ขนาดตัวอักษร

บทที่ 4 มิติส่วนตัว (4)

 99 Views

บทที่ 4 มิติส่วนตัว (4)

หลินชิงเหอซื้อยาแก้หวัดแก้ท้องอืดแก้ท้องเฟ้อแบบฉุกเฉิน ยี่ห้อซานเก้อลิ่วทั้งหมด 10 กล่อง

 

และยังซื้อยาประเภทอื่นไปอีกด้วย กระทั่งยาหม่องเธอก็ยังซื้อกลับไปด้วยหลายอัน

 

แน่นอนว่าในบรรดายาเหล่านี้มีบางชนิดที่แพงเป็นพิเศษ ดังนั้นเธอจึงเสียเงินไปกับยาพวกนี้ไปเกือบหมื่นหยวน แต่หลินชิงเหอก็ไม่สนใจ เพราะว่ามันคือของที่จำเป็น

 

ของเหล่านี้กินพื้นที่ในมิติส่วนตัวไม่มากนัก ด้วยเหตุนี้หลินชิงเหอจึงซื้อไปไม่น้อย เธอบอกให้เถ้าแก่ร้านขายยานำของที่เธอซื้อบรรจุใส่ลังกระดาษแล้วยกไปใส่ที่ท้ายรถ

 

เมื่อกลับขึ้นมาในรถ หลินชิงเหอก็หยิบสมุดออกมาขีดฆ่าคำว่ายา

 

จากนั้นก็ขับรถกลับไปที่ร้านค้าส่ง ผู้จัดการได้เรียกให้คนช่วยยกแป้ง 50 ถุงที่เหลือใส่รถของเธอ

 

“หากต้องการอย่างอื่นเพิ่ม พวกเราสามารถจัดหาให้ได้นะ ขอเพียงแค่คุณสั่งมา ผมจะเรียกให้พวกเขาขนขึ้นรถคุณทันที” ผู้จัดการร้านกล่าวอย่างสุภาพ

 

ใกล้จะถึงเทศกาลไหว้บ๊ะจ่างแล้ว เขาเดาว่านี่คงเป็นบริษัทใหญ่อย่างแน่นอน ถึงได้ให้สวัสดิการพนักงานเยอะขนาดนี้

 

หลินชิงเหอได้ยินแบบนั้นก็ลังเลใจกันขึ้นมา จากนั้นก็หยิบสมุดแล้วฉีกกระดาษออก ก่อนจะเขียนรายการที่ต้องการลงไป เช่น น้ำตาลทรายแดง น้ำตาลผลึก ซอส น้ำส้มสายชูและเกลือ

 

จากนั้นก็ส่งให้ผู้จัดการ เมื่อผู้จัดการได้ก้มมองรายการก็เรียกให้ลูกน้องไปเตรียมของให้เธอ หลินชิงเหอก็บอกว่าจะเอาแป้งกลับไปส่งที่บริษัทก่อน

 

ผู้จัดการจึงแสดงท่าทางไม่มีปัญหาออกมา

 

หลินชิงเหอขับรถจากไป ก่อนจะหยุดรถที่กลางทางเพื่อเก็บของใส่มิติ

 

ตอนนี้พื้นที่มิติของเธอเหลือเพียงสามส่วนเจ็ด เธอคิดว่าพวกวัตถุดิบสำหรับอาหารน่าจะเพียงพอแล้ว

 

ระหว่างจอดรถริมถนน หลินชิงเหอก็หยิบสมุดออกมาขีดฆ่าคำว่าแป้ง และตรวจสอบรายการอื่นๆ ว่ายังมีอะไรขาดเหลืออีกหรือไม่ เธอจะได้เพิ่มมันลงไป จากนั้นก็จัดการพื้นที่ในมิติของตัวเอง เพื่อที่จะได้เหลือที่ว่างเพิ่มขึ้น

 

เมื่อหยิบมือถือออกมาดูก็พบว่าเป็นเวลาเกือบจะครึ่งชั่วโมงแล้ว ดังนั้นเธอจึงสตาร์ทรถและขับออกไป

 

ผู้จัดการร้านค้าส่งได้จัดเตรียมน้ำตาลทรายแดง น้ำตาลผลึก ซอส น้ำส้มสายชูและเกลือให้กับเธอ

 

น้ำตาลทรายแดง 12 กก. น้ำตาลผลึก 12 กก. ซอส 12 ขวด 1 ลัง น้ำส้มสายชู 15 ขวดหนึ่งลัง เกลือหนึ่งกระสอบที่มีถุงเล็กอยู่ด้านใน 25 ถุง หนึ่งถุงหนัก 1.2 กก.

