ขนาดตัวอักษร

ตอนที่ 22 เวรเอ๊ย! อย่าบอกนะว่า นี่….นี่ก็คือ คุณ – ป้า – ใหญ่ ในตำนาน!* (1/2)

 23 Views

ตอนที่ 22 เวรเอ๊ย! อย่าบอกนะว่า นี่….นี่ก็คือ คุณ – ป้า – ใหญ่ ในตำนาน!* (1/2)

 

หลังจากกลับถึงบ้านแล้ว ต่างฝ่ายต่างก็แยกย้ายกันเข้าห้องของตัวเอง

ซูเจี๋ยนอาบน้ำอย่างยากลำบาก  จากนั้นก็สวมเสื้อยืดตัวยาวแทนชุดนอนเช่นเคย แล้วจึงทรุดกายนั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์ เริ่มเล่นเกมอย่างมีความสุข

เล่นไปได้ครึ่งทาง ก็ลุกขึ้นคิดจะไปหาน้ำมาดื่มสักหน่อย แล้วสายตาก็ไพล่ไปมองเก้าอี้ตัวสีขาวสะอาดที่ตนเคยนั่งอยู่นั้นโดยบังเอิญ จากนั้น…. ก็พลันแข็งค้างไปทั้งร่าง

คราบเปื้อนสีแดงฉานบนเก้าอี้นั่นมันอะไร?!

ซูเจี่ยนรีบขยับมือไปแตะบั้นท้ายตัวเองทันที

พอยกมือกลับมามองด้านหน้า ซูเจี๋ยนก็แผดเสียงร้องแหลมออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ให้ตายเถอะ! เลือดเต็มไปหมดเลย! อ๊าาา!

ร่างกายของแม่สาวแซ่ซูนั่นคงไม่ได้มีปัญหาอะไรใช่ไหม? เธอคงไม่ได้จู่ๆ ก็กระดูกหักขึ้นมาเองได้หรอกนะ ถ้างั้นแล้วทำไมถึงได้มีเลือดไหลออกมาจากก้น? หรือว่า… หรือว่าแม่นางซูคนนี้….แท้จริงแล้วเป็นริดสีดวงทวาร?

ขณะที่เขากำลังจ้องมองเลือดเต็มฝ่ามือด้วยอาการมึนงงจนหัวสมองขาวโพลนอยู่นั่นเอง อันอี่เจ๋อที่ได้ยินเสียงร้องก็ผลักประตูเปิดเข้ามา

“เป็นอะไรไป”

ซูเจี๋ยนซึ่งกำลังอยู่ในสภาวะตื่นตระหนกก็รีบยกชูฝ่ามือให้เขาดู : “เลือด! เลือดไหลเต็มเลย! ฉันก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไรเหมือนกัน!”

อันอี่เจ๋อจ้องมองสีแดงสดเสียดแทงนัยน์ตานั้น สีหน้ากลายเป็นเคร่งเครียด สอบถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เธอเผลอเอาขาไปกระแทกโดนอะไรเข้ารึเปล่า”

ซูเจี่ยนรีบส่ายหน้าตอบ “ไม่นะ ไม่มี! ฉันนั่งอยู่ที่นี่ตลอด ไม่ได้ขยับไปไหนด้วยซ้ำ!”

อันอี่เจ๋อขมวดคิ้วแน่นขึ้น “ให้ฉันดูหน่อย”

จากนั้น ทั้งร่างของอันอี่เจ๋อก็แข็งค้างอยู่กับที่

อันอี่เจ๋อหันมามองซูเจี่ยนด้วยแววตาไร้ความรู้สึก ถามกลับด้วยน้ำเสียงแข็งทื่อ : “วันนั้นของเดือนของเธอเป็นวันไหน”

“วันนั้นของเดือน?” ซูเจี่ยนยังไม่หายตกใจ จึงได้แต่ส่ายหน้าอย่างไร้สติ “ไม่รู้….”

