ้นอีกครั้ง
“เอ่อ……คุณช่วยผม หารองเท้าที่เหมือนแบบของผม มีบ้างไหม?” ฮวงเฟิงกล่าวกับพนักงานขาย
พนักงานขายมองไปที่รองเท้าที่เท้าของฮวงเฟิง และพูดว่า: “คุณลูกค้า ต้องขอโทษด้วย ที่ร้านของเราไม่มีรองเท้าแบบนี้คุณสามารถไปมองหาที่ร้านค้าอื่น ๆ ได้”

“ ไม่มี?” มันเป็นไปไม่ได้ ฉันเพิ่งซื้อมาจากคุณมา เมื่อวานนี้ มันจะไม่มีได้อย่างไร? “ฮวงเฟิงกล่าว
ขณะที่เขาชี้ไปที่รองเท้า บนชั้นวางด้านหลังเขา

ในที่สุดพนักงานขายก็เข้าใจว่า น่าจะเป็นเพราะคุณภาพของรองเท้าที่ฮวงเฟิง กำลังมองหาปัญหา แม้ว่าร้านค้าของพวกเขาจะขายสินค้ามีตำหนิ แต่ลูกค้านั้นสามารถแลกเปลี่ยนเป็นสินค้าได้ภายในเจ็ดวัน แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้
ที่พวกเขาจะคืนเงิน ดังนั้นพนักงานขายจึงคิดว่า ฮวงเฟิงมาที่นี่เพื่อเปลี่ยนรองเท้าของเขา

ดังนั้นพนักงานขายจึงมองไปที่รองเท้าที่ ฮวงเฟิงสวมอีกครั้ง อย่างไรก็ตามเขา แน่ใจว่า รองเท้าไม่ได้เป็นของร้านของพวกเขา

“คุณลูกค้า รองเท้าที่คุณสวมอยู่ ไม่ใช่รองเท้าของร้านเรา รองเท้าที่สวมอยู่กับรองเท้าที่ร้านเรานั้น เป็นคนละแบบกัน
นอกจากนี้ร้านของเราไม่เคยขายรองเท้าแบบนี้มาก่อน” เขาทำงานในร้านมาเป็นเวลานาน
ดังนั้นเขาจึงคุ้นเคยกับรูปแบบของรองเท้า ที่ร้านเป็นอย่างดี และมั่นใจว่า รองเท้าที่ฮวงเฟิงสวมอยู่ ในร้านไม่มีขายอย่างแน่นอน

“มันจะเป็นไปได้ยังไง? ผมเพิ่งซื้อจากที่นี่เมื่อวาน ” ฮวงเฟิงกล่าวอีกครั้ง
ความจริงที่ว่า ฮวงเฟิงมาที่นี่เมื่อวานนี้ เขาจำฮวงเฟิงได้ อย่างไรก็ตาม เขาแน่ใจว่า ฮวงเฟิงไม่ได้ซื้อรองเท้าแบบ
คู่ที่เขากำลังสวมอยู่แน่นอน เพราะ ร้านของเขาไม่มีรองเท้าลักษณะแบบนี้

“ครับ….ผมจำได้ว่า คุณมาซื้อรองเท้าที่นี่ เมื่อวานนี้ อย่างไรก็ตาม คุณซื้อรองเท้าแบบที่ชั้นวางด้านหลัง
มันไม่ได้เป็นแบบคู่ ที่คุณสวมอยู่แน่นอน”
“คุณจะรู้ได้อย่างไร ไม่ใช่ว่า รองเท้ามันเหมือนๆ กันหมดหรอกเหรอ?” ฮวงเฟิงกล่าว ถ้าเขาซื้อรองเท้าจากชั้นวางรองเท้านี้
แล้วทำงาน คู่ที่เขาสวมอยู่มันดูไม่เหมือนกับรูปแบบของรองเท้าที่ร้านเลย
“ไม่แน่นอน…..ครับ คุณช่วยถอดรองเท้า และให้ผมดูหน่อย” พนักงานขายกล่าว

ฮวงเฟิงไม่ลังเลที่จะถอดรองเท้าข้างหนึ่ง และส่งให้พนักงานขาย พนักงานขายหยิบอีกอันหนึ่ง ออกจากตู้รองเท้า
และวางเทียบด้วยกัน: “คุณลูกค้า….ช่วยดูรองเท้าสองคู่นี้ มันดูคล้ายกันก็จริง แต่ก็ยังมีความแตกต่างอยู่เล็กน้อย
อย่างแรก ที่สามารถมองเห็นด้วยสายตาของคุณคือ แตกต่างกันกัน พื้นรองเท้าข้างหนึ่งลึก และอีกข้างนึงนั้นตื้นกว่ากัน
และยังมีลวดลายที่ส่วนบน ของรองเท้าอีกด้วย