 

ผู้จัดการร้านสั่งให้ลูกน้องขนของเข้าไปในรถตู้ของเธอ ขณะที่หลินชิงเหอชำระเงินอยู่อีกด้าน

 

“ฉันยังมีของที่ต้องการอีก” หลังจากชำระเงินเสร็จ หลินชิงเหอก็พูดขึ้นมา”

 

“คุณต้องการซื้ออะไรสามารถบอกผมได้เลยครับ เดี๋ยวผมจะนำมาให้” ผู้จัดการร้านพยักหน้าแล้วพูดออกมา

 

หลินชิงเหอก็ไม่คิดเกรงใจเขา ครั้งนี้เธอต้องการซื้อของใช้ส่วนตัวสำหรับผู้หญิง

 

เธอสั่งสินค้าสิบกล่องใหญ่ และขอให้ผู้จัดการร้านช่วยเฉลี่ยลงกล่องให้เหลือเพียงห้ากล่องใหญ่

 

เพราะว่าเธอต้องการประหยัดเนื้อที่ในมิติ ด้วยของใช้ 5 กล่องใหญ่บวกกับน้ำตาลทรายแดงและซอสต่างๆ ก่อนหน้านี้ ทำให้พื้นที่ในมิติเหลือเพียงสองส่วนเจ็ด

 

แม้ว่าของเหล่านี้จะมากมายแต่หลินชิงเหอกลับคิดว่ามันยังน้อยไปด้วยซ้ำ!

 

เนื่องจากข้าวของต่างๆ ถูกใส่ไว้ในมิติเป็นจำนวนมาก ซึ่งเพียงพอที่จะทำให้เธออยู่ในสภาวะมั่นคงในสภาพแวดล้อมที่ยากจนแบบนั้นได้ชั่วคราว เธอไม่คิดว่าหลังจากที่ตัวเองทะลุมิติไปแล้วจะสามารถปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมนั้นได้

 

ดังนั้นสิ่งที่ต้องใคร่ครวญถึงก็คือเรื่องคน

 

หลินชิงเหอไม่สนใจสีหน้ามึนงงของผู้จัดการ และเรียกให้คนนำของไปไว้ที่รถของเธอ จากนั้นก็เดินนำผู้จัดการที่ยังไม่ได้สติจากการได้พบกับลูกค้าแปลกๆ ที่สั่งซื้อของไปเป็นจำนวนมาก

 

หลินชิงเหอยังซื้อกระดาษทิชชู่อีกสองลังใหญ่

 

ยาสีฟันแปรงสีฟันครีมอาบน้ำแชมพูผ้าเช็ดหน้าและครีมมอยส์เจอร์ไรเซอร์ ของเหล่านี้ก็ขาดไม่ได้

 

กระทั่งกระทะสองหูโบราณ เธอก็ยังเอาไปถึงสองหม้อ นอกจากนี้ยังเอามีดทำครัวแบบโบราณที่แหลมคมไปด้วยถึง 5 เล่ม…

 

ผู้จัดการรู้ได้ทันทีว่าของเหล่านี้คงนำไปให้พวกพนักงานหญิงกลับไปใช้ที่บ้านอย่างแน่นอน ดังนั้นจึงไม่ถามอะไรมาก

 

ตราบใดที่สามารถนำของที่ลูกค้าต้องการออกมาได้ก็พอแล้ว นอกจากนี้เขายังไม่เคยเห็นลูกค้าแบบนี้มาก่อนเลย

 

หลินชิงเหอเหลือบมองผู้จัดการร้านแวบหนึ่งแล้วก็พูดว่า “ฉันสั่งของไปมากขนาดนี้ลดราคาให้ฉันด้วย”

 

“เรื่องนี้แน่นอนอยู่แล้วครับ” ผู้จัดการร้านเผยรอยยิ้มน้อยๆ ออกมา

 

“ผ้านวมแบบนี้หนักเท่าไหร่ ขายยังไง?” หลินชิงเหอเดินไปยังโซนเครื่องนุ่งห่ม แล้วชี้ไปยังผ้านวมที่วางไว้อยู่บนชั้น

 

“ผ้านวมคุณภาพดีเยี่ยมหนัก 3 กก. หากคุณต้องการจะซื้อ ผมจะลดราคาให้ ขายราคาส่งผืนล่ะ 308 หยวน” ผู้จัดการกล่าว

 

“3 กก.ไม่พอหรอก ให้ฉันผืนหนึ่ง ไม่สิ ให้ฉันสองผืน7กก.! ” หลินชิงเหอกวาดตามองรอบๆ แล้วพูดออกมา

 

ผู้จัดการรีบสั่งให้คนไปนำผ้านวมสองผืนที่รวมกันแล้วหนัก 7 กก.ให้กับเธอ มันเป็นผ้านวมที่สามารถใช้กับเตียงใหญ่ได้

 

หลินชิงเหอมองอย่างพอใจ เพราะว่าผ้านวมประเภทนี้สามารถถอดแกนในออกมาได้

 

จากนั้นเธอก็หันไปมองฟูก ก่อนจะตัดสินใจเลือกฟูกสองอัน ทั้งหมดล้วนเป็นสีเทา ยิ่งดูเก่ายิ่งดี แต่คุณภาพก็ต้องดีมากด้วย แน่นอนว่าราคาย่อมไม่ถูก ผู้จัดการร้านบอกว่าฟูกสีนี้มีไว้สำหรับชายวัยกลางคน เธอต้องการจะเปลี่ยนหรือไม่?