อันอี่เจ๋อก็อึ้งงันไปเช่นกัน จากนั้นจึงคิดขึ้นมาได้ว่าหญิงสาวมีอาการความจำเสื่อม จะจดจำสิ่งต่างๆ ไม่ได้ก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติ ชายหนุ่มจึงกล่าวต่อ “นี่ก็คงใช่วันนั้นแล้วล่ะ เธอก็จัดการตัวเองเถอะ” จากนั้นเขาก็หมุนตัวกลับและพยายามพาร่างสูงโปร่งของตัวเองจากไปทันที

“นี่! ฉันจะจัดการเองได้ยังไง! ก็ฉัน——” ซูเจี๋ยนยื่นมือไปดึงตัวอันอี่เจ๋อเอาไว้ คำพูดยังเอ่ยไม่ทันจบดี จู่ๆ ในสมองก็พลันตระหนักขึ้นมาได้ วันนั้นของเดือน? วันนั้นของเดือนของผู้หญิงมันจะเป็นวันไหนไปได้ล่ะ นี่คงไม่ใช่วันที่ฉันคิดใช่ไหม…..

เวรเอ๊ย! อย่าบอกนะว่า นี่….นี่ก็คือ คุณ–ป้า–ใหญ่ ในตำนาน![1]

ซูเจี๋ยนรู้สึกคล้ายสวรรค์ถล่มดินทลายลงมาตรงหน้า ยอดเขาตระหง่านสะเทือนเลื่อนลั่นพังครืน

ถึงแม้จะรู้ตัวดีอยู่แล้วว่าในเมื่อกลายเป็นผู้หญิง ยังไงก็ต้องได้พบเจอคุณป้าใหญ่ในสักวัน แต่ตนก็ไม่คาดคิดเลยจริงๆ ว่าจะได้พบได้เจอกันรวดเร็วขนาดนี้ ทั้งยังไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเมื่อวันนั้นมาถึง ตนจะรู้สึกปั่นป่วนวุ่นวายคล้ายกับธาตุไฟแตกซ่านได้ขนาดนี้

การถูกคุณป้าใหญ่จู่โจมอย่างกะทันหัน ทำให้ชายแท้ที่ปลอมแปลงเป็นหญิงสาวอย่างซูเจี๋ยนทุรนทุรายแทบขาดใจตายแล้ว ไม่อาจควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป ต้องคว้าจับอันอี่เจ๋อไว้แน่น ใบหน้าเล็กๆ เผือดซีดด้วยความสิ้นหวัง : “ฉันจะทำไงดี…..”

อันอี่เจ๋อใบหน้าดำคล้ำไปทั้งแถบ มาถามเขาแล้วเขาจะไปรู้ได้ยังไง!

แต่พอเห็นหญิงสาวตรงหน้าใช้ดวงตากลมโตสั่นระริกทั้งสองข้างจ้องมองมาอย่างร้อนรนกระวนกระวายแบบนั้น ทั้งสีหน้าท่าทางบนใบหน้าน้อยๆ นั่นก็ดูน่าสงสารมาก ราวกับจะร่ำร้องวิงวอนให้เขาช่วยเหลืออย่างอับจนหนทาง ชายหนุ่มก็ไม่อาจกล่าววาจาตัดรอนออกไปได้แม้แต่ครึ่งคำ

นึกขึ้นมาได้ว่าขาของเธอเป็นแบบนั้นคงขยับตัวไม่สะดวก อันอี่เจ๋อเงียบงันไปครู่หนึ่ง ค่อยเอ่ยถามขึ้นอย่างแข็งทื่อ : “เธอเก็บ….ของใช้จำเป็นสำหรับผู้หญิง….ไว้ที่ไหนล่ะ”

“เอ๋?” ซูเจี๋ยนอึ้งงันไป รอจนได้สติกลับคืนมา จึงค่อยทำความเข้าใจได้ว่าสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังถามถึง ก็คงจะเป็นสิ่งที่เขาเรียกกันว่าผ้าอนามัยนั่นเอง สีหน้าจึงกลายเป็นหดหู่ขมขื่น ส่ายศีรษะพลางกล่าวตอบ : “ฉันไม่รู้”

