ขนาดตัวอักษร

YC บทที่ 26 เช่นนั้นข้าจะตายพร้อมกับเจ้า!2

 56 Views

YC บทที่ 26 เช่นนั้นข้าจะตายพร้อมกับเจ้า!2

 

เดิมทีพวกเขาต้องการดึงตัวเขามาเป็นพวก แต่ตอนนี้อันหลานซิ่วได้แนะนำให้เย่ฉวนเดินทางไปยังวิทยาลัยฉางมู่แล้ว พวกเขาจึงไม่กล้าที่จะเหนี่ยวรั้งเขาไว้ แต่พยายามสานสัมพันธ์กับเขาไว้แทน

 

เย่ฉวนประสานมือคำนับพวกเขาและเอ่ยขึ้น “หากมีโอกาสข้าจะไปนะขอรับ!”

 

ชายกลางคนยิ้มพลางเอ่ยตอบ “ถ้าอย่างนั้น เราคงได้เจอกันอีกในสักวันหนึ่ง!”

 

หลังจากนั้นพวกเขาก็หันหลังเดินจากไป

 

ถึงตอนนี้ เย่ชางพลันเอ่ยขึ้น “ใครก็ได้มาพาตัวผู้อาวุโสใหญ่ไปซะ!”

 

สมาชิกตระกูลเย่รอบด้านอึ้งไปเล็กน้อย จากนั้นผู้คุ้มกันบางคนของตระกูลเย่ก็เดินไปตรงหน้าผู้อาวุโสใหญ่ ทางด้านผู้อาวุโสใหญ่เองก็ตีสีหน้าเรียบเฉย ชายชรายอมปล่อยให้ผู้คุมพาตัวเขาไปโดยไม่ขัดขืน!

 

เย่ชางมองเย่ฉวนที่อยู่ใกล้ ๆ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะประกาศออกมา “เย่ฉวน นับจากบัดนี้เป็นต้นไป เจ้าจะเป็นทายาทสายตรงของตระกูลเย่ เจ้าจะได้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งของข้าคนต่อไป เจ้า…”

 

“ทายาทสายตรง?”

 

เย่ฉวนแสยะ “ข้าไม่สนเรื่องเป็นทายาทสายตรงของท่านหรอก ตอนนี้ข้าจะพูดอีกครั้ง! ข้า เย่ฉวน ไม่ใช่สมาชิกตระกูลเย่อีกต่อไป!”

 

หลังจากนั้นเขาก็หันหลังกลับและเดินตรงไปที่จวนตระกูลเย่

 

เมื่อเย่ชางกับคนที่เหลือได้ยินคำพูดของเย่ฉวน สีหน้าของพวกเขาก็ดูน่าเกลียดอย่างยิ่ง!

 

น่าเกลียดสุดขีด!

 

เนื่องเพราะพวกเขารู้ชัดว่าเย่ฉวนคนนี้ไม่ใช่คนตระกูลเย่อีกต่อไป ดังนั้นตระกูลเย่จึงขาดยอดอัจฉริยะผู้ที่เป็นอัจฉริยะมือกระบี่ไปด้วย และสิ่งสำคัญที่สุดก็คืออัจฉริยะมือกระบี่ผู้นี้เกลียดชังตระกูลเย่แล้ว!

 

“ฮ่า ๆ …”

 

ในตอนนี้ จางเลี่ย ประมุขตระกูลจางที่อยู่ไม่ไกลนักพลันระเบิดหัวเราะออกมา “ตระกูลเย่นี่อะไรกัน ฮ่า ๆ..พวกเขากลับขับไล่อัจฉริยะไร้เทียมทานไปเสียนี่ ตระกูลเย่ช่างเหลือเชื่อจริง ๆ ฮ่า ๆ…”

 