 

หลินชิงเหอแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ต้อง เธอต้องการแบบนี้!

 

“วันนี้มีผลไม้เพิ่งนำเข้ามาใหม่ๆ ล็อตหนึ่ง ไม่ทราบว่าคุณต้องการไปดูหรือไม่?” ผู้จัดการเห็นว่าดูเหมือนจะพอแล้ว จึงเสนอความคิดเห็นนี้ขึ้นมา

 

ทีแรกหลินชิงเหอก็คิดจะกลับแล้ว แต่เมื่อได้ยินเขาพูดประโยคนี้ออกมา จึงลองคำนวณพื้นที่ว่างในมิติดู ตอนนี้พื้นที่ว่างในมิติเหลือเพียงหนึ่งส่วนเจ็ด ซึ่งเป็นพื้นที่ที่เธอเหลือไว้สำหรับซาลาเปาที่สั่งจอง แต่ถ้าแพ็คซาลาเปาลงถุงแทน ก็น่าจะประหยัดพื้นที่ได้อีกเล็กน้อย

 

นอกจากนี้เธอยังเหลือเงินติดบัญชีอีกประมาณหมื่นกว่าหยวน หลินชิงเหอจึงตัดสินใจเดินมายังโซนผลไม้ สุดท้ายก็สั่งซื้อองุ่นไปหนึ่งลัง สาลี่หนึ่งลังและแอปเปิลสองลัง

 

เมื่อจ่ายเงินเสร็จเรียบร้อย หลินชิงเหอก็ขับรถออกจากร้านค้าส่งทันที ข้าวของที่อัดแน่นอยู่หลังรถก็ถูกนำไปเก็บในมิติเมื่อเดินทางออกมาได้สักพัก

 

หลังจากแก้ไขปัญหาเหล่านี้แล้ว หลินชิงเหอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

 

ในเมื่อรวบรวมของพวกนี้มาแล้ว ต่อให้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้น เธอก็สามารถวางใจได้ในช่วงเวลาหนึ่งใช่ไหม?

 

พื้นที่ขนาด 10 ตารางเมตร หลังจากใส่ของไปมากมาย ก็ยังเหลือพื้นที่ขนาดเล็กบางส่วน ซึ่งเพียงพอสำหรับใส่ซาลาเปาที่สั่งจองไว้ห้าร้อยลูก

 

รอจนถึงพรุ่งนี้เช้าก็ค่อยนำของพวกนั้นเข้าไปในมิติ แต่ก่อนจะใส่เข้าไปคงจะต้องแยกมาใส่ถุงพลาสติกซะก่อน

 

มัวแต่วิ่งวุ่นอยู่ด้านนอกทั้งวัน หลินชิงเหอยังไม่ได้กินอะไรเลยนอกจากข้าวเช้า ดังนั้นเธอจึงเอาซาลาเปาออกมาจากมิติ แล้วกินมัน ตามด้วยน้ำแร่เย็นๆ

 

กว่าจะกลับถึงบ้านก็หกโมงเย็นแล้ว

 

วุ่นวายอยู่ทั้งวันจนรู้สึกเหนื่อย เงินในบัญชีก็ถูกเธอใช้จนเหลือแค่ไม่กี่พันหยวน แน่นอนว่าเธอยังไม่มีแผนการที่จะใช้จ่ายอะไรเพิ่มอีก ไม่ต้องพูดถึงพื้นที่ในมิติที่เหลือน้อยเลย หากเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมา เธอคงต้องสู้มือเปล่าจริงๆ!

 

หลังจากเก็บกวาดข้าวของต่างๆ หลินชิงเหอก็เหนื่อยล้าไปทั่วร่าง เธอรีบอาบน้ำเพื่อที่จะได้เข้านอน

 

เธอไม่รู้ว่าของที่เตรียมนั้นจะพอหรือไม่ แต่ที่รู้ๆ ก็คือเธอได้พยายามแล้ว สิ่งเดียวที่เธอกำลังภาวนาอยู่ก็คือ หวังว่าที่ที่ต้องไปจะไม่ใช่วันสิ้นโลก

 

เธอเคยอ่านนิยายเกี่ยวกับวันสิ้นโลกเรื่องหนึ่ง ที่จู่ๆ พระเอกก็มีมิติส่วนตัวอยู่บนฝ่ามือโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็เขาก็พบกับวันสิ้นโลกที่คืบคลานเข้ามา

 

หลังจากง่วงงุนอยู่นาน ในที่สุดหลินชิงเหอก็ผล็อยหลับไป เธอคงคิดไม่ถึงเลยว่า การหลับใหลในครั้งนี้จะนำเธอย้อนไปสู่ปี 1960…

 

นิยายทั้งหมด

  • หมวดหมู่นิยาย


  • Top