ข้ออ้าง ‘สูญเสียความทรงจำ’ นี้ช่างใช้การได้ดีจริงๆ อันอี่เจ๋อไม่ได้ระแวงสงสัยอะไรอีก เพียงปลดมือของหญิงสาวออกไปด้วยสีหน้าเย็นยะเยือก เริ่มควานหาในตู้เสื้อผ้าและลิ้นชักของเธอ เมื่อไม่พบก็ไปค้นหาต่อในห้องน้ำ แต่ก็ยังหาไม่เจอสักที

ซูเจี๋ยนยังคงเหม่อมองชายหนุ่มตาละห้อยอย่างน่าสงสาร : “ไม่มีเลยเหรอ จะทำยังไงดีล่ะ” อันที่จริง ต่อให้มีของอยู่ ตัวเองก็ไม่รู้จะใช้ยังไงอยู่ดีนั่นแหละ!

อันอี่เจ๋อยังสุขุมเยือกเย็นได้อยู่ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กดโทรหาบริการส่งของแบบด่วนพิเศษของร้านสะดวกซื้อในละแวกนั้น

ผลลัพธ์ที่ได้ คือเพราะยามนี้ดึกดื่นเกินไป บรรดาร้านสะดวกซื้อในละแวกใกล้เคียงจึงปิดให้บริการด้านส่งของไปแล้ว สายที่โทรออกไปก็เลยไม่มีคนรับ

อันอี่เจ๋อ : “…..”

ซูเจี๋ยนใกล้จะหลั่งน้ำตาเต็มที : “ยังมีวิธีอื่นอีกมั้ย”

ก็ไม่ใช่ว่าไม่มี เพียงแต่…..ดึกๆ ดื่นๆ ค่อนคืน จะให้เขา ท่านประธานอันคนนี้ ไปเดินดุ่มๆ หาซื้อผ้าอนามัยสำหรับสตรี….. แค่นึก ท่านประธานอันที่สุขุมเยือกเย็นอยู่เป็นนิจก็เส้นเลือดขมับเต้นตุบจนแทบแตกสลายอยู่รอมร่อ

ซูเจี๋ยนก็นึกขึ้นมาได้ในชั่วขณะนั้นเอง ว่าการขอให้อันอี่เจ๋อออกไปซื้อของให้คงจะเป็นหนทางเดียวที่เหลืออยู่แล้ว เพราะถึงอย่างไร หากให้ตนออกไปเลือกซื้อผ้าอนามัยสำหรับสตรีด้วยตัวเอง แค่คิดก็รู้สึกเหมือนจะเป็นลมตายแล้ว

ดังนั้น ตอนนี้เขาจึงรู้สึกตื่นเต้นดีใจขึ้นมาที่ขาของตัวเองหักอยู่ข้างหนึ่ง

“อี่เจ๋อ….” ซูเจี๋ยนค่อยๆ ดึงแขนเสื้อของอันอี่เจ๋อเบาๆ ช้อนตาขึ้นมองอย่างขอร้องอ้อนวอน สีหน้าท่าทางแบบนี้ รู้สึกว่ายิ่งฝึกฝนก็ยิ่งกลมกลืนแนบเนียนขึ้นทุกทีแล้ว

อันอี่เจ๋อนิ่งขรึมไม่พูดไม่จา

แน่นอนว่าซูเจี๋ยนย่อมไม่อาจปล่อยเขาไปแบบนี้ จึงวิงวอนขอร้องต่อด้วยน้ำเสียงออดอ้อน : “คุณได้โปรดออกไปซื้อให้ฉันตอนนี้เลยได้ไหม นะ น๊าา~”

อันอี่เจ๋อมีสีหน้าว่างเปล่าไร้ความรู้สึก ทว่าในใจกลับเริ่มรู้สึกสำนึกเสียใจขึ้นมาแล้ว ตอนนั้น ทำไมเขาถึงได้เต็มใจยอมให้มีการแต่งงานครั้งนี้เกิดขึ้น? แล้วทำไม ทำไมถึงได้เลือกผู้หญิงคนนี้มากัน?

ซูเจี๋ยนยังเขาแขนเขาเบาๆ : “อี่เจ๋อ….สัมมี~…..”

สุดท้าย อันอี่เจ๋อก็ได้แต่เค้นเสียงลอดไรฟันออกมา : “รออยู่นี่แหละ!”

