ขนาดตัวอักษร

YC บทที่ 8 หากท้องฟ้าร่วงหล่นมา ข้าจะคว้าเป็นคนแรก! 2

 49 Views

YC บทที่ 8 หากท้องฟ้าร่วงหล่นมา ข้าจะคว้าเป็นคนแรก! 2

 

เมื่อเห็นว่าหลี่มู่และคนอื่นๆไม่ยอมขยับ เย่กูก็พูดขึ้นอย่างไร้ความปราณี “เจ้าไม่อยากจะมีชีวิตแล้วหรือไง?”

 

หลี่มู่สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อที่จะได้เริ่มคุยกัน มาถึงจุดนี้ เย่ฉวนกลับพูดสวนขึ้นมากระทันหันว่า “เจ้าเองก็รู้ดีว่าบรรดาคนของเจ้านั้นไม่ใช่คู่มือข้า เพียงแต่เจ้าไม่กล้าลงมือเองตังหาก ในทางกลับกัน เจ้าแค่คาดหวังจะให้พวกเขาเคลื่อนไหว ทีนี้พอข้าฆ่าพวกเจ้าทั้งหมด เรื่องนี้ก็จะได้ดูใหญ่โตขึ้นยังไงล่ะ”

 

เป็นจริงดังเขาว่า เย่กู่ยิ้มที่มุมปาก “เหล่าผู้อาวุโสตระกูลเย่ใช้ชีวิตอย่างแสนสุขสบาย เพราะแผนการทุกอย่างล้วน แต่มีทหารรับใช้อย่างเจ้าลงมือทำให้ ทำไมต้องลงมือเอง!”

 

เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่มู่และทหารคนอื่น ๆ ก็มีสีหน้าไม่สู้ดี  “เย่กูคนนี้คงคิดจะใช้พวกเราเป็นเบี้ยล่ะสิท่า!”

 

เย่กูจ้องเย่ฉวนเขม็งก่อนจะกล่าว “เย่ฉวน วันนี้นั้นไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว หากเจ้าอยู่ในระดับต่ำ เจ้าอาจยังมีชีวิตอยู่ได้ไม่กี่วัน แต่น่าเสียดายนัก เจ้านั้นช่างไม่มองการณ์ไกลเอาเสียเลย ตรงจุดนี้นี่แหละ ที่ทำให้เจ้ายังคงอยู่ด้วยความโง่งมหยิ่งผยองต่อไป เจ้าจะต้อง…”

 

“เจ้าสุนัขเฒ่า!”

 

เมื่อมาถึงจุดนี้ เย่ฉวนก็เอ่ยขัดเย่กูขึ้นทันที “เจ้าเป็นคนจัดการยกน้องสาวข้าให้แต่งงานกับเจ้านั่นใช่หรือไม่?”

 

เย่กูกล่าวตอบ “ใช่แล้ว เป็นความคิดของข้าเอง เจ้าจะทำไม?”

 

เย่ฉวนเกรี้ยวกราดขึ้นมาในทันใด “หากเจ้าเป็นอันตรายต่อข้าและเย่หลิง ข้าก็จะกำจัดเจ้าซะ น้องสาวข้าอายุเพิ่งจะได้เพียงสิบสองปีเท่านั้น และสำหรับเจ้าสุนัขเฒ่าที่มันกล้าทำร้ายนางข้าจะส่งมันไปลงหลุมซะเดี๋ยวนี้!”

 

เมื่อพูดจบ เย่ฉวนก็กระทืบเท้าขวาเป็นสัญญาณเอาเรื่อง

 

“ปัง!”

 

พื้นหินสีฟ้าข้างใต้เท้าของเย่ฉวนระเบิดขึ้น เย่ฉวนกระโดดปราดเดียวไปถึงตัวเย่กูราวกับเสือที่หิวโหยรอขย้ำเหยื่อ

 

เมื่อเห็นสถานการณ์ดังนี้ สีหน้าของเย่กูก็พลันเปลี่ยนไป เขาไม่คิดว่าเย่ฉวนจะกล้าลงมือเนื่องจากเขาเองก็เป็นหนึ่งในผู้อาวุโสตระกูลเย่! “เย่ฉวน เจ้าต้องการจะเป็นกบฎ?” เย่กูไม่มีเวลาให้คิดมากมายนัก เขาหมอบลงและก้าวถอยไปข้างหลังในขณะที่มือขวากำหมัด เวลาต่อมา เขาก็พุ่งไปข้างหน้า

 

กำปั้นทลาย!

 

นี่เป็นศิลปะการต่อสู้ขั้นต้นของตระกูลเย่ กำปั้นหินทลาย!

 

ในเวลาเดียวกัน หมัดของเย่ฉวนสวนมาในระดับเดียวกันกับเขา

 

“ปัง!”

 

สองหมัดชนกัน สีหน้าของเย่กูพลันเปลี่ยนไปอีก เนื้อหนังบนมือขวาของเขาแตกยับ เลือดไหลซ่านกระเซ็น!

 

ก่อนที่เย่กูจะทันได้ตอบสนอง เย่ฉวนก็พุ่งเข้าใส่แล้วระเบิดหมัดที่หน้าท้องของเย่กูรัวๆอย่างรวดเร็ว

 

“อั้ก!”

