ขนาดตัวอักษร

ตอนที่ 17 สมัยนี้น่ะ ผู้ชายคนไหนทำกับข้าวไม่ได้ก็ไม่ใช่ผู้ชายในฝันแล้ว! (1/2)

 14 Views

ตอนที่ 17 สมัยนี้น่ะ ผู้ชายคนไหนทำกับข้าวไม่ได้ก็ไม่ใช่ผู้ชายในฝันแล้ว! (1/2)

 

การนอนกลางวันแล้วตื่นขึ้นมานั้นให้ความรู้สึกสดชื่นอย่างมาก ซูเจี๋ยนมองดูหน้าจอโทรศัพท์ พบว่าเลยเวลาสี่โมงเย็นไปแล้ว

พอซูเจี๋ยนมาถึงห้องนั่งเล่น ก็เห็นอันอี่เจ๋อยืนอยู่ริมระเบียงด้านข้าง ดูเหมือนเพิ่งจะคุยโทรศัพท์เสร็จ

ซูเจี๋ยนทรุดกายลงนั่งบนโซฟา ยกขาข้างที่เจ็บขึ้นวางไว้บนโต๊ะเล็กตรงหน้า จากนั้นก็หันไปมองอันอี่เจ๋อ

อันอี่เจ๋อเดินกลับเข้ามาในห้อง พอเห็นซูเจี๋ยนนั่งอยู่ ชายหนุ่มก็ขยับขาเดินมาทางโซฟา : “นี่เธอเพิ่งตื่น?”

ซูเจี๋ยนมองเขาตาค้าง : “คุณรู้ได้ยังไง”

อันอี่เจ๋อชี้นิ้วบ่งบอก : “ผมเธอ”

ซูเจี๋ยนเอียงหน้าลงมอง ไม่นึกว่า เส้นผมยาวเหยียดของตัวเองจะพันกันยุ่งเหยิงขนาดนี้ คงเป็นเพราะตอนนอนกลิ้งตัวไปมาบนเตียงจึงทับเส้นผมจนเสียทรงไปหมด

ซูเจี๋ยนหัวเราะแห้งๆ ออกมาสองเสียง ยกนิ้วขึ้นสางเส้นผมของตัวเองแบบลวกๆ

อันอี่เจ๋อยื่นมือเข้ามา ช่วยสางเส้นผมให้อย่างอ่อนโยน

ชายหนุ่มเคลื่อนไหวได้อย่างเป็นธรรมชาติมาก ซูเจี๋ยนเองก็ไม่ได้ติดใจอะไร เพียงแค่บ่นงึมงำ : “ผมยาวๆ นี่ปัญหาเยอะชะมัด อยากจะโกนให้จบๆ ไปซะเลยจริงๆ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาหวี เสียเวลาสระ แล้วก็ไม่ต้องเสียเวลาจัดทรงอะไรวุ่นวาย!”

พูดจบหางตาก็เหลือบไปเห็นอันอี่เจ๋อกำลังพยายามเม้มมุมปากกลั้นหัวเราะ

นี่…คนอย่างอันอี่เจ๋อก็หัวเราะเป็นด้วย! ซูเจี๋ยนแอบตื่นตาตื่นใจอยู่เงียบๆ ทำทีชำเลืองมอง : “ตลกอะไรของคุณ”

อันอี่เจ๋อกล่าวตอบ : “ฉันนึกว่าผู้หญิงจะชอบผมยาวกันหมดซะอีก”

ซูเจี๋ยนได้แต่ตอบกลับเขาในใจ : ฉันเองก็ชอบผู้หญิงผมยาวเหมือนกันนั่นแหละ แต่ฉันแค่ไม่ชอบให้ผมยาวๆ แบบนั้นมางอกอยู่บนหัวกบาลตัวเอง!

ซูเจี๋ยนคลึงนิ้วเล่นปลายผมม้วนโค้งของตัวเอง กระแอมกระไอออกมาสองเสียงให้คอโล่ง จากนั้นก็กล่าว : “สัมมี~ หิวแล้วล่ะ”

น้ำเสียงของสาวน้อยซูนั้นเดิมทีก็ไพเราะนุ่มนวลอยู่แล้ว แถมยังเจือเสน่ห์ชวนฟังแฝงเร้นอยู่โดยไม่เจตนา พอผสมเข้ากับความอ่อนหวานออดอ้อนที่ซูเจี๋ยนจงใจใส่เพิ่มเติมลงไปอีก ย่อมกลายเป็นอาวุธทำลายล้างแสนทรงประสิทธิภาพอย่างไม่ต้องสงสัย สำหรับอันอี่เจ๋อนั้นจะถูกโจมตีสำเร็จหรือไม่ซูเจี๋ยนก็ไม่อาจทราบได้ แต่สำหรับซูเจี๋ยนเองนั้นถูกจู่โจมได้สำเร็จแน่นอน! ซูเจี๋ยนยังคิดๆ อยู่ว่า ถ้ามีสาวน้อยคนไหนมาใช้น้ำเสียงแบบนี้พูดกับตนเข้าล่ะก็ ตนคงแขนขาอ่อนเปลี้ยจนแทบละลายไปทั้งร่าง ยอมทำทุกอย่างตามที่เธอขอให้ทำแน่นอน!