อีกด้านหนึ่ง หลี่หยูก็ยิ้มและเอ่ยขึ้น “เขาเป็นยิ่งกว่าอัจฉริยะไร้เทียมทานเสียอีก เพราะอัจฉริยะผู้นี้ยังเป็นมือกระบี่อีกด้วย! ในความเห็นของข้า นิมิตสวรรค์และโลกต้องเป็นของเย่ฉวนแน่นอน ไม่อย่างนั้นแล้วผู้เยี่ยมยุทธ์แห่งแคว้นอย่างอันหลานซิ่วคงไม่มีทางมาหาเขา ช่างน่าขันที่ตระกูลเย่คิดว่าเป็นแย่หลางที่ได้นิมิต เรื่องนี้ช่างน่าขันเกินไปแล้ว!”

 

อีกด้านหนึ่ง เจียงเหนียนแห่งจวนเจ้าคฤหาสน์คลี่ยิ้มอ่อนโยน เขาไม่พูดอะไร แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็เพียงพอที่จะอธิบายทุกสิ่งแล้ว!

 

มือขวาของเย่ชางกำหมัดแน่นและสีหน้าของเขาก็ซีดเผือด หลังจากนั้นครู่หนึ่งเขามองเจียงเหนียนและเอ่ยขอโทษขอโพย “เจ้าคฤหาสน์เจียง ประมุขหลี่ ประมุขจาง ตระกูลเย่ได้ล่วงเกินพวกท่านเมื่อก่อนหน้านี้แล้ว ได้โปรด…”

 

ในตอนนี้ จางเลี่ยพลันสะบัดมือใหญ่และเอ่ยขึ้น “ล่วงเกิน? ตระกูลเย่ของท่านอวดเบ่งศักดิ์ศรีมาก่อน ท่านต้องการเป็นตระกูลชั้นสูงที่มีอำนาจที่สุดในเมืองชิงและยังอยากจะครองสิทธิ์ทำเหมืองรอบเมืองชิงในอีกทศวรรษต่อไป แล้วอย่างไรเล่า ตอนนี้ท่านยอมรับความผิดพลาดและต้องการให้เราจบเรื่องพวกนี้ทั้งหมดงั้นหรือ? เหอะ! ฝันไปเถอะ!”

 

เอ่ยดังนี้ สายตาของเขาก็กวาดมองทุกคนในตระกูลเย่ “ข้าขอออกคำสั่ง ณ ที่นี้ นับแต่นี้เป็นต้นไป หากคนในจวนตระกูลเย่กล้าออกจากจวน ตระกูลจางจะฆ่าเขาเสีย!”

 

หลี่หยูพลันเอ่ยต่อ “เช่นเดียวกับตระกูลหลี่ หากใครก็ตามในตระกูลเย่กล้าปรากฏตัวต่อสายตาตระกูลหลี่ เราก็จะฆ่าเขาซะ!”

 

เป็นเช่นนี้แล้ว เขาก็มองที่เจียงเหนียน “เจ้าคฤหาสน์เจียง ท่านคิดเห็นว่าอย่างไร?”

 

เจ้าคฤหาสน์เจียงยิ้มบาง “ท่านพี่หลี่ ท่านพี่จาง แน่นอนว่าข้าต้องอยู่ฝั่งท่าน”

 

“ฮ่า ๆ…”

 

ได้ยินคำพูดนี้แล้ว หลี่หยูระเบิดหัวเราะออกมาทันที

 

แต่ทุกคนในตระกูลเย่กลับมีสีหน้าซีดเผือดราวกับผีตายซาก ไม่ต้องกล่าวอะไรออกมาก็รู้ว่าตระกูลเย่ได้ล่มจมแล้ว!

 

ในตอนนี้เย่ชาง ประมุขตระกูลเย่พลันเดินตรงไปที่ผู้อาวุโสใหญ่จากนั้นก็ตบหน้าของเขาดังฉาด “ทั้งหมดนี้เป็นเพราะแกคนเดียว ไอ้สุนัขเฒ่า!”

 

“ผัวะ!”