ซูเจี๋ยนฉีกยิ้มกว้างอย่างจริงใจให้เขาทันที

เพราะค่อนข้างดึกแล้ว ร้านค้าหลายร้านจึงทยอยปิดไปเรียบร้อย ดังนั้นอันอี่เจ๋อจึงต้องขับรถไกลออกไปอีกหน่อย จากนั้นก็บรรลุเป้าหมายได้โดยสวัสดิภาพ

ตอนที่เขากลับมาถึง ซูเจี๋ยนก็กำลังขยับขาปัดป่ายไปมาอยู่ข้างโซฟาอย่างกระวนกระวาย เพราะว่าไม่กล้านั่งลงไป

อันอี่เจ๋อหอบหิ้วถุงผ้าใส่ของใบใหญ่มหึมาเต็มแน่นเข้ามา วางตึงลงตรงหน้าหญิงสาว แล้วกล่าวออกมาด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก : “ฉันไม่รู้ว่าเธอชอบใช้แบบไหน ก็เลยซื้อมาหมดทุกแบบ”

พอหวนนึกถึงแววตาและท่าทางแปลกประหลาดที่คนขายในร้านแอบมองเขาแล้ว สีหน้าของชายหนุ่มก็ยิ่งดำคล้ำจนไม่อาจจะดำไปกว่านี้ได้อีก

ซูเจี๋ยนขอบคุณเขาอย่างซาบซึ้ง : “ขอบคุณมากนะ”

อันอี่เจ๋อกระตุกมุมปากเป็นรอยยิ้มแข็งทื่อ ไม่ยอมกล่าวอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว ก้าวขาฉับๆ กลับเข้าห้องตัวเองไปทันที

ทางฝั่งซูเจี๋ยนก็รีบไปเข้าห้องน้ำ ทรุดลงนั่งบนชักโครก พยายามศึกษาวิธีการใช้ผ้าอนามัยอย่างเร่งด่วน

จากนั้น สีหน้าของเขาก็กลายเป็นว่างเปล่าแข็งทื่อ

เย*ดแม่ ทำไมเป็นผ้าอนามัยแล้วยังต้องมีแบ่งแยกออกเป็นหลายประเภทหลากสีสันละลานตาปานนี้อีก บางอันก็ใช้สำหรับกลางวัน ยังมีที่ใช้สำหรับกลางคืน แล้วก็ยังมีที่ซึมซับตลอดคืน มีทั้งแบบแผ่นบาง มีทั้งแบบหนานุ่มเป็นพิเศษ แบบมีปีกก็ยังมี อันที่ไม่มีปีกก็มี แถมยังมีเจ้าแผ่นอนามัยเล็กๆ นี่อีก

ซูเจี๋ยนรู้สึกสันสนว้าวุ่นใจเป็นอย่างมาก

หลังจากตั้งสติอ่านทำความเข้าใจอยู่ครึ่งค่อนวัน ในที่สุดก็ใช้ผ้าอนามัยเป็นเสียที จากนั้น ซูเจี๋ยนจึงเดินกระมิดกระเมี้ยนออกจากห้องน้ำไปอย่างอึดอัด

คืนนั้น ซูเจี๋ยนนอนไม่สบายเลยสักนิด

เพราะเขาฝันร้ายมาก

ในฝัน ทุกหนแห่งกลายเป็นมหาสมุทรสีโลหิตแดงฉาน ทั้งร่างของเขาจมดิ่งลงไป ไม่อาจดิ้นรนได้แม้แต่น้อย ได้แต่ไหลไปพร้อมกระแสสีเลือดอย่างทุกข์ทรมาน

……………………………….

 

(วันนี้มี 2 ตอน *ก่อนกดอ่านตอนต่อไป ขอคนละเม้นนะ*)

 

เชิงอรรถ

[1] คุณป้าใหญ่ [大姨吗] เป็นแอพพลิเคชั่นบนโทรศัพท์มือถือ ไว้ใช้สำหรับตรวจสอบสุขภาพของคุณผู้หญิง โดยเฉพาะเรื่องรอบเดือนและการนับวันไข่ตก ดังนั้นเวลาเอ่ยถึงคุณป้าใหญ่ จึงมีความหมายแฝงถึงการเป็นประจำเดือน

 

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top