แน่นอนว่าอันอี่เจ๋อก็ยังเป็นแค่ผู้ชายธรรมดาๆ คนหนึ่ง หลังจากได้ฟังซูเจี๋ยนออดอ้อนแล้ว สีหน้าท่าทางก็กลายเป็นอ่อนโยนลงมาก

“เธอเหมือนจะหิวบ่อยขึ้นมากเลยนะช่วงนี้”

ซูเจี๋ยน : “……” เจ้าคนแซ่อัน นี่นายกำลังด่าอ้อมๆ ว่าฉันเหมือนหมูสินะ อย่านึกว่าฉันจะฟังไม่ออก!

ซูเจี๋ยนตอบกลับอย่างไม่พอใจ : “ร่างกายฉันกำลังฟื้นตัวนี่นา ก็ต้องกินเยอะเป็นธรรมดาแหละ!” จากนั้นก็จ้องเขม็งใส่อันอี่เจ๋อ : “มื้อเย็นฉันก็ไม่อยากกินของที่สั่งเข้ามาด้วย!”

“งั้นก็….”

“พวกอาหารสำเร็จรูปก็ไม่เอาเหมือนกัน!”

อันอี่เจ๋อได้แต่มองอีกฝ่ายอย่างอับจนหนทาง

ซูเจี๋ยนพูดต่อ : “ถึงพวกเราจะไม่ใช่สามีภรรยากันจริงๆ แต่ก็ถือว่าเป็นเพื่อนร่วมห้องกัน ตอนนี้ฉันก็เหมือนพิการไปครึ่งตัวชั่วคราวแล้ว ไม่ใช่ว่าคุณควรจะทำอะไรอร่อยๆ มาให้ฉันกินสักหน่อยเหรอ เพื่อให้ฉันฟื้นตัวได้เร็วขึ้นไงล่ะ”

อันอี่เจ๋อเงียบงันไปพักใหญ่ : “……ฉันทำอาหารไม่เก่ง”

ซูเจี๋ยนรีบตอบคำอย่างกระตือรือร้น : “ไม่เป็นไร ฉันเชื่อมั่นในตัวคุณ คุณน่ะนะ ขนาดตำแหน่งประธานกรรมการยังสามารถแบกรับไว้ได้ กะอีแค่เรื่องทำอาหารจะทำออกมาไม่ดีได้ยังไงกัน!” เฮอะ คนแซ่อัน ฉันไม่ปล่อยให้นายได้มีโอกาสวิ่งหนีไปง่ายๆ หรอก! จะได้เห็นเจ้าศัตรูหัวใจที่น่ารังเกียจนี่ต้องโค้งตัวคุกเข่าเอาอกเอาใจ ปรุงอาหารมาให้เหมือนภรรยาตัวน้อยๆ แบบนี้ แค่คิดก็ชวนให้รู้สึกดีสุดๆ แล้ว!

เห็นอันอี่เจ๋อยังไม่ยอมพูดอะไรออกมา ซูเจี๋ยนก็รีบยัดโทรศัพท์ใส่มือให้เขา : “ถ้าคุณไม่อยากไปซื้อวัตถุดิบที่ตลาด ก็แค่โทรสั่งให้ทางร้านมาส่งให้ก็ใช้ได้แล้ว ไม่ว่าคุณต้องการอะไร เขาก็มาส่งให้คุณได้ทั้งนั้นแหละ!”

อันอี่เจ๋อยังเงียบงันไม่พูดไม่จา

ซูเจี๋ยนนึกย้อนถึงสีหน้าท่าทางของนักแสดงสาวสวยในหนังรักโรแมนติกบางฉากบางตอนขึ้นมาอย่างรีบร้อน จากนั้นก็ตัดใจลงมืออย่างเด็ดเดี่ยว ยื่นมือไปดึงแขนเสื้อของอันอี่เจ๋อแผ่วเบา บุ้ยริมฝีปากน้อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง กะพริบตาปริบๆ ใส่เขาอย่างเว้าวอน : “สัมมี~……” สองพยางค์นี้เอ่ยออกมาได้อย่างสะท้านสะเทือนไปถึงก้นบึ้งของจิตใจ ดุจจะผูกมัดใจชายด้วยเงื่อนตายเก้าห่วงสิบแปดปม

อันอี่เจ๋อได้แต่หัวเราะดัง ‘พรืด’ ออกมาเสียงหนึ่ง

ซูเจี๋ยนมีสีหน้าโง่งมไป เจ้าคนแซ่อันมีปฏิกิริยาตอบสนองแบบนี้มันหมายความว่าอะไรกัน? ป๊ะป๋าอุตส่าห์ทุ่มเทขนาดนี้ ยอมแสดงฉากโรแมนติกได้อย่างถึงบทบาทขนาดนี้แล้ว ไม่ใช่ว่าเวลานี้นายควรจะรีบวิ่งแจ้นไปทำตามที่ป๊ะป๋าบอกได้แล้วรึไง ต่อให้ป๊ะป๋าถามเลขบัญชีของนาย นายก็ควรจะรีบบอกรหัสผ่านมาให้อย่างเต็มใจด้วยซ้ำ!