 

ก้อนเลือดเต็มปากเต็มคำพุ่งออกมาจากปากของเย่กู ลำตัวโก่งงอและกระเด็นไปด้านหลัง เมื่อร่างของเย่กูนั้นกระทบลงกับพื้นเย่ฉวนยกเท้าขึ้นเหยียบที่ยอดอก เย่กูจับจ้องที่เย่ฉวนอย่างไม่เชื่อสายตา “นี่มันเป็นไปไม่ได้ เหตุใดกำปั้นหินทลายของเจ้าถึงได้รุนแรงนัก นี่เจ้า…”

 

แม้ว่าเขาจะเป็นผู้อาวุโสที่รับผิดชอบดูแลความเรียบร้อยภายในของตระกูลเย่ ความแข็งแกร่งอาจไม่มากนัก แต่ก็เทียบเท่าขั้นผสานลมปราณ นี่ต่างหากที่ทำให้เย่กูประหลาดใจ ว่าเหตุใดเขาจึงได้พ่ายแพ้ให้กับเย่ฉวนด้วยการโจมตีภายในหมัดเดียว!

 

เย่ฉวนตบไปที่หน้าของเย่กูเต็มแรง “เจ้าสุนัขเฒ่าที่ใช้ชีวิตสุขสบายหรูหราอยู่ในตระกูลเย่มาโดยตลอด กำปั้นหินทลายของเจ้ากลับอ่อนด้อยไม่ต่างอะไรจากหมัดของเด็กไม่รู้ประสา ช่างน่าสมเพชนัก!”

 

เย่กูจ้องเย่ฉวนจนตาแทบจะถลนออกมานอกเบ้า “เจ้ากล้าลงมือกับข้า!”

 

เย่ฉวนตบลงไปที่หน้าของเย่กูอีกครั้ง “ข้าต้องการที่เอาชนะเจ้าให้ได้!”

 

ใบหน้าของเย่กูบวมปลั่งไม่เหลือพื้นที่ว่าง!

 

“อา อา อา อา…”

 

เย่กูร้องโผงผางออกมาด้วยความขายหน้า “ทำไมพวกเจ้าไม่ทำอะไรสักอย่างห๊ะ!”

 

อีกด้านหนึ่ง หลี่มู่และคนอื่น ๆ ก็เกิดอาการลังเล “หากเราตีเขา นั่นจะเป็นการเริ่มต่อสู้ ท่านก็รู้อยู่แก่ใจว่าทุกคนในที่นี้ไม่ใช่คู่มือของเย่ฉวน”

 

“เจ้ากล้าดียังไง!”

 

ในขณะนี้เสียงกรุ่นโกรธแผดดังออกมาอยู่ไม่ไกล

 

ทันทีที่ได้ยิน ทุกคนหันไปมองตามต้นเสียงนั้น ผู้เฒ่าตระกูลเย่กำลังรีบร้อนเดินเข้ามา ทางด้านหลังเป็นเหล่าผู้อาวุโสและทหารยามตระกูลเย่จำนวนทั้งหมดที่มี

 

เย่หลิงรีบเข้าไปใกล้เย่ฉวน มือเล็ก ๆ คู่นั้นดึงชายเสื้อของเย่ฉวนอย่างเอาเป็นเอาตายพลางละล่ำละลัก “พี่ชาย ท่านต้องวิ่งแล้ว หนี รีบหนีไป…”

 

เย่ฉวนจับมือที่สั่นเทาของเย่หลิงไว้และพูดอย่างอ่อนโยน “เจ้าไม่ต้องกลัว!”

 

เย่หลิงร้องไห้ทันที “ทั้งหมด… ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของข้าเอง พี่ชาย… ข้าทำให้ท่านต้องเดือดร้อน ข้า ข้ามันเป็นคนไร้ประโยชน์จริง ๆ … ข้าขอโทษ…”

 

เย่ฉวนระบายยิ้มอ่อน “เจ้าอย่าได้กังวลไป หากสวรรค์ร่วงหล่นมา พี่ของเจ้าจะคว้ามันเป็นคนแรก!”

 

เย่ฉวนพูดแบบนั้นขณะมองไปที่ผู้เฒ่าตระกูลเย่พลางยิ้มเยาะ “ขอให้ท่านผู้เฒ่าตระกูลเย่จงมีแต่ความสงบสุข! ข้าขออภัยเป็นอย่างสูงสำหรับเรื่องโกลาหลที่เกิดขึ้น หากข้าขอให้ท่านลืมเรื่องอุบัติเหตุเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ไปท่านจะว่าอย่างไร?”

 

ผู้เฒ่าตระกูลเย่โกรธจัดจนเริ่มหัวเราะออกมา “เจ้าขอให้ข้านิ่งเฉย? ลืมมันไปเสีย? เย่ฉวน เจ้ากำลังฝันกลางวันอยู่หรืออย่างไร นี่เจ้า…”

 

เย่ฉวนไม่รอช้า เขาขยับจากยอดอกมาเป็นลำคอของเย่กูทันทีทันใด

 

“กร๊อบ!”

 

เสียงกระดูกหักดังลั่น เย่กูตาค้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ แต่สุดท้ายแล้วประกายมีชีวิตในแววตาของเย่กูก็ค่อย ๆ จางหายไป

 

ทุกคนยืนนิ่ง ไม่มีใครกล้าขยับ

 

เย่ฉวนมองไปยังผู้เฒ่าตระกูลเย่ “ถ้าท่านไม่อยากอยู่อย่างสงบสุขแล้ว ก็จงประมือกับข้าแบบตัวต่อตัวนี่!”

 

เย่ฉวนเดินตรงไปยังผู้เฒ่าตระกูลเย่ท่ามกลางสายตาของผู้คนนับไม่ถ้วน “ท่านผู้เฒ่า ตัวข้าในฐานะชนรุ่นหลังขอบังอาจท้าสู้ และท่าน…คงจะไม่ปฏิเสธคำขอนี้ใช่หรือไม่?”

 

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top