ฮวงเฟิงนั้น มั่นใจแน่นอนว่า รองเท้าทั้งสองคู่นั้น แตกต่างกันมาก
นอกจากนี้ มีความแตกต่างบางอย่าง ในการออกแบบของรองเท้าทั้งสองนี้ หากว่ามองอย่างระมัดระวัง
จะสามารถเห็นว่า เมื่อถือรองเท้าสองคู่นี้ไว้ในมือ พวกมันยังให้ความรู้สึกที่แตกต่างกัน เมื่อยามที่สัมผัส

ดังนั้นรองเท้าของคุณ จึงไม่ได้ซื้อมาจากที่ร้านของเรา พนักงานขายอธิบายให้ฮวงเฟิงฟัง แต่ในใจเขาก็เยาะเย้ยว่า “ความรู้สึกและฝีมือของรองเท้าของคุณนั้นดีกว่าของเรามาก ดูแล้วสามารถบอกได้เลยว่า เป็นของแท้
เพราะฉะนั้นที่ร้านเราไม่มีขาย.” พนักงานขายกล่าวยืนยัน

ฮวงเฟิงนั้นจำได้ว่า รองเท้าที่เขาซื้อเมื่อวานนี้ เป็นรองเท้าที่อยู่ในมือของพนักงานขาย เมื่อวานนี้ มีพนักงานขาย
แนะนำรองเท้าให้เขา ซื้อรองเท้าคู่นั้นไป ฮวงเฟิงเห็นได้ชัดว่า รองเท้าในมือของเขานั้น ไม่เหมือนกับรองเท้าที่เขาซื้อ
เมื่อวานนี้ อย่างไรก็ตาม มันเป็นไปไม่ได้ ที่เขาจะสามารถซื้อรองเท้าราคาแพงของแท้ ด้วยเงินเพียงร้อยกว่าหยวน ร้านคงไม่ยอมขาดทุน
“อืม…..คุณช่วยดูรองเท้านี้ที ว่ามันมีลักษณะพิเศษไหม?” ฮวงเฟิงส่งรองเท้าในมือของเขา ให้พนักงานขายอีกครั้ง
“พิเศษ คือ?” คุณหมายความว่าอย่างไร? “พนักงานขายหยิบรองเท้าและถามอย่างสงสัย
“มองใกล้ ๆ และเพ่งสมาธิกับมัน” ฮวงเฟิงเตือน
พนักงานขาย รู้สึกไม่เต็มใจเล็กน้อยในใจของเขา แต่รองเท้าของฮวงเฟิงนั้น ไม่มีกลิ่นเหม็น ดังนั้นเขาจึง
หยิบรองเท้าขึ้นมา และเพ่งมองรองเท้าเหมือนอย่างที่ฮวงเฟิงทำ ดวงตาของเขามุ่งความสนใจไปที่รองเท้า

“ไม่…..มันไม่มีอะไรเป็นพิเศษ.” แม้จะมองไปนาน เขาก็ยังไม่พบอะไร
“คุณเห็นคำอธิบายมั้ย?” ฮวงเฟิงใหเขาเพิ่งดูให้ดีๆ
“คำอธิบายคืออะไร?” พนักงานขายมองไปที่รองเท้าอย่างสงสัยอีกครั้ง และพูดว่า “ไม่….พื้นผิวของรองเท้านั้น
เรียบมาก ไม่มีคำอธิบายใด ๆ ”
“โอ้…ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ งั้นก็ขอบคุณนะ ผมอาจจะเข้าใจผิดไปก่อนหน้านี้ ต้องขอโทษด้วยนะ” ฮวงเฟิงกล่าว
ขณะที่เขารับรองเท้าและสวมใส่เข้าไป

“ยินดีครับ ต้องการซื้อคู่อื่นหรือไม่?” พนักงานขายอารมณ์ดี และยังไม่ลืมที่ฮวงเฟิงซื้อรองเท้า
“ยังไม่ถึงเวาลา ตอนนี้ฉันซื้อรองเท้ามาแล้ว เอาไว้ผมจะกลับมาใหม่” ฮวงเฟิงกล่าว
“เอาล่ะ ยินดีทุกเมื่อ หวังว่าจะได้พบกันอีก!”

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top