เห็นหน้าตาเซ่อซ่างุนงงของอีกฝ่ายแล้ว อันอี่เจ๋อก็ยื่นมือไปลูบศีรษะเล็กๆ นั้นเบาๆ อมยิ้มเอ่ยตอบ : “ก็ได้”

ซูเจี๋ยนครุ่นคิด เจ้าอันอี่เจ๋อคนนี้ เวลายิ้มแล้วช่าง…… ลามกโฉดชั่วชะมัด! ให้ตายก็ไม่ยอมรับเด็ดขาด ว่าเจ้าคนหน้าตาตายด้านคนนี้ เวลาแย้มยิ้มด้วยหัวคิ้วนัยน์ตาผ่อนคลายแบบนั้นแล้ว ช่างทำให้เจ้าตัวดูมีเสน่ห์ชวนมองอย่างที่สุด

หลังจากอันอี่เจ๋อรับปากแล้ว ซูเจี๋ยนก็อารมณ์ดีขึ้นมาก จึงนั่งไขว่ห้างดูทีวีอย่างสบายใจ ถึงขั้นที่ว่าขนาดเปิดดูช่องโทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจด้านเกษตรกรรมแล้วยังสามารถรับชมรายการที่เสนอเรื่องวิธีทำฟาร์มหมูด้วยความสนอกสนใจอย่างยิ่ง

อันอี่เจ๋อดึงกระดาษออกจากม้วนมาแผ่นหนึ่ง ชำเลืองมองหน้าจอทีวี จากนั้นก็หันขวับมามองสาวน้อยร่างบางที่เอนกายเกียจคร้านอยู่บนโซฟาด้วยแววตาตื่นตกใจ

ซูเจี๋ยนรู้สึกถึงสายตาของอีกฝ่ายได้ทันที : “อะไร?”

อันอี่เจ๋อกล่าว : “ฉันแค่นึกไม่ถึงว่าเธอจะชอบดูรายการแบบนี้”

ซูเจี๋ยนรู้สึกว่าชายหนุ่มตรงหน้ากำลังดูถูกรสนิยมของตนอยู่ จึงรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที : “รายการแบบนี้มันทำไมมิทราบ? ถ้าไม่มีการเลี้ยงหมู แล้วคุณจะไปเอาเนื้อหมูจากไหนมากิน”

อันอี่เจ๋อพยักหน้าหงึกๆ เป็นเชิงเห็นด้วย : “เธอพูดมาก็ถูก จะว่าไปแล้วการเลี้ยงดูหมูให้อาหารหมูนี่ก็สำคัญจริงๆ” กล่าวจบก็เดินตรงเข้าไปในครัว

ตอนแรกซูเจี๋ยนยังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองอะไร นอนดูรายการต่อไปอีกพักใหญ่ๆ จู่ๆ ก็นึกขึ้นมาได้ เมื่อครู่เหมือนเจ้าหมอนั่นเพิ่งจะเปรียบเทียบว่าตนเป็นหมู?!

นี่มันรังแกกันเกินไปแล้ว! ซูเจี๋ยนกระโดดกระย่องกระแย่งไปที่ห้องครัวด้วยความเกรี้ยวกราด

เข้าไปแล้วก็เห็นอันอี่เจ๋อถือกระดาษหลายแผ่นเอาไว้ในมือ ซูเจี๋ยนจึงโพล่งถามออกไปด้วยความสงสัย : “คุณ…นั่นมันคืออะไร”

อันอี่เจ๋อ : “สูตรอาหารที่ปริ๊นท์ออกมา”

ซูเจี๋ยนรู้สึกเบิกบานขึ้นมาทันตา : “ดูเหมือนคุณจะเตรียมพร้อมไม่เบาเลยนี่นา!”

อันอี่เจ๋อ : “เธอกลับไปดูรายการเลี้ยงหมูของเธอต่อเถอะ”

ดวงตาของซูเจี๋ยนเปล่งประกายวาววับ : “ได้! ฉันจะกลับไปแล้ว คุณก็ค่อยๆ ทำไปเถอะ!” หลังจากกล่าวจบก็กระโดดหย็องแหย็งจากไป

ที่ด้านหลัง อันอี่เจ๋อมองร่างเล็กๆ ที่มีท่าทางร่าเริงเปี่ยมชีวิตชีวานั้นแล้ว มุมปากก็ค่อยๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มน้อยๆ อย่างไม่ได้ตั้งใจ

……………………………….

 

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top