 

ผู้อาวุโสใหญ่ถูกตบจนล้มลงกับพื้น ทุกคนในตระกูลเย่มองผู้อาวุโสใหญ่ด้วยความเกลียดชัง หากไม่ใช่เพราะผู้อาวุโสใหญ่ ตระกูลเย่คงไม่ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้!

 

ผู้อาวุโสใหญ่พลันหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “สิ่งที่เย่ฉวนพูดมาถูกต้อง ในตระกูลเย่นี้ เมื่อใดก็ตามที่คน ๆ หนึ่งได้รับความเสื่อมเกียรติ เขาก็ไม่ได้ดีกว่าสุนัขตัวหนึ่งเลย ฮ่า ๆ…”

 

เย่ชางจ้องมองผู้อาวุโสใหญ่ “ทำลายตันเถียนของเขาซะและขังเขาไว้ในคุกน้ำตลอดชั่วชีวิตของเขา!”

 

เย่ฉวนกลับมาที่ห้องของเขาและเดินมาที่เตียง เย่หลิงมองเย่ฉวนมาจากเตียงนอน เมื่อมองเย่ฉวนแล้วนางก็ยิ้มออกมา ขณะที่เด็กสาวยิ้มออกมานางก็ร้องไห้ไปด้วย!

 

เย่ฉวนยิ้มตอบเช่นกัน

 

“พี่ชาย!”

 

เย่หลิงลุกขึ้นและกอดเย่ฉวนไว้แน่น

 

เย่ฉวนอุ้มเย่หลิงเดินออกจากห้องและจากจวนตระกูลเย่ไป

 

ในตอนพลบค่ำ

 

ภายในเรือนของเย่หลางในจวนตระกูลเย่ เย่หลางกำลังนั่งอยู่บนพื้นด้วยท่าขัดสมาธิ ผมเผ้าของเขายุ่งเหยิง ใบหน้าเปี่ยมด้วยแววเคียดแค้น “เย่ฉวน เรื่องนี้เรายังไม่จบ! สักวันหนึ่งข้าจะคืนความอับอายในวันนี้กลับไปให้เจ้าเป็นร้อยเท่า พันเท่า!”

 

ในตอนนี้ร่างหนึ่งก็ได้ร่อนลงเบื้องหลังเย่หลางโดยไม่มีสัญญาณเตือน ชั่วขณะต่อมาแสงสีเงินก็ฉายวาบผ่านลำคอของเย่หลาง

 

“ฟั่บบ!”

 

ศีรษะของเย่หลางหลุดออกจากลำคอ!

 

คนที่มาหาเขาก็คือเย่ฉวนนั่นเอง

 

เย่ฉวนเหลือบมองศีรษะของเย่หลางตรงเท้าของเขาด้วยสายตาเย็นชา “ขอโทษนะ ข้า เย่ฉวน ไม่เคยปล่อยให้เรื่องไหนจบแบบค้างคา”

 

หลังจากนั้นเขาก็หันหลังจากไป

 

ด้านนอกเมืองชิง

 

ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินอยู่ด้านนอกเมืองโดยแบกเด็กหญิงตัวเล็กไปด้วย

 

“พี่ชาย เราจะกลับไปที่ตระกูลเย่ในภายภาคหน้าหรือเปล่าเจ้าคะ?”

 

“เราไม่มีวันกลับไปหรอก!”

 

“พี่ชาย ถ้าอย่างนั้นบ้านของเราอยู่ที่ไหนหรือเจ้าคะ?”

 

“บ้านของข้าก็คือที่ที่เจ้าอยู่!”

 

“แค่ก…พี่ชาย ข้ารู้สึกหนาวเล็กน้อย”

 

“พี่ชายจะพาเจ้าไปหาหมอนะ!”

 

“พี่ชาย แล้วถ้าข้ารักษาไม่หายล่ะเจ้าคะ?”

 

“เช่นนั้นข้าก็จะตายพร้อมกับเจ้า!”

 

“…”

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top